F - Boerderijen in Herderen.

Fietsen is voor mij een combinatie van sporten, veel zien en genieten. Vandaag lag de nadruk een ietsje meer op het sporten. Ik haalde met de stadsfiets een snelheid van 19,74 km/uur. En mijn betrachting om de kaap van 5.000 fietskms. te overschrijden is natuurlijk gelukt.  Ik was nochtans deze voormiddag ook al goed bezig geweest, eerst naar de bakker en dan enkele uurtjes werken in de tuin. Alles is opgeruimd en het is weer netjes. 

Toen ik vertrok aan de sluis in Lanaken, zag ik die vuile fietsen staan. Ze zijn vermoedelijk opgevist uit het kanaal, zo zagen ze er toch uit.  Ik volgde gewoon het Verbindingskanaal en vanaf Neerharen de Zuid-Willemsvaart. In Boorsem stak ik het kanaal over om mijn weg te vervolgen aan de rechterzijde tot aan de site van Hotel Beau Séjour in Lanklaar. Dat is een prachtig plekje, zéér aan te raden om het te bezoeken. 

Daarna fietste ik in Dilsen die brug over waarvan ik een foto maakte. Deze brug is een onderdeel van het Kolenspoor tussen Maaseik en As. Je komt er oa. ook door de Ecovallei Vossenberg. Op het Kolenspoor ben je nooit alleen al zou je dat op een der foto's  niet zeggen. In As aan het station koos ik ervoor om terug te rijden via Wiemesmeer, dat is de brug over en direct rechts aanhouden. Het voordeel van dit traject is: je rijdt door het bos, beschut tegen de zon en de wind. En je ziet almaar meer borden met info. De Toeristische Dienst Limburg levert goed werk. 

In Zutendaal-centrum nam ik een korte pauze, een koffie en een alcoholvrij biertje Force Majeure.  Terugkeren deed ik via Eigenbilzen en Gellik waar ik de talud omhoog reed aan de brug. Daar ging ik rechtsaf om nog een grensoverschrijdende lus te maken tussen Maastricht en Lanaken. Aan die vuilbak - en ik twijfel of ik in Veldwezelt (België dus) sta of in Maastricht (Nederland) - kon ik mijn afval kwijt. De grenspalen staan alleszins rechts van de weg. 

Zo mensen, ik kon vandaag mij ei weer kwijt. Gepensioneerd zijn heeft toch zijn voordelen. Waar ik voorheen nog lid was van de schaakclub op maandag, kon ik vandaag met veel goesting gaan fietsen. Ik heb met andere woorden nergens nog verplichtingen en dat wil ik zo houden. 

Vandaag heb ik niet gefietst, ik heb het bij een rustige wandeling gehouden. Nu ja, rustig ...??? Ik kwam verdorie terecht in een gravelwedstrijd en een Ibiza-Markt. 

Ik vertrok nietsvermoedend naar de Neerharenweg. Ter hoogte van Domein Zangersheide zag ik renners aangereden komen en ze doken allemaal het bos in. Ik vroeg aan de seingever die daar de dagjesfietsers en wandelaars moest tegenhouden wat er gaande was. De man bleek nergens van te weten, hij wist enkel dat hij daar was neergepoot en de nodige signalen moest geven aan de volgende seingever en hij de renners vrije doorgang moest geven. 

Wat verderop ging ik rechtsaf, de Goudkust in. Deze wijk ligt in de deelgemeente Neerharen. Er staan enkel luxueuze en exclusieve villa's, vooral in eigendom van gegoede Nederlanders. Toen ik ter hoogte van de dreef in Pietersheim de Goudkust verliet, zag ik opnieuw vele groepen renners aankomen. Het was dus duidelijk geen wedstrijd om het eerst aan te komen, maar een parcours dat moet afgelegd worden. 

En of die drukte nog niet voldoende was, dat zag ik aan het kasteel. Daar was een Ibiza-Markt zich aan het klaarmaken voor de tweede dag van het gebeuren. Het goede weer hebben ze alleszins. Op de dreef zag ik vandaag al vele grote zwammen staan. 

Ik heb vandaag dus gewandeld, maar als je gaat fietsen, dan wil ik jullie toch een speciaal beeld schetsen. Stel je het volgende voor: je rijdt samen met je partner - naast mekaar - op een smal tweerichtingsfietspad. Op een gegeven moment komen er tegenliggers aan, ook naast mekaar. Wij - mijn vrouw en ik - zorgden er dan altijd voor om effe achter mekaar te rijden. Maar achteraf stelden wij ons wel altijd de vraag: "waarom deden wij dat en de anderen niet?"  Nu ik meestal alleen fiets heb ik daar een oplossing voor gevonden. Als de weg te smal is en de tegenliggers weigeren in eerste instantie om achter mekaar te rijden, dan ga ik ostentatief in het midden van het fietspad rijden en dwing ik ze achter mekaar te rijden. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mij dat het vooral de gegoede klasse is die denkt dat het hele fietspad van hen is. Salonfietsers noem ik dat.  Maar ik maak daar korte metten mee, tenzij het oudere senioren zijn, daar ben ik toch voorzichtig mee. 

Maar goed, dat was mijn verhaal van de dag. Deze namiddag lekker luieren. 

Het is nu 18u30, tijd voor een welverdiende rust terwijl ik nu dit verslag aan het maken ben. Veel energie hebben is uiteraard een pluspunt, maar soms snak je ook naar een moment van rust. Zoals om de twee dagen, eerst een wandeling naar de bakker om vervolgens in mijn tuin bezig te zijn geweest. Alle snoeisel is op de composthoop beland en alle hagen heb ik nog eens gecontroleerd of er al dan niet nog wat takjes dienen ingekort te worden. Zo een tuinman heeft natuurlijk geen tijd om 100% werk te leveren. Tegen het middageten, zat dit werk erop. 

