W - Het bos in.

Het gaat beter met mijn rug, ik doe dan ook alle dagen kine-oefeningen. Deze voormiddag heb ik mij zelfs gewaagd aan wat snoeiwerk, onze druivelaar en wat struiken. De grote snoeiwerken zullen begin augustus gedaan worden door mijn tuinman. Ik heb hem eindelijk telefonisch te pakken gekregen en hij heeft mij beloofd dat snoeiwerk te komen doen. 

In de namiddag had ik dan goesting om een fietstocht naar Eisden te maken. Het is altijd uitkijken om een interessante route te vinden. Enerzijds moet er iets te zien zijn en anderzijds moet er wat variatie zitten in de diverse tochten.  Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas waar enkele kajakkers met brio die stroomversnelling trotseerden. Aan de overzijde waren de runderen weer te vinden. 

Daarna reed ik doorheen Herbricht en Uikhoven om vervolgens via de O.LVrouw van Lourdeskapel te fietsen in Kotem. De kapel werd gebouwd in 1962. En dan kwam het doel van mijn fietstocht in 't zicht, Eisden. Ik passeerde eerst de oude mijnschachten en daarna een mooi opgetuigde fiets. 

In Eisden-Tuinwijk aan het Casino had ik herinneringen aan vele jaren terug toen ik nog een actief volleybalspeler was. In het Grand Café werden wij na de wedstrijd verwacht om boterhammen te eten, een traktatie van de thuisploeg. Een anekdote uit die tijd was nog het volgende: in de turnzaal waar de wedstrijd doorging, was er wel een kleedruimte om onze wedstrijdkledij aan te trekken. Een douche of een ruimte om ons na de wedstrijd wat te verfrissen, was er niet, doorvoor dienden wij naar het naastgelegen zwembad te gaan. Voor onze eerste keer hadden wij natuurlijk geen zwemkledij bij, wij hebben ons toen verfrist met een duik in dat bad in ons geboorte-uniform. Mijn schoonbroer heeft toen trouwens als speelvogel die hij toen was, nog een teen gebroken in dat bad. Waar is de tijd ... 

Terugkeren deed ik via het fietspad naar de Salamander in Mechelen a/d Maas. Onderweg kun je als je dat wenst, opdrachten uitvoeren. Via de brug over de Jozef Smeetslaan reed ik door naar Rekem. Het was de bedoeling om ergens een horecazaak te vinden voor een lekker drankje. Maar op maandagnamiddag is er weinig open. Niks in Opgrimbie, niks in Neerharen en uiteindelijk wel in eigen gemeente op het Kerkplein. Dat biertje - mijn merk - smaakte. 

O ja, nog wat info over dat Romeinse Villapad. Het verwijst naar opgravingen in de jaren '80 van de vorige eeuw van resten van een Gallo-Romeinse villa uit de 1ste eeuw na Christus.

 Zo, weer 47 km. extra op de teller, het begint op te lopen. Tot de volgende. 

Toen we vanmorgen op de radio de uitslag te horen kregen van de troostingsfinale van het WK-Voetbal, was mijn eerste gedachte: "zouden ze voor ene keer eens zonder doelman gespeeld hebben". 4 - 6 is een niet alledaagse uitslag. 

Grote sportieve prestaties zaten er voor mij vandaag niet in. Ik diende mijn bestelling bij de bakker te gaan halen en ik wilde ook effe passeren aan de geldautomaat. 

Ik vertrok via het Tramstraatje. Het is een verwijzing naar de vroegere Tramstraat die nu de Maastrichterweg genoemd wordt. Het nieuwe Tramstraatje is een doorsteekje tussen de Heuvelstraat en de Wijnwijk. Vervolgens kwam ik toe in Pietersheim met zijn vele veldbloemen. 

Het is altijd plezant om van de rust te genieten in het domein, zeker langs de grachten omheen de burchtruïne. Lang ben ik er niet gebleven, vandaag wilde ik via Tournebride terugkeren langs het verbindingskanaal. Ik verwees eerder in dit verslag naar de Tramstraat, in lang vervlogen tijden was er in Tournebride een groot tramstation. 

En dat op zondag veel gefietst wordt, dat hoeft geen betoog. Grote groepen kunnen je al eens voorbijrijden. In het centrum had ik nog wat oponthoud bij Gilbert, een collega-wandelaar. We hebben wat bijgebabbeld en ondertussen gekeken naar de opbouw van het Apéritief National van morgenavond. 

Zo mensen, mijn verslag staat weer online. Wat ons deze namiddag nog brengt, dat zal het moment zelf wel bepalen. Niks moet, alles mag. 

Zo, weer een goed gevulde dag achter de rug. Deze voormiddag en middag zijn we gaan shoppen in Genk en uiteraard werd de inwendige mens niet vergeten.  Waar het anders over de koppen lopen is, bleef die drukte vandaag binnen de perken.  

Eenmaal terug thuis, heb ik mezelf niet de kans gegeven om effe te relaxen. Ik heb wat andere kledij aangetrokken, mijn drinkbus gevuld en met de stadsfiets een tocht gemaakt richting Riemst en Bilzen. Riemst zelf is nauwelijks het vermelden waard als het erop aankomt om wat bezienswaardigheden in beeld te brengen, er is weinig te zien. Nochtans wordt het dorp plus deelgemeenten, "Riemst" genoemd. Als je op het kaartje kijkt, is Riemst zelfs een der kleinste dorpen qua oppervlakte. 

