F - Naar Alden Biesen.

Hetgeen ze voorspeld hadden is uitgekomen, het was vandaag schitterend weer. Ik heb dan ook optimaal geprofiteerd van die milde temperatuur. In de voormiddag heb ik mij 'n beetje in de tuin bezig gehouden (er is nu altijd wel iets te doen) om dan voluit voor 'n fietstocht te gaan in de namiddag. Mijn route lag klaar en ik zou via Kanne, Lixhe, Moelingen en Bemelen naar Valkenburg fietsen. Daarna zou ik wel zien hoe het met de benen gesteld was om terug te keren. 

Ik vertrok aan de brug van Briegden om daar het jaagpad te nemen langs het Albertkanaal. Mijn eerste foto's maakte ik in Kanne, Vlaanderen dus. Enkele tientallen meters verder zit je in Wallonië. De route aldaar is mij overbekend, sinds ik 'n gepassioneerd fietser geworden ben, kan ik de weg via Lanaye, Lixhe en Moelingen bij wijze van spreken met de ogen dicht rijden. Daarna kwam ik in Nederland waar zo te zien op 18 maart gemeenteraadsverkiezingen zijn. 

In Eijsden ging ik rechtsaf om naar Sint-Geertruid te rijden. Daar beklom ik mijn eerste helling, de Bukel, 900 m. lang en max. 8,3% stijging. De kerk van Sint-Geertruid is een der oudsten van de streek. Je vindt nog muurresten van de 11de eeuw. Een deel van de kerk is gebouwd rond 1400 en in de loop der eeuwen vergroot. 

De volgende helling op mijn programma was de Örenberg, 'n onding van slechts 565 m. in Cadier en Keer. Stijging 16% max. En direct daarna kwam Groeve 't Rooth, 'n helling van 832 m. met 'n max. stijging van 12,2% Het was ook de helling met het meeste vuil op de weg, de fiets heeft dus weer 'n poetsbeurt nodig.  Via het Gasthuis in Bemelen ging ik rechtsaf naar Valkenburg. gelukkig kon ik het centrum bereiken via de Daalhemerweg. Dat is 'n steile afdaling die in de Amstel Goldrace onmiddelijk gevolgd wordt door de beklimming van de Cauberg. Dat is ook hetgeen ik vandaag deed. Deze helling is niet de allermoeilijkste maar veruit de mooiste. 785 m. lang en max. 13,2% stijging. 

Eens boven op de Cauberg nam ik het besluit om terug richting Maastricht te fietsen, maar niet tot in het centrum. Ik wilde terugkeren via het Kasteel Kruisdonk in Rothem (bouwjaar 1880), Itteren en Borgharen. Uiteindelijk geraakte ik toch in Maastricht. Ik nam gewoon de weg langs de Maas om via de Wilhelminabrug die Maas over te steken. Daarna ging het over de laatste helling van de dag, de Sandersweg. Deze is slechts 525 m. lang met 'n max. stijging van 7,4%. Meestal rij ik hierlangs om terug te keren. Het is altijd 'n ideaal moment om te testen of er nog wat jus in de benen zit, niet om nog verder te rijden, nee gewoon om aan te voelen dat ik niet in 't rood geweest ben. Afgepeigerd thuis komen is uiteraard niet de bedoeling, het moet plezant blijven. 

Met iets meer dan 73 km. heb ik mij geamuseerd  in het zonnetje, zij het dat de wind toch 'n beetje feller was dan voorzien. Maar d'n deze kan daar tegen. Die Duvel smaakte trouwens, ik had hem verdiend. Tot morgen. 

Hoe is het in Heresnaam mogelijk dat wij, Limburgers, al de hele dag opgezadeld zijn met vuile nattigheid. De buienradar kondigde nochtans geen regen aan, maar het gemiezer dat uit de lucht viel, was misschien nog erger.  Toen ik naar die motregenradar keek, was het precies of enkel onze provincie de pineut was. In de namiddag was de intensiteit van dat vuile weer iets minder, maar er bleef toch 'n vochtigheid hangen. De kleur bleef grijs en het voelde onaangenaam. 

Desondanks toch maar mijn stoute schoenen aangetrokken om 'n wandeling te maken. Ik moest er even uit. Ik vertrok via de Pannestraat en de Bremstraat. Wat verderop kwam ik op de Kounterstraat met zijn velden. Je ziet goed vanwaar de meeste wind komt aan de stand van die paar bomen. Op de zelfde straat heeft zich 'n klein meertje gevormd. Zou het dan toch waar zijn dat de grondwaterlagen zich stilaan aan het herstellen zijn ...??? 

Vervolgens ging ik via het fietspad Sportoase - Gellik naar het kanaal. Daar zag ik dat sinds vandaag 'n infobord van de gemeente werd uitgehangen met de melding dat er 'n goedkeuring werd verleend tot de afbraak van de Sappi-site. Iedereen heeft nu 30 dagen de tijd om hiertegen bezwaar aan te tekenen. 

Via het Verbindinskanaal en de sluis, wandelde ik terug naar het centrum om daarna rechts af te slaan, naar de Koning Albertlaan met zijn kasteel Alicebourg. Terugkeren deed ik via het kapelletje op de hoek van de Waterstraat en de Henri-Dunantstraat. Ten slotte kwam ik op het Ceulemansplein waar er de laatste tijd zoveel ophef over is. Het gaat over de parkeerplaatsen voor vrachtwagens. Met 'n gemeentelijke actie werden 177 buurtbewoners aangeschreven met de vraag of de vrachtwagens nog welkom bleven of in het andere geval, enkel personenwagens zouden toegelaten worden in de toekomst (met extra groenaanleg). 54 bewoners reageerden en het toeval wilde dat beide strekkingen, 27 aanhangers hadden. Een compromis werd nu uitgedokterd. Hopelijk is nu de lieve vrede verzekerd ...??? 