Na het eten had ik een mooie fietstocht in gedachten, naar het station van As en een pauze bij Mesjeu in Neerharen. Ik vertrok via Zutendaal en Kattevennen in Genk. Aan de Molenvijvers moest ik die draaiende brug omhoog. En boven wachtte mij een verrassing, een mooie bloemenrij.  Vervolgens heb ik een groot deel van Genk gezien, gaande van Winterslag tot Waterschei. Toen ik op fietssnelweg F75 aankwam, heb ik een visueel grapje gemaakt, fietsen op een oud spoor. Dit is de oude spoorlijn naar het station van As. 

In As zelf is er altijd veel beziens in en rond het station. Er staan nog enkele oude treinstellen, je kunt er een uitkijktoren beklimmen en in het station word je verwend met een natje en een droogje. Zelf nam ik er geen pauze. Ik was vandaag fietser 1.410 toen ik de brug overreed aan het station. 

Ik vervolgde mijn rit richting Mechelen a/d Maas. Ik kwam eerst voorbij de Salamander om eens over de Zuid-Willemsvaart, links af te slaan naar Kotem aan de Maas. Die blauwalgen op de Maas en het kanaal, zijn een pracht voor het oog, maar niet zo goed voor de gezondheid van mens en dier. De autostradebrug richting Stein kreeg ik met mijn gsm niet helemaal in beeld. Maar van het begin tot het einde, ben je al rap enkele minuten aan het fietsen. Nu reed ik er onderdoor. 

En met dit prachtige weer kon je op de Maas van Kotem tot in Smeermaas de kajakkers zien. Het waren er tientallen. En dan in Neerharen kon ik eindelijk de benen onder de tafel duwen. Ik vraag altijd vriendelijk of ze toevallig vlaai in de aanbieding hebben. En dat bleek het geval, kersenvlaai. Met een tas koffie en ene Duvel erna, was mijn energiepeil weer in orde gebracht.  Terugkeren deed ik via de toegangspoort tot het kasteel van Hocht en het centrum van Smeermaas.

Met 62 km. was dit mijn op twee na langste rit van dit jaar met de stadsfiets. Het voelde goed aan, ondanks dat gezwoeg van deze voormiddag. Hopelijk is dat morgenvroeg ook nog het geval.  En die laatste afbeelding .... zeg het mij, zijn het er nu drie of vier????? 

Wat is me dat toch met die valpartijen met de fiets ...??? Een dikke week geleden had een mijner dorpsgenoten prijs. Hij is nochtans een ervaren fietser en qua afstand, snelheid en in groep rijden, doet hij me zeker de baard af. Desalniettemin heeft hij het asfalt gekust. Een paar dagen terug kreeg ik het bericht dat een mijner collega's op de Post - en tevens leeftijdsgenoot en vriend - ook gevallen was, ... schouderbreuk. En om het compleet te maken las ik gisteren dat een van onze medebloggers opgeschept is geweest door een auto. Gelukkig heeft hij een stevig en goed gevuld vel zodat het bij schaafwonden en kneuzingen aan de ribben gebleven is.  Voor mezelf - ik moet hout vasthouden - dit jaar en tot heden, heb ik nog niks speciaals voorgehad. Houden zo, zou ik zeggen.  En voor de gekwetsten, een spoedig herstel.

Mijn dag was weer helemaal volzet. Deze voormiddag ben ik gaan fietsen, in de vroege namiddag naar de kinesist, daarna nog wat snoeisel bij mekaar rapen en nu mijn verslag afwerken. Het doel van mijn fietstocht was deze keer de Bemelerberg en daarna Valkenburg. In het verleden heb ik nog al eens dat bergje bedwongen met de stadsfiets, dat zou deze keer ook wel lukken. 

Ik vertrok via de Groene Loper in Maastricht, al moet je dat groen er wel bijdenken. Het is vooral witte gravel. Daarna reed ik Bemelen binnen waar ik aan de Sint-Laurentiuskerk voorbij kwam. De kerk is gebouwd in 1845 maar de toren is van circa 1350. En dan heb je de beoogde Bemelerberg. Hij is niet erg steil (+/- 7,5% max.) en is 920 meter lang. Een bergje dat je vlot kunt oprijden. Hij is vooral bekend van de Amstel Goldrace. 

Daarna reed ik in Wolfshuis voorbij de Van Tienhovenmolen. Valkenburg ligt op een boogscheut verder. Je rijdt eerst de Daalhemerweg naar beneden om vervolgens langs de ontelbare horecazaken in het centrum, verder te rijden naar het dorp Houthem. Ik heb een zwak voor oude woningen, zeker als ze goed onderhouden zijn. Houthem is vooral gekend voor zijn Château Sint-Gerlach. Tot 1795 was dat een klooster voor adelijke dames. Sinds 1997 is het een hotel-restaurant. 

De Gerlachuskapel is gebouwd in 1875 en staat op een hoek van enkele straten. Je kunt er niet naast kijken. Mijn route zette ik verder in de richting van Meerssen. Zeg niet Kerk tegen de Basiliek v/h Heilig Sacrament. Ze ligt centraal op de Markt, omgeven door veel terrasjes. 

Terugkeren deed ik via Itteren en Borgharen. In dat laatste dorp ben ik nog eens gestopt aan het kasteel. De restauratiewerkzaamheden zijn blijkbaar beëindigd en je kunt er weer volop foto's nemen. Daarna was het rechttoe, rechtaan naar Maastricht en Smeermaas. In onze deelgemeente zag ik weer de hele kudde paarden in de Maasbedding staan. Uiteindelijk ben ik nog even naar Neerharen gefietst om tenslotte via Domein Zangersheide terug naar huis te fietsen. Weeral een 50 km+ rit, deze mens is weer tevreden. 

