Archief

Hallo Allemaal ,
Ja, ik weet het, ben er weer laat aan begonnen. Maar, drukke dag gehad vandaag want … de nieuwe meubels waren op komst. Hadden we eigenlijk niet echt nodig, nu ja … den Ali Baba had een nieuwe TV gekocht met toebehoren en die was te groot om in het oude kastje te passen. En, vermits ik een TV als een loerend oog beschouw in een woonkamer (één van mijn eigenste obsessies) moest er een nieuwe kast komen waar de TV binnenin kon. We zijn weer naar de schrijnwerker in Orhaniye geweest die ook de vorige kastjes gemaakt heeft. Knappe jongen maar zijn grote voordeel is dat hij ook heel professioneel werk aflevert (wat van de meeste
schrijnwerkers in de streek niet kan gezegd worden). We hebben meteen ook een nieuwe tafel besteld want de oude was in plakhout, bah ! Mooi tafelblad in écht hout nu en het voordeel is : er moet geen tafelkleed meer op om het lelijke weg te stoppen. Ali Baba is reuze in zijn nopjes, want hij had altijd ruzie met dat tafelkleed. Meubels verplaatsen betekent altijd wel veel kuiswerk en reorganisatie, dus moet ik niet uitleggen waarmee ik de hele dag bezig was. Had net gedaan met dat hatelijk huishoudelijk werk toen een telefoontje kwam : kom maar af ! Naar Orhaniye gereden, meubels opgeladen en 4 man meegebracht om te sleuren en de boel in elkaar te steken.





Voor wie nog nooit een foto van ons samen zag : hier is ie dan : zo zien we eruit in 2007 . En zie je het terras onder de buitentafel ??? 6 dagen werk en evenveel rugpijn, maar het resultaat mag er zijn - al zeg ik hetzelf. Ja, weer in pebbles-steentjes, ik kon er niet genoeg van krijgen na het pebbles-paadje ...




Verder : prachtige tijd gehad met ons An. Ze bleef 16 dagen bij ons en (sorry) had … 14 zonnige dagen – met blauwe hemel als extra. Heel ander weertje dan vorig jaar toen het overwegend bewolkt en regenachtig was. Kerst gevierd met ons drie in het torentje. Oudejaar bij de buren met Pete en Emel die uit Engeland overgekomen waren. Geen wilde feesten dus, maar warm en écht. Met een klein hartje is An naar huis vertrokken. We brachten haar tot Marmaris om 5 uur in de morgen. Op de terugweg realiseerden we ons dat het tussen 6 en 7 al licht wordt. Prachtige zichten : de nevel op zee, de opkomende zon waar de berg niet te hoog is enzovoort. Mutlu lag weer te treuren omdat An het torentje verliet ...



Niet alleen de temperaturen zijn beter dan in Belgenland – ook de lengte van de winterdagen. In het diepste van de winter is het licht om 7 uur tot 5 uur in de namiddag. Ik herinner me toen ik ging werken in België : vertrekken in het donker (8 AM) en thuiskomen in het donker (18 PM). Deze periode vond ik de depressiefste van het jaar : je ziet je huis een volledige week niet in het LICHT ! Gevolg : als er op zaterdag bij toeval zon was zag je pas tussen hoeveel spinnenwebben je leefde.