En morgen, als het God belieft, ga ik fietsen. Mijn route ligt al klaar. 

Mijn laatste afbeelding valt onder mijn interessegebied, geschiedenis. Oa. vriend en oud-leraar Mathieu Maesen is een der voortrekkers van het digitalisatiewerk van de geschiedenis van Oud-Rekem. 

Soms mag 'n mens al eens geluk hebben. Vandaag zag ik tijdens mijn wandeling 'n regenboog staan, het was het moment om ergens binnen te springen. Seffens meer hierover. 

Vandaag begon ik mijn dag - zoals ik het gisteren gepland had - met opruimwerken in de tuin. Eerst heb ik mijn siergras serieus ingekort om vervolgens mijn wijnranken en hortensia's te snoeien. Het siergras gaat op de composthoop, het houterige snoeisel ligt aan de kant om later verhakkeld te worden. 

In de namiddag had ik dan goesting om nog eens de bus naar Waltwilder te nemen en uiteraard te voet terug te keren. Ik vertrok aan de Sint-Remigiuskerk, gebouwd in 1862. Het is een der kerken waar je nog gewoon naar binnen kunt. De kerk werd trouwens gebouwd op 'n kunstmatige verhoging. De Pastorie wat verderop, is gedateerd tussen 1850 en 1860. 

Op de grens tussen Waltwilder en Hoelbeek heb je het Domeinbos Groenendaal. Het situeert zich in 'n groter geheel, samen met het Munsterbos en Zangerhei. Je hebt daar ook het kasteel Groenendaal. Het is 'n prachtige omgeving om te wandelen.  Toen ik Hoelbeek binnenstapte maakte ik mij de bedenking dat de inwoners aldaar, het wel heel groots zien, de naam Hoelbeek alléén is blijkbaar onvoldoende, nee .. het moet Hoelbeek-city zijn.  De Hoeve wat verderop is 'n historische hoeve uit 1845.

Eens ik het centrum van Eigenbilzen gepasseerd was, dienden de veldwegen zich aan. Ik had gevreesd dat de wegen vol klei en modder lagen, maar dat viel eigenlijk reuze mee. Op 'n enkele plas water waar ik moest uitwijken, kon ik goed doorwandelen. In Gellik op de splitsing van de Wijerdijk en de Kompveldstraat, zag ik plots 'n regenboog staan. Dat voorspelde niet veel goeds, tijd dus om zo snel als mogelijk ergens binnen te vluchten.  En die plek vond ik op de Kerkstraat in De Oude Hoeve. Ik was nog maar net binnen toen het effe stevig begon te regenen. Zoals ik in mijn aanhef al vertelde, je mag al eens geluk hebben. En hetgeen ik daar naar binnenkapte, dat was natuurlijk mooi meegenomen. 

Terugkeren deed ik via de Kerkstraat en de Kewithdreef. Het miezerde wel nog 'n beetje maar dat beetje nattigheid kon mijn goede humeur niet temperen. Mijn laatste afbeelding kwam ik op facebook tegen. Vroeger werden de boten op deze manier voortgetrokken. De wegen langs het kanaal worden nog steeds jaagpaden genoemd. 

Godsamme, het is kl.....teweer, enerzijds wat te warm en anderzijds veel te nat.  Deze voormiddag was het nog kantje boordje om naar de bibliotheek te kunnen gaan. Het is maar 'n kort ritje tot ginder, maar met wat gemiezer kan je broek toch nat worden. Uiteindelijk ben ik er toch geraakt. En aangezien het nog droog was bij terugkeer thuis, ben ik maar direct vertrokken voor 'n ommetje. Maar goed dat ik de helderheid had om mijn paraplu mee te nemen want ik had hem nodig. 

Ik vertrok door het Uilenstraatje en het Uilenspiegelpark. Nee, het is nu niet aan te raden die schuif-af te gebruiken, ha, ha, ha.  Kort aan de Sportoase staat 'n deel van het voormalige park van de Paters vol met sneeuwklokjes. En dat het goed nat is, dat zie je aan de Langkeukelbeek. Er is wel meer water in die beek sinds ze hogere delen van Lanaken en ook het water uit het bos, hebben aangesloten op die beek. 

Eerst kon ik nog wandelen met de gesloten paraplu in de hand, maar dat liedje duurde niet lang. Op de Bosstraat was het van dat, ... paraplu open.  Eerst viel die nattigheid nog gestaag naar beneden, maar toen de wind 'n tandje begon bij te steken, was het ten enenmale tijd om thuis te geraken. Ook deze namiddag voorspellen ze niks goeds. Ik hou mijn vingers crossed voor de woensdag, het zou 'n lentedag worden, fietstijd dus. 

Afsluiten doe ik met 'n foto van begin de jaren '50 van de vorige eeuw. De mensen op de foto zijn bewoners van de Wijngaardstraat in Lanaken, mijn geboortestraat. Personen nr. 3 en 4 aan de linkerkant zijn mijn ouders. Mooie herinneringen. 

Zondagavond, de foto's zijn terug zichtbaar. Wie deze van gisteren nog niet gezien heeft, scrol maar even naar beneden. Ik wandelde van Mechelen a/d Maas terug naar Lanaken. 

