Het ging vlot, die fietstocht.

Ik dacht vandaag de slimmerik uit te hangen en het een en ander wereldwijd te verkondigen, kwam ik toch effe van 'n kale reis terug thuis. Wat was er nu gebeurd? Ik had ergens zien voorbijlopen op sociale media, dat op elk bord van het fietsroutenetwerk, 'n code geplakt was. Die code is belangrijk werd vermeld, om te bepalen waar je je bevindt als je de hulpdiensten nodig hebt. Je kunt ofwel gevallen zijn ofwel technische problemen hebben. In beide situaties is het mogelijk dat je niet meer verder kunt en hulp nodig hebt. En niet iedere fietser weet altijd op welke plaats of dorp hij of zich bevindt.

Dat ga ik eens uitzoeken dacht ik en gelijktijdig eens gaan kijken naar het waterpeil van de Maas. Ik vertrok dus naar Smeermaas om welgeteld na 3,3 km. aan de Maas te staan. Aan de overkant zie je het kasteel en de kerk van Borgharen. De Maas staat hoog maar het eilandje is nog goed zichtbaar. Is dat niet meer het geval, dan spreken we over "alarmpeil". Die Sint-Antoniuskapel werd gebouwd in 1889.

En ja, op de palen van het fietsroutenetwerk hangen inderdaad de X en Y-coördinaten. Terugkeren deed ik via het kanaal. Ik zag dat de voormalige douanelokalen nog steeds overeind staan. Sommigen willen ze afbreken, anderen beschouwen het dan weer als erfgoed. Maar als er op korte tijd niks mee gebeurt, dan hebben die gebouwen geen enkele waarde meer.

Maar dan die coördinaten, ik dacht, dat zoek ik effe op hoe dat nu juist in zijn werk gaat. Welke website heb ik hiervoor nodig? Tja, ondanks goede bedoelingen, kreeg ik "nul op het rekest", geen enkele zoekopdracht kon mij vertellen wat ik nu juist moet doen of naar welke site ik moet gaan. Jammer maar helaas. Nu, gene paniek, ik heb uiteraard met 'n e-mail de vraag gesteld via de website van het fietsroutenetwerk. Ze zullen mij wel contacteren.

Om te eindigen, nog ene fijne avond en ene prettige zondag.

Vandaag ga ik niet overdrijven, maar ik schat dat ik zeker 'n paar duizend fietsers gezien heb onderweg. Het leek wel of héél Limburg aan het fietsen was. Natuurlijk was het aangenaam rijden, 'n zonnige dag met 'n zomerse temperatuur en weinig wind. Ideaal om zo laat in de maand september, nog te genieten van de mooie plekken in onze provincie.

Ik begon mijn fietstocht oa. via Gellik en Munsterbilzen om aan het station van Bilzen, de lange fietsstrook nr. 106 te nemen richting Beverst. Daar ben ik al dikwijls aan die oude hoeve gepasseerd. Hoeve Damershof is gebouwd in de 19de eeuw. Daarna kwam ik in Diepenbeek voorbij de Sint-Servatiuskerk. Deze kerk werd gebouwd na de afbraak van de oude kerk in 1777. De toren is bewaard gebleven en is dus heel wat jaren ouder dan de huidige kerk.

Juist vóór Bokrijk had ik de keuze, ofwel stoppen voor 'n pauze of doorrijden en hopen op 'n andere pauzeplaats. Ik nam er het zekere voor het onzekere en ben daar toch afgestapt, weliswaar met nog maar iets meer dan 40 km. op de teller. En maar goed ook, in Zonhoven en Houthalen fietste ik voornamelijk doorheen de bossen. In Bokrijk was het vrij druk aan het traject van "fietsen door het water". Velen waren foto's aan het maken waardoor ik toch effe moest uitkijken om niemand te raken.

In Zonhoven ben ik even gestopt om ook mijn boterhammen aan te spreken. Een vriendelijke dame wilde mij absoluut vereeuwigen met 'n foto. Ik passeer daar minstens één keer per jaar en die muurschilderingen zien er nog altijd even fris uit.

Ik fietste dus verder via Houthalen, Helchteren, Opglabbeek en As. In As was het geweldig druk, het was er gewoon aanschuiven om over de fietsbrug te geraken. In 'n flits zag ik dat ik vandaag fietser nr. 2.299 was (op één dag en dat omstreeks 14u45). Natuurlijk waren dat allemaal fietsers die richting de mijnterrils in Lanklaar wilden gaan. Ik zag ook de fietsers die terugkeerden, één lange rij fietsers, zover als je kon kijken. Het zal daar vandaag weer 'n overrompeling zijn geweest. Goed dat ik er midden deze week geweest ben in minder drukke omstandigheden.

Nee, ik ben gewoon doorgefietst richting de Salamander in Mechelen a/d Maas om vervolgens via Opgrimbie en Rekem naar Neerharen te fietsen voor 'n korte stop bij Mesjeu. Ene lekkere Duvel had ik wel verdiend.

De laatste foto is gemaakt in de jaren '50 met links mijn vader Guillaume en rechts zijn beste vriend Jean. Ze waren facteurs of postbode's in Lanaken. Onze pa is gestorven in 1959 tijdens zijn dienstronde, ik moest toen nog 5 jaar worden. Deze foto had ik nog nooit gezien en werd mij gisteren bezorgd door een van mijn neven.

Nog ene fijne avond en geniet morgen van de zondag.

Een helling niet overgeraken, dat staat in feite niet in mijn woordenboek en dat kon ik dan ook niet over mijn kant laten gaan. Een mens heeft toch ook zijn eergevoel, .... ha, ha, ha. Nu, ik had afgelopen maandag wel 'n geldig excuus, ik had toen mijn stadsfiets bij met amper 7 versnellingen. Vandaag wilde ik die helling toch eens opnieuw oprijden, maar nu met de koersfiets. Ik heb vooraan drie tandwielen en achteraan 'n cassette van negen. Ik kan dus kiezen tussen 27 versnellingen en dat scheelt natuurlijk 'n slok op een borrel.

Ik vertrok weer via Rekem waar die bewegingsbank 'n mooi initiatief is maar waar ik nog nooit bewegers heb gezien. Via de Tuinwijk in Eisden, was ik weer rap aan de mijngebouwen waar de route naar de nieuwe pontonbrug echt begint. Het was weer rustig daar in Lanklaar, het was ook nog vroeg op de dag. En je hebt er wel altijd iemand die bereidwillig 'n foto van je wil maken.

