Tessenderlo.

Het is geschied, alle ramen op het gelijkvloers en de 1ste verdieping, zijn geverfd. Meer zelfs, één der ramen die ik gisteren onder handen nam, heeft zelfs al 'n tweede "couche" gekregen. Dat was nodig omdat dit raam meer te lijden heeft van zon en regen.  Ook het raam van onze slaapkamer kan 'n tweede laag gebruiken. Dat zal iets voor maandag of dinsdag zijn. Dan zal ik ook de deuren van onze stallen in het nieuw zetten met dezelfde verf. Maar omdat deze jongen er vandaag vrij vroeg aan begon, was ik al klaar, juist vóór het middageten. 

Gezien mijn wederhelft niet zinnens was om de deur te verlaten (de ramen stonden nog open) om bvb. te gaan winkelen, had ik de tijd voor mezelf en besloot ik te gaan fietsen. Mijn route was rap klaar: Bemelen - Valkenburg - Bunde - Maastricht.  Ik vertrok dus via de Noorderbrug naar Bemelen. Daar fietste ik eerst de berg naar boven, intussen een van mijn favoriete bergjes. Wat verderop kom je in Wolfshuis, 'n gehucht of buurtschap (zoals ze in Nederland zeggen) van Eijsden-Margraten. Daar staat de Van Tienhovenmolen, gebouwd in 1855 en sinds 2000 terug maalvaardig. 

Daarna reed ik de Daalhemerweg naar beneden, naar het centrum van Valkenburg. Vandaag liet ik de Cauberg letterlijk links liggen om vervolgens weer naar zo 'n klein gehucht of buurtschap te rijden, Plenkert. Ik ben al dikwijls langs dat Protestants kerkje gereden maar er nog niet gestopt. Het was 'n voormalige Hervormde Kerk uit 1891. Groot was echter mijn verrassing toen ik korterbij kwam, het is nu 'n restaurant met de naam Ambrozijn, dit sinds 2021. 

Terugkeren deed ik via Beek en Ulestraten. In dat laatste dorp staat ook 'n oude kapel, in de volksmond, Centekapel genoemd. Gebouwd werd ze in 1857. Nadat ik de helling Waterval was afgereden, fietste ik uiteindelijk nog de Biesenberg in Humcoven naar boven. Het stijgingspercentage is max. 10%. Nadien was het gewoon terugfietsen naar Maastricht, deze keer op voor mij minder bekende wegen. Ik heb gewoon de zon in het vizier gehouden en mij de bedenking gemaakt: "alle wegen leiden naar Maastricht". En zo geschiedde. 

Gezien ik nog geen pauze genomen had, besloot ik via Smeermaas en Hochter Bampd, naar Neerharen te fietsen voor 'n terrasje bij Mesjeu. Onderweg zag ik de runderen weer pootje boden in de Maas. 

Zo, het is nu bijna 19u30, tijd om af te ronden en de benen omhoog te leggen, dat heb ik nu wel verdiend. 

Mijn dag had ik mooi opgedeeld, in de voormiddag was ik bezig in de tuin, in de namiddag was er tijd voor 'n fietstocht. Veel opzoekwerk wilde ik er niet aan besteden, gewoon in het zadel en richting de Zuid-Willemsvaart. Ik nam hiervoor mijn stadsfiets. 

Ik vertrok via de sluis in Lanaken, langs het Verbindingskanaal tot in Neerharen. Daar ging ik de brug over om verder door te fietsen langs de rechteroever van het kanaal tot in Mechelen a/d Maas. Op dat punt kun je rechts terugfietsen naar Kotem, en rechtdoor rij je dan richting Lanklaar. Op dit punt komen er veel fietsers voorbij, het is dan ook niet vreemd dat er bij goed weer, 'n ijskar staat. Ik fietste gewoon rechtdoor. 

Op de site van Hotel Beau Séjour kun je altijd mooie foto's nemen, zeker van dat oude huisje. Met 'n klein verplicht ommetje doorheen het centrum van Lanklaar, bereikte ik de brug over het kanaal die mij verder zou brengen naar As. Het is het oude Kolenspoor, tegenwoordig 'n fietssnelweg. Rond 15u00 was ik er fietser 411. 

Mijn bedoeling was om in het station van As te pauzeren, maar .... om te beginnen hadden zij geen vlaai en vervolgens bleek mijn bestelde Cécémel maar niet door te komen. Er liep nochtans genoeg bedienend personeel rond. Ik ben gewoon vertrokken om mijn geluk elders te beproeven. Ik heb aan het station wel enkele mooie foto's gemaakt. 

En die pauze nam ik dan in Opgrimbie. Ik weet dat je daar altijd terecht kunt voor goede "marchandise" met 'n vlotte bediening.  Ik kwam daar trouwens aan de praat met 'n klant die ook in Lanaken woont en toevallig - via zijn vrouw - bevriend is met mijn zus. De wereld is klein. 

Eenmaal thuis kon ik nog net de laatste 10 km. zien van de rit in de ronde. Het is altijd met dichtgeknepen billen toekijken hoe ze naar die laatste rechte lijn afstormen. En ja, het was weer prijs, 'n stevige valpartij. 

Als toemaatje, 'n oude foto van 1982. Met die club heb ik meer dan 30 jaar competitie volleybal gespeeld in de amateurliga V.K.S. (Vlaams Katholiek Sportverbond). Waar is de tijd toen we nog soepel en lenig waren .... 

Eens ik in "the zone" ben van het fietsen, kan ik bij wijze van spreken wel elke dag mijn fiets van stal halen, zonder dat het begint tegen te zitten. Het is nu eenmaal 'n passie. Maar let wel, het hoeft daarom niet elke keer zo 'n tocht te zijn gelijk gisteren waar ik over 'n vijftal hellingen gereden ben. Het mag ook onder het motto: "niks moet, alles mag". 

Zo trok ik deze namiddag richting de Maas. Eerst fietste ik naar Smeermaas en vervolgens doorheen Hochter Bampd. Wat me vandaag opviel, dat waren de vele kajakkers op de Maas. Vanaf Smeermaas tot in Geneuth voorbij Kotem, zag ik vele kajakkers. Ik zag ook dat de Nederlandse runderen en paarden, aan het pootje baden waren in de Maas. Die beesten hebben het ook warm. 

