W - Instabiel weer.

Als ik zo naar de fietsers kijk, dan valt het me op dat het overgrote deel, kaarsrecht in het zadel zit. Het zijn vooral de dagjesfietsers die dergelijke houding aannemen. Voor mij is dat 'not done", ik zit altijd voorovergebogen op mijn fiets, de rug gekromd en het hoofd omlaag. Of dat nu met de koersfiets is of met de stadsfiets, ik zou mij geen andere houding kunnen aanmeten. 

Vandaag werd nog beschreven als een mooie dag, redelijk wat zon, een mooie temperatuur en vooral droog. Ik ben daarom de hele voormiddag bezig geweest in de tuin, werken is ook nodig, zeker na die felle regen van de afgelopen dagen. In de namiddag had ik dan goesting om er met de stadsfiets op uit te trekken. 

Ik wilde nog eens in de richting van Alden Biesen trekken, veel veldwegen dus en het was daarom dan ook aangeraden om de nummers van het fietsroutenetwerk even op een briefje te noteren. Ik vertrok via die veldkapel in Eigenbilzen. Ze werd gebouwd in 1872 en recent goed gerestaureerd. Daarna kwam ik in Waltwilder waar ik een stevige afdaling maakte. Bij een volgende gelegenheid moet ik dat bergje eens omhoog fietsen. Het volgende dorp was Martenslinde, eigenlijk vlakbij het Apostelhuis, horende bij Alden Biesen. Dat gebouw werd ook de Trompetterwoning genoemd, gebouwd in de 17de eeuw. Normaal is de deur links onder de inkomboog gesloten, maar vandaag stond ze op een kier. En deze jongen is uiteraard nieuwsgierig, ik wilde wel eens zien wat er achter die deur te zien was.  Een rappe foto was het gevolg. Er werd muziek gespeeld en boven in het Apostelhuis stonden de ramen open. Ik vermoed dat er werken bezig waren. 

Daarna ging ik linksaf naar Rosmeer. Het was een rit met veel op en af rijden, maar geen enkele helling had een specifieke naam. Uiteindelijk waren het toch 285 hoogtemeters. Er waren dan ook verschillende vergezichten te bewonderen. Ook in Rosmeer zag ik een mooi kunstwerk van Denis Briers. 

Na Rosmeer had ik eerst Lafelt waar ik doorheen fietste en daarna kwam Kesselt, deelgemeente van Lanaken. Daar werd ik weer herinnerd aan de "ijzeren draad" uit WO I. Terugkeren deed ik via de velden van Oud-Caberg waar ik onder de oude spoorbrug reed. Uiteindelijk heb ik het grootste deel van mijn rit door de velden gereden met allemaal betonplaten als wegdek. En die platen lagen niet allemaal gelijk, de een wat hoger dan de ander. Het was dus constant opbotsen tegen die boorden van die betonplaten. Met de stadsfiets is dat nog te doen, maar met de koersfiets is dat een ander verhaal, dan probeer ik zulke wegen te mijden. 

Het was weer een plezant ritje, genoten van de natuur en bij het vertrek nog ene korte babbel gehad met ene voormalige sportvriend (we zijn nog steeds bevriend). We speelden ooit samen in de dezelfde volleybalploeg. Morgen voorspellen ze een beetje regen, normaal gezien zal er gewandeld worden. Tot morgen. 

Amaai, wat was me dat allemaal deze nacht .... klank en lichtspel, felle hagel en overvloedige regen. We schoten de eerste keer wakker omstreeks 1u45 en een tweede keer, iets na 5u00. De nachtrust is dus heel kort geweest. Bij een controle deze ochtend, heb ik gelukkig zo op het eerste zicht, nergens schade gezien. Je zou nu maar boer zijn met een fruitplantage. Ik vrees dat er veel schade gaat zijn in die sector. 

Maar goed, dat hebben we weer gehad, hopelijk blijft dat onstuimig weer effe achterwege. Deze voormiddag diende ik mijn besteld brood en broodjes te gaan afhalen. Natuurlijk koppel ik er dan een kleine wandeling aan vast. 

Ik vertrok via de Wijngaardstraat waar die mooie gevelversiering er direct uitspringt. Daarna wandelde ik doorheen de Waterstraat om vervolgens even Pietersheim binnen te duikelen. Als je een selfie wenst te maken als kabouter, het kan! Ik verliet het domein via de hoofdingang naar de Koning Albertlaan. Daar zag je pas goed welke ravage dat onweer van deze nacht heeft aangericht. Overal lagen takken en er waren stevige exemplaren bij. 

Terugkeren deed ik via de Koning Albertlaan en de Maastrichterweg. Een groot spandoek maakt reclame voor de wekelijkse "Vintage Chroom Meeting". Elke dinsdag kunnen de liefhebbers van oudere auto's en motoren hun hart ophalen, dit onder het genot van een drankje en een hapje en veel muziek. 

Deze namiddag kunnen wij beiden niet op onze lauweren rusten, de kleinzoon zal ons tot na het avondeten gezelschap komen houden. Straks zal het voor ons - vermoedelijk - vroeg bedtijd zijn.  En o ja, ook dit nog. Ik weet niet of jullie het gezien hebben, maar mijn blog bestaat vandaag al vijf jaar. Niet te geloven dat ik het al zó lang, dagelijks kan bijhouden. 

Zeker ben ik er niet van, maar als mijn geheugen mij niet in de steek laat, dan is dat voor het eerst dat ik zes fietsdagen na mekaar had. Het was afwachten vandaag of die fietstocht wel kon doorgaan. De hele voormiddag bleef dat weer onstabiel, maar als ik vergelijk met andere delen van ons land en de omliggende landen, dan zijn we er in Lanaken nog goed van af gekomen. Het heeft weliswaar een beetje geregend en in de verte heeft het wat gegrommeld, maar meer dan dat was het niet. Gelukkig. Anderen hadden wateroverlast. 

De fietstocht was dus een last-minute beslissing. Ik wist waar ik naar toe wilde fietsen - met het veer, de Maas over in Meeswijk - de terugweg lag nog helemaal open. Geen voorbereiding dus, gewoon een bidon vullen met water, wat koekjes en een banaan mee voor onderweg, en heel veel goesting. 