De meeste allochtonen zijn deze winter ofwel op vakantie ergens naar betere (?) oorden of naar hun vaderland. Enkel wij en het Amerikaanse koppel blijven dapper in Selimiye (moet je eigenlijk helemaal niet dapper voor zijn). En, nu ik het toch heb over het Amerikaanse koppel : bij hen is een waar sprookje gebeurd. Met de toestemming van Ruth vertel ik het jullie.
46 jaar geleden gaf Ruth (een meisje van 17) het leven aan een zoontje. Ze heeft het nooit gezien. Onder dwang van maatschappij werd het kindje ter adoptie afgestaan. Fouten die je probeert te vergeten, maar dat lukt niet altijd : elke verjaardag herdacht ze hem en vroeg zich af : "waar is hij". Ondertussen trouwde ze, had nog 2 dochters en hertrouwde dan met haar huidige Dean. Toen ze 25 jaar geleden uit Amerika vertrok liet zij bij een relatiebureau haar coördinaten in het buitenland na, van “je weet maar nooit”. Tijdens de zomer 2006 ontving ze een mailtje – onderwerp : de verjaardagsdatum van dat zoontje – tekst “jij bent mijn moeder, kunnen we elkaar ontmoeten ?” Ruth dacht even dat de wereld stilstond – begrijpelijk na zoveel jaren. Na enkele dagen nadenken teruggemaild : ja, ik ben je moeder. Er volgden meer mails, foto’s van zichzelf, zijn vrouw en 2 kinderen (met de typische blonde haren en gelaatstrekken van Ruth). En Ruth is naar Callifornië gevlogen om hem te leren kennen. Ze ontmoette hem op het strand – zij vroeg “ben jij Chris ?” – hij vroeg “ben jij Ruth ?” en … ze zijn in elkaars armen gevlogen. Heb de kiekjes gezien die de verse schoondochter geschoten heeft bij die ontmoeting. Het leven kan toch wel écht mooi zijn hé !

Nog goed nieuws : Louis en Kleintje – de kalveren die hier de hele zomer los rondliepen – hebben Kurban Bayram of het Offerfeest overleefd !!! Eventjes een opluchting, want we waren al danig aan die dieren gehecht.
Verder genieten we nu van een slordige 17 graden in de schaduw en stralende zon
Veel groetjes !!!
Hilde & Ali Baba

Goeienavond allemaal,
Sorry, ben weer een beetje laat vandaag. Zalig weer : rond de 20 graden met volop een hart- en lichaamsverwarmend zonnetje (dat achter de berg verdwijnt iets voor 3 uur in de namiddag). Zelfs neiging tot zweten bij hard werk. Jaloers ??? Kom dan af, want het is HET moment !!! Sinds gisteren heb ik het beheer over het huis, appartement en studio van Jos en Hale (zijn ondertussen in Nederland) én over het huis/restaurant van Emel. Plaats genoeg voor jullie allen. Nvdr. Hopelijk, heeft Jos geen tijd om mijn webblog te lezen terwijl hij in “’t vaderland is” en Emel begrijpt geen Nederlands.
Ben gisteren met de Kerstkaartjes naar de POST geweest. Ja, er zijn nog steeds mensen – meestal oudere- die niet over computer & mail beschikken. Voor hen dan maar een ouderwets kaartje. OK, ik vraag in de post : hebben jullie postzegels ? Antwoord : Neen, moet je in het krantenwinkeltje van Aslan gaan halen. Dan denk je “waartoe dient dan DE POST ?”. Ja dus, om de gezegelde kaartjes af te geven. Zij zorgen voor het versturen ervan. Aslan is de slimste : hij verkoopt de zegels zonder winst maar hoopt dat de mensen die zegels kopen ook andere zaken uit zijn winkeltje meenemen. En bij de POST ? Waarschijnlijk geen financiële middelen om zegels te kunnen aankopen …

O ja, had er vorige keer reeds over gesproken : mijn nieuw paadje in pebbles-mozaïeken. Is AF ! En, inderdaad : 4 dagen werk. Vermits het naar mijn idee in orde is en volgens het Turkse idee meer dan in orde stuur ik toch een fotootje. Het bracht mij op een nieuw idee en een nieuw project, maar de gegevens daarvan komen later … moet er eerst zelf aan beginnen.