In Geneuth zelf - 'n gehucht van Kotem - fiets ik regelmatig en dan zie ik telkens die kerk aan de andere kant van het water. Vandaag was ik toch nieuwsgierig over welke kerk het nu juist gaat. Het is de Sint-Jozefkerk van het dorp Meers, horende bij Stein. De kerk is van 1910 en het dorp heeft +/- 1.000 inwoners. 

Vervolgens fietste ik doorheen Kotem om dan in het dorp Boorsem toe te komen. De kerk daar is héél oud, van 1791. Uiteraard is nadien nog veel bijgebouwd. Het is de Sint-Joriskerk. Het hoofdaltaar is zelfs nog ouder, van 1696. Naast de kerk, enkele herdenkingen aan gevallen soldaten in de wereldoorlogen. 

Terugkeren deed ik via de Oude God en de Ucoverpoort in Rekem. De Bistro en de poort dateren van 1630. Die Chouffe NA (0,4%) smaakte. Daarna was het gewoon richting Lanaken fietsen, evenwel met 'n klein ommetje langs La Butte aux Bois. Voila, het weekend kan niet meer stuk. 

Vandaag krijgen jullie twee fietstochten voor de prijs van een. In de voormiddag ben ik naar onze schoonzoon gefietst om wat eitjes te gaan halen. Ze hebben vijf kippen en die leggen wekelijks tussen de dertig en vijfendertig eitjes. Met hun drieën krijgen ze die hoeveelheid eitjes nooit verwerkt, ze zijn dus maar al te blij dat ze er wat kwijt kunnen aan ons.  Uiteraard was het nodig om bij terugkeer, rustig te fietsen zodat ik al niet met 'n omelet thuis aankwam. 

In de namiddag wilde ik profiteren van het goede weer om nog 'n stevige fietstocht te maken. Volgende week verspellen ze regelmatig regen en de tocht met Hubert van gisteren, had voor mijn doen wat te weinig hoogtemeters. Ik wilde zoals eerder al eens gezegd, deze keer de Brakkeberg in Berg en Terblijt wel eens opfietsen ipv. telkens naar beneden te rijden. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug in Maastricht om vervolgens richting Bemelen en Berg en Terblijt te fietsen. In Berg ben ik even gestopt aan de Mariakapel. De oorspronkelijke kapel dateert van het midden van de 19de eeuw. Door verbredingswerken aan de Rijksweg, werd ze in 1950 afgebroken en in 1957 opnieuw opgebouwd. 

En dan, na de afdaling van de Geulhemmerberg, kwam dan de Brakkeberg. Het is 'n beklimming van slechts 670 meter, maar wel met 'n stijgingspercentage van 9,6% met 'n max. van 12,4%, 'n stevige kuitenbijter dus.  Na de Brakkeberg reed ik in Valkenburg de Cauberg naar beneden, ook 'n ervaring. Op de Daelhemerweg omhoog, kom je voorbij de Fluweelengrot, 'n plek die veel bezoekers trekt. 

Pauzeren deed ik vandaag in Eijsden, 'n ijsje leek me wel doenbaar vandaag, het was er warm genoeg voor. En voor 7,75 euro kun je niet in 't zak gezet zijn.  Vervolgens fietste ik de brug tussen Moelingen en Lixhe over. Wat verderop heb je 'n mooi zicht aan de Maas op Eijsden.

Onderweg was ik mij aan 't bedenken hoe ik zou terugfietsen. Ik wilde nog 'n bergje overfietsen, en dat werd dan uiteindelijk de Muizenberg in Kanne. Eer ik eraan begon, heb ik nog even 'n bezoekje gebracht aan de mooie Heilig Grafkapel aan de voet van de Muizenberg. De kapel werd gebouwd in 1714 en is 'n Rijksmonument. De kapel werd gebouwd op 'n terrein van de toenmalige kasteelheer Baron van Dopff.

Terug in Lanaken heb ik mij nog 'n biertje gedronken (mijn merk) eer ik naar huis ging. Straks kijken we weer naar Vive le Vélo. En o ja, dat koppeltje dat vandaag zijn 50-jarig huwelijksfeest viert, nogmaals mijn felicitaties en hopelijk viel de stress nog mee omwille van het bezoek van de burgemeester. 

Als je met 'n vriend gaat fietsen, dan is het niet zo evident dat je onderweg veel foto's kunt nemen. Het verstoort het ritme en de ander heeft er in feite geen boodschap aan dat je foto's neemt om ze later op 'n blog te zetten. Het is 'n ander verhaal als je 'n route kiest met "ups and downs", dan ben ik meestal wat vroeger boven op 'n helling dan Hubert en kan dan af en toe 'n foto maken. Maar, het is wat het is. 

De route van vandaag was zo gekozen dat we op 't eind nog zouden passeren aan de Decathlon in Eisden. Dat is 'n grote sportwinkel waar je alles vindt, gaande van sportartikelen, kampeermateriaal, kledij, enz.  Hubert had nog van alles nodig voor onze fietsvakantie in de Westhoek. 

We vertrokken via Gellik, Eigenbilzen en Zutendaal, om in Genk doorheen Kattevennen te fietsen. Vervolgens ging het doorheen het Molenvijverpark in Genk. Het was gewoon wat nrs. volgen van het fietsroutenetwerk. We hebben redelijk wat kms. gefietst doorheen de bossen en langs rustige paden. Uiteindelijk kwamen we aan in Opglabbeek. Daar staat de Sint-Lambertuskerk. Het oude schip en koor, dateren van de 16de eeuw. In 1928 werd de kerk vergroot en kregen dat schip en koor, 'n andere functie. 

Opglabbeek deed bij Hubert ook 'n belletje rinkelen, zijn schoondochter is er namelijk bibliothecaris. Wij er dus heen, maar .... ze was er niet, 'n vrije dag.  Geen nood, wij trokken verder richting As. Normaal gezien zou ik er even pauzeren, maar het werd al wat later en Hubert had nog inkopen te doen, wij reden dus verder richting Lanklaar met de intussen beroemde passage: "fietsen doorheen het water". Het was er vandaag vrij druk. 

