OF - Naar Eisden.

Natuurlijk kan ik het niet laten om te gaan fietsen, het is mij trouwens ook niet verboden. Maar zoals ik met mezelf heb afgesproken, ga ik het rustig houden, geen bergjes, tenzij ze toevallig op mijn pad komen.  In de voormiddag eerst nog met het siliconenpistool bezig geweest, effe een vervelend werkje. Maar dergelijke werkjes horen ook bij het onderhoud van een woning.  In de namiddag was het dan fietstijd. Het doel van vandaag was de Maas oversteken in Meeswijk.

Ik vertrok langs de Zuid-Willemsvaart om vervolgens rechts af te slaan, naar Mazenhoven. Goed dat ze daar nu rechts klinkers gelegd hebben, voorheen was het dokkeren op die kinderkopjes. Dat is niet echt mijn favoriete bezigheid.  Meeswijk ligt niet veel verder. Het was druk op het veer, drie auto's, drie motards en een aantal fietsers.

Aan de overkant ligt Berg a/d Maas. Langs de Maas ligt het Julianakanaal, daar reed ik over de brug richting Elsloo en Stein. Het is daar rustig fietsen en aan dat brugje en beekje kun je ook fijn wandelen. Niet veel verder ligt de Kapel van Maria in Nood. De kapel is omstreeks 1760 herbouwd. Oorspronkelijk stond er al in de Middeleeuwen een oudere kapel.  Het is een der best onderhouden kapellen van de streek, ook een der grootsten. 

Ik probeer niet altijd via dezelfde weg terug te keren in Maastricht. Vandaag koos ik de route via Amby, vroeger een zelfstandig dorp, nu een der 44 wijken van de stad. Een bezienswaardigheid is Hoeve Geusselt, gebouwd omstreeks 1863. Vervolgens reed ik nog doorheen Gronsveld en Wyck, een winkelwijk aan de andere kant van de Maas ten opzichte van het historische centrum. De laatste tien jaar vind je er veel toeristen en shoppers, voorheen werd het winkelen beperkt tot oa. de C&A en de Vroom & Dreesmann. Je vindt er ook de Mariazuil of monument v/d Bisschoppen van Maastricht. Die zuil staat er sinds 1952. 

Mijn pauze's nam ik vandaag in Geulle (koffie en vlaai) en tenslotte een biertje in Lanaken.  Het was een fijn ritje, nauwelijks wind, redelijk wat zon en veel goesting. En het ongemak met mijn voet ...??? Niet meer of minder dan dat ik thuis wat zit rond te lopen in huis. Het komt goed. Discipline is het juiste woord. 

Deze namiddag kreeg ik de definitieve diagnosa van mijn huisdokter ivm. mijn voet. Het wandelen zal een tijd niet meer kunnen en het fietsen ... tja, om het simpel te houden, ik zal dikwijls moeten schakelen met mijn versnellingen (lees: zo weinig mogelijk grote druk zetten op mijn voet). Bergjes beklimmen zal ik dus tijdelijk uit mijn hoofd zetten (toch niet met opzet er naar toe rijden).  Verder moet ik ook binnenshuis goed passende en stevige schoenen aandoen ipv. slippers. Dat moet ik trouwens ook als ik ga fietsen, stevig schoeisel aantrekken. De bedoeling is om die voet zo stevig mogelijk te omhullen en zo weinig mogelijk te plooien.  Na die rugproblemen van enkele maanden terug, nu dit, ... het mag dit jaar wel eens stoppen.  Maar ik mag gelukkig nog fietsen en dat deed ik dan ook vandaag.

Na dat telefoontje ben ik dan ook direct vertrokken, gewoon simpelweg met de stadsfiets naar Oost-Maarland. Maastricht bestaat uit 44 buurten (ofwel oude gehuchten - dorpen - wijken), en eentje ervan is Vroendaal. Het is daar rustig fietsen. Ook in het voormalige dorp Gronsveld - waar trouwens die molen staat - is het fijn toeven met een mooi vergezicht. Sommige wegen waren nog nat van een bui. Gelukkig heb ik er zelf geen last van gehad. 

En dan kwam ik in Oost-Maarland met oa. een mooie muurschildering onder de brug. Het ligt op de grens met Eijsden en soms is het niet helemaal duidelijk of het kasteel-hotel van Oys (oude reproductie in bijlage) nu in Oost-Maarland of Eijsden ligt.

Terugkeren deed ik via de Wilhelminabrug in Maastricht en de kleine grens langs de Maas. In Smeermaas staat er sinds een tijd een container waar je op kunt gaan staan. Vanuit dat standpunt heb je een goed zicht op de Maas.

Om te eindigen zag ik dat SenNet aan het vernieuwen is. De pagina om te starten was alleszins helemaal nieuw. Als nu ook alle vervelende storingen opgelost geraken, dan kan ik alleen maar toejuichen dat SenNet met zijn tijd meegaat. O ja, ook dit nog, na wat gehannus, toch mijn verbinding pc - gsm weer kunnen herstellen. Tot morgen.

Deze morgen nog wat foto’s gevonden van onze kleinzoon bij de start van zijn loopwedstrijd van afgelopen zondag. De jongen op de foto's met zijn flashy bril. Merci Ronny van Fotolink voor de foto’s. 

Deze middag ben ik naar het ziekenhuis geweest om mijn voet te laten nazien. Er werden foto’s genomen en een dokter heeft een echo genomen. Hieruit blijkt dat ik een kleine stressfractuur in mijn linkervoet heb die enkel kan genezen mits de nodige rust in acht te nemen.  Fietsen mag en kleine verplaatsingen maken, is ook geen probleem, langere afstanden zijn daarentegen uit den boze. Op het einde van 2026 zal ik dus vooral aan het fietsen zijn. Morgen is er overleg met mijn huisarts.

Na twee stevige fietsdagen, was het vandaag dan tijd om even aan de rem te trekken. In de namiddag wilde ik nog even op familiebezoek gaan na een kort ritje met de stadsfiets. Ik vertrok in Briegden om vervolgens langs het Albertkanaal tot in Kanne te fietsen. Daar trok ik de brug over om vóór het Château van Neercanne, naar Maastricht te rijden. Wat verderop aan de linkerkant, boven op de helling, ligt de Apostelhoeve, een wijngoed op de helling van de Louwberg. Je kunt er een afspraak maken voor een rondleiding.  Ik heb enkele foto's toegevoegd die ik op het internet vond.