Ik vertrok via Rekem naar de Zuid-Willemsvaart om aan het fietsknooppunt 56, rechts af te slaan naar de Maas. Het was gewoon doorfietsen naar Meeswijk waar we met zijn allen - ik was duidelijk niet alleen - met het veer de Maas overstaken. Vandaag nam ik ene weg kort bij de Maas om richting Maastricht te rijden. Zo kwam ik nog eens langs de site "Woodhenge van Meers of de Bomencirkels van Meers". Het zijn fossiele bomen die gevonden werden bij grindopgravingen in de buurt en ze werden in 2003 rechtop gezet.

Daarna ging het via de luchthaven van Beek naar Meerssen waarbij ik een foto maakte van de streek bij het afrijden van de Biesenberg. Maar ik had wel eerst de Kloosterberg opgereden, met vooral steile stukken op het laatst. 

In Meerssen ken ik mijn plekje om te pauzeren, in De Zeute Inval. Een tasje koffie en een stuk vlaai.  Ik had tijd vandaag, rechtstreeks terugfietsen naar Maastricht zou mij al veel te vroeg doen landen op het huiselijke nest. Ik ben daarom verder gereden, onder Maastricht door en dit via het dorp Oost-Maarland. De Sint-Jozefkerk daar werd gebouwd in 1927. En dan was het rechttoe rechtaan terug naar Lanaken om als afsluiter in het Cultuurcafé nog een lekkere Duvel te drinken. 

Afsluiten doe ik vandaag met een "Stolperstein of struikelsteen" voor Roger Lambrechts. Hij was arts en werd door de Duitsers vermoord te Keulen op 22 (of 25) november 1943. Roger was de grootvader van mijn vriend Hubert Paulissen. Hij schreef een boek - op basis van het dagboek van zijn grootvader - met zijn vriend André Gysel. Die struikelsteen werd geplaatst in St. Jans-Molenbeek. Zo een gedenksteen wordt trouwens gemetseld in de stoep vóór de laatst gekende woon- of verblijfplaats. 

En het weer ...??? Ik denk dat we tegen 23u00 toch prijs gaan hebben. Ramen en deuren blijven dus dicht deze nacht. 

Het gebeurt mij niet dikwijls, maar vandaag had ik het nog eens zitten, ... ik was te vroeg bij de bakker. En ik was niet alleen, met zijn vijven stonden we aan te schuiven.  De winkel opent om 7u00, ik was een vijftal minuutjes te vroeg. Maar wat wil je, het brood was op en we wilden beiden ene lekkere croissant. 

Daarna had ik de keuze, ofwel een boswandeling maken of toch maar een fietstocht. Jullie weten dat doorgaans de beslissing dan snel gemaakt is, het werd de fiets. Sinds afgelopen maandag tem. vandaag, werden dat dan vijf tochten op rij. Dat werd een totaal van 288 kms. en 8 verschillende hellingen die ik overschreed. Niet slecht zou ik zeggen!! 

Vandaag was het weer een ritje onder het motto "we zien wel". Zo fietsen is altijd plezant, geen gejaag, geen voorbereiding, gewoon simpelweg je fiets nemen en vertrekken. Natuurlijk had ik eerst wat zonnecrème opgedaan en een volle drinkbus meegenomen. 

Ik vertrok aan de brug van Briegden langs het Albertkanaal, eerst onder de bruggen van Veldwezelt en Vroenhoven door om vervolgens in Kanne, de taalgrens over te steken. Ik ben vandaag eens gestopt aan het Fort van Eben-Emael. Bij gelegenheid zal ik eens wat meer foto's tonen van het Fort. Dat lukte vandaag niet wegens keuzestress, weer teveel foto's gemaakt onderweg. 

Daarna reed ik de Saint-Pierre omhoog, een helling van 1,3 km. met maar een stijgingspercentage van +/- 5% maar wel met een slecht wegdek. Boven op de helling maakte ik enkele foto's. Eens beneden ging het linksaf naar de sluis van Lanaye. Daar ging ik rechtsaf naar Maastricht. Op een bepaald moment kom je dan onder het voormalige dorp Sint-Pieter langs. Eerst zag ik Villa Maaszicht, gebouwd in 1873 en daarna de woning van André Rieu, Huis de Torentjes. Dat werd gebouwd in 1526. Een anekdote is dat bij de afscheiding van België van Nederland rond de jaren 1830 en later (dus nog vóór de definitieve splitsing van beide landen) de Belgisch-gezinde Maastrichtenaren bijeen kwamen in Huis de Torentjes. 

Terugkeren deed ik via Maastricht, Smeermaas, Hochter Bampd en een tas koffie bij Mesjeu in Neerharen.  In Smeermaas staat de Maas wel héél laag. Daar zal wel verandering in komen de volgende dagen, het gaat regenen.

Deze jongen heeft voor deze namiddag ene lekkere Duvel in de frigo gelegd. Die zal opgedronken worden tijdens de rit in de Giro. Schol. 

Het was verdorie nog fris deze morgen toen ik omstreeks 7u30 vertrok. De zon scheen wel, maar ze hing nog vrij laag. En met die lage zon was het uitkijken naar alle scholieren die naar school trokken. Je wilt het niet op je geweten hebben, dat je zo iemand van de weg rijdt, ook al hebben die jonge mensen geen oog voor het naderende verkeer. 

Met die warmte wilde ik dus al vroeg op pad gaan. Mijn doel van vandaag was: "fietsen over het water in Lanklaar" en wat verderop de Litzberg. Wat ik in Zwartberg tegenkwam, dat is voor dadelijk. 

Ik vertrok via Oud-Rekem en Eisden om aan de Zetellaan in Eisden langs de oude mijnschachten te rijden. Vandaar vertrekt de weg naar Lanklaar met het bekende mooie traject over het water. Je moet eens opletten als je op de VRT naar het weerbericht kijkt. Minstens één keer in de week laten ze een foto zien van deze toeristische trekpleister. 

Als je daar in de namiddag gaat fietsen, dan moet je slalommen tussen de wandelaars en de fietsers. Deze morgen zag ik één fietser en twee joggers. En de Litzberg, ... je bent boven eer je het weet. Op de stukken van 11% moet je effe doorduwen.  Daarna reed ik naar As waar ik aan het oude station een paar foto's maakte, oa. eentje van de uitkijktoren.

En dan kwam ik in Zwartberg. Hier rij ik eigenlijk zelden voorbij, maar vandaag kwam ik pardoes langs Labiomista van Koen Vanmechelen. Op die plek werd in 1910 de eerste steenkool bovengehaald. Dat bleef zo tot in 1966 toen de uitbating gestopt werd en de mijnschachten werden afgebroken. De fam. Wauters kocht de directeurswoning en vanaf 1970 werd er een private zoo geopend. Die zoo sloot in 1997 en pas in 2019 werd daar dan labiomista officieel geopend. 