Maar goed, het hoofddoel was uiteraard het fietsen, die foto's komen later vanzelf op andere plekken. In Bilzen zaten alle terrasjes helemaal vol, ik heb zelfs omheen de kerk en het stadhuis moeten rijden. Daarna kwam ik in de landelijke gemeente Munsterbilzen waar je ook redelijk ver kunt kijken. 

Mijn rit was gepland tot in Bilzen, daarna zou ik verder fietsen met de wind mee. Zo kwam ik weer eens in Zutendaal waar ik toch even gestopt ben voor een tasje koffie (met praline, soesje en potje slagroom en likeur voor 2,70 euro). Een mens kent zo zijn zwakheden en de juiste locaties ..... ha, ha, ha. 

Terugkeren deed ik via de Bessemer waar ik aan het vroegere Hotel Cops links afsloeg richting Rekem. Op dat oude postkaartje is dat hotel helemaal links te zien. Vanaf daar naar Rekem fietsen, is één lange afdaling van de Molenberg. Natuurlijk moet je wel rekening houden met de opkomende fietsers want het fietspad is een tweerichtingspad en niet al te breed. Daarna kwam ik nog voorbij Hotel La Butte aux Bois om thuis nog juist het einde van de koers mee te pikken. De beste van deze generatie renners, heeft eens te meer laten zien dat hij, en niemand anders, de Tour de France gaat winnen. 

Voor mezelf had ik in de namiddag de afweging gemaakt, naar het fietsen kijken (met een bijzondere rit en lastige cols) of zelf gaan fietsen. Ik fiets toch nog altijd liever zelf, zeker nu met deze draaglijke temperaturen. Tot morgen. 

Als ik zeg, "ik fiets naar Oost-Maarland", dan denkt mijn vrouw dat dit een plek is ergens in Scandinavië. Het doet idd. niet erg Nederlands aan, maar het is wel degelijk een plek tussen Maastricht en Eijsden.  In de voormiddag had ik allerlei besonjes, maar in de namiddag had ik tijd om te gaan fietsen. Het werd weer de stadsfiets. Ik heb goed geluisterd naar mijn eega die vond dat fietsen met de koersfiets, niet bevorderlijk is voor de rug (te veel voorover gebogen). En dat is idd. zo. 

Ik vertrok naar het Bassin in Maastricht met zijn immense muurschildering. Daarna ging ik rechtsaf naar Oost-Maarland.  Daar zag ik dat kleine beeldje. Het heeft te maken met de Sjötterij van Oêsj-Marland, oftwel de Schutterij Sint Sebastianus. Wat verderop zag ik Hoeve Klein Marland. Deze is 18de eeuws. Fietsen in deze streek is fietsen in volle natuur met mooie vergezichten. Ook die Mariakapel of de O.L.Vrouw-van-Toevluchtkapel staat in het veld. 

Zoals zo dikwijls kwam ik daarna voorbij de molen van Gronsveld, ook vandaag dus. Om niet doorheen Maastricht-centrum te moeten terugkeren, fietste ik deze keer doorheen het voormalige dorp Scharn, nu een van de 44 wijken van Maastricht. Er wonen +/- 6.500 inwoners. In Borgharen was ik op zoek naar een horecazaak, maar die vond ik spijtig genoeg niet. Ik zag wel dat mooie witte huis uit 1895. 

Terugkeren deed ik langs de boorden van de Maas in Maastricht, de Wilhelminabrug en Smeermaas. Op dat punt voelde mijn lijf nog prima aan, een ommetje kon er zeker nog bij.  Maar eerst diende de inwendige mens gelaafd te worden. En verdorie, dat smaakte ...  Ik fietste uiteindelijk terug via Neerharen en de Neerharenweg.

Afsluiten doe ik met een oude afbeelding van een bierkar van Pietersheim, een deel van Lanaken. Het kan zijn dat ik die afbeelding al getoond heb, maar ze is zo mooi om ze nog eens te laten zien. Wat vandaag niet lukte, dan lukt misschien morgen, shoppen ....??? 

Zo, mijn tweede sessie bij de kine zit er op, nu is het een weekje wachten omdat mijn pijniger Michiel (grapje) een week verlof heeft. Hij verwacht mij terug op maandag 27 juli. Vandaag heb ik niet gefietst, ik kon het niet maken om ergens onderweg stil te staan met technische problemen en zo mijn afspraak te missen. In de plaats werd het een wandeling. 

Ik wilde vandaag iets verder wandelen, kwestie om eens te testen hoe mij dat zou bevallen. Ik vertrok via de Sportoase en de Kounterstraat. Bij paarden blijf ik altijd effe stilstaan. Daarna stak ik het Albertkanaal over in Gellik. Iets verderop links begint het Louis Paul Boonpad. Dat nam ik tot ergens halverwege waar de Beekveldweg begint. Daar kun je ver over de velden kijken, iets wat mij altijd deugd doet. 