Ook de fietsroute verderdoor naar de oude mijnsite van Eisden, was 'n beproeving wegens de vele wandelaars en fietsers. Tja, het is bouwverlof en velen profiteren van het mooie weer. In de Decathlon was het precies gratis, terwijl Hubert zijn ding ging doen, heb ik buiten wat rondgeneusd. Het was er 'n komen en gaan van kooplustigen. 

We waren nog maar juist vertrokken in Eisden, toen Hubert problemen kreeg met zijn versnellingsapparaat. Het stond achteraan op het kleinste tandwiel toen zijn schakelaar aan het stuur, niet meer wilde meewerken. Het was dus met de grote versnelling terug naar huis. We kozen onze route zo dat we weinig of geen hellingen meer moesten maken. Uiteindelijk is hij toch niet meer thuis geraakt, hij is naar zijn dochter gefietst in de hoop dat ze hem naar huis kon brengen met de auto. 

Zo ben ik dan alleen thuis geraakt, zonder pauze, niet onderweg en niet op het einde. Al bij al, toch 'n prettige fietstocht. 

Groeve 't Rooth in Bemelen was vandaag mijn doel. Deze beklimming loopt parallel met de Bemelerberg, maar is veel steiler. Waar de Bemelerberg verschillende bochten heeft en 1 km. lang is, gaat de Groeve recht omhoog en is 830 meter lang. Dus hoe korter, hoe steiler. Het was al effe geleden dat ik daar nog eens omhoog fietste. 

Daarna kwam ik in Valkenburg voor mijn tweede helling van de dag, de Cauberg. Maar vóór ik aan de helling wilde beginnen, zag ik dat bord staan. Dat triggerde mij tot het nemen van 'n foto. De mensen op het terras vroegen mij, breed glimlachend, welke mijn keuze was. "Omhoog, verstand op nul en mijn blik op oneindig", heb ik hen verteld. In werkelijkheid, mijn blik gericht op mijn voorwiel en gewoon duwen. 

Na de Cauberg volgt traditioneel de Geulhemmerberg. Maar eer je die kan beklimmen, moet je eerst de Brakkeberg naar beneden fietsen. En die passage begin ik meer en meer als gevaarlijk te beschouwen. Het is er recht naar beneden aan 'n hoge snelheid. Uiteraard stort ik mij niet als 'n kamikaze naar beneden, maar hou ik mijn handen aan de remmen om bij iedere bocht af te remmen. Het is deze bergaf die mij zoveel nieuwe remblokjes doet plaatsen. Volgende keer rij ik daar omhoog. 

In Berg en Terblijt, na de Geulhemmerberg, maakte ik 'n foto van 'n oude woning. Daarna ging het rechtsaf naar Meerssen en de Waterval omhoog, de vierde helling van de dag en een mijner favorieten. Via Genhout kwam ik al rap in Elsloo. Daar moet je altijd rekening houden met verschillende straten met kinderkopjes en kasseien. Niet mijn favoriete ondergrond, maar je moet er langs.  Die mooie oude huisjes maken natuurlijk veel goed. 

Iets verderop ligt dan de brug, terug naar België, meer bepaald naar Kotem. Daar nam ik mijn enige pauze van de dag. Gezien ik daar nog maar goed 50 km. op de teller had, besloot ik om nog 'n lus in eigen streek te fietsen. Eerst doorheen Boorsem en Uikhoven om vervolgens in Rekem de Molenberg omhoog te fietsen.  Ze zeggen wel eens "Red Bull geeft je vleugels", maar die Duvel deed bij mij hetzelfde, ik vloog bijna de Molenberg omhoog.  Terugkeren deed ik via de Besmer en Gellik. 

Een mooie rit, vijf hellingen en veel amusement, meer moet dat niet zijn. 

Kon het nog méér cryptisch omschreven worden, vraag ik mij nu af, "terug naar school"? Deze titel had ik dus vandaag in gedachten om mijn fietstocht te omschrijven. Gezien ik al deze voormiddag kon vertrekken, had ik als doel gekozen, de Bullenschool in Meeuwen-Oudsbergen. Vandaar dus die link met 'n school. 

Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen naar Wiemesmeer voor 'n eerste stop aan de Lourdesgrot. Ik heb het even opgezocht, die grot is dit jaar jarig, ze bestaat sinds 1925. Wat verderop in Kattevenne ben ik even blijven stilsstaan bij 'n recent opgericht herdenkingspunt (in 2024 daar geplaatst). Je ziet het tegenwoordig meer en meer, herinneringen aan gebeurtenissen in WO II. Als je kijkt naar die mannen hun leeftijd en ook naar de herkomst van de piloot, Nieuw-Zeeland, dan denk je aan de absurditeit van oorlogen. 

In Genk zag ik verder 'n mooie nieuwe muurschildering. En dan kwam ik in Kelchterhoef, grondgebied van Houthalen. De Abdijhoeve is weer in volle bedrijvigheid. Een tijd terug was deze horecazaak even dicht. Zelf ben ik er niet gestopt, nog te weinig kms. op de teller. Die banken daar, deden mij denken aan Egyptische kunst, ware het niet dat ze toen de auto nog niet kenden (om die auto te zien, moet je de foto vergroten). 

Via Peer bereikte ik uiteindelijk de Bullenschool in Meeuwen-Oudsbergen. Ik had op dat moment al 55 km. gefietst en die pauze kwam gelegen. De kersenvlaai heb ik rap moeten opeten, de wespen kwamen mij gezelschap houden.  Na de pauze begon in feite de terugkeer. Vandaag kwam ik langs 'n kapel in Opglabbeek waar ik - zo denk ik toch - nog geen foto van gemaakt heb. Het is de St. Brigittakapel, gebouwd einde de 19de eeuw. 

Het volgende dorp op mijn route was As. Die Nieuwe Molen staat er al sinds 1717. Ik ben er nog niet uit hoe die molen dan aan zijn naam komt: "de Nieuwe Molen". Ik vervolgde mijn route via het station van As, de Salamander in Mechelen a/d Maas en Kotem. Mijn biertje wilde ik gaan drinken in Neerharen, dus niet in Kotem. Daar loop je het gevaar weer 'n stuk vlaai - gratis deze keer - voorgeschoteld te krijgen, en dat is van het goede wat teveel. 