En dan die Litzberg, ik kende hem nu, en gewapend met voldoende versnellingen ben ik er vrij vlot bovengeraakt. Naast mij reed 'n man met elektrische ondersteuning op zijn fiets en hij wist mij te vertellen dat het ook voor hem redelijk zwaar was geweest.

Eens boven kon ik mijn weg vervolgen, eerst via As, dan Opglabbeek om tenslotte in Meeuwen halt te kunnen houden aan de Bullenschool. En nee, ik heb niet lang moet twijfelen tussen de verschillende soorten vlaai, ze was lekker en ze gaf mij weer voldoende nieuwe energie.

Nadien kwam ik nog oa. in 'n deelgemeente van Peer, doorheen Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren en langs 'n heus wijngebied in Genk. Terugkeren deed ik via de kanaalbar in Eigenbilzen.

En die laatste afbeelding, ..... die kon ik niet laten liggen, de tekst is in het plat Lanakers. Wie het niet begrijpt, laat maar van je horen, Maar ik denk dat de tekening voldoende uitleg geeft. Tot morgen.

Belgisch Limburg heeft er weer 'n nieuwe fietsattractie bij, "fietsen tussen de Mijnterrils" in Lanklaar. Het voorbije weekend konden de eerste fietsers en wandelaars al kennismaken met deze nieuwe realisatie. En dat het er druk was dit weekend, dat schreven alle kranten.

Vandaag maandag zou het er minder druk moeten zijn en dat bleek ook zo. Ik had mijn route zo ingepland dat ik eerst richting Eisden zou fietsen, dan over de pontonbrug en via As terug naar huis. In Neerharen kwam ik langs het voormalige brugwachtershuisje. De bedoeling is dat het 'n fietscafé wordt. Lang heeft het er verwaarloosd bijgelegen, nu zijn er werken bezig die erop duiden dat de plannen toch gerealiseerd gaan worden.

Dan was het verder fietsen langs de Zuid-Willemsvaart tot in Eisden. Daar zag ik meteen dat het fietsroutenetwerk enkele aanpassingen ten gunste had gedaan. Je rijdt nu niet meer langs de Decathlon, maar je gaat rechtsreeks naar de oude mijngebouwen van Eisden.

In Lanklaar, bijna aan de pontonbrug, was het wel even snelheid terugnemen, ik kon niet anders dan de voorliggende groep gewoon te volgen. Voorbijrijden dat ging niet, dat fietspad was te smal en er kwamen natuurlijk ook voortdurend tegenliggers aangefietst. Maar ik had tijd, rustig aan dus tot aan de brug. Maar eens op de pontonbrug kon ik gewoon doorfietsen, er was nauwelijks volk te zien. Als je zo rondom je keek, het was er prachtig.

Nu was ik ook wel geïnteresseerd in de rest van dat nieuwe fietstraject naar As toe. Even voorbij het ponton, moest ik schakelen met mijn versnelling, 'n korte maar venijnige knik lag op het parcours. Maar toen kwam het, enkele kms. verderop doemde ineens 'n heuse muur voor mij op. Ik mag van mezelf zeggen dat ik 'n geoefend fietser ben - ik rij zelfs graag bergop - maar met mijn stadsfiets met amper 7 versnellingen, raakte ik niet boven. Ik ben moeten afstappen en heb mijn fiets tot boven moeten duwen. En als ik al niet boven geraak, wat moet dat dan niet zijn voor de gewone dagjesfietsers die niet elektrisch rijden ...? Ook omgekeerd is die helling 'n hindernis, ik zag verschillende mensen voetje voor voetje naar beneden wandelen. Anderen die weliswaar in het zadel bleven, hadden de schrik in hun ogen. Ik ben benieuwd of daar 'n oplossing voor is. Met mijn koersfiets ga ik uiteraard nog eens terug, normaal gezien gaat dit lukken.

Eens voorbij de helling is het mooi fietsen. Uiteraard is er ook 'n afdaling, maar die is veel langer, en dus ook minder steil voor de mensen die uit As komen. Ik heb dus niks dan lof voor dit initiatief in Limburg.

Terugrijden deed ik vanuit As naar Wiemesmeer. Het was omwille van wegenwerken wel kris-kras door het dorp rijden en het fietspad doorheen het bos naar Zutendaal, was zelfs volledig afgesloten. Dus gewoon terug via de grote weg. In Zutendaal zelf ben ik nog even gestopt voor 'n tasje koffie.

Dat was het weer voor vandaag. Geniet van jullie avond. 

Sorry mensen dat mijn verslag pas zo laat gemaakt kon worden, de finale van de Diamond League in Brussel was mij toch te spannend. Het goede nieuws is dan - voor mij toch - dat ik vandaag nergens verkeerd gereden, ik heb mooi braaf mijn route kunnen volgen.

Zoals aangekondigd zou ik dus vandaag gaan fietsen, mits natuurlijk de steun van hierboven (lees: droog weer en niet al te veel wind). En die steun heb ik gekregen. Ik vertrok naar Herbricht om wat verderop in Uikhoven met het veer de Maas over te steken. De bedoeling was dus om over wat bergjes te fietsen.

Als eerste klepper kwam de Kloosterberg aan de beurt met percentage's rond de 10%. Dan kwam de Waterval, 'n helling die goed te doen is, maar vandaag hadden ze mij toch gekl ...t, van aan de voet tot boven hadden ze de straat volgekieperd met heel dunne steentjes, uiteraard als extra bescherming voor de asfalt, maar voor mijn dunne bandjes, de pest.

Zo heb ik de een achter de andere helling voor de wielen geschoven gekregen, wat uiteindelijk resulteerde in 955 hoogtemeters voor 10 gekende hellingen. Plezant was het in Schoonbron, dat gehucht in Valkenburg deed mij direct denken aan Paleis Schönbrunn in Wenen, het paleis van de Habsburgers.

Vrij vlot kwam ik toe in Gulpen, niet om er te pauzeren, daar is dit stadje mij te druk voor, maar om effe te blijven stilstaan bij die goed draaiende molen, de Neubourgermolen van 1712. Wat verderop beginnen de mooie vergezichten. In Heijenrath was het tijd voor 'n boterham en 'n foto van die Mariakapel. Die werd gebouwd in de 2de helft van de 19de eeuw met bouwmateriaal van vorige kapellen.

Met goed 50 km. op de teller, was het in Slenaken tijd voor 'n pauze. Zoals dikwijls, ook nu weer kersenvlaai met koffie. Maar dan, na de pauze, 'n verschrikking, de Schilberg met percentage's boven de 15% en 1 km. lang. Dat was 'n dikke "oef" toen ik er bovenkwam. Het volgende stuk was minder zwaar, Sint-Martensvoeren en 's-Gravenvoeren.

