Autokeuring in de brandende zon

Hallo iedereen !

Sorry als ik jullie mailtjes niet onmiddelijk beantwoord, we zitten een beetje in de elektra-puree.  Dwz, er wordt niet genoeg voltage doorgegeven (we halen zelden de 220 Volt) en de computer ziet dat niet echt zitten.  Er staat een ondersteunende batterij op, maar die houdt het ook niet lang vol, dus .. profiteren van de ogenblikken dat het wèl lukt. Oorzaak van de ellende ?  Toen Selimiye aangesloten werd op het electriciteitsnet (einde jaren 1980 pas), had Selimiye nog geen 1000 inwoners en natuurlijk ook geen elektrische apparatuur.  Nu zijn er al 55 pensions en de huizen komen als paddestoelen uit de grond.  Niets werd ondertussen gedaan om de leidingen aan te passen voor zoveel airco's, wasmachines, kookapparatuur, verlichting enz .. DUS, misierie, miserie

Vermits we weinig uren aan de computer doorbrengen kunnen we ons op andere zaken concentreren, deze keer op ... de Papillon, Schmetterling, Butterfly, Farfalla, Mariposa, Kelebek, Pillango, Fluture, Papallona, Liblikas, Borboleta, Farfett, Petaloudes - alle maal klinkende namen voor ...... simpelweg : de VLINDER !!!

Wie Rhodos bezocht zal zeker ook de Vlindervallei (Petaloudes) gezien hebben : prachtig natuurgebied.  HET fenomeen van de vlindervallei is de Panaxia, je ziet ze er met duizenden.  Vorig jaar echter zag ik hier in de buurt ook enkele exemplaren en deze week betrapten we er ééntje in de toren.  Misschien worden ze danig gestoord door de toeristen zodat ze een ander leefgebied zoeken ?Ali Baba erbij geroepen om een foto te maken

het diertje weigerde echter te poseren met de vleugels open, dus heb ik deze maar van internet geplukt, zodat hij te zien is in zijn volle glorie

Nachtvlinders hebben we ook veel : weer een foto die Ali baba kon maken omdat het diertje lekker voor zijn neus op tafel zat.  Een waar kantwerkje van de natuur

Eén van de meest opvallende dagvlinders ter plaatse is deze

ik heb me al gek gezocht naar de naam, maar nog niet gevonden.  De foto (ik genomen) is ook niet volledig, want onderaan heeft de vlinder nog een heel mooie lange staart en die staat er net niet op. Als ze vliegen zijn het net badmintonpluimpjes, zo licht en "fladderig" 

Vorige week vond ik naast mijn bed een zieltogende vlinder én een gelijkaardige vlinder op de verdieping lager : prachtige diertjes.  Ernaast lagen 2 coconnetjes (precies gemaakt uit terracotta) en ik veronderstel dat ze dààruit te voorschijn zijn gekomen.  Die coconnetjes vonden we al meermaals in huis, doch we waren in de veronderstelling dat ze iets met spinnen te maken hadden, nee dus.

Verder weinig nieuws, behalve ... een graadje min mag wel

Veel groetjes, Hilde en Ali Baba 

                           Hallo Allemaal !

Het enige nieuws is : warm-heet-zweet-zweet, hoewel het vandaag tot 30 graden gedaald is en dàt was pas heerlijk !! Enkele regendropjes van jullie kant zouden ons heel veel plezier doen WANT ... nu is de gemeente op het lumineus idee gekomen om het water in onze richting te sturen  ... tussen 00.30 en 2 uur in de nacht !! Leuk hoor om gewekt te worden door klaterend water als je net in slaap valt ... je moet zo opstaan om naar het toilet te rennen en ... ja, dan kan je erna evengoed de tuin sproeien.  De auto wassen zit er helemaal niet in : tijdens de dag geen druk op het water en 's nachts .... geen zin om in de clinch te gaan met wilde varkens.