Vandaag was er niet veel activiteit mogelijk, de ganse voormiddag en middag heeft het bij ons gemiezerd en alles heeft zijn grenzen. Ik ben weliswaar deze morgen nog naar de bakker gewandeld, maar voor 'n echte wandeling had ik weinig goesting. Ik heb er dan maar ene luie dag van gemaakt. 

Desalniettemin liet ik mij in de namiddag toch overhalen om met mijn eega even het centrum in te trekken voor 'n tasje koffie en misschien zelfs iets meer. Ook zij had behoefte aan wat buitenlucht. Ver zijn we dus niet gegaan, iets meer dan 2 km. We zijn vertrokken met wat licht gemiezer en het was niet anders bij terugkeer. Maar al bij al zijn we toch even de deur uitgeweest en voor de kenners, ik dronk ene La Trappe quadrupel. Uiteraard bleef het bij eentje, het is nogal 'n stevig biertje. 

Vandaag eindigen de Olympische Winterspelen, die zijn in feite helemaal aan mij voorbij gegaan. Ik heb niks met winterse sporten, mischien enkel het veldrijden dat mogelijk in de toekomst Olympisch wordt. 

Afsluiten doe ik met foto's van mijn ouders die in Brussel op bezoek waren op expo 1958. Het jaar nadien overleed mijn vader in de leeftijd van 33 jaar. Morgen 'n nieuwe week, ik kijk al uit naar de woensdag wanneer het 18° zou worden. 

Beginnen doe ik vandaag met 'n getrukeerde afbeelding. Meestal voorzie ik in de ochtend - na het ontbijt en de krant - 'n klein moment om mijn jarige facebookvrienden te feliciteren. Vriend Eddy wordt vandaag 70 jaar en ik heb dikwijls schaakgevechten met hem uitgevochten, al te dikwijls in zijn voordeel. Eddy was dan ook 'n clubspeler die aan competitieschaak deed, 'n maatje te groot dus voor mij. Hij kan best tegen 'n grapje, vandaar dat ik met 'n foto van hem, 'n karikatuur maakte. En dat hondje, ... dagelijks kom je hem met dat beestje tegen. Hij was gecharmeerd met deze afbeelding. 

Onze vriend Pol vindt dat werken met Ai 'n verslaving wordt, ik probeer het toch onder controle te houden. Al moet ik toegeven dat ik die foto met die twee zwanen maar niks vond en ik heb 'n betere versie laten maken. Het moet plezant blijven. 

Mijn wandeling wilde ik maken vanuit Mechelen a/d Maas. Het was al 'n tijd geleden dat ik daar nog eens vertrokken ben. Ik nam de bus van 13u04 en stapte uit aan het gemeentehuis. Vandaar uit wandelde ik naar de Zuid-Willemsvaart waar ik eerst de brug overstak om langs de linkerkant van het kanaal terug te keren. Veel is er uiteraard niet te zien zo langs het water, het was wachten tot ik in Boorsem opnieuw het kanaal overstak en ik iets verderop in Oud-Rekem terecht kwam. 

Daar viel mij de gedenkplaat op voor Jean Keibeck. Hij werd door de Duitsers gearresteerd op 24 juni 1944 tijdens WO II. De geallieerden hadden juist wapens gedropt en het was de bedoeling dat de weerstanders waaronder Jean, de Duitsers van achter zouden aanvallen. Zoals jullie weten was het Duitse leger op dat moment overal in de verdrukking. Hij overleed in Brussel aan zijn verwondingen.  Het oude kasteel zie je op een der foto's.

Oud-Rekem (of Rekem en vroeger was dat Reckheim) promoot zichzelf met fraaie borden. Eens ik Rekem achter mij gelaten had, kwam ik aan de Kanaalkom in Neerharen. De Zuid-Willemsvaart zet zijn weg verder langs links terwijl rechtdoor het Verbindingskanaal vertrekt. Het fietscafé opent hopelijk dit jaar definitief zijn deuren - ook binnen - verleden was er alleen buiten 'n terras tijdens de zomermaanden. Dat er al tafels en banken buiten staan, is al veelbelovend. 

Mijn pauze nam ik bij Mesjeu, 'n tas koffie en 'n punt knöbbelkesvlaai.  Wat verderop in Neerharen is de Heirbaan nog een van die authentieke straten met veel oude herenhuizen. In Tournebride heb ik 'n binnenweg genomen om toch wat tijd uit te sparen, wat trappen naar boven. Via de Koning Albertlaan, Lanaken-centrum en het Uilenspiegelpark was ik omstreeks 16u20 terug thuis. Een mooie wandeling, al had ik de hele tijd 'n snijdende koude wind in het gezicht.  Het was best dat ik mijn voornemen om te gaan fietsen niet gevolgd ben. Dat zal iets zijn voor volgende woensdag, dan zou het 18° worden.  Nog 'n fijn weekend iedereen.  O ja, ook nog dit, als je links naar mijn cijfers kijkt, dan zie 'n magisch cijfer: 333,33 km. gewandeld. Ei zo na was er ook 'n tweede speciaal cijfer, mijn totaal aantal stappen: 444.440.

Drie vliegen in één klap, dat was mijn motto van vadaag. Ik diende vooreerst 'n brood te gaan kopen en vervolgens moest ik 'n brief gaan posten. Met 'n tussenpauze van 'n tas koffie bij ons aan de keukentafel, heb ik na dat briefposten, er nog 'n wandeling aan vastgekoppeld. 