En dan ineens in Sint-Geertruid, het was precies of de Amerikanen Nederland kwamen binnengevallen, 'n ellenlange kolonne van voertuigen kwam de helling afgereden. Het had te maken met de bevrijding van de eerste Nederlandse dorpen in WO II, nu juist 80 jaar geleden. De viering wordt Red Horse Liberation Weekend 2024 genoemd. Indrukwekkend.

Daarna heb ik toch weer het vizier op hellingen gezet en fietste ik eerst langs die kip in Eckelrade, de Van Tienhovenmolen uit 1855 in Wolfshuis, 'n gehucht van Eijsden-Margraten om ten slotte naar Valkenburg te gaan om er nogmaals de Cauberg te bedwingen. Eerst had ik nog de Bemelerberg onder de wielen gehad en op het eind nog de Geulhemmerberg.

Een prachtige rit, al zeg ik het zelf, ik ging voor 'n aantal hellingen, het zijn er 'n paar meer geworden. En natuurlijk, die Duvel kon in Lanaken niet ontbreken. Fietsen is eigenlijk simpel, gewoon mankracht van 'n oude senior en 'n papiertje aan je stuur als gps. 

Deze namiddag was er 'n forse wind en toch had deze sporter goesting om te gaan fietsen. Niet met de koersfiets maar met de stadsfiets. In de voormiddag had ik mij al nuttig gemaakt door diverse hagen en struiken te snoeien. Ik weet het, sinds verleden jaar heb ik hulp voor die klusjes, maar de tuinman gaat in oktober komen, juist in de periode dat ik nieuwe lenzen in mijn ogen krijg. Het is mij absoluut aanbevolen om in die periode infecties te voorkomen (lees: geen zwaar en vuil werk te doen). Derhalve ben ik er maar zelf aan begonnen zodat ik de boel nog kon opruimen. De grote hagen achter in de tuin, die laat ik aan mijn tuinman en zoon en/of schoonzoon moeten maar helpen bij het opruimen van het snoeisel. Ver moet dat niet gebracht worden, gewoon de composthoop op.

En in de namiddag heb ik dan gefietst. De bedoeling was om opnieuw het traject af te leggen van "fietsen door de heide" in Maasmechelen. Ik vertrok via Gellik en de oplopende Bergstraat. Aan de Zilverdennenlaan kwam ik op het fietspad Gellik - Zutendaal waar je sowieso beschermd bent tegen de wind. In Zutendaal was het dan rechtsaf naar die brug van "fietsen door de heide". Op het einde van de straat ging het vervolgens bergaf naar de Salamander in Maasmechelen, 'n kampeerverblijf - zwembad - speeltuin - cafetaria. Je kunt er ook prachtige wandelingen maken in de Mechelse heide.

Ik zette mijn tocht verder door het bos richting Opgrimbie. Daar heb je de oude Sint-Christoffelkapel uit de 16de eeuw. Dit is hetgeen er overblijft van de dorpskerk die grotendeels werd afgebroken in het begin de 20ste eeuw. Nu is de kapel 'n beschermd dorpsgezicht.

Vandaag had ik geluk met het bezichtigen van de kerken, de deur van die van Kotem stond open en ik kon er enkele foto's maken. Na Kotem kwam ik vervolgens in Uikhoven aan de Maas. De laatste plek waar ik doorheen fietste - en foto's maakte - dat was Herbricht. Ik ben nog eens tot kort aan die "Levensboom" gewandeld, 'n project van de Amerikaanse kunstenaar Mark Dion.

Terugkeren deed ik via Hochter Bampd en Smeermaas. En ja, met mijn gemiddelde van iets meer dan 16 km/uur heb ik idd. op zijn traagst gereden. Méér hoefde ook niet, ik had absoluut niet de ambitie om de ziel uit mijn lijf te fietsen, de nadruk lag op het aangename, het rondkijken, wat foto's nemen en genieten. En die wind, ... zoals mijn conditie nu is, is er geen probleem. Laat maar waaien.

Ik had gedacht vandaag eens niet verkeerd te rijden, helaas, het overkomt mij de laatste tijd te dikwijls. Ik fiets graag in Nederlands Limburg, maar die bordjes van het fietsroutenetwerk zijn daar schabouwelijk. Dat ze eens op studiebezoek komen in ons eigenste Belgisch Limburg, daar kunnen ze nog 'n puntje aan zuigen. Nu heb ik mij wel verschillende apps op mijn gsm gezet om terug de juiste weg te vinden, maar zoals vriend Pol enkele dagen terug al aangaf, vroeger hadden wij geen apps en toch kwamen wij terug thuis. Zo heb ik ook vandaag de boel de boel gelaten, en verder gefietst enkel met de hulp van wat gezond verstand. Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de juiste weg.

Ik vertrok vanmorgen richting Zutendaal en "fietsen door de heide" in Maasmechelen. Daar moest ik al direct enkele wandelaars de juiste weg wijzen, want ze waren ver afgedwaald van de juiste richting. Vervolgens ging het over het oude kolenspoor tot in Maaseik. Daar was het tijd voor de luch, enkele boterhammen. Daar de brug over en verder door naar Roosteren. Normaal had ik ergens 'n afslag moeten nemen naar Millen en Tüddern (Duitsland), maar de bordjes waren mij niet gunstig gezind. Dan maar direct naar Sittard, daar diende ik sowieso te zijn, deze stad stond op mijn route. Ik ben wel niet doorheen het centrum gefietst maar direct doorgereden naar Geleen.

Maar er is één troost aan dat verkeerd rijden, zo kwam ik toevallig doorheen het kerkdorp Limbricht. Het hoort bij Sittard-Geleen en werd al genoemd in de Romeinse tijd. Aan de oude Sint-Salviuskerk ben ik even gestopt. Blijkbaar hoort dit kerkje tot de top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg. De noordermuur zou nog van de 11de eeuw zijn.

In Einighausen stond de teller op 60 km. en ik heb mij daar op het eerste het beste terras neergevlijd. Bleek dat 'n ijssalon te zijn. Tja, en waarom niet, het was er warm genoeg voor. Doorheen Geleen ben ik dan zonder problemen kunnen fietsen, ook al was het op de markt over de koppen lopen. Die ijzeren constructie behoort tot 120 kunstwerken in de openbare ruimte van Sittard-Geleen.