Op de Kiezelweg, de baan Lanaken - Veldwezelt, keerde ik terug naar Briegden. Ik wist dat ik nog een oud kaartje van de regio op mijn pc heb staan, een kaartje van 1712. Daar wordt Briegden aangeduid als Briden. Ook het gehucht Kompveld (Confelt) staat erop. Verder zie je als deelgemeenten nog: Veldwezelt (Veltwesel), Kesselt (Kistelt), Gellik (Gelick), Hocht (Hoichter), Pietersheim (Petersen), Smeermaas (Smermaes), Lanaken (Lonaken). Noordelijker heb je nog Neerharen, Herbricht en Rekem, maar die vielen juist buiten de kaart. 

Op de terugweg zag ik een gemeentelijk bord met oog voor de natuur. Vermoedelijk zit daar mijn neefje Bart achter. Hij is duurzaamheidsambtenaar op het gemeentehuis en coördineert alles wat met het milieu te maken heeft. Hij is ook de plaatselijke voorzitter van Natuurpunt. 

Met nog een goede 2 km. wandelen (heen en terug) naar de Kine, heb ik mij toch goed bezig gehouden vandaag. Morgen is nog een vraagteken, mogelijk gaan we shoppen. En wat het fysieke van dat wandelen betreft, ... het is heel goed meegevallen. 

Onbedoeld ben ik vandaag toch een helling opgesukkeld. Het was niet voorzien, maar als je dat ding onder de wielen geschoven krijgt, dan maak je er het beste van. Met mijn stadsfiets onder mijn "derrière" heb ik dan maar enkele tandjes kleiner geschakeld en rustig aan naar boven gereden. Het max. percentage was 9,4 voor 2,2 km. omhoog fietsen. 

Ik vertrok via de Noorderbrug in Maastricht om vervolgens naar Berg en Terblijt te fietsen. Daar zag ik de Mariakapel aan de Rijksweg. Oorspronkelijk was die kapel 19de eeuws. Maar in 1950 werd ze afgebroken om de Rijksweg te verbreden. In 1957 werd ze opnieuw opgebouwd. 

Daarna fietste ik voor ene keer eens de Geulhemmerberg af om bijna helemaal onderaan voor het eerst stil te staan bij die rotswoningen. Ik ben er al zo dikwijls omhoog gefietst maar nooit de moeite genomen om daar wat foto's te maken. Tot 1931 werden ze bewoond tegen een mnd. huur van 4 cent. In 1967 werden ze ingeschreven in het Rijksmonumentenregister. 

Daarna reed ik naar Meerssen waar ik effe stilstond aan de Sint-Bartholomeusbasiliek of de Basiliek van Meerssen. Het was Paus Pius XI die op 16/6/1938 de kerk verheven heeft tot Basiliek.  De volgende foto nam ik in het Proosdijpark.

En toen was ik toe aan koffie. In Geulle kende ik een fijn zaakje, hopelijk was het terras al open. En dat bleek zo, ik was zelfs de eerste klant van de dag.  Vervolgens reed ik langs het kasteel van Geulle om niet veel verder, het veer te nemen naar de andere kant van de Maas. De veerman trakteerde op honingkoekjes. Hij kreeg dan ook gul veel drinkgeld.

Terugkeren deed ik via Oud-Rekem met oa. een foto van Gastenkamers In de Bleick, een gebouw van 1820.

Zo mensen, mijn sportieve prestatie zit er weer op, ik heb genoten. Voor deze namiddag heb ik een Duvel fris gelegd in de koelkast, iets voor bij de koers op tv.  En over koers gesproken, vroeger waren dat toch andere tijden dan nu het geval is. Nu krijg je een drinkbus telkens het nodig is, vroeger moest je veelal zelf je plan trekken.

Iedere ochtend moet ik nu in bed oefeningen doen waarbij ik mijn bekken behoorlijk dien te bewegen. Nee, het is niet wat jullie denken, en trouwens elke dag .... Ik ben niet meer van de jongsten.  Het zijn oefeningen waarbij ik mijn rugspieren moet trainen, enerzijds om ze steviger te maken en anderzijds om ze wat soepeler te krijgen. Het is een kleine inspanning om terug fit te geraken. 

Nu over dat fit zijn gesproken, ik heb weer een fietstocht van +/- 41 km. gemaakt zonder problemen. Na het middageten heb ik zelfs nog een half uurtje buiten gewerkt, gewoon die verfoeide kattestaarten verwijderd in de kiezel voor ons huis. Ik had een goeie halve emmer vol. 

Dat fietsen gaat prima. Ik vertrok in Briegden langs het Albertkanaal. Eerst onder de brug door in Veldwezelt en in Kanne was ik fietser 48 vandaag. Ik zag dat onder de brug een Zomerbar geopend is, nog maar recent, sinds 10 juli. Goed om te weten. Daarna fietste ik naar de sluis van Lanaye (Ternaaien). Op dat moment waren ze juist enkele schepen aan het versassen. De sluis heeft een diepgang van 13,68 meter en kan schepen tot 9.000 ton versassen. 

Wat verderop, ter hoogte van Eijsden aan de andere kant van de Maas, vroeg mij een bejaarde fietser de juiste weg. Hij wilde de Maas blijven volgen tot aan de bron ervan, goed meer dan 700 km. verder. Hij was van Randwijck, een wijk in Maastricht. Zijn fiets hing vol met draagzakken. Toen hij vertelde dat hij nog wekelijks twee keer met vrienden gaat tennissen en ook nog golf speelt, kon ik begrijpen dat hij héél alleen dergelijke fietstocht nog aankon. Petje af, voor de man.  We zijn samen gebleven tot aan de brug naar Moelingen. Hij fietste verder richting Visé en Luik.