Mocht dit ook niet vergeten te vermelden : rechtzetting van mijn vorige editie in het webblog. DAT kiekenkot bij het hotel in opbouw …., mijn diervriendelijke geest dacht dat het diende om kippetjes te kweken om ’s morgens een kakelvers eitje te hebben bij het ontbijt en de hanen … misschien (in 't slechtste geval) voor coq au vin ??? NEEEEEEE, niets van dat alles. Die Koerdjes hebben hun eigen hanen meegebracht om daarboven HANENGEVECHTEN te houden. Blijkbaar – na enige publiciteit – kwamen meer en meer mensen naar boven met hun haan om zijn kwaliteiten te testen. Pech, de meeste ervan hebben het niet overleefd. De bouwwerken aan het hotel gaan echt niet voor op dàt soort bezigheden.


Het citrusvruchten seizoen begint. Lekker ! Nu nog tamelijk duur : mandarijnen ongeveer 1 Euro voor 3 kg, maar ze zijn zo heerlijk als fruitsapje vlak na het opstaan. Ik vind mandarijnensap veel lekkerder, pittiger en zoeter dan “sudderans”

Ben deze week weer eens met Hale op stap gegaan. Jos moest meer grote vlakke stenen hebben voor een nieuw terras (als je een groot stuk land hebt kan je heel veel terrassen maken). En, met Hale op stap gaan is altijd AVONTUUR ! We hebben hele mooie landschappen gezien, prachtige baaien, gewandeld, stenen geraapt en vooral gevoeld hoe rijk we hier zijn. Nee, we spreken niet over geld, maar we vinden overal het PARADIJS.


Een 10 tal dagen geleden sloeg de schrik aan ons hart : eerst kwamen de landmeters om het terrein af te zetten en kort daarop kwam de grote gele Hydromek voor ons torentje en vlak in ons panorama. Ondertussen zeggen we “OEFFF” – het onmiddellijke gevaar is geweken. Het gaat enkel om het in stand houden van het witte huisje vooraan en om een klein prefab huisje te bouwen – dat ons zicht niet zal storen. We hebben wel wat last van weg-en-weer gerij van tractors én van de steenkloppers.


Van ’s morgens 8 uur tot het donker wordt zitten 2 man stenen recht te maken zoals in Christus’s tijd (om een vlakke muur te bouwen).
Kan je in België niet meer voorstellen : zoveel werkuren !! Maar, alles bij elkaar toch veel mooier dan dat beton bij het hotel. Vandaag hebben we weer eens 9 betonmixers de helling zien opklauteren. Volgens de dorpsroddels zit er al voor 150.000 Euro beton in dat hele geval.
En verder ??? De hoofdweg van Selimiye is méér dan ooit een ramp. Bij regenweer kom je er in het beste geval met slijkschoenen en dito kleren door. Eigenlijk wel leuk : het is nu eenmaal dé eigenheid van Selimiye …

Zo, dit was het voor deze keer. Tot mails ????
Veel groetjes !!!
Hilde & Ali Baba

Hallo Iedereen,
Sorry, ben een beetje laat vandaag. De hele dag geen stroom en ook, had weer ander werk vermits het lenteweer is : buiten spelen. Ben weer een nieuw paadje aan ’t maken. Als het af is zet ik het wellicht op de blog, maar eerst zien hoe mijn kunstwerk evolueert. Een paadje vanaf het poortje naar de voordeur in … pebbles. Een monnikenwerk. Had dat gezien op het eiland Kameriye vlakbij waar een ruïne staat van een Byzantijns kerkje omringd door pebbles- mozaïeken. Mijn handen zijn weer zo ruw als schuurpapier en mijn rug …. beter niet over spreken. Ben nu twee dagen bezig en heb nog zeker werk voor 2 dagen.

