Rotem

Het was vandaag 'n ingeving van het moment, goesting om te fietsen. In de loop van de week zou het gaan regenen en de wind zou ook aantrekken. Morgen zou het weliswaar de mooiste dag van de week zijn, maar mijn eega en ikzelf hebben dan andere plannen. 

Deze voormiddag had ik nog enkele taken te doen - naar de bakker gaan en wat huishoudelijke bezigheden - om na het middagmaal mijn fiets van stal te halen. Ik had mijn route al in mijn hoofd, simpelweg in Kotem de Maas over en via Maastricht terug naar huis fietsen.

Mijn eerste foto maakte ik thuis waarbij ik mij de bedenking maakte: "die ligt daar toch niet te wachten op de volgende sneeuwbui ...??" In Herbricht stopte ik om wat foto's te maken. Het gehucht van Neerharen, deelgemeente van Lanaken, telt nog welgeteld één inwoner, vroeger woonden daar tientallen mensen. De kapel is van 1918, opgericht omwille van de behouden terugkeer uit WO I van Jozef Dubois.

In Kotem aan 'n andere kapel, die van Sint Antonius van Padua, gemaakt in 1956, ging ik doorheen het dorp links af, richting de brug over de Maas naar Stein. Via Geulle a/d Maas, Bunde en het kasteel Meerssenhoven, kwam ik toe in Itteren, 'n carnavalsdorp zo te zien. Wie de taal niet spreekt, "vreigele" wil zeggen: knorrig - lichtgeraakt - kittelorig - enz. Het is niet helemaal hetzelfde, vreigele is in feite goedgemutst met mekaar in de clinch gaan, mekaar wat uitdagen, ... Vandaar de naam Vreigeleireriek, het Rijk (of het dorp Itteren dus) van de vreigeleire.

In het volgende dorp, Borgharen, kom je in het Beerbietersriek. Maar in Borgharen dus, zag ik dat mijn gsm nog slechts 13% power had, tijd dus om terug naar huis te fietsen en zeker geen foto's meer te maken. Mijn gsp is echt aan vernieuwing toe. Ik ga op korte termijn toch mijn powerbank moeten meenemen onderweg. Mijn echtgenote zegt dat het koude weer ook zijn invloed op de batterij kan hebben. Hoe ook, ik ga het moeten uittesten, want gaan fietsen en op het eind geen foto's meer kunnen maken, dat is 'n kleine domper op de pret.

Toen ik vanmorgen naar de bakker wandelde, was het -5°, bitter koud dus. In de namiddag tijdens mijn wandeling, was het in Hoeselt +2°, 'n stuk beter dus. Ik had vandaag goesting om nog eens elders te gaan wandelen. Het werd 'n route tussen Bilzen en Alden Biesen en terug.

Ik nam hiervoor de bus van 12u48 en iets na 13u15 kon ik vertrekken aan het station van Bilzen. In Hoeselt aan de holle weg, staat er die Jeugdkapel, gebouwd in 1938. Daarna was het 'n lang stuk doorheen de velden om uiteindelijk toe te komen in Rijkhoven, deelgemeente van Bilzen. Dat oud huis, "bij Martinge Nèle" viel mij direct op. Daarna begon de klim naar Alden Biesen. En ik zeg wel degelijk "klim", ik heb uiteindelijk 102 hoogtemeters gemaakt. Van in de verte zie je het kasteel al liggen.

Maar eerst kom je aan het Apostelhuis, het andere uiteinde van de Maastrichter Allee die dwars door het domein loopt. Opmerkelijk is dat het Apostelhuis op grondgebied van Kleine-Spouwen ligt, ook 'n deelgemeente van Bilzen. Enkele meters verder begint opnieuw Rijkhoven en kom je toe aan het kasteel. Ik heb er al verschillende keren over verteld, ik ga dus vandaag niet opnieuw uitwijden.

Terugkeren deed ik via de Leterweg. Je ziet dat de omgeving heuvelachtig is. De Leterweg is 'n voormalige oude tramlijn. Beneden kom je uit op enkele mooie vijvers. Op dit laatste stuk heb ik toch verschillende keren moet opletten om niet uit te glijden, ijsplekken waren er nog volop.

Dit is in het kort mijn relaas van mijn wandeling. Tot mijn spijt heb ik weer enkele foto's te veel gemaakt, ik heb dus 'n keuze moeten maken.  In Bilzen aan het station had ik nog enkele minuten om mijn bus te halen, dat heb ik dan ook maar gedaan en dat verdiende drankje heb ik dan in Lanaken gedronken.

Waw, dat was al effe geleden dat er nog zo 'n hoop sneeuw gevallen is. Het was dus wachten om enerzijds de stoep 'n beetje proper te maken en anderzijds, om op wandel te gaan. In de voormiddag heb ik mij dan maar onledig gehouden met wat puzzelen en het bekijken van sociale media op mijn pc. Vanuit mijn zolderwerkkamer zag ik dat de sneeuw nog steeds bleef vallen. Het was pas rond 13u30 dat ik de schop ter hand kon nemen om 'n wandelpad vrij te maken op onze stoep en die van mijn buurman. Daarna kon ik gaan wandelen.

Het was mijn bedoeling om wat sfeerbeelden te gaan maken in Pietersheim. Ik vertrok via de Heuvelstraat om dan de Maastrichterweg over te steken en via De Merodelaan naar Pieterheim te wandelen. Ik zag al direct dat mij vele voetstappen waren voorgegaan. Het is dan ook de eyecatcher bij uitstek als je wat foto's wenst te nemen.

Uitzonderlijk kon ik doorheen de burchtruïne stappen, ik had zelfs de mogelijkheid om het kasteel vanuit 'n hoger punt te fotograferen. Enkele jaren terug heb ik daar nog eens 'n volledige fotoreportage gemaakt, uitzonderlijk hing er toen ook nog eens 'n dichte mist hetgeen feeërieke beelden opleverden.

