Lentegevoel !!!

Oeffff, we zijn uitgebibberd. Nog nooit zo'n lange koude natte winter gehad. Nog nooit was de voordeur zolang dicht. Nog nooit heb ik zo weinig buiten kunnen klossen tijdens de januari/februari periode. Maar ... gisteren ontwaakte de natuur in een ongelofelijk tempo : de bermen en weiden staan opeens vol met papatya (madeliefjes), de bijen geven een waar concert tussen de amandelbloesems, de vogels fluiten dat het een lust is. En wij ... zijn blij eindelijk enkele lagen kledij te kunnen afpellen.

Sinds An vertrok op 6 januari hebben we niets anders gehad dan regen en kou, zelfs tot het vriespunt ! Bij jullie normaal natuurlijk, maar jullie huizen zijn er ook op ingesteld. In Selimiye ken ik maar één huis met centrale verwarming, en dat is dat van onze Duitse buren .... maar ... ze gebruiken deze dure installatie niet meer gezien de kostprijs van de gas te hoog is. Nu stoken ze het huis warm met een houtkachel. Wij houden het bij ons gaskacheltje dat voldoet voor de
kleine oppervlakte van de toren. We maakten ook een storm mee zoals nooit tevoren. De storm van 25 januari 1990 was maar een windje erbij vergeleken. Iedereen had wel ergens schade hoewel we heel harde wind gewoon zijn. Bij ons 3 dakpannen naar beneden en rondom enkele amandel- en pijnbomen gesneuveld. Enkel de olijfbomen ondervonden geen schade - ongelofelijk - ze staan fier rechtop met al hun bladeren, ze schudden in de wind, maar weigeren te vallen. Ik ben gek op alles wat olijf is, de boom, het hout, de bloemengeur, de vrucht, de olie - het is een waar geschenk van de natuur. Onderstaand autootje heb ik in samenwerking met Ali Baba uit een olijftak gesneden om onze Amerikaanse vriend Dean een verrassing te bezorgen. En of hij er blij mee is ! Hij doet niets liever dan het autootje bepotelen en de zachtheid van het hout te bevoelen terwijl hij TV kijkt.

Eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen, maar dat komt morgen ... of overmorgen
Ondertussen veel groetjes van Hilde en Ali Baba











n



Bij deze herinner ik me een reisje die An en ikzelf door Turkije maakten in 2001. De dag van het suikerfeest waren we onderweg van Koycegiz richting Antalya. Opeens politiecontrole ... ik vraag An de nodige papieren bijeen te zoeken, maar ... niet nodig, de politie besprenkelde onze handen met eau de Cologne en bood ons snoepjes aan !!! En de controle was voorbij ! Dit toont duidelijk de typische Turkse mentaliteit : belangrijke dingen gaan voor ...
n
maar het enige verschil kan de tekening op het kraagje zijn ..