Eens de Maas over, kwam ik in Eijsden voorbij het Reinekenshof, een oude Herenhoeve uit 1722. De rest van het traject was gewoon op automatische piloot, goed gekende straten waarbij weinig te zien valt. Wel ben ik in Maastricht nog even gestopt aan het Gouvernement om er wat foto's te nemen. 

Onderweg ben ik nergens gestopt, mijn handen waren vuil omdat ik maar weer eens geklooid heb met mijn ketting toen ik even wilde schakelen bergop. Nu dat bergop fieten was relatief vandaag. Een aandachtige volger zal gelezen hebben dat ik momenteel enkel gebruik maak van mijn stadsfiets. Met de koersfiets zou ik onbewust over mijn limieten gaan en dat is iets wat nu best even niet mag. Ik ken mezelf en weet wat ik kan en niet kan (mag). 

Zo, het is nu in Lanaken 31°, tijd om een siësta te houden en dan naar de koers kijken. En die laatste foto, mijn pa, ergens einde de jaren '50 van de vorige eeuw. Rechts mijn grootmoeder. Deze stond op facebook zeven jaar geleden. Tot morgen. 

Het is gebeurd, de eerste afspraak bij de kinesist is achter de rug. Na wat doorvragen omtrent het letsel, heeft hij al rap de pijnlijke plek gevonden. Ik heb nu huiswerk gekregen, oefeningen doen om de boel soepel te houden. As. donderdag word ik er opnieuw verwacht. 

Het heeft mij alleszins niet weerhouden om in de namiddag te gaan wandelen. Ik wilde nog eens een stuk van de blauwe route gaan doen. Ik vertrok via de Asbeekweg waar in het verlengde van die straat, die blauwe route begint. Ik koos ervoor om rechtsaf te gaan, lopend naast die houten vlonder. De molen draait wel niet, maar het water loopt nog steeds over de rand. Even zit je in een donker gedeelte, maar dat heeft ook zijn charme. 

Via het bos bereikte ik later Pietersheim. Het aantal wandelaars was vandaag miniem, ik heb enkel wat jongeren gezien. Met de burchtruïne in het zicht, keerde ik terug via de hoofduitgang naar de Waterstraat. Daarna stapte ik doorheen de Broekstraat en het Molenweideplein. Thuis stond er al een vieruurtje op mij te wachten. Toch handig als je eega een viersterrenkok is .... 

Afsluiten doe ik met een dikke pluim voor mijn buur Bert. Hij heeft gisteren in Hasselt als voorzitter van de pride van de LGBTQ+community, alles in goede banen geleid. Hij mag tevreden terugkijken op een geslaagde editie. 

In Kotem bij de Ponderosa was weigeren deze voormiddag niet van toepassing, ik diende een stuk vlaai van de schaal te nemen. Ik weet het, het was nog vroeg op de dag en dan al aan het gebak zitten ... Ik heb het kleinste stuk eruit genomen, kersenvlaai. Die punt geraakte wel niet op de foto, ik had geen bordje of servette gekregen en deze jongen heeft maar twee handen. Ha, ha, ha. 

Zondagmorgen, fantastisch weer, en dan kriebelt het om te gaan fietsen. En zoals eerder al gezegd, ik voel mij comfortabeler in het zadel dan te voet. Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen richting Zutendaal. Eerst rij je een stuk langs het Albertkanaal om vervolgens rechts af te slaan naar Zutendaal. Daar zag ik dat kleine autootje staan met een herinnering aan 50 jaar slager Geusens. Die slager was mijn gebuur op de Sprinkelstraat in Zutendaal toen ik er in de jaren '90 van de vorige eeuw postmeester was. Nu is het de zoon die de zaak runt. 

Daarna reed ik naar "Fietsen door de Heide" via knooppunt 551. Ik heb het vandaag tegen mijn vrouw verteld, ik ga al een tijdje mee als fietser. Maar ik zag deze ochtend een recordaantal oudere koppels die de fiets hadden bovengehaald. Ik ga niet overdrijven als ik zeg dat er zeker een tachtigtal van die koppels aan het fietsen waren, allemaal zestigers en zeventigers. 

Daarna reed ik naar de Salamander in Mechelen a/d Maas. Normaal gezien zou ik aan dat houten fietsbrugje rechts afgeslaan zijn, maar ik voelde mij prima en ben dan maar rechtdoor gereden. Het was dan wel doorheen het centrum van Mechelen a/d Maas, maar op zondag is er sowieso minder verkeer. Daarna kwam ik aan de Maas in Kotem. Ik had niet direct plannen om onderweg te pauzeren maar het terras van de Ponderosa was geopend, en waarom niet, het was er gezellig druk. En zoals hoger gezegd, willen of niet, ik diende een (gratis) stuk vlaai te nemen bij de koffie. 

Terugkeren deed ik via de kerk en de velden van Uikhoven, vervolgens Hochter Bampd en dan naar Smeermaas. Daar zag ik enkele nieuwe borden staan met info over een mooie wandeling en de Zuid-Willemsvaart. Ik had dat verhaal eerder al eens gehoord dat niet de Koning van de Nederlanden de eerste spade in de grond had gestoken om een kanaal te graven maar dat het Napoleon was die er in 1808 mee begon. Zijn werk is nooit gerealiseerd maar in 1822 begon Willem er wel mee. 