Om af te sluiten, mijn kinesist had mij aangeraden vooral veel voorover te bukken deze namiddag na al dat bepotelen van mijn rug. En ja, wat is er dan beter om het snoeisel op te rapen, in de kruiwagen te leggen en op de composthoop te gooien ... Morgen doe ik het restant.  Voor iedereen, een fijn weekend.

Joechei, mijn tuinman is er geweest vandaag, mijn hagen en struiken zijn allemaal gesnoeid. Wat ben ik blij. Enerzijds blij dat dit werkje weer gedaan is en anderzijds, omdat ik het zelf niet meer hoef te doen. Ronny is +/- drie uur aan het werk geweest. Ik zou er drie dagen voor nodig gehad hebben. 

Maar voor ik verder ga met mijn verslag, wil ik jullie toch eerst een boodschap van onze mede-blogger Jos geven. Hij wordt namelijk op 24 augustus geopereerd aan een hernia. Nu heeft hij verschrikkelijk veel pijn, zelfs als hij zit. Ik heb gisterenavond even met hem kunnen chatten. Zo gaf ik hem toch even het gevoel dat hij niet altijd alleen is. 

Maar omdat Ronny kwam snoeien kon ik sowieso geen plannen maken om te wandelen of te fietsen. Afgezien van een wandeling naar de bakker, ben ik deze voormiddag thuis gebleven tot het verlossende telefoontje kwam dat hij er in de vroege namiddag zou zijn. 

Uiteraard moet al dat snoeisel worden bijeen geharkt om het vervolgens op de composthoop te kieperen. Alles heb ik natuurlijk niet opgeraapt, mijn rug hè. Toch wat voorzichtig zijn, morgen is er nog een dag.  Maar het heeft toch genoeg energie gekost om af te zien van nog een wandeling of fietstocht. Ik ga mij dadelijk in de zetel nestelen met ene Duvel en een boek. 

Geen verslag zonder afbeeldingen natuurlijk. Ik presenteer jullie vandaag een Waalse gemeente, Houtain-Saint-Siméon. De afstand tussen mijn woonplaats en Houtain = ongeveer 23 km. Toch een paar keer per jaar passeer ik daar per fiets. Je moet daar over een nijdig hellinkje, iets wat natuurlijk binnen mijn interessesfeer ligt. 

Morgen in de voormiddag heb ik wel een fietstocht op mijn programma gezet. Om één uur moet ik weer bij de kinesist zijn en daarna heb ik nog tijd om wat snoeisel op te ruimen. Tot dan. 

Dag vijf vandaag bij de kinesist en het was of hij precies een tandje bijgezet heeft. Ik voel het alleszins aan mijn rug. Blijven bewegen gaf hij nog als boodschap mee, en ja, het kan wat stijf zijn ....  Ik had vanmorgen al een voorgevoel dat het zo zou aflopen. Om die reden ben ik al vroeg aan mijn wandeling begonnen, dan had ik dat toch tenminste al gehad. Maastricht was mijn eindbestemming. 

Er zijn diverse routes om naar Maastricht te wandelen, vandaag koos ik het traject langs de Brusselseweg, dit van van het begin tot het eindpunt van deze straat (een afstand van 3,2 km). Ik vertrok uiteraard in Smeermaas waar ik juist over de grens, een mooi veld met zonnebloemen zag staan. Wat verderop maakte ik een foto van wat een oude woning bleek te zijn, toch te zien op een sluitsteen boven de garagepoort: 1854. 

De Brusselseweg is gewoon rechtdoor tot je in de buurt bent van de Brusselsepoort, een groot winkelcentrum. Daar ging ik linksaf om eerst voorbij het Waldeckpark te komen en dan daar pal tegenover, het Aldenhofpark. In dat eerste park zie je nog het oude fort, een kanon en vele mooie wandelpaden. In het Aldenhofpark heb je dat mooie kunstwerk met die giraf en dat kind.  De oude muur en d'Artagnan mochten natuurlijk niet ontbreken. De rivier die je ziet is de Jeker. 

Ik volgde vandaag (deels) gewoon de fietsroute om naar het centrum van Maastricht te wandelen. Zo kwam ik ook in de Looiersgracht waar ook nog een deel van de oude stadswallen te zien zijn. Ook daar stroomt de Jeker. 

Een belangrijk stuk van dit verslag gaat tenslotte naar de Stokstraat. Ik moest er doorheen om naar de bushalte te wandelen. Nu is het een exclusieve en chique straat vol dure boetieks. Sinds 1973 zijn er veel winkels maar daarvoor was het een volksbuurt waar veel armoede was. Die beeldengroep aan het begin van de Stokstraat, is Pieke Oet de Stokstraot met zijn handje Maoke. Hij houdt een stuk zeep in zijn hand. Hij is de vertegenwoordiger van de bevolking uit de jaren '30 van de vorige eeuw.  De laatste foto maakte ik aan de bushalte aan de Maas, kort aan de Wilhelminabrug. Dat was het weer voor vandaag. 

Wat morgen gaat brengen is nog één groot vraagteken. Normaal gezien zou morgen (of overmorgen) mijn tuinman komen snoeien. Fingers crossed.  In afwachting heb ik deze namiddag toch al mijn lavendelstruiken bijgesnoeid.