In Maastricht zelf was het weer “over de koppen lopen”. Het hele centrum liep weer vol dagjesmensen. En André Rieu dragen ze daar op handen. Er is zelfs een shop.  Gelukkig ken ik er mijn weg om zo rap als mogelijk uit die drukte te geraken. Nadien was het gewoon terugfietsen naar Lanaken. En dat familiebezoek …??? Ze waren weer niet thuis, ik heb dan maar een bezoekje gebracht aan vriend Hubert en weer wat wetenswaardigheden uitgewisseld. 

Morgen zou het een regendag worden, tijd om binnen in huis wat reparatiewerkzaamheden te doen. Dat het vandaag zo lang geduurd heeft eer ik mijn verslag kon plaatsen ...??? Tja, de verbinding tussen pc en gsm was weggevallen en met geen middelen kon ik het herstellen. Ook de verbinding met een USB-kabel werkte niet. Uiteindelijk heb ik raad moeten vragen aan AI om het probleem met de kabel op te lossen, hetgeen uiteindelijk gelukt is. Dit plaats ik nu nadat ik zojuist mijn wekelijkse vergadering van onze Bèssemgezèt heb uitgezeten met veel inbreng van de aanwezige leden. We waren vandaag met 11 personen aanwezig. Tot dan.

Wat is het leven toch mooi, gaan fietsen wanneer je er goesting voor hebt. En zeker als je de zon mee hebt, als er weinig wind is en het 'n ideaal parcours is.  Nochtans was die rit niet voorzien voor vandaag, eerder voor morgen. Maar soms zijn er anderen die je agenda invullen, zo ook vandaag. Jullie weten dat ik wat ongemak heb aan mijn linkervoet. En aangezien dat blijft zeuren zonder echt pijn te hebben, ben ik toch nog maar eens op consultatie geweest bij de huisarts. Zij heeft een brief doorgestuurd naar het ziekenhuis in Lanaken en ik kan er al morgen om 12u00 terecht voor een foto en een echo. Benieuwd naar het verdict.  Ik ben dan maar vandaag gaan fietsen met de koersfiets, deze keer naar Hasselt.

Ik vertrok via het station van Bilzen waar de reizigers onder de tunnel doormoeten om naar spoor twee te gaan. Daarna reed ik doorheen Krijt, een gehucht van Diepenbeek. Dat vakwerkhuisje is wel heel mooi. In Diepenbeek vielen mij die oude richtingaanwijzers op. Ik zou eens moeten opzoeken hoe oud ze zijn. Daarna was het weer "zoek je weg" in Hasselt. De wegenwerken blijven er duren. Eens Hasselt achter mij gelaten, reed ik een heel stuk langs het Albertkanaal, doorheen Bokrijk om uiteindelijk toe te komen in Winterslag. 

Die wegen zijn gekend, ook de grote weg vóór Shopping 1 in Genk. Pal ernaast liggen de Molenvijvers, een plek van rust. Meestal keer ik dan terug via Kattevennen met zicht op die twee schansen. Maar iets verderop in het gehucht Camerlo had ik weer prijs, ik moest zelfs een heel eind doorheen het bos fietsen op zanderige wegen. Dat is niet mij dada. 

Maar wat helpt klagen ....??? In Zutendaal nam ik een koffiepauze met iets extra, iets dat mij niet gegund werd een tijd terug in Oud-Rekem. Vandaag gaf het mij vleugels want de tocht terug over de Duivelsberg - met zicht op de O.L.Vrouwkapel van Grimby - en de Sint-Christoffelkapel in Opgrimbie, verliep voorspoedig. Op het einde haalde ik nog snelheden van +/- 28 km/uur. 

Ik was op tijd terug thuis om een lekkere forel voorgeschoteld te krijgen, een niet alledaagse vis, maar verdorie, het smaakte.  Morgen wordt het dus een relatieve rustdag. Tot de volgende.

Het was gisteren een hoogdag voor Lanaken. Door het mooie weer werd het ganse centrum overspoeld met kijklustigen die hun kinderen of kleinkinderen kwamen aanmoedigen tijdens de Maasrun. Uiteraard waren er ook vele supporters voor de atleten op de langere afstanden zoals de 5 en de 10 km. en de halve marathon. Op sommige plekken stonden de mensen gewoon op mekaar gepakt.  Iedereen wilde de lopers zien. Het behoeft geen betoog als ik vertel dat de horeca gouden zaken deed.  Wij kwamen natuurlijk kijken naar onze Arne op de 2,5 km. Hij heeft dat goed gedaan, hij eindigde ergens in de voorste middenmoot. Zoals hij het zelf zegt, is hij meer een sprinter dan een langeafstandloper. Op het einde remonteerde hij nog heel wat voorliggers. Allemaal kregen ze aan de aankomst een mooie medaille. En na afloop trakteerde bompa op een welverdiend ijsje. 

Zelf hebben wij vanmorgen een drastische beslissing genomen. We hebben afscheid genomen van onze moestuin. In de plaats hebben wij planten die elders veel te kort op mekaar stonden, uitgegraven, uit mekaar getrokken en teruggeplant op een groot perceel.  Door de aanhoudende droogte was de moestuin niet meer rendabel en vergde ook veel te veel werk. We hebben enkel nog wat kleinere percelen overgehouden om wat kruiden te kweken. Ik ben er niet kwaad om. 

In de namiddag had ik dan tijd om te gaan fietsen. De helling van Wonck was het doel van vandaag. Deze helling ligt tussen Eben-Emael (Wallonië) en Zichen-Zussen-Bolder (Vlaanderen). Ik vertrok via Kanne waar ik mijn eerste foto maakte, juist op de grens met Wallonië. Daarna rij je een stukje langs de Jeker doorheen het bos. De helling van Wonck is in feite goed te doen, een stijging van 10 à 11%. Het was dit jaar voor het eerst dat ik er omhoog reed. Vervolgens fietste ik voorbij Hoeve Mean in Bolder. 

Mooie oude gebouwen trekken altijd mijn aandacht, zo ook in Grote-Spouwen. Grote-Spouwen is ook de plek waar het Apostelhuis ligt, de toegang bovenaan tot Alden Biesen (via de helling de Keiberg: 810 meter met 11 à 12% stijging). Het gebouw is van 1719-1720. Maar eens je onder de toegangspoort voorbij bent, dan vertoef je in de gemeente Rijkhoven. Alden-Biesen ligt dus in Rijkhoven. Gezien het maandag was vandaag, had ik niet veel hoop dat ik ergens een horecazaak zou vinden. Maar groot was mijn vreugde toen ik beneden aan de Kasteelstraat, langs het kasteel, het Gasthuis open zag. Ik had nog net een plek om er een tasje koffie te drinken en een stuk rijstevlaai te eten. 