Terugkeren deed ik via het kanaal. In het centrum dronk ik mij nog 'n warme chocomelk. Op dit moment is het nog aan het dooien, het is 1° positief. Maar als het vannacht gaat vriezen, kan het wel eens gevaarlijk worden op de wegen. Van fietsen is er dus geen sprake in de eerstvolgende dagen.

Op dagen gelijk vandaag kun je mopperen over het weer, te koud, te veel wind, vochtig, onaangenaam, ...enz. Maar als je met die gedachten in je hoofd zit, dan komt er van sporten niks terecht. Ik heb er mij alleszins niks van aangetrokken en ben zoals voorzien, vertrokken met de stadsfiets.

Goed aangekleed kon mij in feite niks gebeuren. De wind zou uit het westen komen, maar mijn tocht leidde mij naar het zuiden en terug naar het noorden. Ik had dus zijwind. Ik vertrok aan de brug van Briegden naar het jaagpad langs het Albertkanaal. In Kanne zag ik dat ik fietser nr. 125 was dit jaar. Vervolgens ging het naar de sluis van Lanaye om in Lixhe (Lieze in 't Vlaams: behoort tot Visé) de Maas over te steken naar Moelingen. En dan ging het 'n stuk doorheen het dorp Eijsden. Het was gewoon nummertjes volgen vandaag, zo kwam ik oa. in Rijckholt aan de Mariakapel. Het is 'n straatdorp horende bij de gemeente Eijsden-Margraten. Tot 1794 was het 'n Rijksbaronie. In 2022 telde Rijckholt 615 inwoners.

Daarna fietste ik doorheen Gronsveld, ondermeer langs de Torenmolen. Van dit type molens vind je er nog slechts vier in heel Nederland. De oudste delen van de molen dateren van 1623.

Terugkeren deed ik via Rothem, de Noorderbrug en de enige helling van vandaag, de Sandersweg. Afsluiten deed ik op het Kerkplein in Lanaken met ene warme cécémel. Voor de rest, tot morgen.

Je hebt zo van die dagen dat het je weinig kan schelen wat voor 'n weer het is. Voor 'n goed begrip, in Lanaken waren de straten nat, het zag grijs en er hing - zonder te miezeren - 'n bepaalde vochtigheid in de lucht. Desondanks ben ik toch op mijn stadsfiets gekropen voor 'n allerlaatste rit in 2024. Ik dacht zo: ofwel ga ik +/- 2u00 wandelen of fietsen, de keuze hing af van het moment.

En de keuze viel op fietsen, door en rond Maastricht. Een degelijk ritje was rap gemaakt, vertrekken via Veldwezelt en terugkeren via Smeermaas. Eens de grens over in Veldwezelt, was ik al rap op het O.L.Vrouweplein in Maastricht. De Basiliek , oftewel Sterre-der-Zee, dateert deels van de 11de, deels van de 12de eeuw.

Van Maastricht ging het naar Meerssen. Ook vandaag kon ik het niet laten enkele muurschilderingen te tonen. Iets verderop was het effe uitkijken om mijn route te kunnen blijven volgen. Een tijd terug had ik daar 'n bordje niet gezien met 'n omweg als gevolg. Vandaag liep het prima. Via het kasteel op Meerssenhoven, één der officiële buurten van Maastricht met slechts 25 inwoners, fietste ik terug richting Itteren. Daar stonden de gallowayrunderen en de konikpaarden, zusterlijk en broederlijk mooi naast mekaar aan de Maas, de runderen links, de paarden rechts. Het waren twee omvangrijke kudde's.

Tot slot ging mijn rit nog door Borgharen om via de Noorderbrug in Maastricht, terug naar huis te fietsen via Smeermaas. Dat was dan mijn allerlaatste fietstocht dit jaar. Ik heb 'n goei 300 km. minder gefietst als verleden jaar, maar dat kwam uiteraard door mijn gedwongen fietspauze in oktober en november.

Ik wens jullie allen 'n fijn jaaruiteinde.

Het gezegde "je moet het ijzer smeden als het heet is" heb ik vandaag maar toegepast. Als ik naar de rest van de week keek, dan zag ik niet veel goeds, regen en stevige wind. Het was dus misschien geen slecht gedacht om vandaag de fiets van stal te halen en 'n mooie tocht te maken. De buienradar gaf droog weer en max. 3 bfr. Ideaal dus om met de stadsfiets er op uit te trekken.

De rit die ik wilde doen, lag al 'n tijdje klaar, doorheen en rond Maastricht. Ik vertrok via Veldwezelt naar het centrum van Maastricht. Onderweg was ik in de buurt van de eeuwenoude kazematten. Dat zijn ondergrondse gangen en dienden als verdediging van de stad. Ze zijn te bezoeken.

In het centrum zelf, is de Koestaat een van de populairste straten voor de toeristen. Daarna trok ik naar Gronsveld en Meerssen. Net zoals in Maastricht, trof ik ook daar 'n mooie muurschildering aan. Kasteel Meerssenhoven is 'n 18de eeuws Rijksmonument.

In Itteren ben ik speciaal gestopt bij de Konikpaarden. Die lopen ook bij ons in Hochter Bampd. Mijn laatste foto maakte ik in Borgharen aan het kasteel.

Het was 'n niet al te lange rit, maar ik heb er toch van genoten. Dadelijk mij klaar maken voor de vergadering van onze carnavalskrant.

Rond 11u00 ben ik vertrokken in de ijdele hoop dat ik toch nog de zon zou zien, helaas ... Nochtans was dat één van de voorwaarden om te gaan fietsen. Maar jullie kennen me, de fietsroute lag klaar, de koersfiets was gereinigd en mijn mindset stond op fietsen. Uiteraard heb ik mij goed warm gekleed, oa. thermisch ondergoed, fietsjasje en wat nog allemaal.