Na goed werken is het fijn fietsen. Eerst heb ik deze ochtend een wandeling naar de bakker gemaakt om vervolgens mijn kniematje te nemen en een paar uurtjes bezig te zijn met onkruid wieden. En zij die de vraag stellen of het bij ons geregend heeft gisteren ...?? Ja, dat heeft het, maar zeer beperkt. In de verte hebben we ook gedonder gehoord en ze hebben foto's gemaakt. Maar toen we gingen slapen, zijn we niet meer wakker geworden van het weer. Het is dus grotendeels aan ons voorbij getrokken. 

In de namiddag was het een aangename temperatuur om te fietsen. Er was wel een kleine kans dat er wat gedruppel zou zijn, maar dat heb ik er maar bijgenomen. En dat gedruppel is er geweest, enkele verdwaalde druppels, eigenlijk niet het vermelden waard. Mijn fietsdoel van vandaag was Eisden. 

Ik vertrok via Hotel La Butte aux Bois in Neerharen. Vervolgens kwam ik aan de Salamander in Mechelen a/d Maas waar ik die houten brug overstak om naar Eisden te fietsen. Als je de foto van de Sint Barbarakerk in Eisden bekijkt en je ziet ook mijn fiets staan, dat weet je dat het een immens grote kerk is.  Op dat zelfde plein zag ik ook die mooie muurschildering als herinnering aan het mijnverleden van Eisden. 

Terugkeren deed ik via de Maas in Kotem en ook een kleine pauze op het terras van de Ponderosa.  Daarna reed ik doorheen het gehucht Herbricht waar ik die steen zag langs de kant van de weg. Met de cijfers XXI (21) waande ik mij langs een oude Romeinse Heirbaan. Het fietsen ging mij vandaag weer goed af, een ommetje doorheen Smeermaas en de Via Regia in Maastricht, kon er nog wel bij. Op een der laatste foto's zie je dat de bomen al veel bladeren afstoten wegens de warmte en de droogte. 

Afsluiten doe ik met enkele foto's ter herinnering aan mijn overleden fietsvriend Michel. Deze werden genomen tijdens een fietsverlof in Brugge. 

Als ik al eens een begraafplaats bezoek, dan is dat vooral voor de historische context. Ik begrijp dat sommigen het er moeilijk mee hebben om een begraafplaats of kerkhof te bezoeken, enkele van mijn familieleden komen er ook niet graag. Maar zoals ik al vertelde, de historische context fascineert mij en daarbij, het hoort bij het leven. Vandaag ben ik even gestopt aan een Joodse begraafplaats in Rothem. 

Gezien de temperatuur deze namiddag zou kunnen oplopen tot 36° was het kwestie om zo vroeg als mogelijk een sportieve prestatie neer te zetten. Deze ochtend had ik goesting om te gaan fietsen. Deze jongen stapte dus al om 6u20 uit bed om te ontbijten en vervolgens om 7u00 stipt al te kunnen vertrekken.  Het was nog heerlijk fris deze morgen.

Ik vertrok richting de Maas in Herbricht waar ik probeerde wat foto's te nemen tegen de zon in.  Via de kapel reed ik verder naar Uikhoven om dan in Kotem, de Maas en het Julianakanaal over te steken. In Geulle a/d Maas staat de St. Martinuskerk met een toren die vermoedelijk nog uit de 14de eeuw stamt.

Daarna fietste ik verder over de Hussenberg (1,1 km. met een max. van +/- 8%) en door oa. Kasen, een gehucht van Meerssen. In 2023 had het +/- 300 inwoners. Nadat ik de Biesenberg in Humcoven was afgereden, kwam ik dan toe in Rothem. Die begraafplaats heb ik al dikwijls gezien, maar ik wist niet dat het een Joods kerkhof was. Het is niet toegankelijk voor publiek. Het zou in gebruik zijn vanaf 1715. De oudste grafsteen is van 1859. 

Terugkeren deed ik via de molen in Gronsveld en die mooie bank in Maastricht. Zo, met iets meer dan 50 km. op de teller, mag ik al weer tevreden zijn met mijn fietstocht.  Op het einde had ik nog ene babbel met een oude vriend en een bevriend koppel. Na het eten kan ik dan aan mijn krant beginnen. Tot een volgend verslag.

We hebben het overleefd, de kleinzoon is terug bij zijn mama en papa. Vanmorgen stond hij al om 6u30 aan ons bed met de vraag of hij pannekoeken als ontbijt kreeg. Het gevolg was dat mijn echtgenote al om 7u00 met de koekenpan in de weer was. Het heeft gesmaakt. 

Maar na zo een dag, en ochtend ('s nachts hebben we er geen last van) kon ik wel wat ontspanning gebruiken. Na het gebruikelijke opruimwerk en wat rondrijden met de stofzuiger, kon ik in de namiddag aan een wandeling beginnen. Ik wilde nog eens dat recent ontdekte wandelpad gaan bekijken. 

Ik vertrok richting Smeermaas waar op het einde van de Grensstraat, dat pad rechts van de grenspaal begint. Wat verderop moet je over het oude spoor om vervolgens uit te komen op het fietspad Smeermaas - Veldwezelt. Tussendoor passeerde ik ook die grote steen op het Lanakerveld. Je kunt in die regio heel ver kijken, iets waar wij veel geluk mee hebben.  Stadsmensen moeten zich al een heel eind verplaatsen om hetzelfde te kunnen meemaken.

Aan de grens ging ik rechtdoor, daarna stak ik de brug van het Albertkanaal over om daarna rechts de Lindestraat in te slaan. Ik ben er al dikwijls langs gewandeld, maar het plaatselijke kerkhof heb ik al lang niet meer van kortbij gezien. Vandaag ben ik nog eens de graven gaan begroeten van vele inwoners van Veldwezelt die op dag één van WOII (10 mei 1940) om het leven kwamen. 