Terugkeren deed ik oa. via de kapel in Langerlo. Dit is een wijk in Genk. De kapel is van 1901. In Genk was het een draaien en keren. Gelukkig zijn de bordjes goed aangegeven, en daarbij, ik ken er intussen mijn weg. Nadien fietste ik naar Bilzen. De bedoeling was om ook nog Alden Biesen aan te doen. Maar toen ik op klok keek, zag ik dat er mij niet zoveel tijd meer restte om tijdig terug thuis te zijn voor het middagmaal. Ik ben daarom gewoon de Brugstraat omhoog gereden en via Mopertingen, Veldwezelt en Smeermaas teruggekeerd.

Ik was juist op tijd thuis, de verfrissende douche was voor nà het eten. Ik heb mij geamuseerd, het was een plezant ritje. Er zaten enkele heuveltjes in, het weer was prima (niet al te warm) en voor de rest heb ik mij stevig ingehouden. Fietsen moet niet altijd met snelheid te maken hebben. 

De voormiddag werd vandaag besteed aan snoeiwerk. De klimop diende weer eens in toom gehouden te worden. Ik heb wel mijn zakdoek verschillende keren moeten bovenhalen, ..... stof!!! Maar ja, dat werkje is ook weer gedaan. 

In de namiddag had ik goesting om te gaan fietsen, gewoonweg met de stadsfiets, mijn neus achterna. Uiteraard komt daar toch wat voorbereiding bij kijken, en dit in de vorm van zonnecrème. Met zulke dagen vergeet je dit best niet. 

Ik had zo een idee in welke richting ik wilde fietsen, naar Eisden. Ik vertrok hiervoor langs Hotel La Butte aux Bois in Neerharen. Daarna kwam ik nog eens langs de zwemvijver van de Kikmolen in Opgrimbie. De vijver is 2 hectare groot, het ganse terrein met camping is 35 hectare groot. Ik kom hier eigenlijk maar zelden voorbij, en toch is dat zo kortbij. 

Daarna kwam ik toe in de Mechelse Heide aan de Salamander in Mechelen a/d Maas. Om naar Eisden te fietsen, kun je die houten brug over. Vervolgens fietste ik een heel stuk doorheen het bos, geen wind en geen zon, aangenaam.  Aan de Sint-Barbarakerk in Eisden ging het linksaf naar het voetbalstadion van Patro Eisden. Je fietst daarna langs de Zuid-Willemsvaart waar ik op verschillende plekken jong leven zag. 

Mijn korte pauze nam ik vandaag langs die Zuid-Willemsvaart. Op de plek waar je linksaf kunt gaan naar Kotem (en dat deed ik vandaag), staat regelmatig perfect opgesteld een ijsroomkar. Twee bolletjes tegen de prijs van 5,00 euro konden er wel van af. En ik was niet de enige klant. Ik denk dat we ongeveer met een twintigtal waren die er stopten. 

Terugkeren deed ik dus via Kotem, Hochter Bampd en Smeermaas. En dat drankje in Lanaken, ....het was of er een Engeltje op mijn tong piste .....!!!!  Morgen vertrek ik al vroeg met mijn koersfiets. Normaal gezien ben ik dan op het middaguur terug thuis. 

Er zijn plezantere dagen om aan mijn dagelijks verslag te werken. Ik was deze voormiddag om diverse redenen de deur uit (naar de kapper - de bib - aardbeien kopen). Bij thuiskomst vertelde mijn vrouw dat er in Buggenhout een verschrikkelijk ongeval had plaatsgevonden met een schoolbusje. Nu ik dit schrijf, lees ik dat er vier dodelijke slachtoffers zijn (chauffeur - begeleidster en twee kinderen). 

Dat het een met het andere te maken heeft, dat durf ik niet te stellen. Feit is dat ik bij vertrek mijn Strava-account ben vergeten in te stellen. Ik zag het pas bij mijn pauze in Kotem bij de Ponderosa. Maar op zo een dag is dat slechts een bijkomstigheid.  Ik heb zo goed als mogelijk een kaartje bijeengepuzzeld zodat jullie toch een idee hebben hoe en waar ik gefietst heb. Volg eerst de rode lijn tot punt 62 en ook tussen punt 60 en 57. 

Ik vertrok dus via het gehucht de Bessemer met op de achtergrond het voormalige hotel Cops. Daarna ging ik naar "fietsen door de heide", één der toeristische trekpleisters van de streek. Op de weg Mechelen a/d Maas - As, ging ik rechtsaf waarbij ik onder de brug doorreed die de fietsers naar Eisden brengt. Ik fietste dus via de aangeduide rode lijn verder naar de Maas in Kotem. Onderweg kwam ik een beeld tegen op een rotonde in Mechelen a/d Maas. Het stelt een man in een boomstam voor. Vreemd genoeg heb ik hier geen info over gevonden. 

In de Ponderosa kun je op een bierkaartje, een qr-code scannen. Het was vandaag een Sportzot, alcoholvrij. Ik was aan mijn fietstocht begonnen met twee glazen wijn in het lijf. Er stond vandaag pizza op het menu en wat is er lekkerder bij zo een gerecht ....??? Juist!! 

Terugkeren deed ik via Uikhoven waar ik heel wat kajakkers op de Maas zag. En in Smeermaas zag je pas goed hoe laag de Maas staat. 

Dat was het weer voor vandaag. Voor zij die het zich afvragen, of ik enige gevolgen heb gehad van mijn stevige fietstocht van gisteren. Nee, in het geheel niet. Deze man voelt zich opperbest. 

Toen ik deze voormiddag aan mijn fietstocht begon, werd ik al na enkele minuten geconfronteerd met de ongelijkheid in het leven. Ik zag een mooie jonge moeder een rolstoel vooruitduwen met een jong meisje in. Ik weet het niet zeker, maar ik schat dat het kind 12 à 13 jaar zal zijn en ook dit kon ik moeilijk inschatten, maar zo te zien was het meisje zowel mentaal als fysiek beperkt. Op zo een moment kan ik alleen maar héél nederig zijn en hogere machten bedanken dat ons gezin, gezond en wel is.  Nu gezond en wel, ... toen ik thuis kwam vertelde mijn vrouw dat een van haar broers gevallen was met de fiets en nu met zijn been in de plaaster ligt. En of dat nog niet genoeg was, de vrouw van een ander broer is op vakantie gevallen en heeft hetzelfde zitten: been in de gips. 