De bedoeling was om naar Maaseik te fietsen, daar de brug over te steken en via Stein en Maastricht terug te keren. Ik had wel plan B in mijn achterhoofd, stel dat het toch te koud zou zijn, dan kon ik nog altijd in Meeswijk met het veer de Maas al oversteken, hetgeen dan 'n stuk korter zou zijn. Maar gaandeweg voelde ik geen kou en ik heb dus mijn oorspronkelijk plan uitgevoerd.

Op heel mijn rit heb ik honderden en honderden ganzen, eenden en zwanen gezien, oa. in Rekem. In Dilsen aan De Wissen, had ik nog 'n babbel met fietscollega Jo. Die herkende mij aan mijn fiets en stopte even om wat bij te praten. We hebben niet verder samen gefietst, enerzijds nam hij 'n ander traject en anderzijds ligt zijn tempo véél hoger dan het mijne ('n stuk jonger ook).

In Heppeneert ben ik even gestopt om wat mondvoorraad binnen te spelen. De Sint-Gertrudiskerk is van 1886. Het is 'n goed bezocht bedevaartsoord. En dan in Maaseik de Maas over om langs de andere kant opnieuw de Maas te volgen via oa. Illikhoven en Obbicht.

In Berg a/d Maas kon ik met eigen ogen zien dat het Julianakanaal onderbroken werd voor verstevigingswerken. Het mooiste zag ik in Stein onder 'n brug. Deze muurschilderingen zijn pas recent aangebracht. Enkele weken terug was ik er al gepasseerd en zag toen 'n verse onderlaag in afwachting van nieuwe tekeningen.

In Geulle a/d Maas stopte ik nog even aan het kasteel. Het is in feite 'n overblijfsel (voorburcht) van 'n kasteel dat in 1850 werd afgebroken. De voorburcht dateert van 1595. In Itteren zag ik in de verte Smeermaas liggen. De kapel is gebouwd vóór 1846. Via Borgharen en Maastricht kwam de eindmeet in zicht. 

Sinds ik in 2020 begonnen ben met mijn kms. bij te houden, is dit de langste fietstocht in deze tijd van het jaar. Strava wil mij al feliciteren met mijn behaalde resultaten (fietsen en wandelen samengeteld). Maar er zijn nog twee weken te gaan dit jaar, er zal nog wel iets bijkomen.

In Lanaken heb ik mezelf beloond met 'n lekkere pint. Thuis wachtte onze kleinzoon mij op, het warme bad werd dus even uitgesteld. En die temperatuur vandaag, in Itteren heb ik dat even nagezien: 3° rond 14u30.

Deze morgen begon schitterend. Toen ik in mijn werkkamer bezig was, hoorde ik de kinderen van de school (bij ons schuin tegenover) al liedjes zingen van Sinterklaas. En even later zag ik de Heilige man langsrijden, gezeten in 'n rode cabrio en gevolgd door 'n groep zwarte Pieten.

Even later sloeg de stemming echter helemaal om, een mijner vrienden had het bericht verspreid dat hij van zijn dokter héél slecht medisch nieuws ontvangen had. Ik heb hem veel moed gewenst. Desondanks heb ik mij toch klaar gemaakt om te gaan fietsen. Het weer was wel niet zo schitterend, geen zon, maar er was nauwelijks wind. En dan liever zo, dan véél zon en 'n strakke wind.

Ik vertrok in Briegden naar het jaagpad langs het Albertkanaal. Zo fietste ik oa. doorheen Kanne waar ik fietser nr. 29 was vandaag. Verder ging het naar Lanaye waar ik de tuibrug in de verte zag liggen. In het dorp zelf, was ineens de weg geblokkeerd, de ganzen versperden de volledige doorgang. De dame aan de andere kant vertrouwde het niet om te passeren. Ze was mij dankbaar toen ik toch ruimte maakte.

En dan begonnen er heel wat klimmetjes, oa. de Mescherberg. Bovenaan staat er 'n uitkijktoren. Vandaag ben ik niet tot helemaal boven geweest, het is altijd oppassen met die natte treden. Met de Van Tienhovenmolen links van mij, reed ik verder door naar Valkenburg. En geloof het of geloof het niet, vandaag woensdag - 'n doordeweekse dag - was het aansschuiven om te kunnen passeren. Verschillende stewards regelden het verkeer, zowel voor de voertuigen als de voetgangers. Ik wilde de Cauberg opfietsen, maar ook daar was het aanschuiven.

Terugkeren deed ik via Berg en Terblijt. In Berg stopte ik om wat foto's te nemen van de plaatselijke kerk. De kerk werd gebouwd in 1933. Mijn laatste foto nam ik in Meerssen aan dat bankje met 'n wel héél toepasselijke spreuk. Mijn laatste proviant heb ik ook daar verorbert.

Zo, het fietsritme zit er weer helemaal in, ik heb 'n vijftal hellingen beklommen en nergens diende ik in 't rood te gaan. De conditie is dus goed. Seffens nog vergadering van onze carnavalskrant.

Het gebeurt mij niet dikwijls, maar vandaag weet ik niet goed, hoe te beginnen aan mijn dagelijks verslag. Sprakeloos zou ik mij niet noemen maar er heerst toch 'n gevoel van euforie, "yes i did it". Na twee volle maanden kon ik vandaag eindelijk mijn koersfiets nog eens van stal halen. En dat ik er van genoten heb .... laat dat duidelijk zijn.

