Archief

Gisterenavond zijn we onze kleinzoon gaan aanmoedigen bij zijn optreden in 'n musical in zaal Sint-Amandus in Kleine-Spouwen. Samen met zijn klas- en schoolgenoten, heeft hij dat goed gedaan. Zijn vier grootouders hebben genoten. 

Vanmorgen toen ik naar de bakker ging, had ik het genoegen om mijn buurman effe te jennen. Hij was juist in zijn brievenbus aan het kijken of zijn krant al toegekomen was. Ik vertelde hem dat ik die van ons al in het lang en het breed uitgelezen had. Grapje natuurlijk zei ik hem, wij hadden ze ook nog niet gehad. Op zaterdag moet ze trouwens pas vóór 10u00 in de bus zitten, op weekdagen is dat vóór 8u00. Toen ik omstreeks 8u30 terug thuis kwam, was mijn vrouw al toe aan het sportnieuws, mooi op tijd dus. Effe nadien kreeg ik het bericht dat onze stadsfietsen klaar waren.

En 'n fiets die weer helemaal nagezien is, dat geeft de burger moed om 'n fietstocht te maken. Ik wilde vandaag nog eens fietsen naar de terrils in Dilsen-Stokkem. Omdat ik met de stadsfiets dus ging, heb ik het mij niet moeilijk gemaakt en heb ik de route gekozen vanuit As ipv. vanuit Eisden. De Litzberg is op die manier slechts 'n oplopende straat.

Iets buiten As, heb je de groeve Windelsteen die stelselmatig zal opgevuld worden met grond zodat deze op termijn terug aan de natuur kan gegeven worden. Fietsen tussen de Mijnterrils is altijd prachtig al dien je aan weerskanten wel over 'n plankenbrugje te rijden om geen natte voeten te krijgen.

Het is tot aan de mijn van Eisden mooi fietsen, nadien zit je langs het kanaal. In Kotem kom je dan langs de Maas en die Britse tank, in feite 'n amfibievoertuig. Deze is in januari 1945 meegesleurd door de Maas bij oefeningen om de Rijn over te steken. Het juiste woord voor de tank is: Buffalo Mark IV. Ze werd in 1977 ontdekt in de Maas. In Kotem nam ik vandaag mijn pauze.

Terugkeren deed ik via de Heilig Hartkapel van Herbricht, de Maas in Smeermaas, onder de oude spoorbrug door op grondgebied Maastricht en het fietspad naar Veldwezelt. Met 56 km. op de teller op mijn zwaardere stadsfiets, heb ik mij weer goed bezig gehouden. En de fiets zelf, niks op aan te merken. Thuis hing intussen de carnavalsvlag al aan het raam.

Mijn fietstocht van vandaag mag ik toch iets uitzonderlijks noemen. Ik beklom 8 hellingen en maakte hierbij 709 hoogtemeters. Mijn gemiddelde snelheid vond ik ook nog zo slecht niet: 19,4 km/uur, zeker gelet op al die beklimmingen. Niet slecht dus van de ouwe. 

Het was deze week uitkijken welke dag de beste zou zijn om te gaan fietsen. Vanmorgen heb ik dan de knoop doorgehakt en mijn chef-kok gevraagd om het warm eten te voorzien voor deze avond. Na het innemen van de nodige koolhydraten en eiwitten in mijn boterhammen, kon ik vertrekken. Ik voelde mij goed en ik had 'n route klaargemaakt die mij over heel wat hellingen zou leiden.

Ik vertrok via Maastricht naar Bemelen om daar mijn eerste beklimming te maken. De Bemelerberg is altijd 'n opwarmertje. Iets verderop staat de Van Tienhovenmolen van 1855 in het gehucht Wolfshuis, horende bij de gemeente Eijsden-Margraten. Maar daarna kwam dan de Cauberg in Valkenburg. De truc om er boven te geraken is gewoon niet naar boven kijken, maar je ogen te fixeren op je voorwiel. Je bent dan boven voor je er erg in hebt. 