Uiteindelijk fietste ik langs de Maas in Herbricht, over 'n klein stukje Maastricht om tenslotte rond 15u15 thuis aan te komen. Met 104 km. en 'n gemiddelde snelheid van 21,1 km/uur, mag 'n mens tevreden zijn. Zoals steeds heb ik mij geamuseerd. Tot morgen. 

Welbedankt voor die feliciaties nav. onze 44-jarige huwelijksdag gisteren. Ik heb misschien terloops gezegd dat het 'n dag gelijk 'n ander is, uiteraard wordt dit wel gevierd. Maar dat moet voor ons niet noodzakelijkerwijze op de dag zelf. We hebben bij dergelijke gelegenheden meestal de gewoonte om met ons tweetjes ergens lekker te gaan eten. Maar dat kan eventueel nog dit weekend of een der volgende weken, we zien wel. Wij zijn niet zo'n koppel dat per se dat op de dag zelf wenst te vieren. 

Dit gezegd hebbende, vandaag werd er gefietst en het moet mij speciaal van het hart: Vlaanderens wegen vertonen veel gaten en putten. Als je dan zoals nu moet fietsen in 'n combinatie van zonlicht en schaduw, dan zie je niet altijd op tijd dat putje en knal je met je voorwiel telkens stevig ertegenaan. Gezond is dat niet voor de bandjes en ook niet voor de mens die zich moet rechthouden. Ik ben misschien vooringenomen, geef mij toch maar de fietswegen in Ned. Limburg. 

Ik vertrok vandaag via Zutendaal en As naar Opglabbeek. Daar kwam ik eerst het Joekelbos tegen. Dit is blijkbaar het grootste ingerichte speelbos van het land. Wat verderop waren ze volop bezig met 'n jumpingwedstrijd in het Sen Tower Park.  

En dan in Meeuwen-Gruitrode, dé ontdekking van de dag, de kapel gewijd aan O.L.Vrouw van Rust. Ik ben er al 'n paar keer langs gefietst maar nog nooit gestopt. Ik dacht altijd dat het 'n veldschuurtje was, maar het blijkt 'n kapel te zijn die aan de achterkant volledig open gelaten is. Het is 'n rusplaats geworden voor wandelaars en fietsers. 

Mijn pauze nam ik zoals gepland in Tongerlo in café De Kieper onder de brug. Je wordt er altijd goed geholpen en de vlaai is steeds van uitstekende kwaliteit.  

Mijn terugtocht verliep wat anders dan voorzien. De bedoeling was om via de Zuid-Willemsvaart terug te keren. In Kotem nam ik echter de beslissing om de Maas over te steken naar Stein. Zo passeerde ik enkele keren het Julianakanaal. En wat verderop in Brommelen nam ik mijn volgende beslissing; de Kloosterberg overfietsen. De benen voelden nog goed aan en de goesting was er om dat onding te temmen. Je hebt er 'n strook van bijna 11% stijgingsgraad. 

Uiteindelijk terug zijnde in mijn eigen streek, koos ik ervoor om nog 'n lus te maken naar Neerharen om daar mijn biertje te gaan nuttigen. Tenslotte fietste ik terug naar huis via de Sportoase. Zo, weer 'n hondertje op de teller, fijn fietsweer en ik heb mij geamuseerd. Morgen begint de Tour de France. Benieuwd of een onzer landgenoten de eerste rit kan winnen. 

Nee, ik ben vandaag niet gebakken of gebraden tijdens mijn fietstocht, het viel al bij al nog goed mee. Ik had dan ook mijn voorzorgen genomen. Om 5u45 stond deze knaap al langs zijn bed om zich te wassen en aan te kleden. Na het ontbijt en het vluchtig doornemen van de krant, kon ik om 6u49 al vertrokken. Het enige nadeel van dat vroeg vertrekken is dat de zon nog laag staat, hetgeen al eens hinderlijk is bij het oversteken van straten. Maar voor de rest, 'n prima weertje. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug om vervolgens naar Bemelen te fietsen. Daar reed ik de eerste helling van de dag naar boven, de Bemelerberg. Vervolgens had ik 'n heel smal pad voor mij alleen, de weg naar Scheulder. Fietsen in deze regio is altijd op en af, en als beloning krijg je dan ook steeds mooie vergezichten. In Banholt trok dat mooi gekleurd paard mijn aandacht. 

Vanaf dat punt fietste ik in de richting van Voeren. Eerst kom je doorheen het gehucht Schilberg. Het hoort bij het dorp Slenaken. Schilberg heeft 35 boerderijen en woningen, twee van die boerderijen liggen in het Belgische dorp St.-Martens-Voeren. De kapel daar is van 1946, gebouwd door de buurtschap voor het behouden doorkomen van WO II. 

De Sint-Martinuskerk van Sint-Martens-Voeren is al oud. De toren is van de 12de eeuw, het schip en het koor van het begin van de 19de eeuw. In 's-Gravenvoeren aan de Sint-Jozefkapel (weeral St. Jozef), heb je ook 'n rustplaats en 'n mooi vergezicht. Daarna was het in gestrekte draf naar Moelingen, de Maas over in Lixhe, om vervolgens naar de sluis van Lanaye te fietsen. 

Onderweg had ik 'n bericht van vriend Hubert gekregen. Ik moest me bij hem melden: "de koffie staat klaar - Monica heeft gebeld". Ik heb dan ook maar niet de intentie gehad om mij ergens lang op te houden voor 'n pauze, zo 'n pauze zou ook alleen maar nefast zijn bij zulk warm weer. In Kanne ben ik nog de laatste helling van de dag opgereden, de steile Muizenberg en dan heb ik enkel in Veldwezelt het fietspad nog genomen naar Smeermaas om vervolgens via Neerharen terug te keren naar Lanaken. 

En dan het nieuws van Monica ...., zij heeft ons bevestigd dat we in augustus welkom zijn op haar B&B in Diksmuide. Hubert en ik gaan deelnemen aan de 4-daagse wandeltocht van de Ijzer. We gaan niet voor de grote afstanden, we houden het bij de 8 km. dagelijks, maar in de namiddag gaan we wel fietsen in de streek. En logeren doen we dus in Diksmuide, 'n plek waar ik al verschillende keren geweest ben. Het belooft interessant te worden. 

Hou jullie verder vandaag uit de zon, het is nu in Lanaken 36°. En wie het nog niet gezien heeft, .... ik heb de kaap van 4.000 fietskms. overschreden. 