Ik had mijn vertrek uitgesteld tot het middaguur, zo was de ergste koude al wat voorbij. Op die manier had ik ook voldoende tijd om mijn fiets effe na te zien, de banden op te pompen, de ketting te smeren en hier en daar nog wat vuile plekjes te verwijderen. En met de boodschap van mijn eega, "wees voorzichtig", kon ik vertrekken.

De bedoeling was om in Meeswijk de Maas over te steken met het veer. Ik kwam dus eerst voorbij in Rekem. Daarna volgde het gehucht Mazenhoven. Die kapel dateert van 1894 en wordt goed onderhouden en is steeds toegankelijk. In Meeswijk aan de Maas was het 'n komen en gaan van auto's die wilden oversteken, in beide richtingen was het druk. Vanaf Berg a/d Maas aan de overkant, fietste ik doorheen Stein en Elsloo in de richting van de 1ste hindernis van de dag, de Hussenberg, goed 1,1 km. lang en met 'n max. van +/- 8%.

Nadat ik Meerssen was buitengereden koos ik in Maastricht de weg links, naar de Bemelerberg, mijn geliefkoosde helling. Deze is 0,9 km. lang en ook met 'n max. van +/- 8%.

Terugkeren deed ik via de Torenmolen van Gronsveld. Die molen is in feite van de 17de eeuw maar werd in 1944 in WO II in brand geschoten en brandde volledig uit. Vanaf 1959 werd de molen opnieuw gereconstrueerd.

En wat doe je als je zonder kleerscheuren terug in Lanaken komt, mijn fiets parkeren, 'n lekkere Duvel bestellen en mijn eega op de hoogte brengen dat ik terug in het dorp ben met 'n goei pint voor mij. Het was toen al 16u00 en ik wilde haar niet nodeloos ongerust maken.

En morgen, ... dan komt de Sint bij ons. Benieuwd of ik ook braaf ben geweest ... ha, ha,ha.

Waw, hier zit 'n tevreden mens. Vandaag fietste ik met mijn stadsfiets bijna 56 km. tegen 'n tempo van +/- 20,4 km/uur en dat op 'n toch niet al te mooie dag. Ik had natuurlijk wel mijn voorzorgen genomen, ik wist dat de wind uit zw-richting kwam en ik ben dan vertrokken langs de Zuid-Willemsvaart met wind in de rug. Bij het terugkomen nam ik vooral de route doorheen het bos, waardoor ik omzeggens geen last had van de tegenwind.

Ik vertrok dus via het kasteel van Rekem langs de Zuid-Willemsvaart. Eerst kom je op grondgebied van Eisden om vervolgens op de site van Beau Séjour uit te komen. Het hotel aldaar werd in 1906 gebouwd door brugwachter Houben. Het is het oudste toeristenhotel van Limburg en er zijn 20 kamers.  Het water aan het hotel is 'n oude kanaalarm. Café de Oude brug ernaast is 'n voormalige langgevelhoeve en ligt pal naast het hotel. Beau Séjour is ook bekend omwillende van het gelijknamige tv-programma op Eén in 2017 en op de Nederl. tv in 2021.

Iets verderop fietste ik de via 'n fietsbrug het kanaal over om verder te trekken op het oude kolenspoor Maaseik-As. In Dilsen zag ik onder 'n brug, prachtige muurschilderingen. In As aan het station ging ik linksop om even verderop, de route rechts naar Wiemesmeer-Zutendaal te nemen. Daar heb ik wat zitten te klooien wegens wegeniswerken. Eenmaal terug op de juiste route, keerde ik terug via Zutendaal, Eigenbilzen en Gellik.

Nu ik dit verslag aan het maken ben, is het in Lanaken goed aan het regenen. Maar mij kan het niet meer deren, ik maakte 'n mooie fietstocht.

Van in mijn kindertijd ben ik al gefascineerd door kastelen. Ik heb trouwens zelfs 'n heuse verzameling oude postkaarten van vele Belgische kastelen. Ik was en ben niet weg te slaan als ik ergens 'n kasteel tegenkom. Zo was ik vandaag weer 'n beetje 'n toerist in Eijsden aan het plaatselijke kasteel. Het dateert van 1636 en kwam na diverse huwelijken in het bezit van de familie De Geloes. Momenteel woont er 'n nazaat van die familie, Graaf de Liedekerke de Pailhe samen met zijn echtgenote Beatrice Christyn de Ribaucourt. De straat waar het kasteel staat, werd genoemd naar de adelijke familie De Geloes. Je kunt er fijn wandelen rond het kasteel.

Maar om verder te gaan toch even terug naar het begin, deze morgen. Ik diende eerst naar de bakker te gaan om vervolgens huisarrest te hebben omdat mijn echtgenote ging winkelen en we 'n pakje zouden ontvangen, LC123-inkt voor onze printer.

Na het middagmaal kon ik dan vertrekken voor 'n fietstocht. Het was uiteraard niet het plezierigste weer om te fietsen, behoorlijk fris en 'n stevige wind, maar het zou toch verschillende uren droog blijven. En jullie weten, als het kriebelt moet je fietsen. Morgen zou het veel warmer worden volgens onze weermannen- en vrouwen (+ 10°) maar de wind zou dan ook 5 bfr. zijn, tegen 4 bfr. vandaag. En als ik dan mag kiezen, toch liever 'n wind van 4 bfr., dat kan ik nog juist aan.

Ik vertrok via Smeermaas naar Maastricht om daar de Wilhelminabrug over te steken. Vandaar was het in één rechte lijn naar Eijsden. Het kasteel bevindt zich in het oude gedeelte van het dorp. Eens uitgekeken op al dat moois, trok ik verder naar Moelingen om daar opnieuw de Maas over te steken richting het Waalse dorp Lixhe.