Het volgende dorp dat ik aandeed was Schimmert. Het behoort tot de gemeente Beekdalen. Volgens hetgeen ik las op internet, is Schimmert het hoogstgelegen kerkdorp van Nederland, het ligt meer bepaald op het plateau van Schimmert. Uitzonderlijk was daar de kerk eens open en ik wilde binnen wel eens 'n foto maken, maar ik schrok mij 'n bult, er was 'n huwelijksviering bezig, vandaar die minder geslaagde foto. Blijkbaar was die tractor het huwelijksvoertuig.

Terugkeren deed ik oa. via Berg en Terblijt en die onvermijdelijk Geulhemmerberg. En omdat ik wist dat ik vandaag minimaal 102 km. diende te fietsen om die 5.000 km. te halen, heb ik nog 'n ommetje gemaakt via Neerharen en café Mesjeu. Het is daar op dat terras altijd gemoedelijk, je hebt er zo 'n babbel met wildvreemden. Dat is toch hetgeen we moeten hebben in deze opgejaagde wereld, niet ...?

Zo, ik kan weer terugkijken op 'n mooie dag, veel gezien, en toch ook weer 'n goede sportieve prestatie.

Er zou vandaag gefietst worden, en dat is dan ook gebeurd, zij het niet de vooropgestelde route, maar plan B diende ik weer in werking te zetten. Vanmorgen toen ik de krant uit de bus haalde, had ik al direct 'n slecht voorgevoel bij mijn beoogde fietstocht, het was koud, grijs, en de wind was strak. Daarenboven was het vochtig, het regende wel niet maar er hing 'n beetje mist en dat maakte de boel onaangenaam. Fietsen moet plezant blijven, maar in dergelijk weer lukt dat niet.

Ik heb mij daarom maar eerst bezig gehouden met onkruid te wieden. Vervolgens heb ik dan maar plan B opgeduikeld. Het zou in de namiddag 'n fietstocht worden met de stadsfiets. Om toch iet of wat 'n doel te hebben, maakte ik 'n basistocht. Ik zou wel zien hoe de rit evolueerde, bleef het droog, was de wind niet te fel .... enz.

Ik vertrok richting Bilzen om daar even halt te houden aan dat tuinprieeltje. Ik ben er al dikwijls langsgefietst maar heb nooit opgezocht waar dit prieel vandaan komt. Het is blijkbaar gebouwd tussen 1743 en 1749 door Landcommandeur van Alden Biesen, Ferdinand von Sickingen. Oorspronkelijk was het 'n kapel.

Bilzen is in feite 'n lappendeken van vele deelgemeenten, ook Beverst hoort tot Groot-Bilzen. Schoonbeek is dan weer 'n gehucht van Beverst, dit sinds 1878. Het telt ca. 2.800 inwoners en bij de grote fusies van 1977 werden ze 'n deelgemeente van Bilzen. De mooiste parel van dit gehucht is ontegensprekelijk het mooie kasteel.

Een even mooi gebouw, zij het minder groot, is de pastorij in Zutendaal. Gezien ik daar al iets meer dan 30 km. op de teller had, was het tijd voor 'n fris drankje. Vervolgens ging het de Duivelsberg op in Opgrimbie. Op de grens met Rekem was ik vlakbij de Aspermansvijver, altijd in voor enkele foto's. En dan ging het naar Boorsem waar je de Stormvogel ziet, 'n oude molen van eind de 19de eeuw. Deze kwam in de plaats van zijn volledig in 1858 afgebrande voorganger. Zo te zien wordt hij opnieuw opgefrist.

Terugkeren deed ik via het Hangveld in Rekem en de sluis van Lanaken. Uiteindelijk heb ik met mijn stadsfiets toch nog 'n respectabel aantal kms. afgelegd. Het is zelfs warm geworden, zo zeer zelfs dat ik mijn kledij op de wasdraad heb moeten hangen om het zweet te laten verdampen. Voor zei die dit nog lezen, slaap wel of anders, tot morgen.

Amaaai zeg, dat was gisterenavond 'n flinke plas water die over Lanaken trok. De riolering kreeg het amper geslikt. We horen dat - en vooral, we ruiken het ook - aan onze toiletten. Als die beginnen te klokken en de onderkant van de bril wordt nat, dan weet je dat er op zéér korte tijd, véél water doorheen de rioleringsbuizen aan 't lopen is. Gelukkig was er geen schade.

En omdat de tuin uiteraard ook kletsnat geworden is, was daar geen beginnen aan om er iets nuttigs te verrichten. Gelet op het onstabiele weer in de namiddag, leek het mij plezant om dan maar in de voormiddag 'n mooie fietstocht te maken, weliswaar met de gewone stadsfiets. Ik vertrok naar Maastricht om daar aan 't Basin, links de Wilhelminabrug te nemen richting Eijsden.

In Eijsden stond ik verwonderd te kijken naar dat grote huis dat ze aan het renoveren zijn. Wie heeft daar het geld nog voor om dat in dergelijke toestand te krijgen? Wat verderop, de vaste baan naar Eijsden-centrum, kon ik niet verder of ik kreeg 'n boete aan mijn broek.

In Eijsden ben ik even blijven stilstaan aan die beeldengroep. Het stelt de Cramignon voor, de voorstelling van 'n reidans, vooral gedanst door jongeren in enkele dorpen van Ned. Limburg. Deze dans werd voorgedragen als immaterieel cultureel erfgoed. In dit dorp heb je ook 'n mooi kasteel dat, zo te zien, goed onderhouden wordt.

Op grondgebied van de gemeente Visé, stak ik de Maas over om via het dorp Lixhe terug te fietsen. Je fietst daar over Ravel 7, dat is 'n langeafstandsroute tussen Lanaye en Bouillon. In Opcanne, 'n deel van het vroegere Kanne, zie je een der openingen van de vele mergelgrotten.

Eens terug in Belg. Limburg, ben ik nog even gestopt in Vroenhoven aan de herinnering van de Romeinse Weg. Deze weg, de Via Belgica genoemd, zou gelopen hebben tussen Boulogne-sur-Mer en Keulen en zou 400 km. lang geweest zijn.

Zo, dat was het weer voor vandaag, tot morgen.

Ik weet het, ... al mijn derde fietstocht van deze week. Uiteraard is daar niks mis mee, het is mijn passie en als het kriebelt, dan moet je fietsen. Het weer diende zich vandaag weer prima aan, niet te warm, droog en de wind .... ik had mijn route zo gemaakt dat ik 'n heel eind door de bossen kon rijden. Nee, echt last van die wind heb ik dus niet gehad.