Maar jullie willen echter vooral het verslag van mijn fietstocht lezen. Gelet op de warmte van vandaag vertrok ik al om 9u22. Mijn doel van vandaag was Gulpen - Slenaken - Moelingen. Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht waarna ik mijn eerste bergje opreed, de Bemelerberg. Iets verder in het gehucht Wolfshuis kwam ik voorbij de Van Tienhovenmolen. Op het einde van de straat (Gasthuis) ging ik rechtsaf, richting Gulpen. In het buurtschap Beertsenhoven zag ik dat mooie vergezicht. 

In Gulpen zelf was er geen denken aan om er een pauze te nemen, de terrasjes zaten overvol. Geen nood, er zouden nog wel mogelijkheden komen. Ook in Gulpen zag ik de nog draaiende molen Roex of Neubourgermolen. De geschiedenis van de molen gaat terug tot in 1712. Om Gulpen buiten te rijden richting Slenaken moest ik vandaag een andere weg nemen wegens werken. Zo kwam ik nog eens voorbij de Broekhofkapel (of Mariakapel) in Beutenaken. Dit is een buurtschap van Slenaken en horende bij Gulpen-Wittem. in 2023 woonden er 40 mensen. 

En dan doemt er ineens de Schilberg voor je op in Slenaken. Het is een stevige kuitenbijter. Het profiel geeft aan dat de zwaarste honderd meter, een percentage van 16% heeft. Maar ik vermoed dat er pieken zijn die nog steiler zijn. Maar traag omhoog, dat gaat ook. Ik heb fietsend de top bereikt.  Vlak in de buurt ligt het Domein Altenbroek met de Molenhoeve. Dat is grondgebied van 's Gravenvoeren. Lang geleden toen de kinderen nog klein waren, hebben wij daar eens een weekje vakantie gehad met het gezin. 

De terugweg ging via de Sint Jozefkapel in 's Gravenvoeren. Daar at ik vandaag mijn boterhammen. Vervolgens kwam ik in Moelingen om daar de Maas over te steken. Daar ging het linksaf naar Visé. De volgende stevige klim kwam ik tegen in Oupeye, de Thier des Bruyères. Hier had ik pieken tot 10%. Mijn weg vervolgde ik via Roclenge-sur-Geer en Eben-Emael. Daar kwam ik eerst Le Moulin du Broukay tegen. In tegenstelling tot wat de naam zegt, is het geen molen maar een installatie voor het breken van vuursteen. 

Mijn pauze zou ik nemen in Eben-Emael tegenover het Fort, aan Moulin Loverix. Deze morgen had ik het nog opgezocht, normaal zijn ze dicht op maandag maar met deze feestdag waren er afwijkende openingsuren. Ik had dus goede hoop, maar helaas. Ze waren de omheining aan het verven.  Dan maar naar het nabij gelegen dorp Kanne. Maar ook daar, driewerf helaas, het dorp stond letter op zijn kop wegens een garageverkoop. Gelukkig wist ik een andere weg naar de Muizenberg om die als laatste helling te beklimmen.

Eens die helling boven was het rechttoe rechtaan terug naar Lanaken. Daar heb ik mij op het Kerkplein ene lekkere La Chouffe gedronken.  Duvel hadden ze bij Puur niet in de aanbieding.

Tenslotte hoor ik jullie al denken, was het niet te warm onderweg? Nee, eigenlijk viel dat best mee. Ik had twee drinkbussen bij, wat boterhammen, peperkoek, wat Sultanakoeken en een banaan. Ik kon er dus wel tegen. En ondanks die 755 hoogtemeters, de vijf hellingen en de warmte, voelde ik mij bij thuiskomst absoluut niet moe, dit in tegenstelling tot afgelopen vrijdag. Maar toen had ik een gemiddelde van 24 km/uur tegen nu 18,5. Dat scheelt een slok op de borrel. Geniet nog van het mooie weer.

Het was vanmorgen of iedereen aan het sporten was. Eerst kwam ik vele hondjes met hun baasje tegen, daarna kwam ik terecht op een ganse straat vol joggers - de halve marathon van Maastricht - om tenslotte in Smeermaas en bij ons in Lanaken, verschillende grote groepen wielertoeristen te zien. En daar tussenin was ik een eenzame wandelaar. 

Ik was deze ochtend al vroeg op pad, het was 7u49 toen ik vertrok. Eerst kwam mij op het Uilenstraatje de kip begroeten. Ze ziet er goed doorvoed uit. Ik vermoed dat er iemand een oogje in het zeil houdt zodat dat beestje aan voldoende voedsel geraakt.  Daarna wandelde ik naar de Industrieweg waarbij de fotograaf ook effe in beeld wilde komen. Iets verderop zag ik een heel lange blauwe brandweerslang liggen. Gisteren heeft het in een bedrijf in Smeermaas hevig gebrand, het item heeft zelfs het zeven-uurnieuws op de VRT gehaald. 

En dan heb je de Van Akenweg, deels in Lanaken, deels in Oud-Caberg. Het is daar rustig wandelen, ik kom daar heel graag. Het is een slapend dorpje, toch het oudste gedeelte. Foto's maken kun je er bij de vleet.  Maar dan de Brusselseweg. Ik zag al van ver dat er een tentje stond van de hulpdiensten. Maar toen ik aan het ronde punt kwam, zag ik dat de rest van de straat in twee gedeeld was door middel van kegeltjes in het midden van de weg. Verkeer richting Maastricht mocht door, het verkeer naar Smeermaas werd omgeleid. 

En toen kwam de eerste loper, de vermoedelijk latere winnaar. Het was zo dat normaal gezien een marathon gelopen zou worden in Maastricht, maar door de warmte werd besloten deze in te korten tot een halve marathon.  Druppelsgewijs kwamen dan zijn concurrenten aangelopen gevolgd door de grote meute joggers, en het waren er veel. Om toch die drukte wat te mijden, ben ik daarom de Kantoorweg ingewandeld om zo via de velden naar Smeermaas terug te keren. Daar, en ook in Lanaken, zag ik verschillende grote groepen wielertoeristen, soms wel groepen van twintig of meer fietsers. 

Daarna ben ik linea directa naar huis weergekeerd. Dochter en kleinzoon zouden even op bezoek komen. Meestal is dat op zondag zo om weer een hele karton eieren te komen brengen. Ze hebben er zoveel dat ze ze niet allemaal verwerkt krijgen. En de kleinzoon wilde met de frisbee werpen, we hebben er de ruimte voor. Bompa heeft zich opgeofferd om mee te doen. 