Sinds maanden zie ik telkens 'n gans leger aan arbeiders, techniekers en ander gespecialiseerd personeel op weg naar het centrum van Eijsden. Vandaag ben ik er eens gestopt. Het blijkt 'n eeuwenoud kasteel te zijn dat sinds dit jaar omgevormd werd tot 'n 5-sterrenhotel. Maar dadelijk meer hierover. 

Met het oog op de warmte van deze namiddag, ben ik al vroeg vertrokken met mijn stadsfiets. De bedoeling was om tot Moelingen te fietsen en via Eijsden en Maastricht terug te keren. Ik vertrok aan de brug van Briegden om zo langs het Albertkanaal via Vroenhoven te rijden tot in Kanne. Daar stak ik de brug over om zo door te gaan naar Lanaye. Daar maakte ik toch eens 'n foto van het voormalige Maison Communale.  

In Lixhe moet je dan altijd de brug over aan de Maas. Fietsers die er al eens passeren weten dan dat je daar over enkele ijzeren platen moet rijden (2 maal). Het is kwestie van wat behendigheid te hebben want het is er kort keren. 

In Eijsden kom je dan verschillende kastelen tegen. Eerst heb je Kasteel Rijckholt, 'n groot deel in de 17de eeuw gebouwd. Dan het Kasteel van Eijsden, gebouwd in 1636. Tenslotte het Kasteel Oost dat nu Hotel van Oys heet. Dit laatste kasteel stamt uit de 14de eeuw. De bedoeling van de huidige eigenaars was om het hotel te openen, einde 2024. Door heel wat beslommeringen is dat niet gelukt en konden pas dit jaar de eerste gasten ontvangen worden. Vandaag zag ik er al velen zitten op 'n terras. Dat hele leger werkers waarover ik sprak in de inleiding, was dus nodig om tijdig te kunnen openen. Daar zal dus ene hele smak geld tegenover gestaan hebben. 

Terugkeren deed ik langs de kajakkers in Smeermaas en mijn tasje koffie in Neerharen. Ik zag juist tijdens het maken van dit verslag, het einde van het BK wielrennen voor vrouwen. Dadelijk mij in de zetel nestelen voor het BK mannen.  Hou jullie verder in de schaduw want het wordt warm. 

Onze fietstocht van vandaag heeft aan 'n zijden draadje gehangen. De bedoeling was om stipt om 9u30 te vertrekken. De regen van vanmorgen gooide echter roet in het eten en het was niet 100% zeker dat ook de namiddag droog zou blijven. Gelukkig stopte het iets later met regenen maar om dan al te kunnen fietsen, dat zat er nog niet in, de wegen waren nog kletsnat. Het was wachten tot de namiddag om te vertrekken en om dan ook zekerheid te hebben dat het droog zou blijven. 

En dat bleek het geval, omstreeks 12u45 zijn we dan vertrokken, Hubert en ikzelf. Aan de brug van Briegden daalden we af naar het jaagpad langs het Albertkanaal om vervolgens via Kanne en Bassenge richting Paifve te fietsen. En waarom juist Paifve? Hubert heeft binnenkort 'n ontmoeting met oud-leerlingen en hij wist dat een van hun oud-leraars in Paifve woont (of woonde). Hij wilde op het laatst gekende adres eens gaan aanbellen. En idd. zijn oud-leraar woont er nog. Hij is even binnen gevraagd terwijl ik effe de omgeving heb verkend. In Paifve (op zijn Vlaams, Peen genoemd) kom je niet zomaar. Het is trouwens sinds 1977 'n deelgemeente van Juprelle. Het is 'n slapend dorpje met nog veel oude boerderijen en gebouwen. 

Eenmaal dat kort bezoek was afgerond, fietsten wij verder naar de taalgrens, de dorpen Vreren, Nerem, Mal en Millen in het zuiden van Limburg. In Nerem ben ik toch even gestopt om 'n foto te maken van het prachtige kasteel Rosmeulen, gebouwd in het begin van de 20ste eeuw. Iets verderop in Mal hadden wij 'n pauze, wat energie tanken.  Het laatste stuk van onze tocht reden wij voornamelijk langs Vlaanderens veldwegen oftewel verkavelingswegen. Wij kwamen oa. in Herderen en Hees.

Voor ik dit verslag afsluit, wil ik ook nog vermelden dat we, vóór we in Paifve aankwamen, in Lantin langs de gevangenis gefietst zijn. Het is de grootste strafinrichting van België. 

Op de klok kijkend zag ik dat er bij aankomst in Lanaken, nog 'n kwartiertje voorhanden was om ene lekkere Duvel te gaan drinken, Hubert had meer nood aan vocht aan de buitenkant. Ik denk dat we weer vertrokken zijn voor meerdere fietstochten samen. En heb ik nood aan 'n langere tocht, al dan niet met bergjes, die kan ik nog altijd alleen maken. Een week heeft zeven dagen. 

Zoals aangekondigd ben ik vandaag naar Gulpen gefietst. De wekker liep af om 6u30 en even later zat ik aan het ontbijt. Het was de bedoeling om de warmte van de namiddag vóór te blijven. Nadat ik alles weggestoken had in mijn fietstruitje (eten - paspoort - geld - sleutels) kon ik vertrekken, precies om 8u01. 

Het was nog lekker koel zo in de morgen al moet ik er wel bijvertellen dat de laaghangende zon toch nog wat hinderlijk was. Het was dus kwestie om voorzichtig te zijn. Ik vertrok via de Noorderbrug en was maar al te blij eens ik goed en wel Maastricht achter mij gelaten had. De hecktiek van de ochtend gaat mij niet zo goed af, iedereen vertrekt naar het werk en alle kinderen zijn onderweg naar hun school. Het was dus met ene "dikke oef" eens ik toekwam in het rustige Sint-Geertruid.  Daar heb ik effe halt gehouden om wat mondvoorraad achter de kiezen te steken en ook om te controleren of ik nog wel goed zat. 