Gisteren toen ik op bezoek was bij mijn vriend Hubert, had hij mij 'n nieuwe app op mijn gsm laten plaatsen, 'n app die de nrs. van het fietsroutenetwerk volgt. Vandaag heb ik die eens uitgetest, niet vanaf het begin, maar ergens halverwege. En idd. hij pikt direct het punt op waar je staat en wijst je verder naar het volgende knooppunt. Om toch een test te doen, was ik opzettelijk even verkeerd gereden. En ja, hij gaf mij 'n alternatief om naar het juiste knooppunt te fietsen. Nu ga ik die app niet voortdurend gebruiken, dat zou teveel energie vragen van mijn gsm, die nieuwe "app 01" en mijn Strava-account tesamen.

Ik vertrok in Lanaken via de Bessemerberg, 'n kleine helling die door myCols als dusdanig herkend wordt, met dien verstande dat je de juiste weg naar de top van de Bessemerberg neemt. Via Zutendaal ging het naar Genk met ondermeer het recreatiegebied Kattevenne. Op 'n bepaald moment dacht ik dat ik dronken was, .... grapje, ... maar best toch niet de groene lijn te volgen. Vervolgens fietste ik langs het stadion van KRC Genk en de voormalige koolmijn van Waterschei.

In Meeuwen ben ik even gestopt aan die mooie vijver, gelegen aan de bronloop van de Abeek. Die twee eenden hadden geen schrik en hebben staan bedelen om 'n stukje boterham. Normaal mag het niet maar ik heb ze beiden 'n miniem stukje gegeven ter grootte van 'n pinkuiteinde.

Wat verderop, en omdat het al twaalf uur was, ben ik toch opnieuw gestopt voor 'n stuk kersenvlaai, koffie en cola, dit in de Bullenschool. Voor 7,20 euro ben je niet bestolen, zeker niet met zo 'n groot stuk vlaai. Een mijner vrienden, Peter, wil al lang eens met mij meegaan naar dit punt, maar het komt er maar niet van. Na zijn pensionering kreeg hij 'n werkaanbod voor één dag in de week, iets totaal anders dan in zijn actieve loopbaan. Maar die ene dag werden er uiteindelijk meerderen en ik geloof dat hij nu bijna alle dagen actief is. Maar wie ben ik om hem te laten weten dat hij ook nog moet genieten van het leven. Misschien doet hij dat wel in zijn nieuwe job. Hoe ook, ik kon het niet laten om hem wat te jennen met 'n foto van de vlaai.

In Ellikom ook even gestopt aan die kader met 'n affiche, verwijzend naar Pieter Bruegel de Oude. Verder ging het oa. naar Opoeteren, Neerglabbeek, As (daar aan de fietsbrug zag ik in 'n flits dat ik fietser nr. 759 was vandaag) en Mechelen a/d Maas. In die laatste gemeente staat al jaar en dag 'n ijskar strategisch opgesteld aan het kanaal. Voor mij geen ijs, maar 'n frisse pint in Herbricht aan de Maasbar. Het terras zat zo goed als vol.

Tenslotte ben ik via Smeermaas en Veldwezelt teruggekeerd. 105 km. op de teller, niet slecht en totaal geen klachten onderweg, niet van de fiets en niet van de mens. Tenzij, ... héél raar, ... de eerste 5 - 6 kms. piepte mij achterrem verschrikkelijk, maar eens in Zutendaal was het gedaan met piepen. De rem zal vermoedelijk ook opgewarmd moeten zijn zeker ...? En om even terug te komen op fietser nr. 759 zijn, het bewijst dat onze provincie 'n fietsprovincie bij uitstek is.

Normaal gingen wij vandaag naar Hasselt, wat shoppen en ergens eten, maar de gezondheid van mijn halve trouwboek liet het vanmorgen 'n beetje afweten. Dus maar geen risico's nemen en thuis 'n beetje bekomen. Ik had dan de tijd voor mezelf. In de voormiddag heb ik al onze lavendelstruiken gesnoeid en in de namiddag had ik goesting om te gaan fietsen. Het weer was goed, niet teveel wind en de temperatuur zat goed.

Ik kon het weer niet laten, mijn rit ging weer naar het heuvelland rond Valkenburg en Gulpen. De reden is natuurlijk niet ver te zoeken, de wegen zijn daar prachtig en ik kon onder 'n stralende zon fietsen. Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht om vervolgens naar Houthem te rijden. Dit is 'n kerkdorp in de gemeente Valkenburg. De oudste schriftelijke bewijzen van het bestaan van Houthem, dateren van 1096. Op 1/10/1940 ging het dorp op in Valkenburg. Om het dorp uit te rijden, diende ik de Vauwerberg op te rijden, 'n klimmetje van 0,7 km. met 'n max. stijgingspercentage van 12%. De kapel in Houthem dateert van 1902.

In Wijlre had ik weer 'n mooi zicht op de weidse natuur. Vervolgens ging het naar Gulpen, 'n stad die ik geregeld passeer. Boven op de berg zag ik 'n koppel effe pauzeren, zij met ene elektrische fiets en op het gemak iets aan het drinken, hij met de gewone koersfiets, maar stevig uithijgend over zijn stuur.

Normaal had ik van Gulpen moeten terugfietsen richting Maastricht, maar er zat nog veel jus in de benen, dus ik besloot om links af te slaan richting Banholt en Mheer. In dit laatste dorp nodigde 'n mooi terras mij uit om even te pauzeren. Mheer is ook 'n kerkdorp, tot 1982 zelfstandig maar sinds 1/1/2011 horende bij Eijsden-Margraten.

Om terug te keren reed ik oa. langsheen de Mariakapel in Rijckholt. De kapel dateert van 1960 en het dorp telde ln 2022, 615 inwoners. Ook dit kerkdorp hoort bij Eijsden-Margraten.

Uiteindelijk kwam de grens in Smeermaas in zicht en via het Kerkplein in Lanaken ging ik rechtstreeks naar huis. Ik had juist de tijd om mij te verfrissen voor het avondeten. En dat Oldtimertreffen, dat is nu dit weekend weer.

Morgen hebben we de kleinzoon enkele uurtjes thuis.

Je hebt wandelingen en je hebt mooie wandelingen, wel, van dat laatste soort heb ik vandaag genoten. Ik wilde nog eens in Bilzen gaan wandelen en meer bepaald naar het kasteel van Alden Biesen. Mijn vrouw vroeg me of ik naar de Reniwi-Tour wilde gaan kijken, met start in Riemst en met aankomst in de buurt van Alden Biesen. Uiteraard wilde ik de renners wel eens zien maar het was geen "must", mijn tocht doorheen de natuur sprak mij zoveel meer aan.