En dan wat verderop in de straat, een groot bord: "Lindehoeve". Iets wat mij volslagen onbekend was. Ik zag wat volk zitten op een binnenterras en ik heb mij niet bedacht, een frisse cola zou wel smaken met dat warme weer. Bleek dat het café nog maar één maand geopend was. En de basisprijs voor de frisdranken was goedkoop: 2,30 euro. 

Ik ben teruggekeerd via de Holle weg en het pad met de mooie naam: "Aan de Quattel". Daarna stak ik in Briegden opnieuw het Albertkanaal over om thuis verslag uit te brengen van mijn wandeling. Dadelijk ga ik mij opfrissen om later nog een rustige avond te hebben met zijn tweetjes. 

Vandaag wordt het ene drukke dag. Rond 11u00 zou de kleinzoon gebracht worden voor een weekendje bij bomma en bompa en daarnaast wilde ik toch nog even de benen in beweging zetten.  Daarenboven moet ook mijn verslag online gezet worden en uiteraard is de kleinzoon het gewoon dat bomma en bompa met hem bezig zijn. Dat belooft.  Mijn echtgenote en ikzelf wisselen ons natuurlijk af zodat ieder van ons effe een rustig moment kent. 

Mijn fietstocht bracht mij naar de begraafplaats van Wolder. Juist over de grens met Vroenhoven liggen Oud-Vroenhoven en Wolder. Maar ik vertrok via Eigenbilzen naar Hoelbeek, het dorp waar onze kleinzoon school loopt. Vervolgens kwam ik toe in Bilzen waar dat mooie prieeltje staat.  Fietsen is voor mij niet alleen rondkijken, maar dat is ook voor een stuk sporten. Daarom koos ik ervoor om nog eens de Brugstraat omhoog te fietsen. En niet alleen die Brugstraat is hellend, ook de weg naar Waltwilder en Mopertingen loopt op.  Met de stadsfiets is het dus even wat méér duwen op de pedalen.

In Veldwezelt ging ik rechtsaf naar Vroenhoven. Ik reed over de 18de Linie-Weg, een verwijzing naar WOI. In de verte ligt de kerk van Kesselt. Aan de brug van Vroenhoven ben ik even gestopt om een foto te nemen van die bunker die ze gered hebben van de sloop bij de aanleg van die nieuwe brug. En dan, even voorbij de grens met Nederland, ben je in het dorp Wolder, nu een der 44 wijken van Maastricht. Ik heb even een kort bezoek gebracht aan de begraafplaats op de Tongerseweg. Je vindt daar eeuwenoude graven. Zou je die begraafplaats helemaal willen bezoeken, neem dan voldoende mondvoorraad en drinken mee, op een-twee-drie heb je het niet bekeken. 

Terugkeren deed ik via de oude stadswallen in Maastricht en een mooie oude woning, kort aan de Sint-Servaesbrug. Zoals gezegd, veel tijd voor meer had ik niet, ik ben dan ook rechtstreeks terug naar huis gereden om de kleinzoon te verwelkomen. Samen hebben we al naar een paar van zijn geliefkoosde filmpjes gekeken. Nu speelt hij met lego, zijn andere hobby. Tot morgen. 

Uiteindelijk heb ik gisteren in de vooravond toch nog mijn wandelschoenen aangetrokken. Het was gestopt met regenen en de lucht was zeer verfrissend. Het was gewoon "effe de deur uit", een korte wandeling naar Pietersheim. Nu, ik moet eerlijk zijn, ik wilde in feite een lekker biertje gaan drinken en gezien ik niks meer in de frigo had staan .....  Die wandeling was dus een excusepoes voor dat biertje, moet kunnen. 

In Pietersheim staat nu blijkbaar een infobord waar je gevraagd wordt om je ervaringen mede te delen van je bezoek aan het domein. Ik heb dat uiteraard met graagte gedaan. Via de kinderboerderij en de speeltuin, wandelde ik naar het kasteel. De foto is van de zijkant genomen en het heeft wel iets. 

Terugkeren deed ik via de grote weg, de Koning Albertlaan, om dan op het terras van het Cultuurcafé mijn biertje te gaan drinken.  De laatste foto maakte ik in het Uilenspiegelpark. Het was +/- 19u45 toen ik thuis was.

Vandaag was het ene hele andere dag. Deze voormiddag heb ik mijn gereedschap ter hand genomen om een boom te snoeien. Voor het bovenste stuk had ik mijn grote ladder nodig. Het was dus weer even een werkje waarbij mijn volle aandacht vereist was. 

In de namiddag wilde ik naar Zutendaal wandelen en met de bus terugkeren. Ik vertrok via de Bessemerberg en het gehucht Bessemer. Dat mooie witte huis is altijd een foto waard. Daarna wandelde ik de Heiwyckstraat in, vervolgens de Graafgracht om uiteindelijk op de Sprinkelestraat uit te komen in het centrum. Die bloemen aan de kerk zijn prachtig.  Meestal drink ik dan in Zutendaal een tasje koffie, maar aangezien mijn bus binnen de tien minuten zou toekomen, heb ik maar wijselijk besloten om direct terug te keren en thuis die koffie te drinken. Mijn tijd is beperkt, eerst dit verslag nog afmaken, dan een lekkere douche om deze avond te gaan condoleren bij mijn overleden vriend Michel. Morgen is er zijn afscheidsbijeenkomst. 

Vandaag heb ik voor ene keer geen geregistreerde wandeling of fietstocht op mijn palmares staan, het is er eenvoudig niet van gekomen. Uiteraard ben ik wel buiten geweest, in de voormiddag heb ik boodschappen gedaan en om 16u00 werd ik verwacht bij de kinesist.