De laatste foto is van de oude douanepost langsheen het kanaal. Zo, vrienden, het is bijna 14u00, tijd dus om de pc af te sluiten en te genieten van ene rustige zondag. Morgen moet ik voor de eerste keer naar de kinesist. Benieuwd hoe mijn spieren gaan aanvoelen na afloop. Nu heb ik nergens last van, zelfs met een fietstocht van 44 km. in de benen. 

"Actum est, domum redeundum nobis est".  Het is voorbij, we moeten naar huis terugkeren. Toen we gisteravond geen vervolg kregen van het eerste gejuich, wisten we dat het gedaan was voor onze landgenoten in de VS. We lagen op dat moment al in bed en we hadden ons al mentaal voorbereid op de eventuele herrie bij een overwinning. Zover is het dus niet gekomen, de kwartfinales bleken het einde te zijn. 

Deze voormiddag heb ik er eens een wandeling van gemaakt, vooral omdat mijn madam elders een tasje koffie wilde gaan drinken.  Met die warmte blijft ze in de namiddag liever binnen. Zo gezegd, zo gedaan. Nadien keerde zij huiswaarts terwijl ik nog eens naar Pietersheim wandelde.  

Ik vertrok via de bibliotheek, vroeger het Fraterhuis van de gelijknamige school. Ik heb er mijn broek versleten in het lagere onderwijs. Daarna wandelde ik Pietersheim binnen via een der hoofdingangen. De beroemdste boom, de Veldmaarschalk, ziet er heel gezond uit. En aangezien ze juist de poorten van de burchtruïne aan het openen waren, ben ik daar nog eens doorheen getrokken. 

Ik keerde terug via de grachten, langs atletiekclub Atla en de kinderboerderij. Het was een wandeling van bijna zeven km. Het gevoel zegt mij dat ik mij al fietsend beter voel dan al wandelend. Hoe ook, ik heb mij alleszins niet gehaast. 

Eenmaal thuis heb ik nog even voor sous-chef gespeeld. We bestellen regelmatig ons eten via Foodbag maar dat moeten we uiteraard nog steeds zelf bereiden met de ingrediënten die ons geleverd worden (meestal voor drie of vier dagen). Vandaag aten we veganistisch, heel lekker en voedzaam.  Fijn weekend. 

Het gaat de goede richting uit met mijn rug. Gisteren heb ik al geen pijnstillers meer moeten nemen (het doosje gaat terug naar zijn vriendjes-medicatie) en deze namiddag heb ik al de 1ste verdieping helemaal onder handen genomen met de stofzuiger. Maar weg is dat euvel uiteraard nog niet, Voltaren doet nog steeds zijn werk. En volgende week begint de kine. Maar ik mag wel stellen dat het dagelijks gefiets mij niet gehinderd heeft, integendeel. Nee, ik voel me er zelfs goed bij. Maar ik hou me wel in, niet te ver en geen hindernissen van betekenis nemen. 

Vandaag was mijn doel Herbricht, ons gehucht met nog slechts twee bewoners. Ik vertrok via Briegden naar de brug van Veldwezelt. Daarna reed ik over het fietspad Veldwezelt - Smeermaas/Lanaken. De boeren kunnen met dit prachtige weer goed doorwerken. 

Wij hebben diverse grensovergangen oa. dit kleine straatje, de Oude Heirbaan. Waar die paaltjes staan, dat is dus de grens. In Smeermaas zie je heel goed hoe smal de Maas op sommige plaatsen maar is.  Daarna passeerde ik Hochter Bampd op weg naar Herbricht. Zoals gezegd, wonen er nog slechts twee personen. Zij hebben geen oplossing voor hun paarden, daarom blijven ze er wonen.

Ik reed door tot in Kotem waar ik linksaf ging naar Boorsem en Uikhoven. De Sint-Joriskerk in Boorsem is van 1791, zeer oud dus. Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart en de Oude God in Oud-Rekem. En die koffie luste ik wel op het Kerkplein in Lanaken. 

Het is te hopen - en ook te verwachten - dat er deze namiddag eens iemand anders dan Tadej een rit gaat winnen. Ik heb mij alvast ene lekkere Duvel klaar gezet. Schol. 

Ik heb het eens precies opgezocht wat "lumbago" juist betekent. En idd. het klopt met hetgeen ze zeggen. En die eerste zin, die neem ik ook maar ter harte, stilzitten is aan mij niet besteed. Maar zoals gezegd, alles met mate, rustig aan en weinig of geen hindernissen. Vandaag probeer ik ook voor het eerst van die Dafalgan af te blijven. Morgen misschien voor het eerst sinds één week, terug ene lekkere Duvel.  

Gefietst heb ik deze voormiddag tussen Veldwezelt - Mopertingen - Bilzen - Zutendaal. Ik vertrok via Briegden en Strodorp in Veldwezelt. Daar staat de kapel van O.L.Vrouw van Bijstand uit 1714. Vervolgens reed ik via de Bilzerbaan naar Mopertingen. Daarna was het rechttoe rechtaan naar Bilzen. Je passeert daar de Markt waar altijd de terrasjes volzitten. Zoiets kun je je in eigen dorp Lanaken nauwelijks voorstellen. 