Ik wilde nog eens naar Smeermaas wandelen. Ik ging eerst doorheen mijn geboortestraat, de Wijngaardstraat om vervolgens via de Wijnwijk naar Pietersheim te stappen. Daar maakte ik die foto van het kasteel en heb daarna de foto ontdaan van alle storende elementen, het kasteel dus in zijn naakte versie. Geef mij toch maar de originele versies, al moet je wel geluk hebben met de lichtinval, de achtergrond, zon of geen zon, en de plaatsing van het gefotografeerde object op de foto zelf (het moet 'n beetje kloppen). Maar goed, mij amuseren met dat nieuwe speelgoed, .... het is 'n tijdverdrijf. 

Vervolgens wandelde ik naar Tournebride om daar de brug over te steken om daarna naar Smeermaas te gaan. Als je de landkaart van Groot-Lanaken ziet (Smeermaas en andere deelgemeenten inbegrepen), dan is 'n groot deel van de oppervlakte 'n groene zone.  Aan de kerk van Smeermaas staat nog 'n carnavalwagen links geparkeerd. 

Terugkeren deed ik via het Verbindingskanaal, de sluis en het Uilenspiegelpark. Wat de rest van de namiddag nog gaat brengen, dat zal van het moment afhangen - waar hebben we nog goesting in - niks moet, alles mag. 

Als er ook maar 'n kleine kans is om te gaan fietsen, dan grijp ik die natuurlijk met beide handen. Het zou droog blijven vandaag, de zon zou zich af en toe laten zien en de wind ... die zou ik er maar bij nemen. En zo geschiedde. Deze mens had veel goesting om de benen in beweging te zetten.  Restte enkel de vraag: welke fiets ga ik nemen? Met het oog op de voorbije carnavalsdagen was het misschien beter de stadsfiets te nemen. Op deze fiets heb ik stevige banden met 'n breed profiel (voor de kenners: Schwalbe Marathon Plus). In verschillende dorpen werd carnaval gevierd en ik verwachtte mij aan stukjes glas in de dorpskernen. Anderzijds waren de wegen nog nat bij mijn vertrek, met mijn dunne bandjes van 25 mm. op de koersfiets zou het mogelijk gevaarlijk zijn. 

Ik had zo ongeveer 'n route in mijn hoofd, het is te zeggen, toch het begin ervan. De bedoeling was dat ik naar Mechelen a/d Maas zou fietsen via Zutendaal om daar nog eens door de toeristisch trekpleister "Fietsen door de Heide" te rijden. Eens daar voorbij kwam ik aan de Joseph Smeetslaan. Daar ging ik rechtsaf naar de Salamander. Op dat punt stak ik de weg over om naar Eisden te fietsen. Je rijdt eerst onder die fietsbrug door en daarna passeerde ik het voormalige station van Eisden. In het warme seizoen is het daar heerlijk toeven op het terras. 

Wat verderop kwam ik voorbij de Kapel voor alle Volkeren. Deze kapel is gebouwd ter intentie van de multiculturele bevolking van Eisden. Dat heeft allemaal te maken met de vele nationaliteiten die in de Mijn van Eisden gewerkt hebben.  De mijn werd in bedrijf genomen in 1922 en in 1955 hadden ze het grootst aantal mijnwerkers: 7.340. 

In Eisden-Tuinwijk met zijn Mijnkathedraal uit 1934- 1936, de Sint-Barbarakerk, staat ook 'n herinnering aan de vele mijnwerkers die verongelukten in de mijn. Dat waren er 282 om precies te zijn. De laatste twee waren Gerlando Chinzi in 1986 en Antonio Morales-Morales in 1987. Het hoeft niet te verwonderen dat vele verongelukte mijnwerkers geboren zijn in andere landen zoals bvb. Italië en Marokko. De mijn werd trouwens gesloten in 1987. 

Terugkeren deed ik via het voetbalstadion van Patro Eisden en Kotem. In Kotem weet ik dat de Ponderosa op woensdag gesloten is, ik had mijn pauze dus elders al ingepland. Maar vandaag was het café toch geopend. Tijd voor ene koffie dus, en misschien nog iets meer ... Meestal krijg je daar bij je koffie 'n stuk vlaai of 'n wafel, maar vandaag was dat ene hiering (haring). Mijne euro was snel gevallen, ... uiteraard de woensdag nà carnaval is overal "hieringe biete" (haringen eten), 'n traditie die nog overal in stand gehouden wordt door de vele café's.  Ik heb beleefd geweigerd. Maar de koffie en 'n Duvel smaakten wel. Ik heb mij er maar rap onder de voeten gemaakt want het was drummen in het café. 

Van Kotem reed ik naar Uikhoven. Daar is het veer nog 'n tijd uit dienst. Daarna koos ik ervoor om via Herbricht, Smeermaas en Maastricht terug naar huis te fietsen. In Smeermaas zie je van het eilandje niks meer, enkel wat bomen steken nog boven het water uit. Een teken dat de Maas redelijk hoog staat. 

Zo, mijn fietstocht zit er weer op, iets meer dan 63 km. met de stadsfiets, niet slecht. En die wind, ... ik heb er minder last van gehad dan verwacht. 

Vandaag heb ik mij met mijn timing, 'n beetje vergist. Waar het er eerst naar uitzag dat het in de namiddag zou gaan regenen en de voormiddag toch enkele droge momenten aangaf, blijkt nu de namiddag toch droog te blijven en zelf heb ik wat gemiezer over mij heen gekregen tijdens mijn wandeling. 