Daarna reed ik naar Bilzen, Munsterbilzen en Zutendaal. Ik wilde vandaag wat kms. maken. Daarom reed ik verder door naar de Duivelsberg in Opgrimbie om helemaal beneden, links af te slaan naar Mechelen a/d Maas. Terugkeren wilde ik via Kotem, ik kon nog wel een drankje verdragen, het weer was nogal dorstig.  In dat dorp viel mij al lang een kruis op langs de kant van de weg. Ik wilde daar toch iets meer van vernemen. Het gaat hier om Maria Alberts die vermoord werd op 31 juli 1763. 

Na dat drankje in de Ponderosa, reed ik nog doorheen Herbricht, Hochter Bampd en Smeermaas. Ik vond het weer een geslaagd ritje, de benen voelden goed aan en ook mijn fiets laat mij vooralsnog niet in de steek. "Hout vasthouden". 

Zoals gisteren al gezegd, vandaag zou er niet veel gesport worden, toch door mij niet. Ik wilde deze voormiddag simpelweg mijn voet eens testen. Ver wilde ik niet gaan, gewoon eens aanvoelen in hoeverre mijn voet zich gedraagt. 

Voor alle zekerheid had ik stevig schoeisel aangetrokkien, van het soort dat mijn voet goed vastzet. Ik vertrok via het Uilenstraatje naar het kanaal. Aan de sluis zag ik dat ze een schip aan het versassen waren. Ik ben dus aan beide kanten gaan kijken. 

En op zondag is het jaagpad langs het kanaal de speeltuin voor de wielertoeristen, het is als wandelaar altijd goed uitkijken dat je die gasten en vrouwen niet afremt. In de remmen moeten gaan en daardoor hun gemiddelde snelheid zien afnemen, je wilt het niet op je geweten hebben. Ik lach er nu mee, maar dat is juist hetgeen ze allemaal doen in groep, stoefen met hun hoog gemiddelde. Daar maak ik mij dan de bedenking mee dat ze wel gefietst hebben, maar niks van de omgeving gezien hebben. Ze moeten voortdurend het achterwiel van hun voorganger in het oog houden.  Laat mij dan maar alleen fietsen, ik stoef misschien ook door over al die bergjes te rijden. Maar ik ben er 72 en ik laat alleen maar zien wat je op die leeftijd nog allemaal kan. 

Eens terug in het centrum zag ik dat alles alles klaar staat voor de Maasrun. Om 11u50 werd de start al gegeven voor de 5 km. Om 12u05 start de 10 km. en om 12u30 de halve marathon. Onze kleinzoon vertrekt om 15u15 voor de 2,5 km. We gaan hem aanmoedigen.

En daarna, .... dat zal van de goesting afhangen en van hetgeen onze kinderen nog willen doen. Verder ben ik benieuwd hoe onze renners zich gaan plaatsen voor het WK in Canada. En mijn voet ....???? Dat viel best mee, geen pijn maar de gevoelige plek blijft toch lichtjes zeuren. Een volgende keer misschien een km. verder wandelen. Tot morgen. 

Met glans ben ik in mijn opzet geslaagd vandaag, mijn doelstelling die al een tijd op een to dolijstje stond, is gerealiseerd.  Ik wilde namelijk nog eens de Keutenberg beklimmen, een bergje met vooral in het begin, een stijgingspercentage van 22%. Je moet je dus goed op voorhand realiseren wat er je te wachten staat, zomaar daar in het voorbijrijden effen naar boven fietsen, dat lukt niet zomaar. In het verleden ben ik er al diverse keren overheen gereden, ik wist dus wat mij te wachten stond. 

Ik vertrok via een opwarmertje, de Bemelerberg, naar Scheulder om daar een eerste vergezicht te zien. Dit dorp hoort bij Eijsden-Margraten. Daarna zag ik een tweede mooi vergezicht in de afdaling naar Gulpen.  Die fietser die te voet omhoog komt laat zien dat de helling redelijk steil naar beneden gaat. Op de grote weg naar Wijlre bots je bijna tegen Hoeve De Burgh, een oude hoeve uit 1610 en nu een vakantieverblijf. Wat verderop in het gehucht Schoonbron (hoort bij Valkenburg) denk ik altijd aan Wenen. 

En dan was het uitkijken naar de voet van de Keutenberg. Ik was er verdorie opeens al voorbij, ik zat al in Oud-Valkenburg terwijl ik goed wist dat de berg begint in Schin op Geul.  Geen nood, effe terugfietsen en uitkijken naar het bordje met de naam Keutenberg. Ik was er niet alleen om de helling te beklimmen. Vóór mij reden twee dames met een versnelling die deed denken aan een koffiemolentje. Terwijl ik één keer de pedalen rondkreeg, hadden zij dat al drie keer gedaan. Ieder zijn/haar manier om er te geraken. 

Vooral het begin is steil, een bordje zegt ons dat het 22% is. Over 100 meter gemeten is het gemiddelde 18%, maar die 22% kloppen wel hoor. Ik ben in het zadel blijven zitten en af en toe heb je het gevoel dat je voorste wiel begint te steigeren.  Maar hoe ook, ik ben eigenlijk nog redelijk vlot boven geraakt. Helemaal boven heb je natuurlijk ook een schitterend vergezicht. Niet slecht dus voor ene ouwe van 72 jaar. 

Nadien was het doorrijden op de uitlopers van de Keutenberg tot aan de weg waar ik voordien al voorbij gereden was richting Gulpen. Nu ging ik rechtsaf om even verder links aan te houden richting Margraten. In deze gemeente ligt het grote oorlogskerkhof van Amerikaanse soldaten die sneuvelden in WO II. Ik reed er helaas niet voorbij, het zou ook te veel tijd gekost hebben want die begraafplaats is immens. Ik voeg er toch enkele foto's bij. Ben je in de buurt, zeker bezoeken. 

In Smeermaas ben ik uiteindelijk gestopt voor een biertje. Ik kom daar niet dikwijls, het is een vermaard restaurant met terras maar de drank is er duur, 6,50 euro voor ene Duvel terwijl die in het Cultuurcafé slechts 4,00 kost. Je hebt er wel een goed zicht op de kerk en het kasteel van Borgharen aan de andere kant van de Maas. Ik weet waar ik volgende keer weer naartoe ga. 