Daarna reed ik onder de oude spoorbrug naar Munsterbilzen en Zutendaal. Daar ben ik mij bij Johan Nulens een tasje koffie gaan drinken. Je krijgt er altijd een kleine punt vlaai bij.  Terugkeren deed ik via de Bessemer waar ooit dat mooie gebouw een tolkantoor was. Op dat punt had ik de keuze, rechtdoor naar huis of nog een ommetje via Rekem. Ik koos het laatste, bergaf naar Rekem via de Ziepbeek en terug via La Butte aux Bois in Neerharen.

Zo, dit verslag is weer af. De hele namiddag heb ik weer de tijd voor de nodige rust tijdens het kijken naar de koers. Tot later. 

Heel facebook staat momenteel vol met grapjes, cartoons en foto's mbt. de overwinning van de Rode Duivels op Trump (VS). Dit is er eentje van. Nu volgt Spanje volgende vrijdag, geen hapklare brok. Ik kijk wel niet naar de wedstrijden, maar ik volg toch alles op tv (nieuwsoverzichten) en in de krant. 

Dat was het goede nieuws, het minder goede nieuws is mijn fysieke toestand. Na mijn bezoek aan de dokter gisteren viel het verdikt: lumbago of "het verschot in de lage rug". Ik heb een verwijsbrief meegekregen voor negen keer een behandeling bij de kine, volgende maandag de eerste keer. "Nooit meer doen" heeft de dokter gezegd, als je nog eens wil gaan snoeien, ... je hebt toch een zoon en een schoonzoon .....??? Allemaal goed en wel, zij hebben ook hun leven en prioriteiten. 

Maar het heeft mij toch niet belet om te gaan fietsen, gisterennamiddag al. Ook deze voormiddag heb ik een fietstocht gemaakt. Uiteraard heb ik niet overdreven met het aantal kms. en de snelheid. Het was gewoon kwestie om de putdeksels te vermijden, geen hellingen op te rijden en de benen het werk te laten doen ipv. de onderrug. Al bij al viel dat best mee. Het wordt dus een dubbelverslag. 

Gisteren was het een rit naar Kanne en Maastricht. Ik vertrok in Briegden om vervolgens het jaagpad te nemen naar Kanne. In Kanne reed ik langs het Château Neercanne. In Maastricht ben ik effe gestopt aan het Wolderpark en het Aldenhofpark. Vooral in dat laatste park kom ik graag. Je ziet daar die robuuste oude stadswallen en je kunt er ook fijn wandelen. Via Smeermaas keerde ik terug naar huis. Met slechts 26 km. heb ik mij goed ingehouden. 

Vandaag wilde ik in Uikhoven de Maas oversteken. Ik vertrok via Herbricht en die grote spin in Uikhoven. Toen ik aan het veer toekwam, waren ze nog allerlei voorbereidingen aan het treffen om op te starten. Het bootje lag nog met de trossen vast aan de kade. En de schipper was zo te zien zijn opleiding aan het krijgen. Na goed vijf minuten wachten, kon ik als eerste, het veer oprijden. Uiteindelijk maakten we met drie fietsers de oversteek. 

Eens de Maas over was ik al rap in Brommelen, een gehucht van Geulle. Mooie oude huisjes trekken altijd mijn aandacht. Wat verderop heb je dan het kasteel Meerssenhoven. Terugkeren deed ik via Itteren en Borgharen. Ook in dat laatste dorp ben ik even gestopt.

Om opnieuw de Maas over te steken moet je voorlopig nog altijd doorrijden naar Maastricht. Daar kwam ik onder die oude spoorwegbrug door. De Stad Maastricht wil die brug afbreken waarmee dan voorgoed een einde zou komen aan de droom van sommige Belgen die de spoorlijn Hasselt - Lanaken - Maastricht - Aken opnieuw willen realiseren. 

Zo mensen, ik heb mijn zegje weer gehad. Dadelijk ga ik het ervan nemen, wat lezen en daarna naar de koers kijken. Ik heb compassie met die renners die in een temperatuur van +/- 40° moeten presteren. 

De Amerikanen liggen eruit. Ik heb er groot leedvermaak bij. Het is goed dat ze eens op hunne koffie komen. Zelf hebben we de wedstrijd niet gezien, maar de voorbijtrekkende wagens en het vuurwerk vertelden ons des te meer. Als België nu maar niet op de zwarte lijst komt te staan van Trump .....???? Op naar de volgende wedstrijd. 

Ik wil met dit verslag toch even terugkomen op gisteren. Of ik nu in de zetel zat, of gewoon door het huis wandelde, de pijn in mijn rug bleef opspelen. Ik kon dan maar evengoed een korte wandeling maken, zo kwam ik toch tenminste nog effe buiten. Uiteraard wilde ik niet ver gaan, gewoon een korte wandeling langsheen het kanaal en de sluis.  

De dag begon eigenlijk met een trein, eentje van minstens 66 jaar oud. Ik had al eens een visje uitgegooid naar onze dochter of onze kleinzoon misschien geïnteresseerd was. En daar kwam niet zo direct een positief antwoord op. We zijn zo stilaan aan het opruimen en die trein was een van de voorwerpen die weg mocht.

Op facebook kun je altijd wel een bericht zetten met het verzoek om een persoonlijk bericht te sturen indien er interesse zou zijn. Ik wilde er wel een vergoeding voor. Maar mijn bericht stond er nog maar twee minuten op toen ik telefoon kreeg van de schoonzoon en de kleinzoon. Natuurlijk wilde onze Arne die trein wel hebben, hij zou er goed voor zorgen. En zo was dat ook al weer geregeld. 