Deze week het 4e plaatselijk bezoek via seniorenblog !!!  Het is dus echt zo dat seniorennet de mensen dichter bij elkaar brengt - hoever je ook woont.  Dit keer een Nederlands koppel die een slordige 2 jaar terug contact nam en ondertussen in Gökova woont (1 1/2 uur rijden, dichte buren dus).  Het was een leuke kennismaking, en we zullen er iets aan doen om die nieuwe vriendschap op peil te houden.

Nu ja, ik wou nog even iets vertellen over het gekende "blauwe oog".  Weinig toeristen vertrekken terug naar huis zonder ook maar één oogje in hun valies, rond hun nek of ergens opgespeld.  Ik vond volgende uitleg erover (bron is vermeld) : 

“De Nazar steen is een blauwe steen die een beschermingssymbool is tegen “het boze oog” en afgunst in het algemeen.  Er zijn veel verhalen over de oorsprong van de blauwe steen en het symbool is waarschijnlijk al duizenden jaren oud. In Turkije - waar het distributiecentrum van de steen in Anatolië ligt – wordt her “Nazar boncugu” genoemd.  Wanneer je deze blauwe steen om je nek hangt als een amulet of op een zichtbare plek in je huis, auto, werkplek plaatst of hangt, zou dit de slechte invloeden en afgunst bedwingen.  Volgens het volksgeloof zou een barst in de steen betekenen dat de steen een ongeluk heeft weten te voorkomen.

Dit symbool kan op veel plaatsen in Turkije gevonden worden, variërend van sleutelhanger tot theeglazen tot vazen met dit symbool erop.

Pas geboren kinderen krijgen een Nazar steen op de schouder gespeld door de moeder om hen te beschermen tegen slechte invloeden, energieën en afgunstige mensen.

(uit : Atlas van de Mythologie en Symbolen)”

Wij hebben er natuurlijk ook overal - meestal als geschenk gekregen - en ze hangen op elk van de 3 verdiepingen.

Niet dat wij er écht in geloven, maar het hoort bij de sfeer en bij het land en ...  het "oogt" ook mooi !

Veel groetjes,

Hilde en Ali baba

Bij gebrek aan nieuws, even iets anders. We lezen in de kranten dat er in Europa heel wat te doen is ivm "hoofddoeken".  Hoe de situatie hier ten lande is ? Sinds Atatürk is de hoofddoek eigenlijk verboden. En hoewel heelwat vrouwen ze nog dragen mag het niet in de scholen en ook niet op de identiteitskaart.  Turkije is een seculiere staat : strikte scheiding tussen staat en kerk en het leger staat ervoor in dat dit zo blijft.  Sinds de AK partij aan de macht is wordt geprobeerd dit op te heffen en uiteindelijk is de hoofddoek een beetje "symbool" geworden.

Bij de bevolking echter is de hoofddoek niet een gevolg van de godsdienst - eerder een traditie én ook ter bescherming tegen de zon.  Recent ontving ik van een Turkse vriendin volgende samenvatting :

"Met het ontstaan van de behoefte van mensen om zich te bedekken en te kleden, is ook de behoefte om zich te versieren ontstaan.  In oude culturen, zoals bij de Grieken en Romeinen, droegen de vrouwen een hoofdtooi. Deze tooi - of doeken - waren bedoeld om het hoofd te beschermen tegen natuursomstandigheden (regen, wind en vooral de zon) én als versiering van het gezicht.  Het dragen van hoofddoeken door de vrouwen in Turkije sluit aan bij deze gewoonte.

Lang geleden was het voor een jong meisje - of voor een bruid die bij haar schoonouders ingetrokken was - niet mogelijk om te vertellen hoe het met haar ging.  Door het dragen van bepaalde (bloem)motieven op haar hoofddoek kon ze zich toch op die manier uiten. De opdrukken en de kantjes van de hoofddoeken verwoorden dus de gevoelens van een vrouw.   Met al hun emoties werd er ook aan de versiering gewerkt en met kleuren en motieven uitgedrukt.