Morgen staat er niet veel sportiefs op het programma, toch voor mij niet. Hoop en al ga ik in de voormiddag een kleine wandeling maken. In de namiddag gaan we kijken naar de sportieve prestaties van de kleinzoon. Tijdens de Maasrun die morgen gelopen wordt, gaat hij de 2,5 km. afleggen. 

Vanaf 9u00 tem. iets na 13u00 ben ik vandaag buiten bezig geweest, onkruid wieden en het gazon afrijden. Toen vond ik het welletjes, tijd om effe te ontspannen.  Het doel is om morgen een stevig bergje op te rijden, het is te zeggen, eerst dat bergje op mijn routeplanner opzoeken (deze helling ligt niet op het gebruikelijke fietsroutenetwerk) en vervolgens moet ik er nog opgeraken ook, ... dat beestje is steil. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Ik wilde dus in de namiddag niet te veel krachten verspillen, gewoon effe de deur uit voor een simpel ritje met de stadsfiets. 

Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas. Nog steeds zijn er kajakkers actief op het water. Ze zijn zelfs geïnteresseerd in het doen en laten van de wilde paarden. Ik heb de groep paarden eens geteld, het waren er achtenveertig die aan de Nederlandse kant van de Maas stonden te grazen en hun dorst te lessen. 

In Herbricht moest ik even stevig terugschakelen om dat korte heuveltje op te geraken. Het is nauwelijks twinter meter omhoog fietsen maar als je niet schakelt, dan geraak je er niet over.  Daarna fietste ik doorheen Uikhoven en Kotem. In dat laatste dorp zie je nog de herinneringen aan de "Doodendraad" uit WO I. 

Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart, oa. doorheen Mechelen a/d Maas en Oud-Rekem. Vandaag nam ik geen pauze, mijn fietstocht was ook veel te kort, de koffie stond thuis op mij te wachten. Zo, dat was mijn kort verslag van vandaag, ik ben benieuwd of ik morgen kan zeggen of ik dat bergje getempt heb. En die laatste afbeelding ...??? Dat spreekt voor zich. 

Het was een mooie fietstocht vandaag, al zeg ik het zelf. Ik wilde naar Meeuwen fietsen en een stuk vlaai gaan eten in een locatie met de naam "Aen de Bullenschool". Zoals gisteren gezegd, het ligt in "the middle of nowhere". Je moet er dus echt naartoe rijden. Toen ik er aankwam was ik niet alleen, ik vermoed dat er een dertigtal mensen waren, veelal fietsers maar ook enkelen per auto. De afstand tussen thuis en de Bullenschool was precies 35 km.  Meeuwen en Opglabbeek horen trouwens tot de nieuwe gemeente Oudsbergen. 

Ik had de totale afstand op voorhand ingeschat en tot het besluit gekomen dat ik best via Rekem en Mechelen a/d Maas naar As kon fietsen en van daaruit naar Meeuwen. Terugkeren zou ik dan doen via dezelfde weg tot As maar dan vervolgens naar huis via Wiemesmeer. Op alle andere manieren zou ik teveel kms. maken en daardoor ook te lang van huis zijn. 

Mijn eerste foto's maakte ik in As. Dat was vroeger een spoorwegstation. Er staan nog verschillende oude treinstellen opgesteld op de sporen aan het station. En als je er ooit eens komt, dan moet je zeker die uitkijktoren eens beklimmen. Het volgende dorp dat ik passeerde was Opglabbeek. De Sint-Brigittakapel werd gebouwd einde de 19de eeuw en is toegewijd aan de Heilige Brigida van Kildare, Beschermvrouwe van het vee. 

Mijn rit verliep vandaag grotendeels doorheen de bossen, ik had dan ook nauwelijks last van de wind. In Meeuwen heb ik dan even mijn pauze genomen met een stuk greumelevlaai, koffie en cola.  Ik heb spijt dat ik geen foto genomen heb van die vermaarde ijstaart die ze er verkopen. De driehoekige punt is een echte joekel, bijna 10 cm. hoog. Zo een stuk kost er 8,00 euro. Ik vroeg aan de dame's voor mij of ze die punt wel zouden opkrijgen en zo te horen zou dat geen moeite kosten. Hoe ook, ik zou er mij niet aan willen wagen, zeker niet als je nog een heel eind moet terugfietsen. 

Op de terugweg zag ik in Meeuwen een mooi uitkijkpunt. De foto van dat vijvertje dat jullie dadelijk zien, is niet getrukeerd. Ik zag de foto al voor mij en het resultaat was een mooie zwart-wit afbeelding.  Is As reed ik langs de Nieuwe molen, best 'n vreemde naam voor een molen gebouwd in 1717. 

Uiteindelijk fietste ik nog doorheen Zutendaal, Eigenbilzen en Veldwezelt om helemaal op het einde nog effe de grens over te steken in Oud-Caberg. In Lanaken beloonde ik mezelf nog met ene lekkere Duvel, ik had nog effe tijd vóór het avondeten.  En dat deze jongen honger had, ... dat staat buiten kijf. Slaap wel.

MyCols begint er mijns inziens, een potje van te maken. Elke molsheuvel wordt nu blijkbaar opgenomen in hun app. Ik had vandaag nauwelijks 85 hoogtemeters, maar toch zou ik over drie hellingen gereden zijn ... ??? Nu moet je uiteraard al eens omhoog, oa. om een brug over te rijden. Nee, ik had vandaag niet het gevoel dat ik mij heb moeten inspannen, integendeel, ik had toch +/- een gemiddelde van 18,5 km/uur, iets sneller dus dan gisteren. 

Eerst diende ik in de vm. nog als extra hulp om te gaan winkelen. Aan een fiets kun je max. twee draagtassen hangen, ik was nodig voor die derde tas. We hadden dan ook het een en ander mee te nemen.  En zo is de vm. dan rap om. In de namiddag had ik een korte tocht in mijn hoofd gezet, naar Ned. Eijsden. 

Ik vertrok via het Bad in Maastricht om vervolgens de Wilhelminabrug over te steken. Het is vanaf daar, gewoon rechts aanhouden en dan rechtdoor naar Oost-Maarland en het hotel-kasteel in Eijsden. In Eijsden had ik weer prijs, een omweg voor wegenwerken. Het is precies of de vereniging van steden en gemeenten op een geldberg zit, het kan niet op, overal werken.  Er zijn toch geen gemeenteraadsverkiezingen op komst ...??? 