De bedoeling was om na het middageten te gaan wandelen, maar die malse regen die Lanaken had uitgezocht, stak stokken in de wielen. Natuurlijk diende ik wel naar de kine te wandelen, maar een goede paraplu is dan de redding. Laat het maar rustig regenen, de natuur kan het goed verdragen.

Geen degelijke wandeling = geen foto's maar ik laat jullie zeker niet in de steek met afbeeldingen. Voor vandaag heb ik wat oude kaartjes bijeen gezocht van een stadje in Nederlands Limburg, Sittard, de stad van Toon Hermans. Ik kom er af en toe wel eens, het is dan ook niet zo ver van Lanaken, een goede 29 km. Rij je nog wat verder, dat zit je al in Duitsland. Op een kaart lijkt het allemaal zover van mekaar, maar in werkelijk valt dat eigenlijk nog best mee.

Sittard is een mooi stadje en ze hebben er ook een degelijke voetbalploeg. Er is ook een fietspark, het Tom Dumoulinpark. Je kunt er fietsvaardigheden leren zoals bergop fietsen of over kasseien.

Ik zou zeggen, veel kijkplezier.

Net heb ik bericht ontvangen dat nu vrijdagavond, afscheid kan genomen worden van mijn vriend Michel. Het is ene ferme domper voor zijn familie. We kunnen enkel ons medeleven betuigen. 

Desondanks hield ik eraan om deze voormiddag te gaan fietsen. In de namiddag zou het (en dat is het idd.) veel te warm worden. Ik wilde naar As fietsen, daar het Kolenspoor nemen tot Dilsen en via de Zuid-Willemsvaart en de Maas terugkeren. 

Ik vertrok via de Heiwijkerweg in Zutendaal en de toeristische trekpleister: "fietsen door de heide". Daarna reed ik via knooppunt 565 naar het station van As. Daar begint het Kolenspoor, een vroegere treinspoor. Het was gewoon volgen tot in Dilsen waar ik toekwam aan de Zuid-Willemsvaart. Ik zag daar vandaag veel vissers aan de overkant, allemaal goed uitgerust met campers en tentjes. 

2026 is trouwens het jaar dat de Zuid-Willemsvaart tweehonderd jaar bestaat. De zijkanten van het kanaal zijn momenteel bedekt met algen. Dat komt omdat er te weinig stroming is en dat deel van het kanaal wordt ook niet meer zo frequent bevaren. Mijn pauze nam ik bij de Koninklijke Watersportvereniging. Dat is de eerste keer dat ik er stopte voor een tasje koffie. 

Wat verderop zijn de werken voor de nieuwe brug over het kanaal nog steeds niet afgerond. De fietsers moeten nog altijd even doorheen het centrum van Lanklaar rijden om vervolgens terug langs het jaagpad verder te fietsen. Terugkeren deed ik langs de Maas waar je mooie kleuren op het wateroppervlak kunt spotten. Daarna reed ik nog doorheen Uikhoven en langs de kapel in Herbricht. Ik moest om 12u15 thuis zijn voor het middageten, om 12u13 was ik er. Van timing gesproken. 

Morgen wordt het een wandelactiviteit. Doei!

Wat begon als een mooie fietstocht eindigde met héél slecht nieuws. Onderweg kreeg ik de boodschap dat vriend Michel gisteren overleden was tijdens een zijner fietstochten. Ik heb verschillende jaren met Michel gefietst in een klein fietsclubje, dit samen met Peter, Hubert, Eric, Patrick en Maurice. Ook Maurice is niet meer onder ons. Michel was een gepensioneerd militair-muzikant en zijn passie was fietsen en het herstellen van fietsen. Hij heeft meermaals mijn fiets onder handen genomen. Het ga je goed hierboven Michel. 

Ik wilde vandaag naar Eben-Emael fietsen en daar de Rue de Garage overrijden. Ik vertrok in Briegden langs het Albertkanaal om vervolgens door te rijden tot in Kanne. Kanne ligt pal op de taalgrens, want wat verderop ligt Eben-Emael. Moulin Loverix was nog dicht en het was sowieso te vroeg voor een pauze. Dan maar direct die helling naar boven. Boven op de top heb je een mooi uitzicht en daar wilde ik wel enkele foto's nemen. 

Ik werd er aangesproken door ene jonge gast, 17 à 18 jaar, ouder zeker niet. "Mooi uitzicht mijnheer" zij hij. Alleen jammer dat die takken in de weg hangen om ene mooie foto te maken. Ik heb hem geantwoord dat ik die takken wel weg zou toveren via ChatGPT. Ik liet hem wat voorbeelden zien, en die vent was serieus geïnteresserd in hetgeen ik vertelde. Hij had er nog nooit van gehoord en wilde het wel eens uitproberen. Zo zie je maar dat een oude vent van 72 jaar nog ene jongere iets kan bijleren. 

In Lixhe trok ik de Maas over naar Moelingen. Op de Graaf Geloeslaan trok me al een tijdje een woning de aandacht. Ik moest er wel een kleine privéweg voor oprijden, maar dat risico heb ik maar genomen.  Het was wat verderop in Eijsden dat ik die slechte melding binnenkreeg. Nadien wilde ik maar één ding, zo snel als mogelijk naar Lanaken fietsen en bij vriend Hubert gaan informeren wat er precies gebeurd was. 

Deze namiddag zijn mijn eega en ikzelf nog wat bankzaken gaan afhandelen gevolgd door een uitgebreid bezoek aan een gezellig terras. Straks moeten jullie kijken op VRT-Canvas. Er wordt een reportage getoond van een der beroemste kastelen van Frankrijk, dat van Chambord. Mijn vrouw en ikzelf zijn er ooit geweest met een rondreis langsheen de kastelen van de Loire. 