Via de sluis van Lanaye en Kanne (daar was ik vandaag om 14u45 trouwens fietser nr. 37) trok ik verder langs het Albertkanaal tot in Briegden. Onderweg was ik vandaag nergens gestopt, 'n pauze had ik wel verdiend en die vond ik in Gellik. Thuis heb ik natuurlijk genoten van die warme douche. En na 'n rijkelijk gevulde tafel, kan ik er weer tegen. Goedenacht allemaal.

Als het droog is en er is niet te veel wind, dan moet je fietsen. Dat was toch mijn gedacht van vandaag. Door omstandigheden ben ik de voorbije anderhalve maand, noodgedwongen 'n wandelaar geweest ipv. 'n fietser, ik heb dus nog heel wat fietsachterstand ten opzichte van voorgaande jaren. En als dan de omstandigheden behoorlijk zijn, dan profiteer ik ervan om wat kilometers af te malen.

Natuurlijk is 'n stadsfiets nog iets anders dan 'n koersfiets, zwaarder en wat minder wendbaar. Maar ik verplicht mij tot niks en de stadsfiets is 'n goed alternatief om wat conditie op te bouwen. Ik haalde vandaag toch al 18,1 km/uur. Niet slecht.

Ik vertrok via Zutendaal naar het dorp Wiemesmeer. De Sint Jozefskerk daar is nog van 'n vrij recent bouwjaar. Ze begonnen ermee in 1931. Het is 'n replica van de vervallen kerk van de abdij van Hocht.

Vervolgens fietste ik doorheen Kattevenne, een der toeristische trekpleisters van Genk. Wat verderop in Zutendaal, kwam ik ook door 'n bekende plek, natuurgebied Papendaalheide. Nog zo een door de toeristen gekende plaats, is het kasteel Groenendaal in Waltwilder. Het kasteel bevat nog kernen van de 17de eeuw.

Terugkeren deed ik via 'n mij niet-bekende weg in Hoelbeek. Alle wegen leiden naar Lanaken, dus ik was nieuwsgierig waar ik ging uitkomen. En dat bleek de grote weg Bilzen - Mopertingen te zijn. Ik heb daarom gewoon de grote weg gevolgd tot in Veldwezelt om tenslotte het fietspad in te draaien naar Smeermaas. Zodoende ben ik toch even de grens overgestoken, zij het heel kort.

Thuis heb ik mij lekker verfrist, het was nodig (te veel kledij aan en dus gezweet). Fijne avond verder nog iedereen.

Ik dacht vandaag de slimmerik uit te hangen en het een en ander wereldwijd te verkondigen, kwam ik toch effe van 'n kale reis terug thuis. Wat was er nu gebeurd? Ik had ergens zien voorbijlopen op sociale media, dat op elk bord van het fietsroutenetwerk, 'n code geplakt was. Die code is belangrijk werd vermeld, om te bepalen waar je je bevindt als je de hulpdiensten nodig hebt. Je kunt ofwel gevallen zijn ofwel technische problemen hebben. In beide situaties is het mogelijk dat je niet meer verder kunt en hulp nodig hebt. En niet iedere fietser weet altijd op welke plaats of dorp hij of zich bevindt.

Dat ga ik eens uitzoeken dacht ik en gelijktijdig eens gaan kijken naar het waterpeil van de Maas. Ik vertrok dus naar Smeermaas om welgeteld na 3,3 km. aan de Maas te staan. Aan de overkant zie je het kasteel en de kerk van Borgharen. De Maas staat hoog maar het eilandje is nog goed zichtbaar. Is dat niet meer het geval, dan spreken we over "alarmpeil". Die Sint-Antoniuskapel werd gebouwd in 1889.

En ja, op de palen van het fietsroutenetwerk hangen inderdaad de X en Y-coördinaten. Terugkeren deed ik via het kanaal. Ik zag dat de voormalige douanelokalen nog steeds overeind staan. Sommigen willen ze afbreken, anderen beschouwen het dan weer als erfgoed. Maar als er op korte tijd niks mee gebeurt, dan hebben die gebouwen geen enkele waarde meer.

Maar dan die coördinaten, ik dacht, dat zoek ik effe op hoe dat nu juist in zijn werk gaat. Welke website heb ik hiervoor nodig? Tja, ondanks goede bedoelingen, kreeg ik "nul op het rekest", geen enkele zoekopdracht kon mij vertellen wat ik nu juist moet doen of naar welke site ik moet gaan. Jammer maar helaas. Nu, gene paniek, ik heb uiteraard met 'n e-mail de vraag gesteld via de website van het fietsroutenetwerk. Ze zullen mij wel contacteren.

Om te eindigen, nog ene fijne avond en ene prettige zondag.

Vandaag ga ik niet overdrijven, maar ik schat dat ik zeker 'n paar duizend fietsers gezien heb onderweg. Het leek wel of héél Limburg aan het fietsen was. Natuurlijk was het aangenaam rijden, 'n zonnige dag met 'n zomerse temperatuur en weinig wind. Ideaal om zo laat in de maand september, nog te genieten van de mooie plekken in onze provincie.

Ik begon mijn fietstocht oa. via Gellik en Munsterbilzen om aan het station van Bilzen, de lange fietsstrook nr. 106 te nemen richting Beverst. Daar ben ik al dikwijls aan die oude hoeve gepasseerd. Hoeve Damershof is gebouwd in de 19de eeuw. Daarna kwam ik in Diepenbeek voorbij de Sint-Servatiuskerk. Deze kerk werd gebouwd na de afbraak van de oude kerk in 1777. De toren is bewaard gebleven en is dus heel wat jaren ouder dan de huidige kerk.