In hoor weer Willem Vermandere in mijn oren zingen “ik zit hier in dat boerengat, er gebeurt hier ook eens nooit entwat (=iets voor de Nederlanders). Maar deze week
JAAAAAA !!! Wat de weldenkende mens al lang verwachtte is gebeurd. 2 dagen regen en dan kwamen de betonmixers weer de heuvel op !!! Ik ga naar het dorp om de elektriciteit te betalen in het gemeentehuis en wat zie ik onderweg ???
Eén van de betonmixers ligt netjes op zijn zij – uitgeschoven – juist op een stijgend smal deel van ons baantje. SUPER ! Ben snel terug naar huis gerend (pfff pfff) om de fotomachine erbij te halen. Had eigenlijk niet zo rap moeten rennen, want zo snel wordt hier niets opgelost. Ondertussen stonden er wel al meer ramptoeristen bij (o.a. buur Jos). Vanuit het dorp kwam het ene scootertje na het andere om het spektakel te zien en te bewonderen. De fameuze dorps-Hydromek kwam erbij, maar kon de klus niet alleen klaren – we spreken wel over zo’n 50 ton, want de mixer was nog vol. Ben dan maar naar het dorp gewandeld om de nodige boodschappen te doen. Bij terugkomst was er een zware kraan aangekomen. Met zijn beiden : de gele Hydromek en de oranje kraan geholpen door dikke stalen kabels, hebben het klaargespeeld om de truck terug op zijn voeten te zetten. Het heeft wel de hele namiddag geduurd.
Was wel niet simpel : het weggetje is smal met aan de ene kant een muur en aan de andere kant … recht naar beneden… Ondertussen zaten boven 3 trucks klem die niet naar beneden konden en niemand kon ook boven geraken. Alle arbeiders van het hotel waren present om te kijken of te zeggen hoe het moest. Stel je dat eens in België voor : zoveel werkuren verloren, je mag er niet aan denken als kleine zelfstandige. Ons weggetje was wel al volledig omgeploegd door de draaiende camion banden dat je zo meteen koren kon op zaaien.

Ja, het hotel, ik kan er niet over zwijgen. In dat laatste jaar heb ik zoveel bijgeleerd over “de bouw” louter door observatie. En wàt leerde ik bij ??? Vooral hoe het NIET moet. Je houdt het niet voor mogelijk. Sinds April werken de mannen er aan één stuk door (en dikwijls zie je er enkele die de hele dag op hun kont zitten te niksen – er is geen opzichter) Je ziet de éné stommiteit na de andere gebeuren en niemand doet er wat aan. Ze werken er en leven er - meestal geïmporteerde Koerden. Moeten zelf zorgen voor voedsel- en watervoorziening. Ben
er vorige week nog eens op expeditie geweest gewapend met mijn camera, en wat zag ik naast het hotel ??? Ja, een met bekistinghout ineengeknutseld kippenhok.
Ze zijn op die manier toch al zeker dat ze niet vegetarisch moeten eten. Eens het hotel onderdak was hebben ze hun plastieken barak verlaten en zijn in het hotel ingetrokken. Toilet ??? Niet voorhanden. Ik durf in de bosjes romdom niet meer rondwandelen : slipgevaar ...
Ik heb (als ex-boekhouder) eens zitten denken aan de kostprijs van dat hotelletje met maar acht kamers. Als de eigenaars hun kamers zullen verhuren zal het aan types met $-tekentjes in de ogen moeten zijn !!! Heb ondertussen een goeie naam bedacht : Hotel “De betonberg”, want zoveel beton heb ik nog nooit op één plaats zien storten. Zelfs nu nog (bijna 8 uur in de avond en pikdonker) rijden de mixers achteruit naar boven - en glijden terug de helling af omdat er zoveel beton op de oprit gemorst is. Een groepje mannen staat errond te dansen van “gel” en “dur” (kom en stop) om ze toch maar veilig ter plaatse te krijgen. Ondertussen gaat het ene GSMeke na het andere af. Trouwens, soms denk je dat de Turken hun GSM's met klittenband op hun oren plakken – zo dikwijls hebben ze hem nodig.