Amaai, wat was me dat gisteren in de Tour de France. Mathieu heeft weer een ferme krachttoer bovengehaald.  Nu de ronde erop zit kunnen we de balans opmaken. Onze landgenoten haalden acht overwinningen binnen, drie van Tim, twee van Remco, een van Jasper en twee van Mathieu. Vergeef het me dat ik deze laatste ook een landgenoot noem. 

Zelf heb ik vandaag niet gesport, nochtans heb ik me wel goed bezig gehouden.  Dat begon deze ochtend met een korte wandeling naar de bakker om vervolgens per fiets naar de bib te rijden. Ik had weer eens nieuwe boeken nodig. In de namiddag heb ik enkele uurtjes in de tuin gewerkt om tenslotte mij te laten bepotelen door de kinesist. 

De wandelingen stelden dus niet veel voor. Bij mijn terugkeer van de bakker maakte ik de enige foto's in het Uilenstraatje. De wandeling naar de kine was nog minder spectaculair, gewoon heen en terug. 

Meer heb ik dus vandaag niet te vertellen, zij het dat ik morgen mijn best ga doen om toch wat in beweging te zijn, mogelijk een kleine fietstocht in de voormiddag. Tot later. 

Zondagmorgen, zoals steeds vroeg uit bed, dat is meestal een moment om een wandeling te maken. Om te fietsen is het dan veel te druk met al die groepen wielertoeristen die je dan passeren. Om te beginnen een kleine update, ik heb geen hinder ondervonden van mijn activiteiten van gisteren, gelukkig maar. Maar morgen ga ik verder met mijn behandeling bij de kine. 

Ik wandelde vandaag naar Gellik. Eerst kwam ik doorheen de zo goed als lege Kewithdreef om vervolgens de paarden te zien op de Boonakkerstraat. Aan het Albertkanaal zag ik een wegafbakening en een seingever. Op mijn vraag wat er te doen was, vertelde hij mij dat er fietsers zouden passeren. Na wat opzoekwerk bleek het om het volgende te gaan: "The Cave Triathlon Kanne". Omwille van blauwalgen hebben ze het zwemmen wel moeten vervangen door een stukje lopen. Het parcours loopt vooral via de jaagpaden langs het Albertkanaal. 

Eens daar voorbij, kwam ik in het gehucht Kompveld. Ik was juist een foto aan het maken van de straat toen ik achter mij een groep wielertoeristen hoorde aankomen. Ik heb dan maar een tweede foto gemaakt op die plek.  Bij het terugkeren, kwam ik voorbij de aardbeikwekerij op de Kiezelweg. Terug in Lanaken ben ik even blijven stilstaan bij de bouwwerken van de nieuwe school. En die laatste foto, die maakte ik aan de woning waar ooit voormalig burgemeester Henri Martin gewoond heeft.

Zo mensen, ik ben benieuwd of het deze namiddag überhaupt gaat regenen, hopelijk wel.  Hoe ook, het zal ene rustige namiddag worden. Moeder de vrouw heeft een dessertje in gedachten  en ik wil nog naar de afsluitende rit in de Tour de France kijken.

Vandaag kan ik zeggen dat ik een beetje gesport heb. Eerst wat snoeiwerk in de tuin gedaan om vervolgens tijdens mijn fietstocht, enkele hellingen op te rijden. Het was de bedoeling om mijn rug eens te testen en ik moet zeggen dat tot dusver, er geen klachten zijn. Afwachten hoe dat morgenvroeg aanvoelt. 

Mijn tuinman komt begint augustus, maar van één haag heb ik toch al de achterkant wat bijgesnoeid, gewoon kwestie om het tuinpad niet te laten dichtgroeien. Na het middageten was het dan tijd voor een fietstocht. Ik wilde naar Maastricht rijden, vervolgens naar Meerssen en Stein en dan de Maas over te steken naar Kotem. 

Ik vertok eerst richting Bemelen om vervolgens via de fietsknooppunten links af te slaan naar het voormalige dorp Scharn en dan naar Meerssen. In het gehucht Humcoven fietste ik de eerste helling op, de Biesenberg. Boven op de top kom je in Schietecoven, een speciale naam. Dit is een gehucht van Meerssen. Ik koos vandaag bewust het fietsroutenetwerk maar evenzeer kon ik mijn weg vinden aan de hand van de verschillende richtingaanwijzers. 7 km. naar Stein, dat was de bedoeling. 

Eerst heb je Catsop, een gehucht van Stein om vervolgens te passeren aan het Kasteel van Elsloo. Ik ben even het domein binnengefietst maar het zou mij te veel tijd kosten om alles gezien te krijgen. Ik ben daarom maar doorgereden. Het kasteel is trouwens nu een hotel. 

Wat verderop stak ik dan het Julianakanaal en de Maas over via de autostradebrug. Aan de overzijde heb je dan Kotem en vergeef het mij, na gisteren ben ik daar ook vandaag gestopt voor een natje en een droogje.  Het terras zat goed vol, dat zie je aan het aantal fietsen aan de overzijde van de straat. 

Terugkeren deed ik via Oud-Rekem met Piano's Maenen in de oude Paterskerk, de Molenberg, de tweede helling van de dag, het gehucht Bessemer en Gellik. Aan de kiosk in Gellik hield ik even halt om mij te vergewissen van de toestand in de Tour de France. Uiteindelijk heeft onze Remco goed stand gehouden met een tweede plaats (vandaag en algemeen) als resultaat. Proficiat. 