De volgende helling was de Geulhemmerberg, 'n loper. Via Meerssen en Bunde maakte ik nog 'n uitstap over dezelfde berg, de Biesenberg aan de kant van Meerssen en de moeilijkere Kloosterberg vanuit Bunde. Vanaf dat punt was het mijn bedoeling om terug naar Maastricht te fietsen en dan mijn weg verder te zetten via de Sint-Pietersberg of ook wel Zonneberg genoemd. Ik kwam in Maastricht eerst voorbij het standbeeld van musketier d'Artagnon. Enkele jonge gasten vonden het geen bezwaar mij te vereeuwigen.

In Sint-Pieter heb je eerst het oude fort en wat verderop 'n hoge inkijk op de Enci-groeve. Eens in Lanaye aan de sluis, begon het laatste stuk van mijn fietstocht, eerst de Muizenberg omhoog om dan in Vroenhoven aan de andere kant van het kanaal terug te rijden naar Kanne. In Kanne ligt de Slingerberg, de laatste hindernis op mijn route. Om te eindigen was het toch 'n kuitenbijter met percentage's boven de 10%.

Mijn laatste foto's maakte ik in Heukelom, gehucht van Vroenhoven en horende bij Riemst. In 2016 telde dat gehucht nog 203 inwoners. Er wordt nog gewag gemaakt van de elektrische draad in WO I. Het begon fris te worden en het avondeten kwam korterbij, ik besloot daarom vandaag niet te stoppen voor 'n drankje maar rechtstreeks naar huis te gaan. Dat Duveltje heb ik dan bij het eten gedronken. Zo, dat was het weer, nu met de benen omhoog.

Vandaag stonden mijn sportieve prestaties maar op 'n laag pitje. Ik heb derhalve  dan ook nauwelijks foto's kunnen maken. Deze ochtend ben ik eerst naar de bakker geweest en daarna stond er 'n kort familiebezoek op het programma. Het was 11u00 toen ik daar opnieuw vertrok, tijd nog voor 'n klein extra ommetje. Al bij al was het uiteindelijk nog zeven kilometer, maar buiten die paarden op de Asbeekweg en die mooie versiering onderweg, was er niet veel te fotograferen. Geen nood, morgen is er weer 'n dag met misschien beter weer, nu is het aan het regenen. 

Om jullie toch niet met lege handen achter te laten, ben ik eens in mijn archief gedoken. Ik heb al veel Belgisch Limburgse dorpen onder de loep genomen, maar de gemeente Bocholt ontbrak nog. Het is 'n gemeente waar ik jaarlijks één of twee keer passeer als ik naar de Achelse Kluis fiets in Hamont-Achel. Via het kanaal en de dorpen Neeroeteren en Opitter,  kom je door Bocholt. Meestal fiets ik dan terug via Overpelt en Hechtel-Eksel.

Bocholt telde op één januari van verleden jaar 13.753 inwoners en werd als plaats al genoemd omstreeks het jaar 1200, Heerlijkheid Bocholt. De bewoners worden Torenkruiers genoemd omdat in 1910 de klokketoren van de kerk verplaatst werd.

Het is weer 'n greep uit 'n massa oude postkaartjes. Geniet ervan.

Zoals ik in mijn titel schrijf, waren er vandaag vervelende hindernissen onderweg, dadelijk meer hierover. Mijn bedoeling was om vandaag te gaan fietsen, mijn route lag al klaar, het was alleen nog wachten op goed weer. En daar schortte het schoentje, de buienradar (KMI) gaf omstreeks 11u30 - 12u00 regen. Het zou toch weer niet waar zijn .... ??  Voor alle zekerheid ben ik maar direct naar de bakker gewandeld om brood en pistolets te kopen. Terug thuis even gesakkerd en het was precies of ze het ergens hierboven gehoord hadden, ineens kwam de zon erdoor. En die regen, .... de wolken waren van de radar verdwenen. 