Want dat goed zitten, dat speelde mij in het verleden al eens parten als ik naar Gulpen wilde fietsen. Voorbij de kerk van Mheer en het dorpje Banholt, ben je dan op weg naar Gulpen. De toevallige toerist die in de streek komt fietsen, moet het doen met 'n nog niet-aangepaste website. www.fietsroutenetwerk.nl en www.fietsnet.be zijn allebei nog niet aangepast aan de realiteit. Enkel www.visitlimburg.be/nl.fietsrouteplanner is up to date. En dat verkeerd rijden, ... op het kaartje zie je 'n gele cirkel. Daar moet ik scherp naar links. In het verleden ben ik daar al meermaals rechtdoor gefietst waardoor ik in Slenaken uitkwam. Je moet ook alles gezien hebben onderweg, niet alleen het mooie maar ook het functionele, de staat van de weg, het verkeer, enz. 

Maar goed, ik ben zonder problemen in Gulpen geraakt. Het was daar nog te vroeg om 'n pauze te nemen. Vandaar ging het ondermeer naar Klimmen, Hulsberg en Schin op Geul. Daar reed ik de Kachelberg op, een der drie heuveltjes onderweg met naam. Dit is 'n klim van 1,4 km.met 'n max. stijging van 11%.  In die regio kwam ik doorheen het gehucht Schoonbron, en nee, Schoonbron heeft niks te maken met het kasteel Schönbrunn in Wenen ... 

En vanaf dan moet ik  mij excuseren, "mea culpa, mea maxima culpa" maar het maken van foto's is vanaf Rothem de mist ingegaan. Op 'n bepaald moment fietste 'n bevallige schoonheid met haar koersfiets voor mij op. Ze was goed geproportioneerd van lijf en leden en was het nu omdat ze zo snel reed als ikzelf, of was het deze jongen die zijn snelheid aan haar aanpaste .... ??? Wie zal het zeggen. Ik zeg altijd, schoonheid mag gezien worden. Maar spijtig genoeg dus geen foto's van het laatste stuk.

Pauzeren wilde ik nog in Meerssen. Maar toen ik zag dat er nog verschillende mensen op hun  bestelling zaten te wachten, ben ik toch maar doorgereden. Het was op dat moment al 11u10.  Terugkeren deed ik via Smeermaas en Hochter Bampd. Met dat lusje erbij naar Neerharen was ik ruim op tijd voor het middagmaal dat was afgesproken om 12u15. Vandaag geen stop dus onderweg en ook niet op het einde. Bij mijn eten heb ik me wel 'n lekker wijntje laten smaken. 

Morgen wordt het in principe weer 'n wandeldag, vrijdag mogelijk 'n fietstocht met Hubert.

Het is er uiteindelijk toch van gekomen, 'n fietstocht met vriend Hubert. We hadden afgesproken bij mij thuis om 8u00, ruim op tijd om de warmte wat vóór te blijven. De route was ook min of meer al besproken, we konden dus op pad. 

De bedoeling was om via Zutendaal naar Lanklaar te fietsen om daar de passage te maken van "fietsen over het water" aan de Terhills. Tot bijna aan de Terhills volgden wij ons plan, om dan uiteindelijk toch links af te slaan om - voor mij de eerste keer - daar de nieuwe wandel- en fietsbrug over te steken. Deze brug werd in mei 2024 ingehuldigd door toenmalig minister Lydia Peeters. 

Vanaf daar was het verder improvisatie troef, met als gevolg dat we terecht kwamen op het terras van hotel Beau Séjour. Het is daar fijn toeven, 'n rustige plek en vooral 'n historisch waardevolle omgeving. Onze koffie smaakte. Zie ook de afbeeldingen toen en nu. 

Terugkeren deden we via shoppingcentrum M2 en de oude mijn in Eisden. Daarna ging het via de Zuid-Willemsvaart richting Opgrimbie. We wilden om 12u00 thuis zijn, op dat punt aangekomen zagen we dat er nog wat tijd was voor 'n extra lus. We fietsten de Molenberg omhoog, om in het gehucht Besmer, de straat over te steken en via Gellik naar huis te rijden. 

Voila, dat was in 'n notendop mijn hernieuwde fietstocht met Hubert. We hebben het kalm-aan gedaan, niet te snel en niet al te veel kms. Plannen voor 'n volgende rit zijn er nog niet, maar dat komt wel goed. 

Vandaag is Eddy Merckx 80 jaar geworden. Wie Eddy niet kent, die heeft zijn hele leven op 'n andere planeet gewoond. En als je naar het palmares kijkt van Eddy, dan wordt vooral gekeken naar zijn eerste overwinning van de Ronde van Frankrijk in 1969. Anderen kijken dan weer vooral naar de eerste landing op de Maan door de Amerikanen in datzelfde jaar. Voor mij blijft 1969 onlosmakelijk verbonden met het muziekfestival van Woodstock. Ik was een der eersten die de film gezien heeft en de 3-dubbele LP koester ik al mijn hele leven. 

Dit terzijde, ik ben gaan fietsen vandaag. Na 'n vroeg middagmaal kon ik omstreeks 12u30 vertrekken naar Gellik en Eigenbilzen. Vandaar fietste ik langs het Albertkanaal naar Zutendaal. Daar staat al 'n tijd 'n bord met herinneringen aan de loopgraven die er waren tijdens WO II. 

Daarna kwam ik langs de Kapel O.L. Vrouw van Smarten. Spijtig genoeg vond ik er geen info over. Mijn route passeerde vandaag ook Bokrijk, oa. de passage doorheen het water. Ik vervolgde mijn weg naar Zonhoven. Daar zag ik onder 'n brug weer enkele prachtige muurschilderingen. Een pauzeplaats had ik niet echt op het oog vandaag, ik wilde het toeval eens laten beslissen. En die stopplaats vond ik in Houthalen bij Vini's. Vlaai hadden ze niet maar die Magnum smaakte evengoed. 

Terugkeren deed ik via Opglabbeek en As. Daar kun je nog steeds op zondag - bij droog weer - meerijden op die minitrein. Maar eens As buiten, begon deze jongen dorst te krijgen. Ik had dan wel twee goed gevulde drinkbussen bij, maar 'n lekker biertje zou toch smaken. En dan heb je uiteraard 'n goed adres in Kotem, in de Ponderosa. Op de koop toe kreeg ik nog 'n suikerwafel. Ja, dat Duveltje smaakte. Het kon wel, want Kotem ligt zover niet van Lanaken.  Die laatste kms. met 'n biertje in de maag, leverde uiteraard geen enkel probleem op. Mijn laatste foto nam ik aan die spin in Uikhoven. 