Afsluiten doe ik met een foto van de toenmalige Prinses Paola, later Koningin van België. Op 6 november 1960 kwam zij haar Metekind Paola Liliane Elisabeth Rousseau groeten in Smeermaas. Het was - en nog steeds - een traditie dat bij de geboorte van zeven opeenvolgende dochters of zonen, iemand van de Koninklijke familie Meter of Peter wordt. Paola werd Meter van Paola Rousseau, geboren op zes november 1959. Bij de geboorte kon vader Rousseau kiezen uit drie mogelijke kandidaat-Meters, de oude Koningin Elisabeth, Prinses Paola of Prinses Liliane, de tweede echtgenote van Koning Leopold III. Het werd Prinses Paola. Maar het kind kreeg wel de drie Koninklijke namen. Slaap wel.

Dit verslag is gemaakt met een gloednieuw toetsenbord. Op het oude waren sommige letters nog nauwelijks te herkennen. En verdorie, bestellen en leveren ..., dat ging snel.  Onze zoon had op het internet eens rondgekeken en voor 24,99 euro heeft hij eentje besteld. Twee dagen nadien was het al ter plaatse. Het is er eentje geworden met verlichting tussen de toesten. Ik kan weer enkele jaren verder. 

De voormiddag heb ik besteed aan wat werken in de tuin om na het middageten mijn stadsfiets van stal te halen. Ik had de route al in mijn hoofd: Eigenbilzen - Munsterbilzen - Zutendaal - Mechelen a/d Maas. Ik vertrok via het Albertkanaal naar de Zangerheistraat in Munsterbilzen. Daar maakte ik - voor het eerst denk ik - een foto van de oude O.L.Vrouw-Tenhemelopnemingskerk. De oude kerk werd in 1851 afgebroken waarna de huidige kerk werd opgetrokken. In 1910 werd de kerk voor het eerst vergroot. 

En daarna kwam ik op een plek waar ik al lang een foto wilde maken, aan het plaatsnaambordje "Spurk". Het is een gehucht van Bilzen en mijn ma is er in 1929 geboren in haar ouderlijk huis. In 2024 woonden welgeteld 306 mensen in Spurk. De eerste foto's van mezelf werden gemaakt in Spurk, ik was toen nauwelijks 3 à 4 jaar. In 1959 zijn mijn beide grootouders overleden waarna de woning verkocht werd. Een nicht van mij woont nog verderop in Spurk. 

Verderop kwam ik langs de inrit naar het Munsterbos. Om er te wandelen is het daar ideaal, er doorheen fietsen is minder mijn ding. Het is een hele lange weg doorheen het bos, volledig onverhard.  Daarna reed ik doorheen Zutendaal om verder door te fietsen naar de Duivelsberg in Opgrimbie. Ik had mijn route zo gekozen dat ik daarna naar Mechelen a/d Maas kon rijden om vervolgens in Kotem halt te houden op het terras van de Ponderosa. Foto's van de Maas zijn altijd mooi meegenomen. 

Terugkeren deed ik via de kapel in Herbricht en de Konikpaarden aan de Maas. Eergisteren liepen ze nog allemaal in Hochter Bampd, vandaag in Herbricht. De laatste foto's maakte ik in het Uilenspiegelpark. Ik zag een opmerkelijk ras, wit lijf en een bruine kop. Thuis heb ik nog de passage van de renners op de Alpe 'dHuez gezien. De Tourwinnaar is gekend en Remco moet het nog één dag volhouden. 

Zo mensen, ik sluit nu mijn verslag af met de muziek van Zjef Vanuytsel, muziek van mijn jeugd. Goed weekend. 

Droog weer, een aangename temperatuur en veel goesting om te gaan wandelen, dat waren de ingrediënten van deze voormiddag. Ik wilde nog eens naar Oud-Caberg gaan. In vroegere tijden werd dit dorp Cauwenberch genoemd. Ooit was het dorp Belgisch, maar na de splitsing tussen Nederland en België werd het Nederlands om uiteindelijk aangehecht te worden bij Maastricht. 

Ik vertok via de Industrieweg naar de Van Akenweg. Deze straat loopt pal op de grens met enkele grenspalen als afbakening. Aan het kruis verandert de straat in een onverhard pad. Maar eens je de dorpskom van Oud-Caberg binnenwandelt, heb je weer een asfaltweg. Op de Van Akenweg kun je blijven foto's maken, de ene boerderij is al mooier dan de andere. Het is dan ook het historische centrum van het dorpje. 

Vooral het Reijndershof trekt de aandacht. Ze werd genoemd naar een bewoner tussen 1873 en 1913 met die naam. En wat ik ook zo aantrekkelijk vind in Oud-Caberg, ... de mensen zijn daar allemaal zo vriendelijk. Je komt er zelden iemand tegen die geen goedendag zegt. 

Terugkeren deed ik via de Lanakerweg, eerst ook asfalt om naderhand een holle weg te worden tot aan het veldkapelletje. Aan de einder zie je op een der foto's Lanaken liggen met de kerk op de achtergrond. Dat speciale ras koeien was ook een foto waard.  Daarna stapte ik onder de oude spoorbrug door om via die paar woningen in een uithoek van Oud-Caberg, linksaf te wandelen naar de Grensstraat en zo dus naar Smeermaas.

Onderweg zag ik dat het afgesproken uur van thuiskomst, moeilijk te halen was. Ik heb dan natuurlijk een berichtje naar huis gestuurd om het warme middagmaal met een tiental minuten te verzetten. Goede afspraken zijn nog altijd de beste afspraken. 

Om te eindigen mag er nog eens gelachen worden.  Tot vrijdag.