In Turkije worden hoofddoeken al heel lang versierd met behulp van verschillende technieken : naaldkant, haakwerk, frivolité, gempwerk en vorkhaken.  Het maken van deze randen (OYA'S) is alleen aan kunstenaars besteed.  Meestal gaat het om 3D vormen van in de natuur voorkomende objecten zoals bloemen en fruit.  De OYA'S worden aan de hoofddoek (YAZMA'S) bevestigd. (Nesrin Cingöz)"

Ja, alle technieken, behalve kloskant (dit is hier niet gekend), maar daarom niet minder mooi

Hallo lieve Lezers !

Zucht, vorige zondag vertrokken onze dochters - naar huis - naar hun werk.  We hadden weer allemaal een knoop in onze darmen en Mutlu lag weer te treuren.  Wat gaat de tijd toch snel voorbij : 2 weken zijn zo kort !  We hadden het na hun vertrek wel nog druk met wassen, opruimen, kuisen EN vooral met boeken lezen ! Ze hadden alledrie leesvoer mee : SUPER ! Ze kwamen aan als St Niklaasjes (zonder baard) - zelfs Mutlu zat erbij als de valiezen opengingen, want voor haar zitten er ook altijd snoepjes in.  Voor ons ook natuurlijk bvb : Belgische kazen.  Wat kan dat toch lekker zijn als je er 6 maand moet op wachten ... En Tats had een supercadeau mee : oplaadbare lampen (8 uur brandtijd)om vast te maken aan een parasolpoot.  Na alle mogelijkheden gezocht te hebben heeft zij DE oplossing gevonden.  En niet enkel om de tafel tijdens de zomeravonden te verlichten - tijdens de winter zullen ze zeker goed van pas komen als er weer stroomuitval is.  Den Ali Baba heeft al voor een voorziening gezorgd om ze te kunnen plaatsen in de woonkamer.

We verwachten verder geen bezoek meer tot .... onze An terugkomt samen met een vriend midden September.

Verder ? De toeristen komen eraan, de schoolvakantie is begonnen op 15 Juli.  Nu nog tamelijk rustig, maar het gaat crescendo tot einde Augustus.  We hebben er enkel last van als we gaan zwemmen, want hoewel de nieuwe burgemeester de hoofdweg verbreed heeft (ik wacht tot de volgende regens om de ondeskundige uitvoering ervan te bekritiseren) is het altijd slalommen om aan de baai te geraken. We moeten wel al het juiste uur uitkiezen, want voor veel Turken is het niet hygiënisch verantwoord om met een hond in zee te gaan .... (ze wassen er wel hun schapen in die vol STR... hangen).  Even enkele foto's van de laatste badmode :

In het dorp worden de restaurantuitbaters inventiever met de dag : alle lokmiddelen zijn goed genoeg.  Heerlijk met je voeten in het water zitten, een Raki op tafel onder een roze parasolletje ? 

                                      Of in een hangmat boven het water ?

Gisteren kwam de eerste "grote" jacht binnengevaren, hij ligt er trouwens nog.  Het lijkt de vlag van Guinea te zijn, maar de enige mensen die we zien is het personeel en ... die zijn blank ! Misschien een zwarte koning met blank personeel ? (de naam van de" boot is King). Toch een rare wereld, ze liggen midden de baai IN zee en niemand heeft er nood aan een plonsje te doen.  Je vraagt je dan wel af wat ze WEL doen daarbinnen ... misschien een oude Rul met een stelletje Koeketienes ??? Nu, het is ons probleem niet.                        

  


Alles is toch relatief hé, we schatten de boot op een 35 à 40 meter, wel niet écht groot als je de vergelijking maakt met het nieuwe speeltje van R. Abramovitsj :

  

167 meter !!!!! Als die ooit binnenvaart hoeven we geen twijfels te hebben wie het is !

Verder niets speciaals afgezien van ... veel groetjes aan iedereen

Hilde en Ali Baba

Gisterennamiddag werd Tats ontvoerd naar Dalaman. Een "tot ziens", want we weten dat ze terugkomt.  Nu blijven de dochters nog een week : voor iedereen volop blijven genieten. 

Enkele foto's van een leuk uitstapje samen ? De watervallen - vlakbij - een ongelofelijk mooi natuurgebied EN onvoorstelbaar bij 35 graden !!! Het groen blijft groen !