Zo, weeral tevreden over mijn rit, redelijk wat kms., het was zonnig weer en ik heb me weer kunnen uitleven. Vooral dat laatste is hetgeen dat telt. 

Vanmorgen had ik het plan opgevat om met de stadsfiets 'n toerke te maken door Vlaanderens velden. Ik had mijn route al mooi op papier gezet en nadat ik van de bakker zou terugkeren, wilde ik er aan beginnen. Maar dat plan ging uiteindelijk niet door, mijn achterband stond zo goed als plat. Ik heb hem uiteraard terug opgepompt en het voelde goed aan, zeker na 'n visuele controle van de band (niks te zien van scherpe steentjes, nagel of iets dergelijks). Maar omdat ik het niet vertrouwde, heb ik de koersfiets genomen. Ik heb wel mijn route aangepast, die dunne bandjes zijn niet ideaal om over veldwegen te fietsen. En gezien ik in casual kledij stond, wilde ik het ook niet te ver maken. 

Met wel mijn helm op het hoofd, vertrok in via Gellik naar Hoelbeek. Daar reed ik verder naar Bilzen-centrum. Op de Romboutstraat zag ik 'n mooie muurschildering. Op die straat woont trouwens mijn enig overgebleven tante. Zij is in de tachtig maar nog zeer goed qua gezondheid. Ze is zelfs nog vrijwilligster op het rusthuis. Dan kan bijna niet anders of het zit in de genen, haar ma heeft de kaap van honderd jaar gerond.

In Bilzen was de zon ineens weg, misschien toch niet té ver fietsen was het idee ... In Mopertingen vielen er zelf enkele druppels. Maar eens dit dorp voorbij, klaarde het weer uit. Zo ging ik in Veldwezelt rechtsaf naar Kanne. Daar nam ik mijn pauze voor iets meer geld dan ik gewoon ben, 2,90 euro voor 'n eenvoudige tas koffie met 'n standaard koekje. 

Vervolgens fietste ik richting Maastricht met het Château van Neercanne op de achtergrond. In Maastricht wilde ik samen met d'Artagnon op de foto. De vriendelijke dame die de foto nam, bleek juist tegenover het standbeeld te wonen. Dat zal dus niet haar eerste foto geweest zijn. 

In Maastricht heb ik 'n eind te voet gestaan in de binnenstad. Je fietst daar best niet, ik denk zelfs dat het verboden is. Hoe ook, met al die voetgangers ging dat ook niet. Daarna keerde ik terug via Smeermaas en de Kanaaldijk achter Hocht. Wie trouwens wat geld teveel heeft, het kasteel is te koop. 

Langsheen de visvijver in Pietersheim en de Broekstraat, repte ik mij tenslotte naar huis. Helemaal op het einde aan het Uilenstraatje nam ik mijn laatste foto. Je ziet het niveauverschil misschien niet, maar nu is de overgang van de Arkstraat naar het Uilenstraatje helemaal afgevlakt. Voorheen diende je eerst met je voorwiel 'n boordsteen op te rijden. Het is dus nu veel aangenamer voor de vele fietsers die er passeren. En nu ik de buienradar bekijk, dadelijk gaat het regenen. 

Als je je banden goed oppomt, dan geeft dat als voordeel dat je fiets goed bolt. Het nadeel is dan weer dat je elke oneffenheid voelt in het wegdek. Dat was vandaag zo met mijn stadsfiets en dat was evenzeer zo gisteren met mijn koersfiets. Bij mijn stadsfiets is dat max. 4 bar, voor mijn koersfiets kan ik tot max. 8 bar gaan, ik hou het bij 7 bar. 

Ik hoefde deze morgen niet lang na te denken welke sportieve activiteit ik wilde doen. Dat was eerst te voet naar de bakker en dan 'n rit met de stadsfiets. Ik wilde vandaag de grote warme vóór blijven zodat ik in de namiddag op mijn lauweren kon rusten en ook naar de koers kan kijken. In de tuin is er voorlopig geen werk, die oogt nu opgeruimd en netjes. 

Ik vertrok naar Zutendaal waar ik op de Pandenstraat koos voor 'n route onder de bomen. Daarna kwam ik aan de Mariagrot. Ik twijfel steeds om welke deelgemeente het nu gaat. Maar nu met ChatGPT is dat makkelijk, je vraagt gewoon in welke deelgemeente van Zutendaal de Mariagrot ligt en binnen de paar seconden heb je het juiste antwoord. 

Vervolgens kwam ik in Kattevennen te Genk. Er waren heel wat sportievelingen de duik naar beneden aan het maken op die hoge schans. Verder was het meestal fietsen onder de bomen, en toch had ik het gevoel dat de wind vanuit alle richtingen kwam. Aan het bord van het fietsroutenetwerk heb ik het vervolg van mijn fietstocht effe bekeken, ik wilde via de Salamander in Mechelen a/d Maas naar Opgrimbie fietsen om daar in Brasserie Aspermans 'n pauze te nemen. Ze schenken daar 'n goede tas koffie, aangevuld met 'n potje lekkers. 

Terugkeren deed ik via La Butte aux Bois. Daar zag ik 'n skelet buiten staan. Het is 'n replica van 'n tyrannosaurus rex. Opmerkelijk dat ze hem voor de ingang gezet hebben. 

Dat was het weer. Morgen zal het 'n gewone wandeldag worden. 

De temperatuur viel mee (niet al te warm) en de goesting was er voor 100%, tijd dus voor 'n mooie fietstocht. Het was idd. 'n ideaal weertje, geen tropische temperatuur zoals verwacht voor de volgende dagen en niet al te veel wind. Wat bergjes oprijden was het doel voor vandaag. En waar doe je dat het best, .... in de Voerstreek natuurlijk. 

Ik vertrok in Briegden aan de brug langs het Albertkanaal. In Kanne stak ik het kanaal over om vervolgens naar Lanaye te fietsen. Aan de brug daar zag ik 'n bord staan: fauchage tardif oftewel, late maaibeurt. Via Moelingen en even doorheen 'n stukje van het gehucht Withuis - horende bij Eijsden-Margraten - reed ik verder richting 's-Gravenvoeren. Aan de Sint-Jozefkapel heb je al 'n eerste mooi vergezicht. 