Deze namiddag gaat de carnavalstoet uit in Smeermaas en als ik nu op de buienradar kijk, gaan ze geluk hebben met het weer. Ikzelf diende deze morgen naar de bakker te gaan en omdat ik het niet vertrouwde, ben ik aansluitend maar direct op wandel gegaan. Veiligheidshalve had ik wel de paraplu meegenomen. Maar godsamme, in tegenspraak met het voorspelde - en hetgeen ik op mijn gsm had gezien - begon het toch te miezeren. Niet in die mate dat ik mijn paraplu moest openen, maar wel voldoende om er 'n onaangenaam gevoel aan over te houden. 

Maar goed, ik was onderweg en je moet er dan maar het beste van maken. Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat. Daar kon ik bij wijze van spreken 'n ganse plastiekzak vullen met achtergebleven snoepgoed van de carnavalstoet van afgelopen zondag. Op sommige plekken lagen bijna 50 snoepjes bij mekaar. Enerzijds is dat 'n grote verspilling en anderzijds gaat veel van dat snoepgoed verdwijnen in de riolering. Onze zoon die in 'n zuiveringsstation werkt, kan er over meespreken. Het laat ook zien dat de kinderen zelfs geen interesse meer hebben in dit snoepgoed. 

Daarna wandelde ik Pietersheim binnen, eerst doorheen de Kinderboerderij en daarna langs het kasteel en de burchruïne. Ik heb vandaag de gewone wegen aangehouden, ik wilde niet mijn schoenen vuil maken. Terugkeren deed ik via de Koning Albertlaan, de Broekstraat en de Bessemerstraat. Ook in die laatste straat mag de technische dienst van de gemeente aan 'n grote opkuisbeurt beginnen. Carnaval is voor velen 'n plezier en ontspanning, maar de vervuiling wat het met zich meebrengt, staat niet in verhouding. 

Toch wil ik om te eindigen nog wat sfeerbeelden geven van ons carnavalgebeuren. Tot morgen alweer. 

Onze Prins Jürgen den Twiede heeft uiteindelijk toch zijn slag thuis gehaald, hij is met de Heksencaravaan doorheen Lanaken kunnen trekken en kon vanop zijn Prinsenwagen veel snoepgoed uitstrooien over de grote massa kijklustigen.  Het was nochtans kantje boord, vanaf de kust hadden ze sneeuw voorspeld. Het zou gelukkig pas in de vooravond zijn dat die sneeuw het oosten van Limburg zou aandoen. De carnavalstoet is dus met 'n waterzonnetje kunnen vertrekken en het is pas rond de klok van 16u30 dat de eerste vlokken begonnen neer te dwarrelen.  Uiteindelijk hebben de laatste wagens en groepen zich toch nog mogen reppen om binnen te geraken. Maar die Carnavalisten, je kent ze, die zijn voor geen kleintje vervaard. 

Het was dus uiteindelijk maar sneeuw - wat niet wil zeggen dat je er niet nat van kunt worden - de stoet die vandaag in Rekem uittrekt zal dat moeten doen onder 'n ander gesternte. Al heel de middag heeft het geregend en dan moet je weten dat vele groepen al tijdig vertrekken om zich op te stellen op de voorziene startplek. Als je al nat moet beginnen bij het vertrek, dan is dat niet zo prettig. Maar wederom, de carnavalisten zetten door. 

Ikzelf heb het vandaag rustig gehouden, nu rustig, ... toch iets meer dan 10km. wandelen. Ik vertrok via de Hoenderbroekstraat en de Kewithdreef naar Gellik. Mijn doel was deze keer Kompveld, het gehucht van Gellik. Ik trok via de Boonakkerstraat naar de Wijerdijk en de brug in Gellik. Eens de brug over begint Kompveld. Ik hoorde er in de verte aan mijn rechterkant goed klinkende carnavalsmuziek, vermoedelijk vanuit Vroenhoven. 

Eens ik op de Kiezelweg was - de baan tussen Lanaken en Tongeren - ging ik linksaf, terug richting Briegden. Op de Comm. Giddelostraat vertrokken juist enkele wagens richting Rekem. Vervolgens wandelde ik naar het jaagpad langs het Verbindingskanaal. Terugkeren deed ik via de kerk en het Uilenspiegelpark. Bijna thuis, op onze straat, zag ik vriend Marc staan met zijn auto. Die waren ze aan het takelen. De ambriage van de auto had het begeven. 

Zo, hopelijk kunnen ze in Rekem in drogere omstandigheden hun stoet verder laten uitgaan. Morgen is Smeermaas aan de beurt. 

15 februari, de dag dat de carnavalstoet doorheen ons dorp trekt. Wat verder op de Hoenderbroekstraat wordt ze opgesteld waarna ze via de Pannestraat en de Stationsstraat, 'n eerste maal doorheen het centrum op het Kerkplein trekt. In die VIP-tent wordt ik telkenmale uitgenodigd om er plaats te nemen om het einde van de stoet te aanschouwen. Maar zoals gewoonlijk ga ik niet op de uitnodiging in. Om daar 'n hele tijd te moeten wachten op het afronden van de stoet, onderwijl koud bier te moeten drinken en het verre van warm te hebben, daar pas ik voor.  En om er te socializen, daarvoor hoef ik er ook niet te zijn, mijn gsm puilt nu al uit met de vele conctactpersonen. 