Juist vóór Bokrijk had ik de keuze, ofwel stoppen voor 'n pauze of doorrijden en hopen op 'n andere pauzeplaats. Ik nam er het zekere voor het onzekere en ben daar toch afgestapt, weliswaar met nog maar iets meer dan 40 km. op de teller. En maar goed ook, in Zonhoven en Houthalen fietste ik voornamelijk doorheen de bossen. In Bokrijk was het vrij druk aan het traject van "fietsen door het water". Velen waren foto's aan het maken waardoor ik toch effe moest uitkijken om niemand te raken.

In Zonhoven ben ik even gestopt om ook mijn boterhammen aan te spreken. Een vriendelijke dame wilde mij absoluut vereeuwigen met 'n foto. Ik passeer daar minstens één keer per jaar en die muurschilderingen zien er nog altijd even fris uit.

Ik fietste dus verder via Houthalen, Helchteren, Opglabbeek en As. In As was het geweldig druk, het was er gewoon aanschuiven om over de fietsbrug te geraken. In 'n flits zag ik dat ik vandaag fietser nr. 2.299 was (op één dag en dat omstreeks 14u45). Natuurlijk waren dat allemaal fietsers die richting de mijnterrils in Lanklaar wilden gaan. Ik zag ook de fietsers die terugkeerden, één lange rij fietsers, zover als je kon kijken. Het zal daar vandaag weer 'n overrompeling zijn geweest. Goed dat ik er midden deze week geweest ben in minder drukke omstandigheden.

Nee, ik ben gewoon doorgefietst richting de Salamander in Mechelen a/d Maas om vervolgens via Opgrimbie en Rekem naar Neerharen te fietsen voor 'n korte stop bij Mesjeu. Ene lekkere Duvel had ik wel verdiend.

De laatste foto is gemaakt in de jaren '50 met links mijn vader Guillaume en rechts zijn beste vriend Jean. Ze waren facteurs of postbode's in Lanaken. Onze pa is gestorven in 1959 tijdens zijn dienstronde, ik moest toen nog 5 jaar worden. Deze foto had ik nog nooit gezien en werd mij gisteren bezorgd door een van mijn neven.

Nog ene fijne avond en geniet morgen van de zondag.

Een helling niet overgeraken, dat staat in feite niet in mijn woordenboek en dat kon ik dan ook niet over mijn kant laten gaan. Een mens heeft toch ook zijn eergevoel, .... ha, ha, ha. Nu, ik had afgelopen maandag wel 'n geldig excuus, ik had toen mijn stadsfiets bij met amper 7 versnellingen. Vandaag wilde ik die helling toch eens opnieuw oprijden, maar nu met de koersfiets. Ik heb vooraan drie tandwielen en achteraan 'n cassette van negen. Ik kan dus kiezen tussen 27 versnellingen en dat scheelt natuurlijk 'n slok op een borrel.

Ik vertrok weer via Rekem waar die bewegingsbank 'n mooi initiatief is maar waar ik nog nooit bewegers heb gezien. Via de Tuinwijk in Eisden, was ik weer rap aan de mijngebouwen waar de route naar de nieuwe pontonbrug echt begint. Het was weer rustig daar in Lanklaar, het was ook nog vroeg op de dag. En je hebt er wel altijd iemand die bereidwillig 'n foto van je wil maken.

En dan die Litzberg, ik kende hem nu, en gewapend met voldoende versnellingen ben ik er vrij vlot bovengeraakt. Naast mij reed 'n man met elektrische ondersteuning op zijn fiets en hij wist mij te vertellen dat het ook voor hem redelijk zwaar was geweest.

Eens boven kon ik mijn weg vervolgen, eerst via As, dan Opglabbeek om tenslotte in Meeuwen halt te kunnen houden aan de Bullenschool. En nee, ik heb niet lang moet twijfelen tussen de verschillende soorten vlaai, ze was lekker en ze gaf mij weer voldoende nieuwe energie.

Nadien kwam ik nog oa. in 'n deelgemeente van Peer, doorheen Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren en langs 'n heus wijngebied in Genk. Terugkeren deed ik via de kanaalbar in Eigenbilzen.

En die laatste afbeelding, ..... die kon ik niet laten liggen, de tekst is in het plat Lanakers. Wie het niet begrijpt, laat maar van je horen, Maar ik denk dat de tekening voldoende uitleg geeft. Tot morgen.

Belgisch Limburg heeft er weer 'n nieuwe fietsattractie bij, "fietsen tussen de Mijnterrils" in Lanklaar. Het voorbije weekend konden de eerste fietsers en wandelaars al kennismaken met deze nieuwe realisatie. En dat het er druk was dit weekend, dat schreven alle kranten.

Vandaag maandag zou het er minder druk moeten zijn en dat bleek ook zo. Ik had mijn route zo ingepland dat ik eerst richting Eisden zou fietsen, dan over de pontonbrug en via As terug naar huis. In Neerharen kwam ik langs het voormalige brugwachtershuisje. De bedoeling is dat het 'n fietscafé wordt. Lang heeft het er verwaarloosd bijgelegen, nu zijn er werken bezig die erop duiden dat de plannen toch gerealiseerd gaan worden.

Dan was het verder fietsen langs de Zuid-Willemsvaart tot in Eisden. Daar zag ik meteen dat het fietsroutenetwerk enkele aanpassingen ten gunste had gedaan. Je rijdt nu niet meer langs de Decathlon, maar je gaat rechtsreeks naar de oude mijngebouwen van Eisden.

In Lanklaar, bijna aan de pontonbrug, was het wel even snelheid terugnemen, ik kon niet anders dan de voorliggende groep gewoon te volgen. Voorbijrijden dat ging niet, dat fietspad was te smal en er kwamen natuurlijk ook voortdurend tegenliggers aangefietst. Maar ik had tijd, rustig aan dus tot aan de brug. Maar eens op de pontonbrug kon ik gewoon doorfietsen, er was nauwelijks volk te zien. Als je zo rondom je keek, het was er prachtig.