Ik had thuis mijn route bepaald aan de hand van het fietsroutenetwerk en volgde de nrs. 85 - 108 - 68 -85. Ik vertrok aan het station van Bilzen. Ik was nog niet aan de grens met Hoeselt of ik zag 'n grote groep orthodoxe Joden wandelen. Deze mensen zie je niet rap in onze contreien. Waren ze op uitstap??

Eens op grondgebied van Hoeselt, kwam ik toe in de Holle Weg en het kapelletje boven op de helling. Ze noemen deze kapel de Jeugdkapel omdat diverse jeugdverenigingen van Hoeselt deze kapel bouwden einde WO II. En dan kwam ik toe in het dorp Rijkhoven. Naar Alden Biesen toe, loopt de straat stevig omhoog. Bijna bovenaan kun je naar links, wandelen doorheen de boomgaard van het domein. En iets verder zie je dan het kasteel in al zijn pracht. Het is de achterkant die je ziet. Op de foto van de binnenplaats zie je rechts vóór, 'n witte deur, dat was de verblijfruimte van de laatste kasteelheer Jonkheer Armand Roelants du Vivier. Hij gebruikte slechts 'n bescheiden ruimte om te leven. Het kasteel werd op 8/3/1971 geteisterd door 'n enorme brand, maar alles werd weer in alle pracht heropgebouwd.

Mijn pauze nam ik in het Gasthuis, daterende van 1616, vooraan aan de toegangspoort. Terugkeren deed ik via de wijk Leten en de afdaling van de Katteberg. Daar staat 'n herinnering aan wat ooit 'n tramspoor was tussen 1910 en 1948. Kort aan De Kimpel, heb je diverse vijvers, 'n rustplaats voor de bewoners van het nabijgelegen rusthuis.

Alden Biesen was eertijds 'n Landcommanderij van de Duitse Orde, ontstaan in de 13de eeuw tot 1795. Nu is het eigendom van de Vlaamse Gemeenschap.

Het was wel warm vandaag, maar ik heb er van genoten. En de koers?? Niks gezien, ik diende bijna 'n uur te wachten op de doorkomst vóór het kasteel en daar had ik geen goesting voor. Ik diende nog de bus terug naar Lanaken te nemen.

Het spreekwoord zegt: "je moet het ijzer smeden als het heet is", dat is hetgeen ik vandaag deed. Ik had gezien dat het qua weer, een der betere dagen zou zijn, droog, niet te veel wind en niet al te warm. Ideaal weer dus om te fietsen. Deze keer werd het 'n vlakke rit, de bergjes heb ik wel effe gehad voor 'n tijdje. Het werd Maasbracht, ten noorden van Roosteren. Op voorhand had ik mijn route zo gemaakt dat ik twee keer de Maas zou moeten oversteken met het veer, op de heenrit in Uikhoven, en om terug te keren, in Ohé en Laak.

Nadat ik gisteren mijn fiets grondig had gereinigd kon ik omstreeks 10u00 vertrekken. In Uikhoven waren we met 'n achttal om de Maas over te steken. Vervolgens fietste ik over gekende wegen en door dorpen zoals Stein en Obbicht. In dat laatste dorp vond ik die woning wel kleurrijk. In Roosteren aan de kerk nam ik even de tijd om enkele boterhammen binnen te spelen. Wat verderop in Echt, had ik effe 'n sanitaire stop nodig. Hilarisch werd het toen enkele varkentjes kwamen kijken wat ik aan het doen was.

En dan kwam mijn doel voor vandaag in 't zicht, Maasbracht. Ik ben niet tot in het centrum gefietst, dat zou wat te ver om zijn geweest, dus mijn pauze heb ik er niet genomen. Het volgende dorp op mijn route was Stevensweert. Hier zie je de Oude Maas nog, 'n oude rivierarm van de Maas, na 1850 afgesneden. Dit stuk rivier is 6,7 km. lang en loopt tussen Aasterberg en Maasbracht. In vroegere tijden vormden Maasbracht - Stevenweert en Ohé en Laak 'n eilandje, nu is het 'n schiereiland.

In Ohé en Laak nam ik weer het veer, ik kon nog net mee als nr. 12. Er mogen slechts twaalf personen per keer mee over, 'n groepje van acht diende te wachten tot de volgende overvaart. Eens op Belgisch grondgebied, vanaf het dorp Ophoven, had ik de pauzeplaatsen voor het uitkiezen. Mijn keuze viel op "d'n Sjeiven Dörpel" in Maaseik. Voor 7,80 euro had ik 'n mooi stuk taart, koffie en ene cola.

Nadien ging het via Wurfeld richting het oude kolenspoor naar As. Het is daar gewoon rechtdoor fietsen en het was er vandaag ongewoon rustig. Normaal is het daar drukker met meer fietsers en ook wandelaars. In As aan het station stonden de fietsen rijen dik. Het was lang wachten op 'n nieuwe uitbater in het oude station. Zo te zien heeft zijn aanpak succes.

Ik fietste terug via de Salamander in Maasmechelen en Rekem. Nu ik de hartelijke ontvangst heb ontdekt bij Mesjeu in Neerharen, ben ik ook vandaag daar gestopt voor 'n fris biertje.

Het was vandaag al bij al, 'n rustige rit. Ik heb niet al te snel gefietst, en voor de rest, enkel in Echt heb ik even de weg moeten zoeken wegens wegenwerken. Morgen wordt weer 'n wandeldag. Nog even bekijken waarheen.

Vandaag heb ik mij wat miskeken op de felle wind, ... of is het eerder zo dat het harder waaide dan eerst aangekondigd, "who knows". Nu was de temperatuur wel ok, dat scheelt, ik heb mij dus maar niks aangetrokken van die wind, zij het natuurlijk dat het 'n stuk trager ging dan afgelopen maandag. Maar dat kon anderzijds ook niet anders, ik had het mij in mijn hoofd gezet om er 'n klimrit van te maken. 

Op mijn recent palmares ontbraken nog de Muizenberg en de Slingerberg, beiden gelegen in Kanne. En aangezien de Muizenberg de richting uitgaat van Lanaken en de Slingerberg vertrekt aan de overzijde van het kanaal, diende ik in mijn trukendoos te duikelen. Ik fietste dus eerst doorheen de binnenstad van Maastricht - met zijn straten vol met kleine steentjes - om nog eens langs het kasteel van Neercanne te passeren, zij het nu iets verderweg dan 'n paar dagen terug.