Dadelijk ga ik mij voor morgen een fietstocht voorbereiden, normaal gezien naar Gulpen (Ned. Limburg). Op te merken is dat het vandaag al mijn honderste registreerde wandeling van dit jaar is. Tot dan alweer.  

Zoals gewoonlijk de laatste tijd, was mijn dag weer goed gevuld. Deze ochtend ben ik naar de bakker geweest, daarna maakte ik een wandeling en in de namiddag ben ik gaan helpen op het feest van André en Lydia. Zij zijn 70 jaar getrouwd, "Platina". 

In feite wilde ik vandaag maar een korte wandeling maken, uiteindelijk werden het nog tien kilometers. Ik vertrok via de Neerharenweg om tegenover Domein Zangersheide, Pietersheimbos binnen te wandelen. Deze keer heb ik mij eens weggehouden van het kasteel, de ruïne en de grachten, het kasteel zag ik enkel van op een afstand. 

Ik verliet Pietersheim via de achteruitgang die uitkomt op de wijk Tournebride. Daar wandelde ik verder langs het verbindingskanaal. Dat diertje was blijkbaar niet opgezet met het feit dat ik hem of haar fotografeerde. En als ik denk aan onze blogvriend Rud, weet ik niet op hij ook zo een uitgebreid vismateriaal meeneemt. 

En dan kwam dat feest. André en Lydia wonen in serviceflats en dat feestje was voor de medebewoners, de wandelclub en enkele vrienden. Het familiefeest hadden ze al achter de rug. Mijn taak was de afwas (glazen - borden - tassen - bestek) - het openen van de flessen wijn en het ronddelen van de bordjes met gâteau. Ik ben toch goed bezig geweest. André en Lydia zijn de ouders van mijn schoonbroer, man van mijn zus. 

En voor de rest, hou het hoofd koel zou ik zeggen. 

Gisterenavond hoorde ik boven onze woningen een gebrom. Wat zou dat zijn? Het bleek een paraglider te zijn. Het lijkt me een boeiende hobby, je mag alleen geen hoogtevrees hebben.  En deze morgen heb ik nog iets bijgeleerd, "gij hadt" met dt. Ik denk dat ik mij in het verleden regelmatig bezondigd heb bij het schrijven van dit en andere woorden. Nooit te oud om iets bij te leren. 

Maar dit gezegd zijnde, ik heb gefietst vandaag. Ik had mij twee doelen gesteld, een stuk vlaai gaan eten in Tongerlo en toch een redelijk aantal kilometers rijden. Ik heb beide doelen bereikt. Ik vertrok via Opgrimbie waar ik een foto maakte van dat rustplekje aan de Maas. 't Benkske werd daar opgericht door carnavalvereniging de Maaszuipers. 

En wat verder in Rotem was het effe verschieten. Staat daar ineens een prachtig kunstwerk. Ik kom daar verdorie geregeld langs en dat had ik nog niet gezien. Je kunt het sowieso niet missen, zo groot is het. Blijkt nu dat het is opgericht in het voorjaar van dit jaar. Dat kan kloppen, de laatste maanden ben ik daar niet meer geweest. Het werd opgericht door de bekende kunstenaar Koen Vanmechelen. 

Mijn rit ging verder naar Aldeneik, gekend om zijn wijn. Om naar Tongerlo te rijden diende ik links af te slaan. Zo kwam ik eerst langs het kasteel Nieuwenhof in Maaseik. Een telg van de familie Nyssens die het kasteel in het bezit had, was burgemeester van Maaseik tussen 1842 en 1848. Verder kwam ik ook nog door een bosweg in Kinrooi. Aan die voetgangersbrug over de Zuid-Willemsvaart diende ik even naar rechts te fietsen om tot bij café De Kieper te geraken, mijn stopplaats voor vandaag. Ik at er een stuk kroenselenvlaai (kruisbessen). 

Daarna moest ik terugkeren om verder door te fietsen langs de Zuid-Willemsvaart. Zo kwam ik eerst in Voorshoven en daarna in Eisden. Natuurlijk kan ook een kapelletje niet ontbreken. Dat zag ik in Rekem. De kapel van O.L.Vrouw van Bijstand, gebouwd einde de 20ste eeuw. 

Het was verdorie warm vandaag en ik had er dorst van gekregen. Waar kun je dan beter stoppen dan bij Mesjeu in Neerharen. Ik had wel niet te kiezen vandaag, thuis heb ik nog enkele glazen rood onder de kurk en dat moest vandaag opgedronken worden. Het was dus het een of het ander. Het werd dus ene lekkere Chouffe, alcoholarm (0,4%). 

Zo, mijn dag zit er weer bijna op. Na een hele voormiddag in de tuin te hebben gewerkt, dan mijn fietstocht te hebben afgewerkt en mijn verslag te hebben gemaakt, wordt het nu tijd om de benen omhoog te leggen. Het was trouwens een snelle rit, 24 km/uur, een van mijn beste resultaten van dit jaar.  Morgen wordt het een korte wandeling. In de namiddag moet ik gaan helpen op een feestje, gegeven door de schoonouders van mijn zus. Ze zijn 70 jaar gehuwd. 

Zoals ik in mijn titel schrijf, was ik vandaag weer een toerist in eigen streek. Ik wilde weer gewoon een ontspannen ritje maken met als doel de Sint-Pietersberg in Maastricht. In mijn achterhoofd had ik wel het gegeven dat ik eerst de Zonneberg moest oprijden en dat zou "stoempen" worden.  Verder liet ik gewoon alles vrij. Ik zou wel zien waar ik zou uitkomen. 

Maar eerst diende er gewerkt te worden in de tuin en daar ben ik toch een paar uurtjes mee zoet geweest. Na het middageten kon ik dan vertrekken. En zoals het er meestal op uitdraait met de stadsfiets, ik maakte weer veel te veel foto's. Ik heb dus weer moeten kiezen. 

Ik vertrok in Briegden om vanaf daar het Albertkanaal te volgen tot in Kanne. Daar stak ik het kanaal over om door te rijden tot de sluis van Lanaye om op dat punt, links af te slaan naar Petit-Lanaye. Ik kom daar geregeld langs en zie daar telkens dat bord staan, "Villa Castrum". Nu was ik wel nieuwsgierig en ik heb het even opgezocht. Het ligt eigenlijk op het grondgebied van Kanne. 