Nu was ik ook wel geïnteresseerd in de rest van dat nieuwe fietstraject naar As toe. Even voorbij het ponton, moest ik schakelen met mijn versnelling, 'n korte maar venijnige knik lag op het parcours. Maar toen kwam het, enkele kms. verderop doemde ineens 'n heuse muur voor mij op. Ik mag van mezelf zeggen dat ik 'n geoefend fietser ben - ik rij zelfs graag bergop - maar met mijn stadsfiets met amper 7 versnellingen, raakte ik niet boven. Ik ben moeten afstappen en heb mijn fiets tot boven moeten duwen. En als ik al niet boven geraak, wat moet dat dan niet zijn voor de gewone dagjesfietsers die niet elektrisch rijden ...? Ook omgekeerd is die helling 'n hindernis, ik zag verschillende mensen voetje voor voetje naar beneden wandelen. Anderen die weliswaar in het zadel bleven, hadden de schrik in hun ogen. Ik ben benieuwd of daar 'n oplossing voor is. Met mijn koersfiets ga ik uiteraard nog eens terug, normaal gezien gaat dit lukken.

Eens voorbij de helling is het mooi fietsen. Uiteraard is er ook 'n afdaling, maar die is veel langer, en dus ook minder steil voor de mensen die uit As komen. Ik heb dus niks dan lof voor dit initiatief in Limburg.

Terugrijden deed ik vanuit As naar Wiemesmeer. Het was omwille van wegenwerken wel kris-kras door het dorp rijden en het fietspad doorheen het bos naar Zutendaal, was zelfs volledig afgesloten. Dus gewoon terug via de grote weg. In Zutendaal zelf ben ik nog even gestopt voor 'n tasje koffie.

Dat was het weer voor vandaag. Geniet van jullie avond. 

Sorry mensen dat mijn verslag pas zo laat gemaakt kon worden, de finale van de Diamond League in Brussel was mij toch te spannend. Het goede nieuws is dan - voor mij toch - dat ik vandaag nergens verkeerd gereden, ik heb mooi braaf mijn route kunnen volgen.

Zoals aangekondigd zou ik dus vandaag gaan fietsen, mits natuurlijk de steun van hierboven (lees: droog weer en niet al te veel wind). En die steun heb ik gekregen. Ik vertrok naar Herbricht om wat verderop in Uikhoven met het veer de Maas over te steken. De bedoeling was dus om over wat bergjes te fietsen.

Als eerste klepper kwam de Kloosterberg aan de beurt met percentage's rond de 10%. Dan kwam de Waterval, 'n helling die goed te doen is, maar vandaag hadden ze mij toch gekl ...t, van aan de voet tot boven hadden ze de straat volgekieperd met heel dunne steentjes, uiteraard als extra bescherming voor de asfalt, maar voor mijn dunne bandjes, de pest.

Zo heb ik de een achter de andere helling voor de wielen geschoven gekregen, wat uiteindelijk resulteerde in 955 hoogtemeters voor 10 gekende hellingen. Plezant was het in Schoonbron, dat gehucht in Valkenburg deed mij direct denken aan Paleis Schönbrunn in Wenen, het paleis van de Habsburgers.

Vrij vlot kwam ik toe in Gulpen, niet om er te pauzeren, daar is dit stadje mij te druk voor, maar om effe te blijven stilstaan bij die goed draaiende molen, de Neubourgermolen van 1712. Wat verderop beginnen de mooie vergezichten. In Heijenrath was het tijd voor 'n boterham en 'n foto van die Mariakapel. Die werd gebouwd in de 2de helft van de 19de eeuw met bouwmateriaal van vorige kapellen.

Met goed 50 km. op de teller, was het in Slenaken tijd voor 'n pauze. Zoals dikwijls, ook nu weer kersenvlaai met koffie. Maar dan, na de pauze, 'n verschrikking, de Schilberg met percentage's boven de 15% en 1 km. lang. Dat was 'n dikke "oef" toen ik er bovenkwam. Het volgende stuk was minder zwaar, Sint-Martensvoeren en 's-Gravenvoeren.

En dan ineens in Sint-Geertruid, het was precies of de Amerikanen Nederland kwamen binnengevallen, 'n ellenlange kolonne van voertuigen kwam de helling afgereden. Het had te maken met de bevrijding van de eerste Nederlandse dorpen in WO II, nu juist 80 jaar geleden. De viering wordt Red Horse Liberation Weekend 2024 genoemd. Indrukwekkend.

Daarna heb ik toch weer het vizier op hellingen gezet en fietste ik eerst langs die kip in Eckelrade, de Van Tienhovenmolen uit 1855 in Wolfshuis, 'n gehucht van Eijsden-Margraten om ten slotte naar Valkenburg te gaan om er nogmaals de Cauberg te bedwingen. Eerst had ik nog de Bemelerberg onder de wielen gehad en op het eind nog de Geulhemmerberg.

Een prachtige rit, al zeg ik het zelf, ik ging voor 'n aantal hellingen, het zijn er 'n paar meer geworden. En natuurlijk, die Duvel kon in Lanaken niet ontbreken. Fietsen is eigenlijk simpel, gewoon mankracht van 'n oude senior en 'n papiertje aan je stuur als gps. 

Deze namiddag was er 'n forse wind en toch had deze sporter goesting om te gaan fietsen. Niet met de koersfiets maar met de stadsfiets. In de voormiddag had ik mij al nuttig gemaakt door diverse hagen en struiken te snoeien. Ik weet het, sinds verleden jaar heb ik hulp voor die klusjes, maar de tuinman gaat in oktober komen, juist in de periode dat ik nieuwe lenzen in mijn ogen krijg. Het is mij absoluut aanbevolen om in die periode infecties te voorkomen (lees: geen zwaar en vuil werk te doen). Derhalve ben ik er maar zelf aan begonnen zodat ik de boel nog kon opruimen. De grote hagen achter in de tuin, die laat ik aan mijn tuinman en zoon en/of schoonzoon moeten maar helpen bij het opruimen van het snoeisel. Ver moet dat niet gebracht worden, gewoon de composthoop op.