Om dan even terug te keren naar mijn wandeling, ik passeerde eerst de werken aan de nieuwe school op de Pannestraat, daarna zag ik achter Sappi een verwaarloosde serre om vervolgens via de Kanaalkom naar de sluis te wandelen. Daar was juist een boot van de rondvaarten vanuit Maastricht, aan het opstomen naar de sluis. Ik hoorde de gids nog net zeggen dat het Verbindingskanaal 3 km. lang is en dat in de sluis, een diepte van 7 meter moet overwonnen worden. De boot moest wel wachten tot er nog een ander schip kwam aangevaren, kwestie om niet te veel water te laten verloren gaan in de sluis. 

Daarna keerde ik gewoon terug naar huis. Een wandeling van +/- 4 km., ik ben meer gewend, maar in de huidige omstandigheden was dat het maximum. De namiddag heb ik doorgebracht voor de buis om naar de koers te kijken. Nu vandaag dinsdag 7 juli heb ik eerst een afspraak bij de kapper en vlak erna eentje bij de dokter. Ik benieuwd wat het verdikt gaat zijn. Tot de volgende alweer. 

Ook vandaag zit een wandeling of fietstocht er niet in. Vanmorgen bij het opstaan voelde ik geen verbetering in mijn rug. Wijselijk heb ik dan voor morgen een afspraak met de dokter gemaakt. Het zal vermoedelijk uitdraaien op een sessie bij de kinesist. Wat moet, dat moet.  En wat ook moet, dat is dadelijk een bezoek aan de mondhygiëniste. Die afspraak is al lang gemaakt. Die korte wandeling tot ginder zal mij wel lukken. 

Geen sportieve activiteit dus vandaag, dan maar weer een mooie reeks postkaartjes, nu van de gemeente Meerssen. Op goed 13,2 km. ben ik er als ik via de Noorderbrug in Maastricht ernaartoe rijd. Het plaatsje is dus veelal een vertrek of een einde van mijn fietstochten. Zou ik geen Belg zijn, dan zou ik mij best gunnen in Meerssen. 

En wat dat Belg zijn betreft, heel facebook staat vol met een grote wereldkaart: "iedereen tegen de VS op het WK voetbal". Het heeft allemaal te maken met het "gekonkelfoes" tussen Trump en Gianni Infantino. Benieuwd wat de uitslag gaat zijn van het beroep van de Belgische Voetbalbond. 

Tot morgen.

Het zit niet mee vandaag, ondanks de Dafalgan blijft mijn rug zeuren (lees: spieren rechts boven de broeksriem voelen nog pijnlijk aan). Het komt er op neer dat de motivatie om te bewegen vandaag wat minder is. Voeg daar nog aan toe dat het juist wat geregend heeft, niet ideaal dus om buiten wat in beweging te zijn. Het wordt dus een rustdag voor de tv (2de rit van de Tour de France). 

Recent heb ik nog een verzameling oude postkaartjes opgeslaan van Valkenburg, de regio bij uitstek voor mij om er te gaan fietsen. De bekende Cauberg heb ik dit jaar al meermaals overwonnen.  Ik heb het eens precies opgezocht, per fiets is dat slechts 18,2 km. om tot ginder te rijden. Valkenburg ligt dus bij wijze van spreken in mijn achtertuin. 

Mijn afbeeldingenreeks wil ik wel nog met graagte aanvullen met een dikke proficiat voor de voetballers van Kaapverdië en een humoristisch plaatje mocht ook niet ontbreken. 

Ik wens jullie allen nog ene fijne zondag en een voorspoedige nieuwe week. Het zal weer warmer worden vanaf het midden van de week. 

Godbetert, die rug zal nog een tijdje weerspannig zijn. Op één-twee-drie zal ik er niet vanaf zijn, dit ondanks de Dafalgan. Het zij zo, ik heb al voor hetere vuren gestaan.  Maar hoe onlogisch het ook klinkt, op het zadel van mijn fiets voel ik mij toch comfortabeler dan in mijn zetel. Als ik wil rechtkomen, moet ik mij overal aan vasthouden en langzaam de rug strekken. Op mijn fiets heb ik veel minder last, zij het dat ik wel de putjes en bulten moet mijden. 

En hoe raar het ook mag zijn, het wandelen gaat mij minder goed af. Daarom ben ik voor ene keer per fiets mijn brood gaan halen. In de namiddag ben ik dan een klein tochtje gaan maken, gewoon op het gemak, geen hindernissen van betekenis en zo weinig mogelijk stoppen onderweg. Hierdoor heb ik wat minder foto's kunnen maken dan jullie van mij gewoon zijn. 

Ik vertrok langs die kampeerplaats in Eigenbilzen. Deze ligt pal langs het Albertkanaal en jaarlijks zijn er jeugdbewegingen die er hun jaarlijks bivak houden. 

In Eigenbilzen zelf ben ik even gestopt aan een kapel ter ere van O.L. Vrouw van Rust. De kapel is 19de eeuws. Vlak er tegenover staat een beeld, geschonken door de lokale KWB (Kristelijke Werknemersbeweging) in de jaren '60. 