   In de wortel van een eeuwenoude

plataan ... het fluitspel van de uitbater, vermengd met het lied van het stromend water : heerlijk ! Een klank en lichtspel in een kathedraal gebouwd door de natuur.

 De watervallen zelf zijn niet echt spectaculair, maar de bomen en de natuur er rond wel.

Om 23.30 uur stopte het lawaai en de machines verdwenen.  De geruchten gaan dat ze terugkomen, maar niemand weet wanneer, niemand weet ook welke huizen de volgende zullen zijn.







                  

Hallo Allemaal !

We zijn bijna een week terug alleen - doet altijd raar aan na een bezoek.  Franky en Jaklien hebben genoten hier te zijn.  Spijtig genoeg had Franky 2 dagen voor aankomst hier nog een knie-operatie ondergaan : dwz : geen zwemmekes en geen wandelingen.  Spijtig, maar ze kunnen altijd terugkomen als de problemen voobij zijn.  Meer dan wat door de zee lopen zat er niet in,  Mutlu volgde Franky steeds op de voet.

EN er zijn ook altijd leuke foto's te sprokkelen, ook al ga je niet diep het water in.

Ze zijn weer goed en wel thuisgekomen en wachten wij op het bruisende trio An-Lieve-Tats - zondagavond laat komen ze eraan.

             Bij de familie in Belgenland ook leuk nieuws :

weer een Tanghetje derbij, Kobe Fort, zoontje van Katlijn en Andrew EN er lijkt nog ergens ééntje onderweg ...Als die jonge lui zo verder werken krijgen we toch nog een grote familie samen.

Nu weer eens naar Marmaris om voedselvoorraad op te slaan, want IEDEREEN HEEFT ALTIJD HONGER OF DORST !!!

       Gelukkig kunnen we ten allen tijde winkelen -de openingsuren zijn veel ruimer dan bij ons : van 9 tot 23 uur doorlopend bij Kipa en bij Migros zelfs 24 uur tijdens het seizoen.

HET toeristisch seizoen is duidelijk in aantocht.  Gisteren de eerste boot die de hele baai afvoer met knalharde muziek ... om 11 uur in de nacht.  Ik begrijp dat echt niet ! De mensen zoeken rust (?) en verknallen dan de rust van anderen.  ’t Is toch hemelstegodgeklaagd !!! Reglementering is er niet, het blijft hopen dat het niet elke nacht zo is.

Op dit ogenblik is Ali Baba een nederlandse uitzending aan het volgen : een discussieprogramma over het wel of niet "Turkije bij Europa".  Ik wil er zelfs niet meer naar luisteren - heb er al te dikwijls over gediscuteerd.  En mijn idee is : "niet goed voor beide partijen" - verder wil ik er niet op in gaan.

Misschien meer nieuws tijdens of na het bezoek van de dochters

Ondertussen veel groetjes en tot volgende

Hilde en Ali Baba

Waarom vervelen we ons hier nooit ???

Dierenplezier ... je krijgt er nooit genoeg van !



                                      



                                      



                                       

Hallo allemaal,

Na een kort verblijfje in Dalyan is ons bezoek aangekomen.  Voor Jaklien was het al de 2e maal, Franky kwam voor het eerst.  Beiden zijn alweer goed onderhevig aan panoramaverslaafdheid.  Op dit ogenblik zijn ze met Ali Baba naar de Bozburunmarkt, zodoende heb ik even tijd om de blog wat bij te benen.

Misschien enkele foto-tjes van resultaten van het strandjutten ??? De stukken hout kunnen zo mooi zijn - laten liggen ?  geen sprake van !

          

     

Selimiye maakt zich op voor het seizoen.  Beetje laat, maar het zal toch lukken, de meeste toeristen komen toch pas in Juli/Augustus. Blijkbaar is de verf met Middellands-zee-blauw in aanbieding, want tal van restaurants kregen een nieuw laagje in deze kleur, stoelen en tafels incluus.