Maar door die omweg, kwam ik nog eens in een ander klein straatje in Eijsden. Bij het buitenrijden van Eijsden kwam ik aan een - zogezegd - 3-landenpunt: achter mij Ned. Limburg (Eijsden) - links Belg. Limburg (Moelingen) - rechts Wallonië (Visé). Daar stak ik dan ook de Maas over om naar Lixhe de fietsen. In Lanaye ben ik nog eens gestopt om een foto te maken van het veer over de Maas naar de overkant, Eijsden. Het is al jaren geleden dat ik er nog gebruik van gemaakt heb. Waarom zou ik, de brug over de Maas ligt niet zo veel verder. 

In Lanaye lag dat groot passagiersschip aan de kade, zo te zien zonder passagiers. Terugkeren deed ik via de sluis van Lanaye, de brug over in Kanne - met zicht op de Slingerberg - en de brug van Briegden. Dat ritje met de stadsfiets heeft mij bevallen.

Morgen staat er een rit naar Meeuwen-Gruitrode op het programma (met de koersfiets). Ik wil een stuk vlaai gaan eten Aan de Bullenschool, een fietsstopplaats in "the middle of nowhere". Dadelijk mij verfrissen en straks weer een vergadering van de Bèssemgezèt.

Een halve snipperdag nemen en toch 45 km. fietsen, dat is hetgeen ik vandaag gedaan heb. Als je kijkt naar mijn gemiddelde snelheid, dan begrijp je het: 17 km/uur. Het werd dus een aangename en rustige tocht met de stadsfiets, eerst doorheen de velden van Gellik, Hees en Lafelt om daarna een stukje in Wallonië te rijden. 

Ik vertrok aan de Wijerdijk in Gellik om daar de velden binnen te trekken. Het is er opmerkelijk droog, geen slijk en geen plassen water. Alleen, … die veldwegen bestaan uit betonplaten en tussen elke plaat is er een kleine opening. Bovendien liggen die platen niet allemaal even hoog, er is dus regelmatig een hoogteverschil van +/- 1 cm. En dat verschil merk je direct, zeker als je banden goed zijn opgepompt. Het is dus voortdurend: kedeng – kedeng … 

Maar fietsen doorheen de velden heeft anderzijds ook een mooie kant, je kunt heel ver kijken, daar is het mij toch om te doen. En wat vandaag ook opviel, dat zijn de vele velden met koolzaad. Die staan er nu prachtig bij. 

In Lafelt ben ik even gestopt aan hoeve Merenborch. Het bordje heeft als jaartal 1556, maar het zou meer te maken hebben met de familie die in die tijd al in de streek gekend was, dus niet het gebouw zelf. 

In Bolder stopte ik op de hoek van Hof de Méan, een kasteelhoeve uit 1619. Daarna reed ik door Zichen (van Zichen-Zussen-Bolder) om even over de grens in Wonck, te stoppen aan Chapelle St. Anna. Die kapel is recent mooi gerestaureerd na jaren van verval. 

Ik wilde een pauze nemen tegenover het fort van Eben-Emael, maar de zaak was gesloten. Op de parking waren wel veel wandelaars zich aan het klaarmaken voor de wandeling over de Passerelle over het Albertkanaal. Het fietspad komt gevaarlijk dicht tegen de rotswand, er wordt dan ook gewaarschuwd voor mogelijk brokstukken die kunnen vallen. 

Op het einde in Oud-Caberg was er ook een immens koolzaadveld. Daarna was het rechtdoor terug naar huis. Deze keer dus geen pauze onderweg, ook niet op het einde. De koffie dronk ik thuis. Tot morgen alweer.

Eerst de tuin en daarna de ontspanning. Ja, je moet die tuin onderhouden, zoniet wordt die binnen de kortste tijd een woestenij. Ik ben er toch weer enkele uurtjes mee bezig geweest.  Rond halfeen kon ik vertrekken met de koersfiets, de brug oversteken in Maaseik was mijn doel. 

De zon scheen wel, maar toch heb ik mijn koersjasje aangetrokken, liever warme Eddy dan koude Eddy.  In Oud-Rekem zag ik één van de vele borden met een oproep naar minister Jo Brouns. De natuur wil niet opgesloten geraken. Benieuwd of de minister er oren naar heeft ...??? Op weg naar Meeswijk zie je een eenzame grenspaal staan. In feite is de grens het diepste punt van de Maas. Maar ja, die paal moet ergens staan. 

Van ver zie je het kunstwerk van Koen Vanmechelen al staan. De rit verder naar Maaseik, fiets ik in feite met de ogen dicht, ik heb er al zo dikwijls gereden dat ik bij wijze van spreken ieder steen weet liggen.  In Maaseik zelf zag ik dat de werken gestart zijn om een nieuwe brug te bouwen over de Maas.

Eens in Nederland kwam ik toe in Roosteren en iets verderop in Illikhoven. En in die laatste plaats had ik weer prijs, een omleiding. Gelukkig was de weg goed aangegeven zodat ik niet verloren reed. In het plaatsje Obbicht heb ik mij al dikwijls afgevraagd wat de bedoeling is van dat kunstwerk. Het werd gemaakt door Louis Reynen en het is een herinnering aan de overtocht van de Maas door Willem van Oranje in de nacht van vijf op zes oktober 1568. De Nederlanders waren in gevecht met de Spanjaarden. 

Daarna kwam ik in Stein waar ik een zeer goed fietspad onder de wielen kreeg. In Bunde had ik de keuze, rechtstreeks naar Itteren en Borgharen of nog een ommetje via Meerssen. Ik koos voor het laatste zodat ik nog een helling kon overrijden, de Kloosterberg. Voorheen reed ik ook al over de Bergweg, een minder steile helling. De Kloosterberg is wel pittig, 1,3 km. lang en pieken van 11 à 12%. 

Terugkeren deed ik via het gehucht Kasen en zoals gezegd Meerssen. Daarna was het gewoon de Noorderbrug oversteken en via Smeermaas huiswaarts keren. In het Cultuurcafé heb ik eerst nog een Duveltje gedronken, die had ik wel verdiend na 85 km. fietsen en zeker nu ik zie dat ik al 6.400 km. precies op de teller heb staan. 

Geduld hebben met mijn voet, meer kan ik er niet van maken. Echte pijn voel ik niet bij het wandelen maar er zeurt iets, en dat is natuurlijk storend.  Heel ver ben ik dan vandaag ook weer niet gegaan. De bedoeling was om deze ochtend naar de bakker te gaan en aansluitend een familiebezoekje af te leggen. Dat eerste is gelukt - dat kon ook niet anders als je brood besteld is - dat tweede ging dan weer niet door omwille van de regen. Het zal voor een andere keer zijn. 