Wat verderop reed ik dan links de berg naar boven, Slavante op. Je hebt door een prachtig vergezicht over de streek en je moet er door dat kleine poortje rijden. Maar enkele hectometers verder, de weg links aanhoudende, begint de verschrikking, toch voor mijn stadsfiets. Het bovenste stuk van de Zonneberg kon ik enkel oprijden met het allerkleinste verzet, op de pedalen lopende en gebruik makende van de gehele breedte van de weg. Enkele wandelaars hebben mij nog aangemoedigd, "nog enkele tientallen meters mijnheer". Maar, ... ik ben boven geraakt, ondanks die max. stijging van 15%. 

Wat verderop heb je een prachtig uitzicht op de ENCI groeve. Een vriendelijke dame was bereid om een foto van mezelf te maken. Daarna ben ik nog even gestopt aan het Fort Sint-Pieter. Het was er druk, ik was er niet alleen als toerist. 

Terugkeren deed ik via de oude stadswallen in Maastricht om vervolgens naar Smeermaas te fietsen. Daar heb ik met mezelf even overleg gepleegd met als resultaat dat ik nog geen goesting had om al direct naar huis te rijden. Die extra lus fietste ik door Hochter Bampd en Rekem. Daar in Rekem wist ik dat in "De Oude God" een nieuwe zaak heropend is, het Posthuis. Jarenlang kon je daar terecht voor een tas koffie of een ander drankje tot de zaak voor vele jaren dicht bleef. Nieuwe uitbaters ontvangen sinds deze maand mensen met honger en/of dorst. Nee, ik hield het gewoon bij een tasje koffie, deze middag had ik al gezondigd met enkele glaasjes wijn bij het middageten. 

Het was een plezant ritje, af en toe speelde de zon wel verstoppertje en de wind uit het westen was niet altijd even aangenaam, maar ... ik heb weer veel gezien en ik heb genoten. Morgen maak ik een langere fietstocht met de koersfiets. Normaal gezien rij ik dan naar Aldeneik - Tongerlo. 

Het was wachten tot na het middageten eer ik kon denken aan een wandeling. Regelmatig vielen er buien boven Lanaken, zelfs nog rond de klok van 13u00. Maar daarna was er geen houden meer aan. Het doel van vandaag was Maastricht, heen en terug. En ik wist ook al waar ik mijn pauze zou nemen, in de Knijnspiep op de Muntstraat. 

Ik vertrok via de "grote grens", langs de Brusselseweg dus en onder het oude spoor door. Wat verderop was een kalfje lekker aan het drinken. Meestal als ik die weg neem, wandel ik via de Belvédèrelaan naar Maastricht. Ik kom dan altijd langs die mooie tuin. 

En op de Markt in het centrum staan er altijd wat kramen, op woensdag de kleine markt, op vrijdag de grote. In Maastricht heb ik altijd een zwak voor de Knijnspiep, je wordt daar altijd goed ontvangen en het is een rustig cafeetje, gelukkig te weinig gekend door de toeristen. 

Bij het terugkeren, kwam ik voorbij een der verschillende sluizen in de binnenstad. Of ze nog veel dienst doen, ... dat is een andere vraag ??? Ik koos voor de Bosscherweg om terug te keren, langs de "kleine grens" zoals ze dat bij ons in Lanaken zeggen. Dat oude huis is een der laatsten op Nederlands grondgebied. Wat verderop begint Smeermaas en dus terug in de heimaat. Bijna thuis zag ik weer donkere wolken maar toen ik de buienradar bekeek, was het loos alarm. 

Vanaf morgen wordt het mooi weer. Wat ik dan ga doen, dat bekijk ik morgen wel. Op vrijdag ga ik sowieso fietsen. Afsluiten doe ik met een mooi woord dat ik zag in een boek dat ik nu aan het lezen ben: "curieuzeneuzenmosterdpot" oftewel een nieuwsgierig persoon. 

Vandaag had ik mij twee doelen gesteld, een wandeling en wat werken in de tuin. En aangezien ik toch brood diende te halen deze voormiddag, heb ik er maar direct die wandeling aan vastgekoppeld. Het werken was dan voor de namiddag. 

Ik vertrok via de Schoolstraat en dat pad achter het Cultureel Centrum om vervolgens de fiets- en wandelbrug over te steken. Daar ging ik linksaf naar het onverharde pad naar Tournebride. Ik had vandaag mijn nieuwe wandelschoenen aan en dat onverharde pad met veel stenen was een ideale gelegenheid om die schoenen nog eens te testen. Daarna kwam ik onder de brug van Tournebride door om dan opnieuw rechts af te slaan, eerst Hocht en dan de Keukelbeekstraat. Vandaar nam ik de veldweg naar de Oude Heirbaan. 

Van ver zie je die mooie woning al staan, een eye catcher voor de streek. Met al die verschillende wegen en paden kan ik alleen maar stellen dat de schoenen hun geld waard zijn, geen miskoop dus.  Vervolgens koos ik vandaag eens een weg links, de Smeermaasstraat om dan een klein pad te volgen tot aan de Kanaaldijk. Ik wandelde vandaar verder tot aan de brug van Smeermaas om daar rechts terug te keren naar Lanaken. 

Het was niet spectaculair vandaag, doe hoeft ook niet alle dagen. Het voornaamste is dat ik buiten ben geweest en toch een mooie wandeling heb gemaakt. In de namiddag heb ik dus nog wat gewerkt tot nu. Dadelijk maak ik mij nog een fietstocht voor as. vrijdag. Het belooft dan een mooie dag te worden. 

Mijn laatste afbeelding is er eentje die te zien was op de website van Sporza. Een voetballer die met de billen bloot ging. Kan gebeuren. 

Om een tocht te maken met de koersfiets is er wat voorbereiding nodig. Je hebt vooreerst de praktische zaken zoals: 1. is de fiets ok - 2. je route op papier - 3. heb ik alles bij om behouden thuis te komen - 4. kledij - 5. eten en drinken. En anderzijds - en even belangrijk - je mentale ingesteldheid. Je bent per slot van rekening verschillende uren onderweg, en in mijn geval, heel alleen. Je moet rekening houden met je weg (niet verkeerd rijden) en oppassen voor ongevallen. Dat vergt toch heel wat mentale energie. Maar nee, daar stond mijn kop deze namiddag niet naar, ik wilde vooral ontspanning. 