Ik kon mij na de broodmaaltijd dus klaar maken. Mijn fiets was al proper, ik kon dus direct vertrekken naar mijn bestemming, Heppeneert aan de Maas. Langs het kanaal reed ik in volle zon, best aangenaam. Van al die kapellen die ik vandaag zag, heb ik er die van Mazenhoven uitgekozen om er 'n foto van te maken. Deze werd gebouwd in 1894 en is gewijd aan O.L.Vrouw van Overwinning.

En toen begon het, hindernissen onderweg. Telkens ging het over 'n breedte van ocharme 1 meter waarbij het beton werd verwijderd om de put naderhand opnieuw te vullen. Zo ben ik "elf" keer van de fiets gemoeten. Het verwonderde mij achteraf dat ik toch nog 'n gemiddelde snelheid van méér dan 22 km/uur gehaald heb.

Langs de Maas zijn er vele mooie plekjes die 'n foto waard zijn, maar vandaag wilde ik niet de toerist uithangen maar mij bezighouden waarvoor ik vertrokken was, ... fietsen. In Heppeneert aan de Sint-Gertrudiskerk ben ik even gestopt om 'n banaan te eten. Energie binnenspelen blijft belangrijk.

Eens Heppeneert voorbij, fietste ik linksaf naar het kolenspoor tussen Maaseik en As. Het is 'n zegen voor de fietsers dat dit oude spoor 'n fietssnelweg geworden is. Vandaag was ik op het meetpunt, fietser nr. 154. Je komt er ook onder de Ecovallei Vossenberg, op 4/6/2022 oa. ingehuldigd door minister Zuhal Demir. Wat je ook moet doen op dat kolenspoor, zeker niet van de weg afgeraken, je zou zomaar 'n frisse duik maken in 'n grote plas water.

In As nam ik het besluit om daar niet te stoppen voor 'n pauze, maar gewoon verder te fietsen richting Maasmechelen en "fietsen door de heide". Via Zutendaal en Eigenbilzen, fietste ik tenslotte naar Gellik, hopende dat ik daar wel 'n pauze kon nemen, en dat lukte. Voor 'n goed begrip, éérst de koffie en dan de Duvel.

Om mijn fietstocht rond te maken heb ik uiteindelijk nog 'n lus gemaakt doorheen Kompveld, Veldwezelt, effe de grens met Nederland over en via Smeermaas terug naar huis. Bijna 80 km. op de teller, ik ben best tevreden. Regelmatig de zon gezien, niet te veel wind en de temperatuur viel mee. En die laatste foto, ... de voorstelling van onze carnavalskrant verleden jaar met op de foto, links onze burgemeester Marino Keulen, minister Zuhal Demir en prins Wouter I.

Het heeft deze middag wat voeten in de aarde gehad eer ik kon vertrekken. Dat heb je als Lanaken vanmorgen nog stevig in de vrieskou vertoefde. Om dan te kunnen fietsen, dien je meerdere laagjes kledij over mekaar aan te trekken. Bovenaan waren dat er vijf, inclusief 'n borstlap en onderaan rond de poep, drie broeken (korte koersbroek - thermische onderbroek - joggingbroek). Aangevuld met 'n warme muts onder de helm en warme handschoenen, kon niets de pret nog bederven.

Het zou vandaag zonnig worden en de wind gaf niet thuis, ideaal dus om te fietsen. Gisterenavond had ik mijn route al voorbereid, doorheen Valkenburg en Geleen om in Berg a/d Maas, de Maas over te steken richting Meeswijk. Het zou mijn eerste tocht van 't jaar worden op mijn koersfiets. Die heb ik vanmorgen uiteraard eerst nog eens nagezien, de banden opgepompt en de ketting gesmeerd.