Denk nu echter vooral niet dat ik al mijn tijd doorbreng met spionneren. Het kantklossen houdt me nog steeds in de ban. Ben op dit ogenblik zelfs met 2 werkjes tegelijkertijd bezig. Mijn vorig afgewerkt stukje hangt nu op aan het raam dat uitkijkt op de barbecue. Kan niet nalaten een fotootje bij te voegen.




Verder : rustig en stil in het dorp en in de baai. Zelden nog een boot behalve de autochtone vissersbootjes. Voor een etentje op restaurant moet je niet meer in Selimiye zijn, hoewel dit kleine dorpje er tijdens de zomer zo’n 40 tal heeft. De baai en het dorp straalt totale rust en verlatenheid uit : Selimiye hoort weer toe aan de bewoners !

Hallo allemaal, weer wat zondagsnieuws uit Selimiye voor de geïnteresseerden.
Het weer hier ? Nu terug goede temperaturen hoewel we een fikse regenbui verwachten. Maar, de Herfstvakantie was bitter koud. Ik had echt medelijden met de lading toeristen in de overvolle vliegtuigen – veel mensen met jonge kinderen – die dachten hier wat zonne-energie op te doen. Dat hebben ze misschien 1 dag gehad, voor de rest : gietregen, donder, bliksem gure wind en bittere kou. Het is dit jaar abnormaal vroeg begonnen. Jarenlang brachten ook wij onze Herfstvakantie door in Turkije – op de boot – en we konden altijd nog van een heerlijk weertje genieten.
Het voordeel ervan is wel dat het groen en de bloemetjes veel sneller komen. De velden worden ook alweer geploegd en bezaaid – zal de oogst ook vroeger zijn ??? Zien we wel.
De laatste week was het pure Lente. Er zijn al veel vogels aangekomen om te overwinteren en ze fluiten om het mooist. De vlinders fladderen weer nu er verse bloempjes zijn. En dan de heerlijke stilte. Na het Suikerfeest sloten alle restaurants en pensions hun deuren : geen lichtvervuiling noch lawaai in de baai.

Het sluiten van de restaurants heeft ook andere gevolgen. Het dorp zit weer overvol van zwerfkatten. Deze diertjes krijgen tijdens het seizoen de overschotjes – of ze roven de vuilzakken (die toch zo lang blijven staan dat ze er al het eetbaars kunnen uithalen). Maar nu : grote hongersnood. Triestig om aan te zien die kleine katjes, graatmager en op hoge pootjes. Voor volgend seizoen zullen ze wel gevangen worden en ….vernietigd. Zou het niet eenvoudiger zijn preventief te werken en de dieren hun burgerrechten te ontnemen vooraleer ze vermenigvuldigen op grote schaal ???


De gemeentediensten zijn ook begonnen aan de heraanleg van de hoofdstraat – er zijn staatssubsidies binnengekomen. Propere geperste steentjes die perfect in elkaar passen. Ze zijn nu al zo’n 100 meter ver geraakt. Maar er worden geen steentjes meer geleverd. En ’t gaat natuurlijk niet vooruit. WEL achteruit, want van boordstenen hebben ze blijkbaar nog nooit gehoord. Resultaat : de zijkanten zijn alweer losgereden en kapot. En wanneer ze verder werken ???? Dàt weet alleen Allah.

Nu iets heel belangrijks : onze adresverandering. Niet meer Selimiye Köyü 333, MAAR Asagi Gemecik nr 70 - Selimiye Köyü. Zomaar. Tijdens onze afwezigheid is er een mannetje door het dorp getrokken met een pot rode verf en een penseel. Die heeft elk huis een nieuw nummer gegeven. Wij hebben eventjes geluk : het is tamelijk proper geschilderd, alleen enkele druipers. Op het witte huisje voor ons hebben ze 3 pogingen moeten doen vooraleer het goed leesbaar was. En dan de logica ervan : het witte huisje heeft nr 58, de kolonel 59, Jos 60 en wij 70. Ze draaien in rondjes ! We weten ook totaal niet aan wie we deze adreswijziging moeten doorgeven. Niemand wist ooit dat we nr 333 hadden en niemand komt ooit te weten dat het nu 70 is.