In Kanne maakte ik eerst 'n foto van de Heilige Grafkapel. Deze kapel werd gebouwd in 1714 en is sinds 1948 'n beschermd monument. En dan de Muizenberg over, 800 meter lang met als max. percentage 11%. Eens boven aan de brug van Vroenhoven ging ik gewoon het kanaal over om langs de andere kant terug naar Kanne-centrum te fietsen, nu met de bedoeling om de Slingerberg op te rijden. Die foto van op grote hoogte gemaakt, laat zien waarom het de Slingerberg genoemd wordt.

Daarna fietste ik doorheen Zussen, één van de drie dorpen van de drie-eenheid Zichen-Zussen-Bolder. Zij werden al in 1796 aan mekaar geklonken om uiteindelijk met de grote fusies in 1977 op te gaan in de gemeente Riemst. Iets voorbij Zichen kwam ik voorbij de kapel Sainte-Anne in Wonck, 'n deelgemeente van Bassenge. Die kapel zou eigendom geweest zijn van 'n non, geboren op 19/3/1853 in Boirs, met name Marie Elisabeth Stassinet.

Eenmaal in Bassenge ging het terug linksaf naar Lanaye, 'n plaats aan de Maas tegenover het Nederlandse dorp Eijsden. Ik ben er al tientallen keren gepasseerd maar nog nooit gestopt voor 'n pauze. Ik had +/- 42 km. op de teller, dus het kon. Op de grens met Moelingen fietste ik verder naar Eijsden om vervolgens de moeilijke klim langs Groeve 't Rooth te nemen. Ik vervolgde mijn weg opnieuw naar Valkenburg, de Cauberg over om daarna wat verderop ook de Geulhemmerberg te nemen.

In Berg en Terblijt, even gestopt voor 'n sanitaire stop, om mijn laatste restjes eten naar binnen te spelen en te bekijken hoe ik mijn rit kon beëindigen. In Smeermaas zag ik dat de 100 km. er nog inzat mits 'n extra lus via Neerharen. Daar ben ik trouwens nog even gestopt voor 'n lekkere Duvel.

Ik besluit mijn verslag met 'n tip voor Jan en Elena. Ik fietste ook in de buurt van Eben Emael en ook voorbij de toren van Eben Ezer. Die toren is wel niet te zien vanop de weg, maar het is wel 'n speciaal iets. Hij werd gebouwd door Robert Garcet. Hij begon er aan in 1948 en 15 jaar later was de toren klaar. Je kunt de toren bezoeken.

Zo weer 'n lang verslag, maar het was dan ook de moeite vandaag. Ik ga goed slapen, dat weet ik zeker. 

Toen ik terug thuis kwam van mijn fietstocht heb ik - weliswaar in gedachten - héél hard "YES" geroepen. Het was een van mijn betere tochten, 22,4 km/uur voor 'n afstand van 105 km. Het bolde lekker, het gedeelte langs de Zuid-Willemsvaart maalde ik af tegen 'n tempo van +/- 28 km/uur. En ook op de terugweg kon ik er het tempo goed inhouden.

Maar dit zijn de algemeenheden, ik wilde nog eens naar Thorn fietsen, effe de grens oversteken in Noord-Belg. Limburg. Ik fietste via Rekem, Boorsem en Dilsen naar Wurfeld, 'n gehucht van de stad Maaseik. Hiervoor heb ik deels over het oude kolenspoor gereden. Ten noordwesten van Maaseik, kwam ik door het gehucht Gremelslo. Het is al bekend van in de 14de eeuw. Nu bestaat het nog enkel uit wat verspreid liggende boerderijen.

Een ander gehucht, nu behorende tot de gemeente Molenbeersel, is de Manestraat. Daar zag ik dat verschillende eigenaars van oldtimers zich aan het verzamelen waren, vermoedelijk om samen 'n tocht te maken.

En dan, niet veel verder, reed ik de grens over naar Thorn, het witte dorp. Ik had vandaag keuze te over om ergens wat energie te kunnen bijtanken. Thorn is 'n echte toeristische plaats, te vergelijken met Valkenburg. Het enige ambetante van naar Thorn te fietsen, dat is dat je bij het komen en terugkeren, over 'n straat moet rijden die volledig bestaat uit kleine steentjes. Ze liggen weliswaar niet los, maar met mijn dunne bandjes is het toch even dokkeren over 'n oneffen straat.

Het volgende kerkdorp dat ik aandeed was Geistingen. Het behoort tot de gemeente Ophoven dat op zijn beurt 'n deelgemeente is van Kinrooi. Misschien ben ik daar al eens de kerk binnengestapt, maar wat maakt het uit, alle foto's zijn toch anders. Via de jachthaven "de Spaanjerd" in Kinrooi, was het tijd om terug te keren, eerst doorheen Aldeneik, horende tot Maaseik om dan in Maaseik de brug over te fietsen naar Roosteren.

Dat gedeelte van mijn fietstocht doe ik omzeggens met mijn ogen toe, talloze keren heb ik er al gefietst. Foto's heb ik op uitzondering van nog eentje in Stein, niet meer gemaakt. Ik had 'n goed tempo beet en dat wilde ik niet loslaten. Ik had verschillende mogelijkheden om naar huis te fietsen, ofwel voortijdig de Maas oversteken (bv. in Berg of in Stein) of gewoon doorfietsen naar Maastricht. De moraal was goed, het weer prima en de benen uitstekend, het werd dus Maastricht.

In Lanaken wilde ik eerst de kermis mijden maar diverse andere zaken waren gesloten, het werd dus toch het Kerkplein. Ik was daar vroeg genoeg om niet tussen de kermisgangers verzeild te geraken. Die Duvel smaakte.

Ik kan niet anders dan blij zijn na zo 'n rit, op leeftijd staat dus geen grens.

Dag vriendinnen en vrienden, al een aantal dagen geleden heb ik 'n reeks samengesteld met oude postkaarten van de gemeente Knesselare. Waarom Knesselare hoor ik jullie al vragen ...? Tja, een van onze medeblogsters, Claire, woont er al meer dan 'n half leven. Nu had ik die reeks willen plaatsen op zo een van die dagen dat je niet buiten kunt komen wegens veel regen of véél te warm. Maar jullie kennen mij intussen, er moet al veel gebeuren om mij de ganse dag binnen te houden. Het zou dus spijtig zijn om die oude postkaarten te laten stof vangen op mijn pc. Uitzonderlijk heb ik dus vandaag twee bijdragen aan mijn blog.