Ook de wandeling naar de bakker was met de paraplu in de hand. In een opwelling nam ik daarenboven ook nog iets lekkers mee voor de namiddag. Na de afwas vertrok ik dan rond 13u00 voor een kleine wandeling. Ik vertrok via de schrijverswijk naar de Kortestraat en de gemeentelijke gebouwen gelegen op "Aan de Engelse Hof". DDT is volgende zaterdag te gast in Lanaken. De Stationsstraat wordt dan omgetoverd tot één lange ontbijtafel. 

Aan het gemeentehuis zag ik dat die muurschildering nog steeds onberispelijk is. Het heeft dan ook wat geld gekost om die erop te krijgen. Verder wandelde ik verder naar de Pannestraat waar ik goed zicht had op de nieuwe school die er gebouwd wordt. Tegen september 2027 zou ze moeten klaar zijn. 

Terugkeren deed ik via het Uilenspiegelpark. Met iets meer dan 6 km. heb ik de bakens weer een héél klein beetje verzet. Het zal toch wachten zijn op het oordeel van de dokter binnen een dikke week als ik op controle moet gaan. 

En ja, dat 4-uurtje heeft gesmaakt.  Nu ga ik mij nog wat bezighouden met onze Bèssemgezèt, thuiswerk noemen ze dat. Morgen ga ik vermoedelijk fietsen. Ik denk eraan om naar Maaseik te fietsen en langs de Nederlandse kant terug te keren. 

Het was 6u55 deze ochtend toen onze kleinzoon in ons bed kroop. Goed dat de grote manoeuvres al een tijd achter de rug zijn, het zou genant zijn.  We hebben het radionieuws van 7u00 nog gehaald, maar toen was er geen houden meer aan. Onze Arne had gisteren al gezien dat er een aantal sandwiches op hem lagen te wachten. En zo een broodje gevuld met een lat chocolade, wat kan er heerlijker smaken .... 

Gisteren wilde hij absoluut nog naar een paar filmpjes kijken op de pc van bompa. Voor de rest houdt hij zich goed bezig met de oude lego van onze eigen kinderen. Om 9u00 kwam dan zijn mama hem halen om naar de skateles te gaan. We hebben het weer overleefd, oef. 

In de namiddag wil ik dan wat ontspannen met de stadsfiets, het maakte niet uit welk parcours het zou worden. Het werd deze keer een traject dat deels doorheen het bos liep. Ik vertrok via Gellik en het fietspad richting Zutendaal. Daarna kwam ik voorbij de tank in Wiemesmeer. Het is in feite een monument dat er in 2004 geplaatst werd als aandenken dat - toen - zestig jaar geleden, de regio bevrijd werd van de Duitsers. 

Vervolgens trok ik naar As, niet helemaal tot aan het station, maar juist vóór de fietsbrug ging ik rechtsaf in de richting van Mechelen a/d Maas. In Mechelen kwam ik voorbij de oude Post. Veelvuldig heb ik daar vergaderd samen met mijn toenmalige collega's van het Maasland. Het doet mij denken aan mijn professionele carrière. Ik begon te werken in de zomer van 1972 als jobstudent. Op 1/4/1973 begon mijn carrière als Staatsambtenaar - niveau 3 - bij de toenmalige spoorwegen in Antwerpen. Op 1/6/1977 schakelde ik over naar de Post in Bilzen, ook niveau 3. Van 1981 tem. 1985 werkte ik op de Postcheque (de toenmalige Postbank) te Brussel, ook niveau 3. Van 1985 tot 1989, niveau 2 in de Post te Antwerpen. Van 1989 tot 1990 op het hoofdbureau van de Post te Brussel. Vanaf 1990 tem. 1991, niveau 2 op de Post te Lanaken. Van 1991 tem. 1998 kantoorhoofd v/d Post in Zutendaal. Vanaf 1998 tot aan mijn pensioen, kantoorhoofd v/d Post in Lanaken. Alles samen een carrière bij de Belgische Staat van 40 jaar. 

Na deze terugkeer naar het verleden, was het tijd om verder te fietsen. Ik trok vervolgens naar Kotem om daar een tas koffie te drinken.  Nadien passeerde ik nog een goed onderhouden vakantiewoning in Uikhoven en de toegang tot het Kasteel Hocht. Zeker bij het terugkeren heb ik flink wat wind op kop gevoeld, bij de heenrit had ik er geen last van. 

Afsluiten doe ik vandaag met muziek van Anoushka Shankar. Ik heb haar leren kennen door haar vader, Ravi Shankar. Hij trad op tijdens het legendarische festival van Woodstock. Ik weet het, sitarmuziek is niet voor iedereen weggelegd. Ik kan dat best smaken en zeker dit muziekstuk. Heerlijk. 

Morgen ga ik weer proberen een kleine wandeling te maken, maandag staat er normaal gezien weer een fietstocht op het programma.

Mijn verontschuldigingen mensen, maar vandaag ga ik het kort houden. Een rustdag is aan de orde, enerzijds wilde ik nog eens mijn voet testen (dus geen fietstocht) en anderzijds komt straks de kleinzoon. 

Ik moest deze morgen sowieso naar de bakker en ik heb er dan maar een kleine extra lus aan vastgeplakt. Nadat ik mijn brood gehaald had, ben ik nog even doorheen de Pannestraat en het Uilenspiegelpark gewandeld. Teruggekeerd ben ik via het Kerkplein. Al bij al was het slechts 3,7 km, een afstand die ik zonder problemen heb afgelegd. Een volgende wandeling mag ietsje meer zijn, zonder mijn voet natuurlijk te belasten. 

Op de kleinzoon is het wel nog even wachten, eerst heeft hij natuurlijk nog les in de namiddag en nadien gaat hij nog zwemmen. Hij blijft slapen bij ons maar morgen is hij al vroeg weer weg, op zaterdagvoormiddag heeft hij skatelessen. De jeugd van tegenwoordig zit niet stil, van wie zou hij het hebben ....???? 

Zo mensen, dan wens ik jullie nog een prettig weekend. Volgende week zou de temperatuur behoorlijk zijn met weinig wind en nauwelijks regen, een fietsweek dus. 