Vanmorgen diende ik mijn bestelling te gaan afhalen bij de bakker. Uiteraard maak ik dan eerst 'n korte wandeling doorheen ons nog slaperige dorp. Ik vermoed dat iedereen nog zijn roes ligt uit te slapen na het carnavalsbal van gisterenavond.  Ik had dus de straat voor mij alleen. Eerst ging ik doorheen de Bessemerstraat waarna ik langsheen het Verbindingskanaal wandelde. En dat het koud was, dat zie je op enkele foto's. Zelfs de rook van de industriegebouwen had last van de kou. 

Via de Kanaalkom, de tunnel aan de Stationsstraat en de Pannestraat, was ik dan uiteindelijk bij onze bakker. De bakkersvrouw had zich - hoe kon het ook anders - uitgedost in de kleuren van carnaval. 

Voor de rest van de week ziet het er niet al te fraai uit, regen en wind. Het wordt dus weer geen fietsweer, al begint dat bij deze jongen serieus te kriebelen. Geduld hebben is dan 'n wijze raad. Nog ene fijne zondag. 

Normaal gezien wilde ik vandaag gaan fietsen. Maar die kille wind in combinatie met de lage temperatuur, gaf 'n gevoel van - 6°. Ik kan veel aan, maar dit was er toch net over.  Hoe ook, wandelen lukt nog altijd. 

Ik vertrok via de Henri-Dunantstraat naar de Neerharenweg. Halverwege die laatste straat ging ik rechtsaf, de Goudkust binnen. Hier wonen voornamelijke gegoede Nederlanders. Onze burgemeester voorspelt dat binnen X-aantal jaren zij het in Lanaken voor het zeggen hebben.  Daarna trok ik naar Pietersheim. Laat mij los in die regio en de foto's komen vanzelf.  Bij een der foto's heb ik de trukendoos bovengehaald. Het is eens iets anders. 

Ik ben ook nog eens de ruïne binnengestapt en heb zelfs de toegangstoren beklommen. Toen ik de deur van de kapel opende, kwam mij te warmte tegemoet. Was het nu omdat ik van de koude naar 'n warme ruimte ging, of werd er daadwerkelijk zo hard gestookt, .... feit is dat die kapel dikwijls gebruikt wordt om 'n burgerlijk huwelijk te voltrekken. 

Terugkeren deed ik via De Merodelaan, de Koning Alberlaan en het Kerkplein. Daar is alles in gereedheid gebracht voor morgen als de carnavalstoet er voorbij trekt. Met ene warme chocomelk als deugdoend drankje kon ik weer naar huis om jullie mijn verslag te kunnen presenteren. 

En die laatste afbeelding, ik heb recent kennis gemaakt met de songs van Mikhail (Michael) Bennett. Wie van gevoelige songs houdt, 'n aanrader. 

De carnavalisten hadden vandaag pech met het weer, normaal gezien zou de kinderstoet doorheen Lanaken trekken, maar omwille van het slechte weer, werd beslist om de kinderen 'n carnavalsfeestje te laten bouwen in het Cultureel Centrum. Ik denk dat het 'n wijze beslissing was, regen en kou is iets wat kinderen kunnen missen als kiespijn. 

Zelf heb ik vanmorgen nog in droge omstandigheden kunnen gaan winkelen maar daarna was het wachten tot de hemel enigermate zou opklaren. Ik wilde naar Zutendaal wandelen. Omstreeks 13u30 stopte het met regenen en ik heb dan ook maar niet gedraald en ben direct vertrokken. Het miezerde nog wel 'n beetje maar de nattigheid was onvoldoende om mij thuis te houden. 

Ik vertrok naar de Bessemerberg en wat verder naar het gehucht Bessemer. Ik ben daar altijd gecharmeerd door dat witte huis en iets verder, het voormalige Hotel Cops. Op de Heiwijkerweg vond ik dat huis met die blauwe luiken wel 'n foto waard. En niet alleen in Lanaken, maar ook in Zutendaal zijn er diverse steegjes en kleine paden. 

De O.L. Vrouwekerk in Zutendaal is al heel oud. In 1896 werd ze nog uitgebreid. Je kunt er echter alleen maar binnen in het voorportaal. Na een lekkere tas koffie in het centrum kon ik terug huiswaarts keren met de bus. 

En zij die straks aanwezig zijn op de machtsoverdracht in het gemeentehuis, ik wens hen 'n behouden thuiskomst. Voor ene keer is het gemeentehuis de beste café van het dorp. Ik laat die kelk wijselijk aan mij voorbijgaan. 

Voor ons hoeft dat niet specifiek te gebeuren op 14 februari, het vieren van Valentijn, wij hadden deze middag al ene gezellige tête-à-tête in 'n gekend restaurant op het Kerkplein. Op de kaart stond 'n Italiaans getint 3-gangen menu, en dat heeft gesmaakt. Kok Lars was uiteraard tevreden met onze lofbetuigingen. 

Eens thuis heb ik niet omgekeken naar mogelijke doemscenario's (lees: regen die mogelijk op komst was) en ben direct in andere kledij gekropen om te gaan wandelen.  Ik had dan wel 'n stevige regenjas aan, pet op het hoofd en de paraplu in de hand, ik was dus wel opgewassen tegen wat nattigheid. En die nattigheid is er gekomen, zij het dat het grootste deel van mijn wandeling bestond uit wat gemiezer en slechts op het einde moest ik mijn papaplu openen. 

