toneel

De boomen strooien weêr den weg
     met wakke winterblâren,
die, vol gevangen morgendauw,
     te gronde nedervaren.

Ze wentlen, zoo de wouters doen,
     die weg en weder draaien,
van de eene blomme op de andere, in
     het heetste zonnelaaien.

Geen zonne nu, geen vlindervlucht,
     geen blommen meer, die blinken;
maar blâren, die, verwelkerd, uit
     de hooge boomen zinken.

Maar blâren die, al stemmeloos,
     in ‘t gers en in de biezen,
in ‘t diepe van den wagenslag
     hun stille grafsteê kiezen.

De lucht is heel doorwaaid ervan:
     de wegen en de weiden,
de voren in den akkergrond
     en kan ik onderscheiden.

Zoo dapper, in de velden, zijn
     des zomers oude paden
met allerhande verwen van
     gestrooisel overladen.

Komt, koning Winter, komt nu maar;
     bij honderdduizendtallen,
van blommen en van blâren, is
     al ‘t zomervolk gevallen.