En dan is de stadsfiets een goed alternatief, ik had echt goesting in een ongedwongen fietstocht. In feite doe ik het zo ook heel graag. Ik stel mij een doel om naartoe te fietsen en al de rest is dan bijzaak. Zo ook vandaag, ik wilde de Bemelerberg oprijden en voor de rest zou ik het onderweg wel bekijken waarheen ik zou fietsen. Uiteindelijk is het een langere rit geworden dan ik oorspronkelijk had voorzien. 

Ik vertrok naar Maastricht waar ik aan de Maas de oude spoorbrug zag liggen. De Stad Maastricht zou graag de brug willen afbreken wat impliceert dat de oude spoorroute Hasselt - Maastricht via Lanaken definitief tot het verleden zal behoren. Onze provincie levert nog wat achterhoedegevechten, maar de brug is ten dode opgeschreven. 

Daarna begon ik aan de Bemelerberg. Aan de voet reden mij een viertal wielertoeristen voorbij maar eenmaal bezig aan de klim kreeg ik ze terug in het vizier. Ik was zelfs al aan het hopen om ze met mijn simpele stadsfiets opnieuw voorbij te rijden tot ze .... ineens halt hielden aan een brasserie halverwege de berg. 

Boven op Gasthuis reed ik linksaf om vervolgens aan de Sint-Monulphus- en Sint Gondulphuskerk in Berg (van Berg & Terblijt) voorbij te fietsen. De deur van de kerk stond open zodat ik toch even een kijkje ben gaan nemen. In 1769 werd de oude kerk - behalve de toren - afgebroken en het jaar nadien heropgebouwd tegen de oude toren aan. Begin de 19de eeuw werd het koor bijgebouwd. 

Mijn weg heb ik verder gezet via het gehucht Brommelen waar ik dat oude huis een foto waard vond. Daarna reed ik rechtdoor naar Elsloo. Ik had op dat punt evengoed links af kunnen gaan naar het veer over de Maas, maar ik wilde naar Kotem fietsen en dat doe je het beste via de brug over de Maas. In Kotem heb ik dan mijn natje en hapje gekregen (gratis taart bij de koffie en een Duvel om het af te maken). 

Het weer was prima, de benen voelden goed aan, tijd dus om effe te overdenken waarheen ik nog wilde fietsen. Dat werd dus Uikhoven, Oud-Rekem, Zutendaal, het bord van de Babbelbus in Gellik en zo terug naar huis. Ik had uiteindelijk 65 km. op de teller staan, niet slecht voor een rit met de stadsfiets.  Terwijl ik mijn foto's aan het bewerken was, viel er een stevige bui over Lanaken. Ik heb dus geluk gehad met het weer. Om af te sluiten, een laatste afbeelding, wat spielerei. Er mag al eens gelachen worden.  Tot morgen.

Op zondagmorgen worden wij graag wakker met Radio 1. Iets vóór 7u00 valt er dan altijd een nummer te beluisteren met Kleinkunstmuziek, een genre dat mij altijd nauw aan het hart is blijven liggen. Deze morgen was dat Zjef Vanuytsel met het lied: "zal je dan nog voor mij zorgen". 

Eenmaal het ontbijt achter de kiezen zag ik dat het de hele voormiddag lichtjes zou gaan regenen. Maar binnenblijven was geen optie, ik diende sowieso naar buiten te gaan om het bestelde brood en broodjes te gaan halen. En daar heb je dan een paraplu bij nodig. Nu heb ik die paraplu het grootste deel van mijn wandeling niet nodig gehad, het miezerde wel, maar niet in die mate dat ik echt nat werd. Enkel op het laatst heb ik hem gebruikt om mijn draagzak niet nat te laten worden. 

Ik vertrok doorheen mijn geboortestraat, de Wijngaardstraat. Daarna ben ik even Pietersheim binnengetrokken met het kasteel op de achtergrond. Aan de atletiekpiste van Atla waren ze alles in gereedheid aan het maken voor de meeting van vandaag. Wat verderop in de speeltuin langs de kinderboerderij, zag ik enkele kinderen gebruik maken van de glijbanen ondanks het miezerige weer. De broeken zullen nat geworden zijn. 

Terugkeren, of eigenlijk verder wandelen naar de bakker, deed ik via de paarden in de Asbeekweg. Tenslotte passeerde ik ook nog de wijk die volledig bestaat uit straten genoemd naar een priester, bisschop of missionaris. 

Wat we deze namiddag gaan doen, dat staat nog niet vast. Gisteren hebben wij onze quality time al genomen. 

Wat doe je als omstreeks 8u00 er nog geen krant in de bus zit, de zon volop schijnt en er omzeggens geen wind is? Dan ga je uiteraard fietsen, ik toch. Ik had er zin in. Natuurlijk was het nog vroeg in de ochtend en de temperatuur was nog niet bepaald hoog, maar met een stevige jas aan, was dat best te doen. Alleen al die zon, doet een mens vrolijker worden. 

Ik vertrok via de Sportoase naar Eigenbilzen waar ik op het einde van de Hoefaertweg, links afsloeg, naar Hoelbeek. Vandaag nam ik voor ene keer de kortste weg richting Bilzen, dat was dus onder die oude spoorbrug door en in Bilzen, in Meershoven naar beneden. 

Toen ik langs het oude ziekenhuis kwam, kwam de herinnering weer in mij op van lang vervlogen tijden, 1959. Het was toen dat mijn grootmoeder van moeders zijde overleed in dat ziekenhuis, de zaal links langs de toegangsdeur. Dat waren in die tijd allemaal nog chambrettes. Mijn grootmoeder is amper 60 jaar geworden (foto met mezelf en mijn grootouders). 

Ik vervolgde mijn tocht richting Beverst en Schoonbeek. Onderweg zag ik vandaag vele klaprozen langs de kant van de wegen staan. En dat kapelletje in Beverst is opgedragen aan O.L.Vrouw van Banneux. Het doel van mijn fietstocht was deze keer eens te meer, het kasteel van Schoonbeek. Wat mooi is mag meermaals gezien worden. 

Terugkeren deed ik via Zutendaal. In feite had ik gehoopt om daar een tas koffie te gaan drinken, maar ik was te vroeg, het café was nog dicht. Ik zag in dat dorp wel een mooie oude auto, een oldtimer. Daarna passeerde ik de Duivelsberg. Ik was er even gestopt om een foto te maken toen er een jong gezin de berg naar boven gefietst kwam. Het meisje zal amper 7 jaar geweest zijn, de jongen zelfs nog een jaar jonger. Beiden met hun kleine fietsjes. Wat verderop, in de afzink van de berg, zag ik opnieuw een gezin met twee kleine kinderen de berg omhoog fietsen. Ook die kinderen met hun eigen fietsje. Die ouders moeten toch fervente fietsers zijn om zo een hindernis op te rijden samen met hun kinderen. 