Ik vertrok via het Uilenspiegelpark waar er nog eens heel wat water doorheen de Langkeukelbeek vloeide. Vervolgens wandelde ik via de Industrieweg naar de Van Akenweg. Je hebt daar twee grenspalen staan, op het ene moment ben je in België en twee stappen verder in Nederland. Die grote steen op het Lanakerveld - met de veldkapel rechts op de achtergrond - ligt op grondgebied van Oud-Caberg, Nederland dus. Om in het centrum van het dorpje te komen moet je eerst doorheen die holle weg. 

Ik ben altijd goedgezind als ik doorheen Oud-Caberg wandel, mooie oude boerderijen, kleurrijke deuren en op een van de foto's die ik maakte zag ik thuis op de voorgrond 'n kat zitten. De Van Akenweg is de oude kern van het dorp. 

Op het einde van de straat ging ik linksaf om via de Brusselseweg terug te keren naar Smeermaas. Juist vóór de grens ging ik nog even linksaf, de Kantoorweg in. Daar staan enkele oude woningen, ver weg van het centrum van Oud-Caberg. Ze vormen als het ware 'n klein eilandje tussen de velden. 

Terug in Lanaken had ik nog effe tijd voor ene warme chocomelk. Nu ik dit verslag maak is het weer aan het regenen. Morgen zou het in de voormiddag droog blijven. En die laatste afbeelding ....dat is wat spielerei. Ik kijk uit naar 'n fietstocht met onderweg 'n terrasje buiten. 

In mijn titel van vandaag wilde ik niet schrijven: "kl ...teweer", jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Nee, aangenaam is het vandaag niet. Desondanks moest ik toch de deur uit want er moest nu eenmaal brood op de plank komen. En omdat ik toch al mijn Strava-app had aangezet, ben ik nog wat verder gaan wandelen. 

Ver ben ik niet gegaan omdat het weer begon te regenen. Het was gewoon door de Schilderswijk, vervolgens naar de Eikelenweg en de Asbeekweg. En toen vond ik het welletjes, het gemiezer bleef duren. Ik ben dan ook maar ten lange leste terug huiswaarts gekeerd. 

Foto's nam ik deze morgen van een der vele carnavalsposters, de paarden in de Asbeekweg en de kapel gewijd aan Appollonia, Patrones tegen kiespijn op de Bessemerstraat. 

Eindigen doe ik met 'n oude carnavalskrant van 1991. Toen was Mark Curvers prins-carnaval. Hij was toen nog 'n jonkie, amper 22 jaar oud. Naderhand werd hij 'n bekendheid in Lanaken om tenslotte in de gemeentelijke politiek te stappen. Maar in 2018 had hij er genoeg van en gooide hij zijn leven volledig om. Nu vrijdag wordt zijn zoveelste opvolger als prins-carnaval officieel aangesteld op het gemeentehuis. Ik zal er niet bij zijn, die drukte en alcoholuitspattingen zijn voor mij 'n last ipv. 'n genot geworden. 

Deze voormiddag stond in het teken van de komst van de Blauw Sjuut uit Heerlen. Zij verkondigen met hun bezoek, de opening van het carnaval. Het was de 12de keer dat ze in Lanaken waren. Onze burgemeester Marino Keulen had zich in zijn verwelkomingsspeech duchtig vergist, hij dacht dat het de 11de keer was. Hij werd uiteraard goed aangepakt door de voorzitter van de Blauw Sjuut, niet alleen daarvoor maar ook omdat de leden van de Blauw Sjuut niet meer - zoals de traditie dat voorschrijft - staande mochten postvatten boven op hun pronkwagen bij het binnenrijden van het centrum. De Veiligheid??? 

De mannen van Heerlen overwegen - zou het in andere Belgische gemeenten ook zo verordend worden - niet meer de grens over te trekken bij het begin van het carnavalsseizoen, hetgeen natuurlijk jammer zou zijn.  Hoe ook, in het gemeentehuis werden weer verschillende medailles uitgewisseld, cadeau's overhandigd en de kinderen zongen hun carnavalslied. 

In de namiddag was het dan tijd om te gaan wandelen. Ik wilde nog eens naar Maastricht trekken. Nu kan het nog, volgende week is het daar over de koppen lopen. Ik vertrok via de kleine grens, de Bosscherweg met aan de overzijde van de Maas, de kerk en het kasteel van Borgharen. In Maastricht koos ik vandaag weer de pastoor Moormanstraat om richting het centrum te wandelen. Op de Markt was me tot heden die fraaie muursteen ontgaan, 1721 In den Guden Appel. 

Vervolgens stapte ik naar het Vrijthof waar me dat rood van een der kerken bijzonder opviel. Maastricht heeft vele steegjes, 'n genot om er doorheen te wandelen. En de talloze vlaggen laten zien dat Maastricht "the place to be" is om carnaval te vieren. 

Zo mensen, de dag loopt weer stilaan op zijn einde. Straks kijken naar "de rugzak" op VRT, morgen mogelijk weer 'n wandeling (als de regen effe wegblijft). 

Deze ochtend kon ik het niet laten om tijdens mijn wandeling naar de bakker, enkele foto's te maken, enerzijds van de opkomende zon en anderzijds om de vrieskou te tonen. Vervolgens heb ik mij nuttig gemaakt bij mijn deel van huiselijke taken om daarna mijn koersfiets even onder handen te nemen. Na mijn fietstocht van afgelopen zaterdag kon deze dat goed gebruiken. 