Vervolgens kwam ik in Sint-Martens-Voeren. Daar werkten 'n hele tijd terug ex-collega's Monique - Rik - Tony. Monique en Rik wonen in Sint-Pieters-Voeren en heb hen goed gekend. Ook Tony was 'n goede collega. Daar heb je ook 'n zicht op het viaduct dat door de Duitse bezetter tot stand kwam in WO I. Het eerste spoor kwam klaar in 1917. Tot 1957 was er over dat spoor ook personenvervoer. Nu is het 'n drukke goederenspoorlijn. 

Ook in Remersdael heb je 'n mooi vergezicht. Iets verderop had ik mijn pauze gepland, in Teuven in het voormalig schooltje, nu café Modern. Tot mijn spijt zag ik dat aan de overkant van de weg het gerenommeerde restaurant-café "Moeder de Gans" ook open was. Ik ben er de laatste jaren dikwijls voorbij gefietst en telkens was het dicht. Het zal voor 'n volgende keer zijn. 

Terugkeren deed ik via De Planck en Noorbeek. Daar zag ik 'n pijl hangen van Landgoed Altenbroek. Dat deed mij herinneren aan vele jaren terug toen onze kinderen nog klein waren. Ik vermoed dat het ergens begin de jaren '90 was dat we toen verbleven in de Molenhoeve, horende bij het Domein Altenbroek. We zijn er toen per fiets naar toe gereden - ook de kinderen - en onze bagage werd nagebracht door 'n schoonzus en schoonbroer. In de hoeve was er ooit 'n watermolen. Ik ben dus speciaal effe van mijn route afgeweken om er nog 'n foto te maken. Nadien vroeg ik mijn kinderen of ze de plek nog kenden, en of ze het nog kenden ....! 

Nadien kwam ik nog in Valkenburg waar ik toch al voor de 4de keer dit jaar de Cauberg ben opgereden. Uiteraard hoort daar wat verderop ook de Geulhemmerberg bij. Om mijn mooie rit af te sluiten ben ik nog naar Neerharen gefietst om bij Mesjeu ene lekkere Duvel te drinken, die had ik wel verdiend, zeker na die 830 hoogtemeters en die vijf hellingen met naam. 

Zo, met 'n goed gevoel sluit ik dit verslag weer af. Tot morgen. 

Vandaag was het weer werken-dag, tuinieren tussen 8u30 en 12u00. En dan na het eten, tijd voor ontspanning. Ik had zin om 'n kleine fietstocht te maken, gewoon effe de Maas over in Uikhoven en via Maastricht terugkeren. 

De koersfiets bleef op stal, die mag nu woensdag weer zijn toerke maken, een langere tocht. Ik vertrok via Herbricht aan de Maas. Nu het water vrij laag staat, zie je verschillende eilandjes in de Maas. En dan heb je Uikhoven, de plaats waar je met het veer de Maas overkunt. We waren met drie om de oversteek te maken, maar aan de andere kant, in Geulle, stonden toch zeker twintig fietsers te wachten richting België. 

In Geulle kijk ik altijd naar dat mooie gebouw. Het is de voorburcht van 'n 17de eeuws kasteel dat in de 19de eeuw werd afgebroken. In Bunde aan knooppunt 14 besloot ik rechts af te slaan, opnieuw kort langs de Maas. Op die manier passeer je 'n mooi natuurgebied, Haertelsteinveld. In dit gebied ligt de kasteelhoeve Hartelstein. Het is 'n overblijfsel van 'n in de 17de eeuw gesloopt kasteel. Gezien ik recent gezien had dat er 'n horecazaak werd geopend, wilde ik daar wel eens 'n pauze nemen. Maar de zaak was gesloten wegens 2de Pinksterdag. Het zal dus voor 'n volgende keer zijn. Uiteraard nam ik er wel enkele foto's. 

Terugkeren deed ik via Borgharen en Maastricht. Kort aan de Noorderbrug heb ik nog even overwogen om nog 'n ommetje te maken, maar de wind was vrij strak en na die arbeid van deze voormiddag, had ik genoeg beweging gehad.  Terug naar huis en naar de koers kijken, de Dauphiné. Benieuwd of er weer dergelijk spektakel gaat zijn zoals gisteren ... 

De klad zat er vandaag 'n beetje in, de goesting om te sporten - of zelfs mij met tuinieren bezig te houden - was er vandaag niet. Dat heeft natuurlijk allemaal te maken met het minder goede weer. Je kunt er niet op betrouwen dat je gedurende 'n anderhalf uurtje weg kunt blijven zonder nat te worden. En ook die wind doet er geen deugd aan. Het is 'n dag om de teugels wat los te laten en effe tot rust te komen. 

Maar helemaal niet buiten komen, ... dat staat natuurlijk ook niet in mijn woordenboek. Samen met mijn halve trouwboek zijn we toch effe het centrum ingetrokken voor 'n tasje koffie en ene lekkere pannenkoek.  Uiteindelijk hebben we toch iets meer dan 4 km. gewandeld. Gelukkig zijn we - op wat druppels na - toch droog thuis geraakt. 

Er is nu wel 'n drogere periode, maar nu ik dit verslag aan het maken ben, luister ik mee met de live-verslaggeving van de Heistse Pijl, 'n wielerwedstrijd. Nee, mijn activiteiten buiten zitten er op. 

Maar 'n verslag zonder afbeeldingen of foto's, dat kan niet. Ik heb wat oude postkaartjes gesprokkeld van 'n dorp in Belg. Limburg, namelijk Kuringen oftewel Curange zoals het vroeger ook wel eens genoemd werd. In het begin van de 20ste eeuw werden nog vele steden en gemeenten in beide landstalen genoemd. 

Ik kom elk jaar wel eens per fiets in Kuringen, vooral om de Cisterciënzerinnenabdij van Herkenrode te bezoeken. Het was de grootste vrouwenabdij van de Nederlanden. In de reeks kaartjes heb ik mij wel beperkt tot het dorp zelf. Van Herkenrode heb ik al meermaals foto's getoond. Kuringen is nu 'n deelgemeente van Hasselt. 

Dadelijk zet ik mijn rustdag verder met mijn boek "Stil als het graf" van Maria Adolfsson.