Mijn rit vertrok via Smeermaas naar Maastricht, daar de Noorderbrug over om in Bemelen de eerste van vier hellingen aan te doen. Na de Bemelerberg volgde nog de Stoepert, de Vink en de Nelisweg. Boven op de Bemelerberg ben ik even afgestapt om 'n reep achter de kiezen te steken. Stopte daar toch 'n jonge kerel met zijn auto en vroeg of ik soms stukken aan mijn fiets had (omdat ik twee meter voor de top was afgestapt!). Ik heb hem bedankt voor zijn goede burgerzin.

En dan heb je Valkenburg met zijn Grendelpoort. Die dateert van omstreeks 1335 en is sinds 1967 'n Rijksmonument. Het volgende monument was het kasteel van Wijnandsrade met delen gebouwd in de 16de eeuw. Wijnandsrade is 'n dorp behorende tot de gemeente Beekdaelen.

Vervolgens kwam ik doorheen Geleen met zijn Sint-Janskluis, gebouwd in 1699. Een opmerkelijk bouwsel zijn die twee stenen pilaren die toegang geven tot de markt. Verder ben ik altijd blij om Geleen achter mij te kunnen laten. Het is er altijd druk, je moet zo opletten op je nummerbordjes, het verkeer, fietsers en wandelaars enz.

En dan ging het richting de Maas. In Berg a/d Maas nam ik in de rapte nog 'n foto van het Julianakanaal dat deels opnieuw wordt gerenoveerd. Ik ging daar de Maas over naar Meeswijk. Terugkeren was via gekende wegen. Eerst kwam ik nog doorheen Vucht waar in 1940 'n Duits vliegtuig diende te landen waardoor Hitler, WO II pas enkele maanden later kon starten.

Tot slot kwam ik in Kotem waar ik mijn enige stop nam in fietscafé de Ponderosa. Een koffie plus grote suikerwafel kreeg ik voor 2,50 euro. Uit eerlijke schaamte dronk ik er ook nog 'n Duvel. Nee, ik doe dus niet mee aan Tournée Minérale. Mijn laatste foto's nam ik aan de Sint-Antonius-van-Paduakapel in Kotem. Deze is van 1959 en uit dankbaarheid voor 'n genezing gebouwd door enkele lokale inwoners.

Sorry mensen, het is ene hele boterham om te lezen, het was het vertellen waard.

Het is vandaag geen weer om 'n hond door te jagen, zwijg stil van 'n bijna 71-jarige senior. Ik heb dan wel het etiket op mij plakken dat ik door weer en wind mijn dagelijkse buitenactiviteiten afhandel, maar er zijn zo van die dagen dat ik het toch voor bekeken hou.

Vanmorgen heb ik mijn eega de voorkeur gegeven om naar buiten te gaan (lees: winkelen). Het was op dat moment nog droog en met wat geluk zou ze ook nog droog thuis geraken. Per fiets met winkelwaar door de regen rijden, is niet zo aangenaam. En ze heeft het net gehaald. Intussen had ik het fort bewaakt en mijn dagelijkse sudoku's ingevuld.

Maar eens de klok van tien uur voorbij is het beginnen te regenen en het is niet meer gestopt. Het is nu bijna 15u00 en ze geven voor de rest van de dag nog steeds regen. Zoals vroeger al eens gezegd, met droog weer vertrekken en onderweg nat worden, daar maak ik geen punt van maar, ... met felle regen vertrekken, nee ook ik pas daar voor.

Ik heb mij intussen bezig gehouden met wat oude postkaartjes op te zoeken van Rotem, 'n deelgemeente van Dilsen-Stokkem. Ik passeer daar regelmatig als ik naar Maaseik fiets, hetzij om daar de Maas over te steken, hetzij om bvb. naar Thorn te rijden. Ik heb 'n greep gedaan uit het grote aanbod, hopelijk vinden jullie ze, zoals altijd trouwens, weer mooi om te bekijken. Hopende met jullie op wat zon, toch 'n fijn weekend.