Vandaag zondag : ben even naar het dorp geweest om een biertje te drinken bij Osman (de man met de gouden tanden én de goedkoopste) en een folder gekregen met wat publiciteit.  Ik laat jullie meegenieten ... vooral van zijn gouden tanden.  En hij pronkt er nogal mee hoor.  Toch raar : 2 kleuren goud in zijn mond ... uit goede en slechte tijden ? Eén ding is zeker, je bent er altijd welkom.




                                                   

   

Verder ?  De echte zomerwarmte is pas vandaag aangekomen : LEKKER !  Nu wachten op ons komend bezoek : volgende week komt de zus van Ali Baba met haar man.  Weer leven in de brouwerij !

Veel groetjes

Hilde en Ali Baba

YES !!! Vandaag niet alleen de verjaardag van mijn jongste broer(tje), maar ook : vandaag, 5 jaar geleden zijn we aangekomen in de toren - met hoop op de toekomst en met het idee dat deze plaats voor ons bestemd was.  Deze 5 jaar zijn voorbijgevlogen, we tekenen nu bij voor de volgende 5 jaar.  Een proficiat is niet nodig, want het was zeker geen grote opgave ...

Vandaag nog eens naar Marmaris geweest, dringende voedsel-aankopen en vooral : een nieuwe pick-nick tafel.  De vorige tafel had het begeven, zat vol met schimmel die het hout opvrat, en zowel Ali Baba als ik zijn er doorgevallen - gelukkig zonder lichamelijke breuken en/of letsels.  Een nieuwe houten tafel ? Nee, niet betaalbaar of ver te zoeken, dus is het plastic geworden. Onze Felix, die reeds hielp bij het uitpakken, heeft tafel en stoelen al grondig goedgekeurd.

Deze morgen stonden we weer in in bewondering om het mooie ochtendlicht in Orhaniye.  We kwamen er al zo dikwijls voorbij, en het is altijd zo adembenemend.  Vandaag had ik de camera bij de hand en ik laat jullie meegenieten van een heel klein stukje van dit natuurschoon.

De bouw van de Duitsers achter ons vordert heel goed.  We denken dat het een mooi huis wordt (wel heeeeeeel groot, er zijn 26 binnendeuren - wij hebben der maar ééntje).  De plaatselijke steenklopper van Selimiye, Ibo (die ook geholpen heeft aan de bouw van onze toren) zit elke dag stenen te kappen met een engelengeduld.  Elke dag. 7 dagen op 7, van 8.30 tot 7.30, lange zware dagen.

Het weer wil nog niet echt mee, hoewel de toeristen in Marmaris reeds in short en blote topjes rondlopen (en wellicht thuis zullen komen met een verkoudheid of erger).  We klagen niet, maar er is nog steeds koude wind, wel zonnig en rond de 22 graden.

We wensen jullie een leuke avond en tot volgende

Hilde en Ali Baba                        

En niet enkel ons grote zwembad ... ook de toren, de druiven die vanuit de dorre takken langs alle kanten frisse groene schaduwbladeren produceren, de vooruitgang van de bloementuin, het onkruid die welig tierde zonder mijn (ondertussen) alziend oog, de citrusboompjes in bloei, de aankomende artichokken enz ... enz ...

De dochters hadden wel een opmerking op mijn laatste bericht "je schrijft enkel over jezelf en je zegt nieteens dat je blij was je dochters te zien". Inderdaad, ze hadden gelijk, maar ik was gelukkig èn bij hen en ... dan denk je er niet aan erover te schrijven ... mea culpa, mea culpa ... Om dit goed te maken zet ik hier even een foto van de zusjes samen.

Mutlu was weer heel blij ons te zien.  Eigenlijk ... als je iets achterlaat, is het altijd een welkom als je terugkomt (doordenkertje).  Onze Iauw was er even snel als wij ... omdat ze altijd honger heeft. En Felix ... nog maar eventjes gezien in de verte. Katten zijn heel anders dan honden : een hond is blij dat je terug bent, een kat verwijt je dat je weg was.

Deze keer waren we langer in Belgie, maar er was weer tijd tekort - de laatste dagen waren zelfs hectisch, dus, de rustige sfeer van Selimiye gaf ons beiden een lange droomloze nachtrust.