En wie de gemeente Knesselare niet kent, even 'n kleine duiding. In 1976 fuseerden Knesselare en Ursel tot één gemeente, Knesselare. In 2019 werd de fusiegemeente opgenomen in de grote fusie met Aalter. Deze gemeente ligt in de provincie Oost-Vlaanderen. Nog wat cijfers: op 1/1/2006 telde Knesselare 5.655 inwoners, Ursel 2.665.

Geniet van deze reeks postkaarten en morgen wordt het mooi weer heeft net de weervrouw gemeld.

Ik kon mij vandaag geen beter fietsweer toewensen, droog, niet overdreven warm, 'n zwakke wind en veel goesting. Ned. Limburg stond weer op het menu, 'n mens zoekt altijd de betere fietspaden op. Iets na 9u00 was ik al op pad, 'n teken dat ik hunkerde naar beweging.

Via Maastricht ging het rechtsaf richting Sint Geertruid. Maar toch effe gelet op die eerste foto, je bent de stad nog maar goed en wel buiten en dan heb je al direct mooie vergezichten. Ik moet dus niet ver fietsen om in de prachtige natuur te toeven. Aan die Mariagrot ben ik 'n eerste keer gestopt om wat mondvoorraad achter de kiezen te duwen, 'n sultanakoek, mijn vaste energierepen.

Vervolgens ging het naar Gulpen waar ook schitterende vergezichten je dag opvrolijken. In Voerendaal, de bakermat van de fam. Meuris, heb je die Mariakapel, gebouwd in 1938 door de fam. Senden - Lipperts. Mijn tocht ging verder naar Stein waar ik de autostradebrug nam om de Maas over te steken. Jullie weten intussen dat er op die brug 'n afzonderlijke strook is voor fietsers.

Maar voor ik de Maas overstak, had ik nog 'n omweg te maken naar Genhout. De normale weg was volledig afgezet (wegenwerken) en we dienden enkele kilometers te fietsen op 'n onverhard pad met veel steentjes. Niet mijn plezantste bezigheid, maar het ging niet anders. Eenmaal toch in Genhout geraakt - en op dat moment 66 km. op de teller - besloot ik daar 'n voor mij nieuwe brasserie te testen op zijn deugdelijkheid. En het viel mee, prijs - kwaliteit van het gebodene was in evenwicht, en de bediening was oogverblindend, toch voor zo 'n oude pee gelijk mezelf .... ha, ha, ha.

Eenmaal terug in België had ik mijn route zo gepland dat ik via Herbricht kon fietsen, daar is meestal de Maasbar geopend. En idd. daar kon ik mijn merk drinken. Om tenslotte de 100 km. op de teller te krijgen, ben ik teruggekeerd via Hochter Bampd. En je ziet ze in deze tijd van het jaar niet dikwijls, maar vandaag stonden er 'n drietal paarden op het fietspad.

Met deze sluit ik mijn verslag af. Ik heb weer genoten van mijn tocht, hopelijk jullie ook van mijn verslag met de enkele bijhorende foto's. Tot morgen.

De goesting was er om vandaag te gaan fietsen, alleen die aangekondigde hitte, ..... méér dan 30°. Wat doe je dan, .... vroeg vertrekken uiteraard. Om 6u00 liep de wekker al af en iets later zaten we met ons tweetjes aan het ontbijt. Mijn fiets had ik gisteren al gecontroleerd, ik kon dus om 7u00 vertrekken met mijn tocht. De bedoeling was om vóór 11u00 terug thuis te zijn.

Maar het begin van mijn tocht was meer 'n blindemanstocht, door die laag hangende zon zag ik nauwelijks iets op de weg. Het was dus effe "traag - trager - traagst" om geen ongevallen te veroorzaken. En dan moet je weten dat er op dat uur verschillende personen naar hun werk fietsen, velen met 'n speedpedelec. Die flitsen je voorbij met 'n tempo van om en bij de 40 km/uur. Ik was toch effe blij daar zonder kleerscheuren doorheen te zijn gekomen.

Maar goed, ik wist het op voorhand dat ik op veiligheid diende te fietsen, zeker het eerste stuk. Na Rekem heb je dan Boorsem waar ik de brug over het kanaal overstak. Aan die kant van het kanaal ben je al wat meer beschut tegen die zon door de rij bomen langs het fietspad. En in Eisden diende ik links af te slaan om daar de zon in de rug te krijgen. Maar dat links afslaan was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Door grote werken heb ik 'n kleine omleiding moeten volgen. Zo kwam het dat ik toch 'n foto kon maken aan de oude koolmijn van Eisden.

Via enkele boswegen raakte ik vervolgens in As om daar die fietsbrug over te rijden. De teller gaf aan dat ik nr. 86 was vandaag. Na As, ben ik deels door Opglabbeek gefietst om dan uit te komen aan het voetbalstadion van KRC Genk. Ze hebben gisteren Club Brugge weer 'n ontgoochelende avond bezorgd, 3 - 2 voor Genk en Club ziet nu de nieuwe competitiestart helemaal de mist ingaan, 1 punt op 9.

Aan de mijn van Waterschei, was het verder "sightseeing" in Genk, tot wegenwerken weer eens de pret gingen bederven. Gelukkig had ik wel 'n vermoeden om op de juiste weg te zitten, mij ergens aan opwinden, was dus zeker niet nodig. Zo fietste ik het centrum van Genk nog eens binnen via de Weg naar As, de straat waar ooit het oude ziekenhuis stond.

Terugkeren deed ik via Zutendaal en Eigenbilzen. In Gellik wilde ik nog 'n tasje koffie gaan drinken, maar ik was er té vroeg. Dan maar naar huis via Kompveld en Veldwezelt. En ik had goed gegokt, om 10u50 was ik binnen. De temperatuur was tot dusver goed meegevallen, nu echter is het bakken en braden en zeker binnen blijven.

In mijn fietsverslag schreef ik dat de app "MyCols" mij in de steek gelaten heeft vandaag. Uiteindelijk, na het afsluiten van mijn dagelijks verslag, kreeg ik toch ineens de melding van deze app, ik had weer heel wat geregistreerde bergjes overgereden. Ik was dus even te rap met mijn verslag neer te schrijven, of .... die app had last van de warmte ....

Vooral die eerste was pittig, je ziet wel het percentage gemeten over 100 meter, maar eigenlijk zijn er plekken waar het percentage hoger ligt. Ik heb alleszins 'n kleine versnelling moeten gebruiken.

Voor mijn verslag van vandaag, scroll dus maar naar beneden.

Tot morgen.