Terugkeren deed ik oa. via het centrum van Hees. De Sint-Quintinuskerk is gebouwd rond 1843 maar de toren is 14de eeuws. Daarna reed ik met wind in de rug naar Veldwezelt om daar op het kruispunt, rechts af te slaan naar Maastricht. In het centrum van Maastricht ben ik niet geweest. Zodra ik kon, fietste ik linksaf naar Smeermaas. Een biertje zat er vandaag niet in, ... Dafalgan en alcohol gaan niet samen. 

Om te sluiten, nog twee afbeeldingen. Bij de eerste wordt verteld, dat ze hem van hogerhand hebben teruggestuurd om de redder des Vaderlands te worden. Jullie zullen hem zeker herkennen. En bij de tweede hoef ik geen tekening te maken, dat zal niet voor de eerstvolgende dagen zijn, dat ik dat nog kan (wil) doen. 

Seffens naar de eerste rit van de Tour de France kijken en straks naar Vive-le-Vélo. 

Na die noeste arbeid van gisteren, voel ik weer spieren waarvan ik het bestaan niet meer kende. Van sportieve prestaties - en dat in de letterlijke zin van het woord - was er dan ook geen sprake vandaag.  In beweging zijnde viel dat allemaal nog mee, maar eens ik in de zetel verzeilde, kwam ik nog met moeite terug recht. Het duurt zeker drie keer zo lang om terug in beweging te komen. 

Maar geen geklaag, de dag begon wel met een feestelijk tintje. We hebben mekaar deze ochtend eens goed vastgepakt en teruggedacht aan zovele jaren geleden.  In de voormiddag heb ik mij bezig gehouden met mijn laatste boek uit te lezen zodat ik nieuwe voorraad kon inslaan. Ik wilde ook wel eens weten of mijn rug het zou houden op mijn fiets, en dat viel gelukkig best mee. 

Maar na de namiddagkoffie kon ik het toch niet houden, ondanks mij zere rug ben ik toch gaan fietsen. Let wel, het was niet fietsen om te sporten, maar gewoon rustig aan genieten van het goede weer.  Ik reed eerst naar Smeermaas waar het gekende eilandje, groter dan ooit is. We zitten dus met een lage waterstand in de Maas. Zelfs de runderen kunnen gaan liggen in het water. 

Vervolgens fietste ik door Hochter Bampd, dan doorheen Uikhoven om dan toe te komen in Kotem. In dat dorpje hebben ze nog veel ongerepte natuur. En de Maas, ..... nu weten jullie waarom deze stroom niet bevaarbaar is. 

Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart tot in Oud-Rekem. Daar reed ik doorheen het dorp richting het OPZ-Rekem om dan via La Butte aux Bois in Neerharen terug naar huis te fietsen. Het was een kort ritje van 31 km. Fietsen ging dus, al bleef de pijn wat zeuren.  Maar terug rechtstaan na het avondeten, was moeilijker. Het wordt dus straks Dafalgan en Voltaren om te smeren. 

Eindigen doe ik toch met een vrolijke noot. Goed weekend. 

Zij die de wedstrijd van de Rode Duivels gezien hebben, dat moet toch wel een rollercoaster van emoties geweest zijn, niet goed voor het hart. Wij vernamen de goede afloop midden in de nacht toen voorbijtrekkende supporters, volop aan het toeren waren met hun claxon.  De details van de wedstrijd las ik vanmorgen in de krant. Enfin, we zijn er nog altijd bij, al had de internationale pers weinig goede woorden voor ons team. 

Mijn dag was ook weer van het begin tot het einde, bezet met bezigheden. Eerst naar de bakker, dan mijn gazon afgereden. Vervolgens heb ik mijn haagbeuk volledig gesnoeid en tenslotte nog een stuk van mijn ligusterhaag ingekort.  Normaal heb ik iemand die mij komt helpen bij het snoeiwerk, maar door die hittegolf zal zijn agenda volledig overhoop liggen. En zo ben ik deels dan maar zelf aan het snoeiwerk begonnen.  Ik was juist op tijd klaar, een mens zou bijna vergeten dat er ook nog zoiets bestaat gelijk regen. 

En die regen heeft mij niet weerhouden om nadien een wandeling te gaan maken. Heel ver ben ik niet gegaan, gewoon richting Pietersheim. Ik wandelde eerst doorheen de kinderboerderij, daarna door de speeltuin en vervolgens langs de visvijver. Ik verheugde mij er op om toch die kabouters eens te zien, maar helaas, ze waren nergens te bespeuren, zij het eentje boven in een boom. 

Aan de visvijver zat de reiger uit te kijken naar een lekker maaltje.  Verder ben ik nog even doorheen het bos gewandeld om via de dreef, naar de achteruitgang te stappen richting Tournebride. Ik ben teruggekeerd via het Verbindingskanaal. Daar zag ik een en al kleur, oa. van de Jacobskruiskruiden, mooi die gele plantjes. Daarna nam ik dat bospad langs het kanaal om zonder omweg naar het centrum te wandelen. 

Maar thuis komen zat er nog niet direct in, een korte bui noopte mij tot een vlucht onder het terras van het Cultuurcafé. Een biertje smaakt altijd, zeker mijn merk.  Daarna keerde ik terug via het Uilenspiegelpark.

Dadelijk het nieuws van 19u00 eens opzetten om het verslag van de wedstrijd van gisteren te bekijken. Slaap wel.