Lieve en Kia wonen nu in ons huis in de Mitswege - vol enthousiasme - van beider kanten.  Gedaan met gezeur en gezever van huurders, want de laatste 2 jaren was het niet meer om vrolijk van te worden.

We laten jullie even meegenieten van de prachtige bloemen die ons "welkom" heetten.


 
                                      

Zo, meer nieuws is er voorlopig niet, dank aan iedereen waar we zo gastvrij ontvangen werden en dank aan de mensen die Lieve en Kia geholpen hebben met de verhuis. 

Veel groetjes, Hilde en Ali Baba  

Aan alle lieve mensen die me het beste wensten met de cataract ingreep : DANKEWEL ! Het is voorbij EN alles goed verlopen.  Gisteren kwam ik wel thuis zoals een clown ....

Gelukkig werd ik deze morgen van verband en oogschelp verlost en kon ik zien ... dat ik kan zien.  Mijn zicht verbetert "zienderogen" en tegen het weekend zou het helemaal goed moeten zijn - ik heb er de beste hoop op.  Met dank aan de oogkliniek Antwerpen-Berchem die alle data van vooronderzoek, operatie en naonderzoek via Email vastlegde, en waar alles heel sympathiek en stipt verloopt.  We weten het altijd te zeggen als er klachten zijn, maar als alles goed is moet het zeker ook verteld worden.

Selimiye ligt alweer zover in gedachten - volgende week deze tijd pakken we de valiezen in voor de terugreis. Het zal heerlijk zijn er weer te zijn.  Als toemaatje een foto van de bloeiende Pawlonia toen we er vertrokken.

                                       

De valiezen liggen klaar ... en WAT zit erin ?  Nee, juist, niets wat gewoonlijk vervoerd wordt met de chartervliegtuigen.  Boeken, potten honing, zelfgemaakte marsepein, een paar kilo komkommertjes, noten, citrusconfituur, plantjes, plastic tasjes (hier moet je ze gewoon weigeren - pochet yok -) en in Belgie moet je ervoor betalen ...

We zijn er dus klaar voor om Belgie nogmaals te observeren... want het IS observeren, omdat je je eigen land met andere ogen bekijkt als je in het buitenland woont.

Deze week nog iets heel leuk meegemaakt : met Mutlu naar het zandstrand gewandeld (6,5 km heen en terug).  Vermits het weer al goed warm was en de wandeling lastig voor ons pelsmanteltje ... ze sprong recht de zee in om te zwemmen !!! Flinke Meid he ! Ik ben nog niet zo flink ... nog 2 maandjes wachten, dan is de zee op temperatuur naar mijn maatstaven.

Nu ja, op het strand waren 3 vissers bezig een vuurtje te stoken ... en de pas gevangen visjes werden erop gelegd, broodje, tomaat en ajuin erbij  ...

En toen, volgens de Turkse gastvrijheid ... duwden ze me een stuk brood in mijn handen ... met een kompleet visje ertussen (kop, staart en ingewanden inclusief). En de beleefdheid zegt ... ja, ik heb het opgegeten en Mutlu kreeg al hun visafval. Gevolgen ? Ja Mutlu gaf overdadig over in het winkeltje waar ik brood kocht. Ik rode wangen, en gelukkig maar, ik heb niet moeten overgeven, want een vis zomaar recht uit zee ... vers is het wel, maar ik heb het liever een beetje meer gekuist.

Nu zal de blog wellicht stilliggen tot 23 april, ik mag toch ook even vakantie he.

Tot in Belgie of tot ?? wie weet

Ook dit jaar heb ik een aprilvis voor jullie geklost.  Misschien een ietwat minder vriendelijke vis, maar toch mooi vind ik.  Het patroontje dank ik aan Gisela van het blog ''terug naar 't kantkussen''

En ook dit patroontje heb ik van Gisela's blog afgesnoept : een zicht op Brugge                              

Het is heerlijk te klossen achter de toren, lekker in de zon, luisterend naar de vogels en de bijen.