Het was vandaag 'n ingeving van het moment, goesting om te fietsen. In de loop van de week zou het gaan regenen en de wind zou ook aantrekken. Morgen zou het weliswaar de mooiste dag van de week zijn, maar mijn eega en ikzelf hebben dan andere plannen. 

Deze voormiddag had ik nog enkele taken te doen - naar de bakker gaan en wat huishoudelijke bezigheden - om na het middagmaal mijn fiets van stal te halen. Ik had mijn route al in mijn hoofd, simpelweg in Kotem de Maas over en via Maastricht terug naar huis fietsen.

Mijn eerste foto maakte ik thuis waarbij ik mij de bedenking maakte: "die ligt daar toch niet te wachten op de volgende sneeuwbui ...??" In Herbricht stopte ik om wat foto's te maken. Het gehucht van Neerharen, deelgemeente van Lanaken, telt nog welgeteld één inwoner, vroeger woonden daar tientallen mensen. De kapel is van 1918, opgericht omwille van de behouden terugkeer uit WO I van Jozef Dubois.

In Kotem aan 'n andere kapel, die van Sint Antonius van Padua, gemaakt in 1956, ging ik doorheen het dorp links af, richting de brug over de Maas naar Stein. Via Geulle a/d Maas, Bunde en het kasteel Meerssenhoven, kwam ik toe in Itteren, 'n carnavalsdorp zo te zien. Wie de taal niet spreekt, "vreigele" wil zeggen: knorrig - lichtgeraakt - kittelorig - enz. Het is niet helemaal hetzelfde, vreigele is in feite goedgemutst met mekaar in de clinch gaan, mekaar wat uitdagen, ... Vandaar de naam Vreigeleireriek, het Rijk (of het dorp Itteren dus) van de vreigeleire.

In het volgende dorp, Borgharen, kom je in het Beerbietersriek. Maar in Borgharen dus, zag ik dat mijn gsm nog slechts 13% power had, tijd dus om terug naar huis te fietsen en zeker geen foto's meer te maken. Mijn gsp is echt aan vernieuwing toe. Ik ga op korte termijn toch mijn powerbank moeten meenemen onderweg. Mijn echtgenote zegt dat het koude weer ook zijn invloed op de batterij kan hebben. Hoe ook, ik ga het moeten uittesten, want gaan fietsen en op het eind geen foto's meer kunnen maken, dat is 'n kleine domper op de pret.

Toen ik vanmorgen naar de bakker wandelde, was het -5°, bitter koud dus. In de namiddag tijdens mijn wandeling, was het in Hoeselt +2°, 'n stuk beter dus. Ik had vandaag goesting om nog eens elders te gaan wandelen. Het werd 'n route tussen Bilzen en Alden Biesen en terug.

Ik nam hiervoor de bus van 12u48 en iets na 13u15 kon ik vertrekken aan het station van Bilzen. In Hoeselt aan de holle weg, staat er die Jeugdkapel, gebouwd in 1938. Daarna was het 'n lang stuk doorheen de velden om uiteindelijk toe te komen in Rijkhoven, deelgemeente van Bilzen. Dat oud huis, "bij Martinge Nèle" viel mij direct op. Daarna begon de klim naar Alden Biesen. En ik zeg wel degelijk "klim", ik heb uiteindelijk 102 hoogtemeters gemaakt. Van in de verte zie je het kasteel al liggen.

Maar eerst kom je aan het Apostelhuis, het andere uiteinde van de Maastrichter Allee die dwars door het domein loopt. Opmerkelijk is dat het Apostelhuis op grondgebied van Kleine-Spouwen ligt, ook 'n deelgemeente van Bilzen. Enkele meters verder begint opnieuw Rijkhoven en kom je toe aan het kasteel. Ik heb er al verschillende keren over verteld, ik ga dus vandaag niet opnieuw uitwijden.

Terugkeren deed ik via de Leterweg. Je ziet dat de omgeving heuvelachtig is. De Leterweg is 'n voormalige oude tramlijn. Beneden kom je uit op enkele mooie vijvers. Op dit laatste stuk heb ik toch verschillende keren moet opletten om niet uit te glijden, ijsplekken waren er nog volop.