Als je nog niet veel mag wandelen, dan is het enige alternatief een fietstocht. Wandelen doe je eigenlijk doorlopend, probeer je stappen maar eens te tellen die je in huis aflegt. En dan ben ik ook nog buiten actief geweest, de hele straatkant is weer eens proper. Ik leg dus al bij al toch een hele afstand af. Maar om daarenboven ook nog een wandeling te gaan maken, dat wil ik mijn voet nog niet aandoen. Het werd dus een fietstocht met de koersfiets. 

Nu wist ik wel dat de wind flink te keer zou gaan - min. 4 bfr. - het was dus puzzelen hoe ik het beste zou rijden. Ik had geen goesting om mij vandaag te verstoppen in het bos (en daardoor de wind te breken), maar ik wilde onderweg wat foto's maken en Geleen stond al een tijdje op mijn to-dolijst. De wind zou van het ZW komen. Volgens mijn berekeningen zou ik eerst wind in de rug krijgen en nadien wat linkse zijwind als ik eerst vanuit Maastricht naar Geleen zou fietsen. Eens terug in België, na het verlaten van het veer in Meeswijk, zou ik dan effe wind op kop krijgen en nadien rechtse zijwind. Zo berekend - zo gedaan. 

Mijn eerste foto maakte ik in Berg en Terblijt, helemaal beneden de Geulhemmerberg. Daar ging ik rechtsaf. Ondertussen had ik ook al de Rasberg beklommen, een niet zo moeilijke helling van 2,2 km. met een stijgingspercentage van 9 à 10%. De weg naar Geleen is niet zo moeilijk te vinden, ik volg uiteraard de nummerbordjes. Maar in Nederland zijn die bordjes veel kleiner dan in België en ze hangen op de meest onmogelijke plaatsen. Dikwijls hangen ze links en zelfs in het midden van de weg. Je moet dan goede ogen hebben om vanaf een afstand te zien welke richting je uit moet. Dat vertraagt natuurlijk je tempo. 

In Geleen passeerde ik de Sint-Janskluis. Die staat er sinds 1699. De laatste Kluizenaar was Broeder Antonius. Hij stierf in 1912. Bij het betreden van het centrum, moest ik eerst onder de Arc de Triomf door, een betonnen kunstwerk van 1994. Na Geleen fietste ik over gekend terrein tot aan Berg a/d Maas waar ik het veer nam naar Meeswijk. Op het veer was nauwelijks plaats, een grote tractor met een flinke uitbouw achteraan, nam het grootste deel van de beschikbare ruimte in. 

En ja, zoals ik al schreef, eens de Maas over in Meeswijk, moest ik linksaf met de wind pal op kop. Meer dan 18 km/uur haalde ik op dat punt niet. Gelukkig is de Maas grillig en loopt ze niet in één rechte lijn. Hierdoor had ik lange tijd flinke zijwind in de rechterzijde. Ik moest het stuur goed vasthouden om niet omver geblazen te worden. Vervolgens was het uitkijken naar een pauzeplaats, en die vond ik in Rekem, zij het dat ze me daar niet dikwijls meer gaan zien. 

Wat was er gebeurd? Ik bestelde een koffie en een kinderijsje (gewoon twee bolletjes vanille zonder slagroom, suikerbolletjes enz.). De koffie - die niet zo heet was - kreeg ik direct, maar dat kinderijsje heb ik nooit gezien. De dame serveerde wel regelmatig drankjes aan andere tafels, maar dat ijsje kwam er maar niet door. Toen mijn koffietas leeg was, heb ik het benodigde geld hiervoor (3,20 euro) op tafel gelegd en ik ben vertrokken. Zou dat ijsje er toch nog doorgekomen zijn, dan mogen ze het met veel plezier zelf opeten. 

Uiteindelijk, en misschien om mij wat af te reageren, ben ik nog over de Duivelsberg getrokken, een klim met een percentage van 10%. Helemaal boven fietste ik linksaf naar Zutendaal en tenslotte rechtstreeks naar huis. Het was goed geweest, met weer 72 km. op de teller ben ik goed op weg om in 2026 een nieuw afstandsrecord per fiets op de tabellen te zetten. 

Morgen komt de kleinzoon en die blijft overnachten. 

Vandaag ben ik twee keer in Maastricht geweest, éénmaal om er in de voormiddag te shoppen met mijn madam en 's middags lekker te eten in een restaurantje op het O.L.Vrouweplein.  En in de namiddag passeerde ik er opnieuw tijdens een fietstocht. 

Ik had geen goesting meer in de namiddag om nog een poot te verzetten in de tuin - ik ben geen slaaf van mijn tuin - het werd dus een fietstocht met de stadsfiets. Ver wilde ik niet gaan, ik nam dan ook geen proviand mee voor onderweg. Ik vertrok aan de brug van Briegden. 

Met het passeren van de kanaalkom reed ik verder door tot in Kanne. Bij mijn weten was ik nog niet tot aan de Sint-Hubertuskerk gefietst. Deze kerk heeft een toren die uit de 15de of 16de eeuw stamt. In de 18de eeuw werd er een nieuw schip tegenaan gebouwd dat later in 1938 vervangen werd door een ander schip of zaalkerk. 

Vervolgens fietste ik links af, in de richting van Maastricht. Je komt op die manier altijd doorheen het Aldenhofpark met het standbeeld van d'Artagnan en de oude stadswallen. Ik ken zo mijn weg in het centrum van Maastricht om niet al te veel terecht te komen tussen al die toeristen en dagjesmensen. Maar aan de Sint-Servaasbrug blijft het druk en moet je goed uitkijken om geen wandelaars of fietsers omver te rijden. 

Ik koos om terug te keren, de kleine grens, de route langs de Maas. In Smeermaas zag ik twee jongeren die midden in de Maas aan het vissen varen. Vanaf de Nederlandse kant kunt je tot daar geraken maar het blijft toch een hachelijke onderneming, met de Maas weet je maar nooit.  Ik wilde tot slot nog door Hochter Bampd rijden, vooral omdat er een volledig nieuw wegdek werd gegoten. Maar fietsen onder de eikenbomen, bleek toch geen goed idee. De hele straat lag vol met afgevallen eikels. De fietsbandjes verdragen zoiets niet. Ik ben dan ook op mijn schreden teruggekeerd en heb een andere weg genomen om naar huis te fietsen. 

Die andere weg bracht mij nog even in Neerharen waar juist een schip de sluis aan het verlaten was. In het Domein Zangersheide zijn ze alles in gereedheid aan het brengen voor volgend weekend, het wereldkamioenschap voor jonge springpaarden. 