Mijn pauze kon ik uiteindelijk nemen in Opgrimbie, in Brasserie Aspermans. Daarna was het gewoon terugrijden via de Romeinendreef en de Neerharenweg. En die bloemen, ... op beide voornoemde straten staan ze in grote hoeveelheden te blinken, allemaal even mooi. 

Zo mensen, dat het tot nu geduurd heeft om dat verslag af te leveren, dat heeft te maken met onze steun aan de plaatselijke horeca deze namiddag. We hadden ene gezellige tète-à-tète, dat mag ook wel eens. En o ja, onze krant. Onderweg kreeg ik om 10u45 bericht van mijn vrouw dat de krant was toegekomen. Zo kwam het dat ik sinds héél lang, pas nà het middageten de krant kon openslaan. Hopelijk gebeurt dat niet meer te dikwijls, zo laat pas de krant ontvangen.

Om te eindigen, een kleine update over mijn blog. Blijkbaar heeft er niemand die mij gecontacteerd heeft na mijn verzoek van gisteren, onregelmatigheden gezien in de lay-out van mijn blog. Des te beter dus. Ik heb wel mijn foto's nu van 550 pixels naar 500 gezet.

Vandaag werd er niet gefietst. Ik had er wel goesting in, maar het weer is toch nog niet stabiel genoeg. Anderzijds had ik tussen de soep en de patatten de kleine hint ontvangen dat ik nog wel eens aardbeien mocht gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan. 

Op weg naar Briegden zag ik zoals verwacht al donkere wolken. Aan de andere kant van de brug, ging ik het Belvédèrepad in. Goed dat ik hoge schoenen aan had want het pad dat volledig uit gras bestaat, was nog doornat. De koe aan het pad met de mooie naam  "Aan de Quattel", was nieuwsgierig. Vandaag ben ik gewoon doorgewandeld tot het volgend pad rechts, "het Kronkelpad". Dat pad leidt naar Veldwezelt-centrum. Wat verderop kwam ik aan het volgende pad "Op de Kerkberg". 

Vanaf daar was het gewoon de Winevenstraat en de Lindestraat indraaien om aan de Kiezelweg de straat over te steken. Daar begint de Beekveldweg waar de automaat van de aardbeien staat. Een bakje kost 4,00 euro.  Daarna keerde ik terug langs de paarden op de Louis Paul Boonweg en Kompveld. Deze keer nam ik het jaagpad langs het kanaal, onder de oude ijzeren spoorbrug door. Overal zie je nu die mooie bloemen staan. 

Op het einde nam ik de terugweg langs de Sportoase. Daar was een voetbaltornooi bezig voor jeugdploegen. Er was een massa volk. Op mijn hele wandeling heb ik slechts enkele druppels regen gevoeld, gelukkig maar. 

Thuis nam ik het risico - er werd regen voorspeld - om na het eten mijn gazon te maaien. Normaal doe ik mee aan "maai mei niet". Maar gezien ik al vanaf einde april niet meer gemaaid had en het nu wel echt nodig was, ben ik er maar aan begonnen. En wederom oef, ik had nog maar net gedaan en opgeruimd toen het begon te regen. 

Mijn laatste afbeelding doet mij denken dat velen onder ons zich hierin kunnen vinden. Ik ga niet van de hoge toren blazen, maar zelf heb ik gelukkig toch wat energie overgehouden van mijn jonge jaren. Pas op, soms voel ik mij ook ene oude mens, ha, ha, ha. 

Om af te sluiten heb ik een verzoek aan jullie. Een van onze medebloggers heeft mij laten weten dat mijn blog uit balans zou zijn. Er zou mogelijk een foto wat te groot zijn. Bekijk mijn blog eens grondig en laat mij weten of er iets scheelt. Sommigen onder jullie heb ik zelf al gecontacteerd en zij vonden niks abnormaals. 

Zoals ik in mijn titel schrijf, hebben we nu in mei, maartse buien en aprilse grillen. Fris, nat en winderig. Je moet het nu echt goed plannen om de deur uit te gaan. Maar ondanks die planning, had ik het vandaag toch weer zitten, effe nat geworden. 

Ik had gezien dat het omstreeks 12u00 zou gaan regenen. Ik vertrok dus tijdig om toch een redelijke wandeling te kunnen maken. Ik ging van de Postweg naar de Eikelenweg om dan de Steenselbergweg in te wandelen. Helemaal op het einde van die straat kun je dan links af naar de rode en blauwe wandeling. Dat pad is in feite het verlengde van de Asbeekweg. 

Eens in het bos ging ik rechtsaf, het vlonderpad volgend. En maar goed dat er geregeld passeerstroken zijn op dat houten pad zodat je tegenliggers kunt doorlaten. Dat was vandaag het geval toen er een gezin met enkele kinderen aankwam. Naast het pad gaan staan is geen optie, je schoenen zinken dan weg in de nattigheid. Ik volgde dat pad langs de oude molen van wijlen Miet. 

Daarna trok ik het bos van Pietersheim binnen. Ik had mijn hoge wandelschoenen aan zodat ik toch zoveel als mogelijk de bospaden gevolgd heb. Die schoenen kunnen wel tegen een stootje. Ook op feestdagen is de burchtruïne geopend voor het publiek. Ik ben nog eens gaan kijken in de kelder van de voormalige kapel. 

In de buurt van het kasteel zag ik donkere wolken boven Maasmechelen hangen. Ik heb er mij weinig van aangetrokken, integendeel, ik ben nog doorheen Tournebride gewandeld om terug te keren via het Verbindingskanaal. En ja, ik had het kunnen denken, op de Montaigneweg had ik prijs, een korte hevige hagelbui.  

Op mijn hele route zag ik vandaag veel dood hout liggen, allemaal recent uit de bomen gewaaid. In het Uilenspiegelpark was zelfs een ganse boom geknakt. De boom was uiteraard wel aan zijn laatste levensjaar toe, maar het getuigt wel van de grillen van de natuur. 

Met spijt moet ik wel vaststellen dat een vijftal foto's gesneuveld zijn wegens het overschrijden van het max. aantal. Het is niet anders.  Met hetgeen ik nu toon, hebben jullie toch een impressie van mijn gemaakte wandeling. Nog ene fijne verdere feestdag.