Dit is in het kort mijn relaas van mijn wandeling. Tot mijn spijt heb ik weer enkele foto's te veel gemaakt, ik heb dus 'n keuze moeten maken.  In Bilzen aan het station had ik nog enkele minuten om mijn bus te halen, dat heb ik dan ook maar gedaan en dat verdiende drankje heb ik dan in Lanaken gedronken.

Waw, dat was al effe geleden dat er nog zo 'n hoop sneeuw gevallen is. Het was dus wachten om enerzijds de stoep 'n beetje proper te maken en anderzijds, om op wandel te gaan. In de voormiddag heb ik mij dan maar onledig gehouden met wat puzzelen en het bekijken van sociale media op mijn pc. Vanuit mijn zolderwerkkamer zag ik dat de sneeuw nog steeds bleef vallen. Het was pas rond 13u30 dat ik de schop ter hand kon nemen om 'n wandelpad vrij te maken op onze stoep en die van mijn buurman. Daarna kon ik gaan wandelen.

Het was mijn bedoeling om wat sfeerbeelden te gaan maken in Pietersheim. Ik vertrok via de Heuvelstraat om dan de Maastrichterweg over te steken en via De Merodelaan naar Pieterheim te wandelen. Ik zag al direct dat mij vele voetstappen waren voorgegaan. Het is dan ook de eyecatcher bij uitstek als je wat foto's wenst te nemen.

Uitzonderlijk kon ik doorheen de burchtruïne stappen, ik had zelfs de mogelijkheid om het kasteel vanuit 'n hoger punt te fotograferen. Enkele jaren terug heb ik daar nog eens 'n volledige fotoreportage gemaakt, uitzonderlijk hing er toen ook nog eens 'n dichte mist hetgeen feeërieke beelden opleverden.

Terugkeren deed ik via het kanaal. In het centrum dronk ik mij nog 'n warme chocomelk. Op dit moment is het nog aan het dooien, het is 1° positief. Maar als het vannacht gaat vriezen, kan het wel eens gevaarlijk worden op de wegen. Van fietsen is er dus geen sprake in de eerstvolgende dagen.

Op dagen gelijk vandaag kun je mopperen over het weer, te koud, te veel wind, vochtig, onaangenaam, ...enz. Maar als je met die gedachten in je hoofd zit, dan komt er van sporten niks terecht. Ik heb er mij alleszins niks van aangetrokken en ben zoals voorzien, vertrokken met de stadsfiets.

Goed aangekleed kon mij in feite niks gebeuren. De wind zou uit het westen komen, maar mijn tocht leidde mij naar het zuiden en terug naar het noorden. Ik had dus zijwind. Ik vertrok aan de brug van Briegden naar het jaagpad langs het Albertkanaal. In Kanne zag ik dat ik fietser nr. 125 was dit jaar. Vervolgens ging het naar de sluis van Lanaye om in Lixhe (Lieze in 't Vlaams: behoort tot Visé) de Maas over te steken naar Moelingen. En dan ging het 'n stuk doorheen het dorp Eijsden. Het was gewoon nummertjes volgen vandaag, zo kwam ik oa. in Rijckholt aan de Mariakapel. Het is 'n straatdorp horende bij de gemeente Eijsden-Margraten. Tot 1794 was het 'n Rijksbaronie. In 2022 telde Rijckholt 615 inwoners.

Daarna fietste ik doorheen Gronsveld, ondermeer langs de Torenmolen. Van dit type molens vind je er nog slechts vier in heel Nederland. De oudste delen van de molen dateren van 1623.

Terugkeren deed ik via Rothem, de Noorderbrug en de enige helling van vandaag, de Sandersweg. Afsluiten deed ik op het Kerkplein in Lanaken met ene warme cécémel. Voor de rest, tot morgen.