Zo mensen, de dag was minder druk dan gisteren. Ik ga deze avond met de benen omhoog. Misschien dat ik morgen weer een fietstocht maak. Het zal van de wind afhangen.

Verdorie, de dag duurde lang vandaag. Het is nu precies 21u35, rijkelijk laat om aan een verslag te beginnen. Tja, deze voormiddag heb ik buiten gewerkt, in de namiddag ben ik gaan fietsen (terug thuis om 17u20) en om 19u00 had ik een vergadering met de redactieleden van de Bèssemgezèt, onze jaarlijkse carnavalskrant. En zo een eerste vergadering loopt al eens uit ... 

Maar het belangrijkste was mijn fietstocht. Het zou vandaag goed weer worden, niet te veel wind, hoge temperaturen en vooral mooie en droge wegen. Mijn doel was eens te meer Gulpen, maar nu vanaf een andere kant. Ik vertrok nu weer via Bemelen, maar de Bemelerberg liet ik deze keer links liggen en reed rechtdoor, de St. Anthoniusbank omhoog. Vervolgens kwam ik in Cadier en Keer waar mijn remmen danig op de proef werden gesteld, 15% naar beneden.  En dan kwam het ene dorp na het andere, Eckelrade - St. Geertruid - Libeek - Mheer - Banholt - Terlinden - enz. enz. En als je dan ook nog eens een omweg moet maken wegens wegenwerken ...... De Sint-Bartholomeuskerk van Eckelrade heeft nog resten van de 13de eeuw.  En dat kasteel van Mheer, ik heb het nog nooit van kortbij gezien, de foto's heb ik dus maar op het net gezocht. Kastelen is mijn ding natuurlijk, ik heb er trouwens vele postkaarten van. 

En na nog enkele dorpjes en gehuchten, kwam ik dan toe in Gulpen zelf. Ik zou daar wel op het terras willen gaan zitten, maar ... je weet nooit op voorhand hoeveel tijd je er verliest. Dat was dus geen optie.  Voorts kwamen er weer ene heel reeks dorpjes onder de wielen, zoals Wijlre, Klimmen en Hulsberg. Maar in Schin op Geul ben ik even blijven stilstaan aan dat beeld. Het is een cadeau van de stad Ljubljana uit Slovenië aan het mannenzangkoor van Schin op Geul, geschonken in 1967. 

Terugkeren wilde ik doen via Elsloo en Berg a/d Maas om daar de Maas over te steken richting Kotem. Maar in Elsloo heb je dan altijd wel die lange strook kinderkopjes of anders gezegd: kasseien. Mijn fiets houdt daar niet van.  Maar het is de enige mogelijkheid om via het fietsroutenetwerk, terug naar België te fietsen. In Kotem nam ik mijn enige pauze, koffie en wafel en ene heerlijke Duvel.  Uiteindelijk reed ik naar huis via Rekem en Neerharen.

En die laatste afbeelding, Sneppeke stond jarenlang in de krant "Het Belang van Limburg". En aangezien ik jarenlang kantoorhoofd was van de post in Lanaken, vond ik dit wel een mooi verhaal. Slaap wel. 

Na een groot deel van de dag opgescheept te zitten met regen, kon ik het gisterennamiddag op een bepaald moment binnen niet meer uithouden. Ik weet het, in mijn verslag maakte ik gewag van een ganse regendag, vandaar mijn verslag met bijhorende postkaartjes van Liège. 

Iets na 15u00 zag het er even droog uit, een geschikt moment om toch even de deur uit te gaan. Uiteraard moet ik oppassen met mijn linkervoet, ik koos daarom voor een verplaatsing per fiets naar Pietersheim om daar dan een kleine wandeling te maken. Ik vertrok via de kinderboerderij en de visvijver om vervolgens het bos in te stappen. 

Ik was bijna aan de toegang tot de grote dreef toen het verdorie begon te regenen. Je hebt dan wel bomen om onder te schuilen, maar als het menens regent, helpt ook dat bladerendek je niet. Hoe ook, ik was toch enigzins beschut.  Van ver zag ik een groep mensen staan, mét paraplu. Zij stonden aan de stenen pilaren aan de dreef. Toen de regen overging in wat gedruppel, heb ik mijn weg verdergezet. Ik heb die mensen gegroet - en zij mij - en ik ben de dreef binnengewandeld. En dan ineens, zomaar uit het niets, hoorde ik de klanken van jachthoornblazers. Bleek dat die mensen (het waren mannen én vrouwen die daar stonden) een groep jachthoornblazers waren. Dat klonk geweldig zo midden in het bos.  Als die mensen nu een soort uniform of dezelfde kledij gedragen hadden, dan had ik natuurlijk halt gehouden en blijven luisteren. Ze waren gewoon in vrijetijdskledij. Maar nu overviel het mij gewoon.  Maar dat gedruppel noopte mij toch om verder te gaan. Die blazers zelf hadden er precies geen last van.  Voor een goed begrip, de foto met jachthoornblazers is een opstelling zoals we ze eigenlijk kennen, het was dus geen weergave van de mensen die ik zag. De klank was wel idem dito zoals we die meestal horen.

Uiteindelijk wandelde ik nog doorheen de burchtruïne om af te sluiten in de kinderboerderij waar ik mijn fiets gezet had. Onderweg zag ik dat het paddenstoelen- en zwammenseizoen begonnen is en op de hoofdingang staan de veldbloemen nog in volle bloei. Met 3,5 km. op de teller bleef ik net binnen het aanvaardbare, had ik verder gewandeld, dan had ik last met mijn voet gehad. Nu was het juist genoeg.  Deze morgen ben ik trouwens ook nog op wandel geweest, naar de bakker (+/- 2 km.). Ik zal geduld moeten hebben en zoals iemand gezegd heeft: "luisteren naar je lichaam". Normaal gezien staat er morgen een tocht op het programma met de koersfiets. 

Deze avond moet ik nog een korte fietstocht maken. Onze dochter en schoonzoon worden op school verwacht voor een eerste evaluatie van de kleinzoon na zijn eerste weken in het klasje hoger. Bompa moet oppas spelen. Gezien over die rit weinig te vertellen valt - en er ook geen foto's zullen zijn - koos ik ervoor om die rit niet in een verslag op te nemen. Ik weet trouwens ook niet wanneer ik straks terug thuis zal zijn en op de VRT wil ik het programma van Arnout Hauben niet missen.

En die laatste afbeelding, ... die spreekt vanzelf. Een vleugje humor op een maandagmorgen.