In de namiddag had ik goesting om te gaan fietsen, niet met de koersfiets maar met de stadsfiets. Ik vertrok via de Bergstraat in Gellik naar Zutendaal, het Groenste Snoepje van Vlaanderen. Je fietst daar nog door een heel landelijke omgeving. Daarna reed ik naar de Duivelsberg in Opgrimbie. Op de grote weg zie je in de verte 'n mooie blauwe kapel, gewijd aan O.L.Vrouw van Grote en Kleine Noden, gebouwd in 1934. 

Vandaag besloot ik om doorheen Mechelen a/d Maas te fietsen, dit met de bedoeling om in Kotem 'n pauze in te lassen. Ik had dorst gekregen onderweg, ik had dan ook voor ene keer geen drinkbus bij.  Onderweg naar de Ponderosa nam ik nog enkele foto's aan de autostrade naar Stein, 'n weg die ik meermaals per fiets neem (afgesloten fietsvak). Daar staat ook die oorlogstank. 

En die Tripel Karmeliet (0,4% alcohol) smaakte best goed.  Mijn laatste foto's maakte ik in Uikhoven - met zicht op Geulle a/d Maas - en in Hochter Bampd. Iets meer dan 50 km., ik mag weer tevreden zijn. In vergelijking met verleden jaar heb ik al dubbel zoveel fietskms. op de teller (625 km.). 

Goedemiddag allemaal, vandaag ben ik nog wat aan het klooien met onze dagelijkse krant. Gisteren hebben wij omstreeks 9u15 (wat rijkelijk laat is) de verkeerde krant ontvangen, Het Laatste Nieuws ipv. van Het Belang van Limburg. Het is altijd vreemd doorheen zo 'n societykrant te moeten bladeren, ik heb liever 'n krant die wat dichter bij de eigen bevolking staat. Uiteraard heb ik mijn beklag gemaakt bij de uitgever. Onze abonnement is nu met één werkdag opgeschoven. 

Deze voormiddag heb ik 'n wandeling gemaakt doorheen Gellik. Ik vertrok via de Sportoase waar er heel wat kinderen aan het voetballen waren die nauwelijks 5 à 6 jaar waren. Jong begonnen is goed begonnen zeker .... 

Ik wandelde door naar de Kounterstraat en vervolgens naar de Wijerdijk. Daar ging ik rechtsaf naar de kerk van Gellik. Ik had goesting om doorheen het dorp te stappen en ging zo door de Biesweg en de Zilverdennenlaan om terug te keren via de Bergstraat. Op het eind van mijn wandeling kwam ik nog vriend Willy tegen. Ik heb jaren met hem gesport, oa. competitie volleybal. Ondanks hij enkele jaren ouder is dan mezelf, is hij nog steeds sportief actief in mijn oude club Nivoc. 

Het deed mij denken aan onze sportieve activiteiten in Diksmuide waar we met onze fietsclub van weleer (met ondermeer vriend Hubert) regelmatig bij Monica te gast waren in haar B&B. 

Zo, de zondag is weer halfweg, straks nog even de horeca sponsoren in het centrum. 

Voila mensen, mijn 2de verslag van vandaag. Als ik 'n fietstocht maak, dan zijn er vele gelegenheden om wat foto's te maken, het was vandaag niet anders. Ik vertrok zoals zo dikwijls naar Neerharen om daar langs de Zuid-Willemsvaart te fietsen tot Boorsem. Daar stak ik het kanaal over om dan langs het jaagpad tot in Eisden te rijden. Daar heb je 'n kleine haven met diverse privéboten. 

Wat verderop kon ik naar links afslaan, naar de mijngebouwen en de schachten van de oude steenkoolmijn. Daar begint ook het nieuwe fietspad naar de Terhills in Lanklaar. Het was er vrij druk vandaag, weekend hè. En dan komt de Litzberg, hij is 1,8 km. lang maar de hindernis situeert zich ergens in het midden, 'n paar honderden meters dat je effe moet doorduwen.  Ik zag vandaag trouwens, op twee andere fietsers na (met electrische fietsen), niemand naar As rijden, wel kwam ik veel volk tegen richting Eisden, de Litzberg naar beneden dus. 

Aan het station van As reed ik verder door richting het voetbalstadion van KRC Genk. Daarna keerde ik terug naar Genk zelf om even de stoppen aan de toeristische trekpleister Kattevenne met zijn twee schansen. Tijd en goesting had ik nog voldoende, dus in Zutendaal besloot ik om rechts aan te houden, de weg naar Bilzen. Daar probeer ik altijd de Brugstraat naar boven te rijden en in het verlengde daarvan, de helling in Waltwilder. In Mopertingen koos ik vandaag de weg terug naar huis via Eigenbilzen-centrum en het Albertkanaal. 

Gestopt ben ik vandaag weer nergens, liever wat extra kms. dan 'n verloren halfuur. En zoals jullie aan mijn fiets kunnen zien, slijkerige wegen waren er voldoende, ik heb dan ook 'n heel stuk doorheen de bossen gefietst. Het kon mij vandaag niet schelen hoe mijn fiets en ikzelf er zou uitzien, ik had gewoon goesting om te fietsen en 'n paar hellinkjes over te rijden. 

Dadelijk kruip ik in mijn zetel met 'n goed boek en 'n glaasje wijn.  Tot morgen. En o ja, zij die mijn verslag van deze voormiddag nog niet gelezen hebben, ... doen.  

Die laatste foto is 'n herinneringen aan lang vervlogen tijden, de tijd dat ik bij wijze van spreken nog over 'n volleybalnet kon springen. Onze ploeg had de naam Nivoc.