En in de namiddag heb ik dan gefietst. De bedoeling was om opnieuw het traject af te leggen van "fietsen door de heide" in Maasmechelen. Ik vertrok via Gellik en de oplopende Bergstraat. Aan de Zilverdennenlaan kwam ik op het fietspad Gellik - Zutendaal waar je sowieso beschermd bent tegen de wind. In Zutendaal was het dan rechtsaf naar die brug van "fietsen door de heide". Op het einde van de straat ging het vervolgens bergaf naar de Salamander in Maasmechelen, 'n kampeerverblijf - zwembad - speeltuin - cafetaria. Je kunt er ook prachtige wandelingen maken in de Mechelse heide.

Ik zette mijn tocht verder door het bos richting Opgrimbie. Daar heb je de oude Sint-Christoffelkapel uit de 16de eeuw. Dit is hetgeen er overblijft van de dorpskerk die grotendeels werd afgebroken in het begin de 20ste eeuw. Nu is de kapel 'n beschermd dorpsgezicht.

Vandaag had ik geluk met het bezichtigen van de kerken, de deur van die van Kotem stond open en ik kon er enkele foto's maken. Na Kotem kwam ik vervolgens in Uikhoven aan de Maas. De laatste plek waar ik doorheen fietste - en foto's maakte - dat was Herbricht. Ik ben nog eens tot kort aan die "Levensboom" gewandeld, 'n project van de Amerikaanse kunstenaar Mark Dion.

Terugkeren deed ik via Hochter Bampd en Smeermaas. En ja, met mijn gemiddelde van iets meer dan 16 km/uur heb ik idd. op zijn traagst gereden. Méér hoefde ook niet, ik had absoluut niet de ambitie om de ziel uit mijn lijf te fietsen, de nadruk lag op het aangename, het rondkijken, wat foto's nemen en genieten. En die wind, ... zoals mijn conditie nu is, is er geen probleem. Laat maar waaien.

Ik had gedacht vandaag eens niet verkeerd te rijden, helaas, het overkomt mij de laatste tijd te dikwijls. Ik fiets graag in Nederlands Limburg, maar die bordjes van het fietsroutenetwerk zijn daar schabouwelijk. Dat ze eens op studiebezoek komen in ons eigenste Belgisch Limburg, daar kunnen ze nog 'n puntje aan zuigen. Nu heb ik mij wel verschillende apps op mijn gsm gezet om terug de juiste weg te vinden, maar zoals vriend Pol enkele dagen terug al aangaf, vroeger hadden wij geen apps en toch kwamen wij terug thuis. Zo heb ik ook vandaag de boel de boel gelaten, en verder gefietst enkel met de hulp van wat gezond verstand. Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de juiste weg.

Ik vertrok vanmorgen richting Zutendaal en "fietsen door de heide" in Maasmechelen. Daar moest ik al direct enkele wandelaars de juiste weg wijzen, want ze waren ver afgedwaald van de juiste richting. Vervolgens ging het over het oude kolenspoor tot in Maaseik. Daar was het tijd voor de luch, enkele boterhammen. Daar de brug over en verder door naar Roosteren. Normaal had ik ergens 'n afslag moeten nemen naar Millen en Tüddern (Duitsland), maar de bordjes waren mij niet gunstig gezind. Dan maar direct naar Sittard, daar diende ik sowieso te zijn, deze stad stond op mijn route. Ik ben wel niet doorheen het centrum gefietst maar direct doorgereden naar Geleen.

Maar er is één troost aan dat verkeerd rijden, zo kwam ik toevallig doorheen het kerkdorp Limbricht. Het hoort bij Sittard-Geleen en werd al genoemd in de Romeinse tijd. Aan de oude Sint-Salviuskerk ben ik even gestopt. Blijkbaar hoort dit kerkje tot de top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg. De noordermuur zou nog van de 11de eeuw zijn.

In Einighausen stond de teller op 60 km. en ik heb mij daar op het eerste het beste terras neergevlijd. Bleek dat 'n ijssalon te zijn. Tja, en waarom niet, het was er warm genoeg voor. Doorheen Geleen ben ik dan zonder problemen kunnen fietsen, ook al was het op de markt over de koppen lopen. Die ijzeren constructie behoort tot 120 kunstwerken in de openbare ruimte van Sittard-Geleen.

Het volgende dorp dat ik aandeed was Schimmert. Het behoort tot de gemeente Beekdalen. Volgens hetgeen ik las op internet, is Schimmert het hoogstgelegen kerkdorp van Nederland, het ligt meer bepaald op het plateau van Schimmert. Uitzonderlijk was daar de kerk eens open en ik wilde binnen wel eens 'n foto maken, maar ik schrok mij 'n bult, er was 'n huwelijksviering bezig, vandaar die minder geslaagde foto. Blijkbaar was die tractor het huwelijksvoertuig.

Terugkeren deed ik oa. via Berg en Terblijt en die onvermijdelijk Geulhemmerberg. En omdat ik wist dat ik vandaag minimaal 102 km. diende te fietsen om die 5.000 km. te halen, heb ik nog 'n ommetje gemaakt via Neerharen en café Mesjeu. Het is daar op dat terras altijd gemoedelijk, je hebt er zo 'n babbel met wildvreemden. Dat is toch hetgeen we moeten hebben in deze opgejaagde wereld, niet ...?

Zo, ik kan weer terugkijken op 'n mooie dag, veel gezien, en toch ook weer 'n goede sportieve prestatie.