Mizana, de boot waar we jaren lang mee cruisden langs de kust is dit jaar ook heel vroeg gestopt met varen. Op de scheepswerf van Selimiye is ze uit het water gehaald en volledig herschilderd. Mustafa’s inspiratie houdt niet op : nu is ze zo oranje als een appelsien.



Deze week was het ook weer leuk om de werken aan het hotel in de gaten te houden (kan ik goed vanaf mijn troon waar ik kantklos – met de verrekijker naast me). Er werd zand geleverd aan de voordeur van het hotel : 1 mannetje gooide het naar boven op een houten plaat die ongeveer 2,5 meter boven hem stond – een tweede mannetje gooide het naar de eerste verdieping, een derde mannetje gooide het naar binnen. “En heel de dag maar scheppen en scheppen en scheppen …..” Een katrol is wellicht ook nog iets ongekend.

Verder niets speciaals. Veel groetjes !!!
Hilde & Ali Baba

We zijn weer THUIS !!!
Ik kan moeilijk zeggen “een heerlijke tijd gehad in België”, hoewel het weer er zacht was voor de tijd van het jaar. Zowel Ali Baba als ik kregen na enkele dagen al terug reumaklachten, daar waar we er in Turkije niets of minder van voelen. Natuurlijk was het wel heel aangenaam zo hartelijk ontvangen te worden bij familie en vrienden. En weer : we hebben niet iedereen kunnen bezoeken – sorry – dat maken we volgende keer goed.


Wat is het hier mooi en stil. We waarderen het elke keer meer na een verblijf in Belgenland. De Lage Landen zijn zo anders – en dan dat verkeer !! Willem Vermandere zingt “dat drukke verkeer maakt mij angstig en moe, waar gaan al die mensen toch zo haastig naartoe ?” En dan iedereen die klaagt over “geen tijd hebben” – maken de mensen zelf hun programma niet te zwaar ? Ok, ik was niet van plan jullie de les te lezen en ik weet het : vroeger waren wij ook zo, alleen valt het nu zo erg op.


Voor we naar België vertrokken kregen we het minder goede nieuws dat de bewoner van ons huis in Ichtegem opzegt. Spijtig, we hebben goede contacten met hem en zijn kinderen. Op zoek dan maar naar een nieuwe bewoner – en dan het goede nieuws – gisteren heeft Lieve onze taak overgenomen en het huis is weer verhuurd ! Sorry buren, maar jullie krijgen weer een nieuwe buur. Wij zijn in alle geval heel blij dat het zo vlot verlopen is omdat de situatie niet zo evident is. De huurder gebruikt het gelijkvloers en wij gebruiken het appartementje boven als we in “vakantie” komen. Niet iedereen kan zich daarmee verzoenen (slechts één inkom).
Tijdens onze afwezigheid in Selimiye is er noodweer geweest. Dat wisten we reeds via mail van onze buren, maar je ziet het ook aan de natuur. We verlieten ons dorp als alles dor en droog was. Nu zie je een zacht tapijt van groen en de eerste bloempjes komen boven (madeliefjes, cyclaampjes, narcissen enz …)

We hebben ook het Seker Bayram (suikerfeest) gemist want de Ramadan is voorbij. Niet erg, maar we hebben ook het hoog bezoek van Premier Erdogan gemist in het dorp. Volgens de geruchten was hij komen uitrusten van zijn zware taken in “The Golden Key”. Dit is een hotelpark “in the middle of nowhere” – prachtig gelegen en dito ingericht. Op Bayram is hij dan per boot in Selimiye aangekomen en is natuurlijk gaan eten in … Sardunya (waar anders).
Na Istanbul komt Ankara ook al meer en meer naar Selimiye. Straks vind je hier geen enkele autochtoon meer !

Vandaag weer een trouwfeest : tijdens het zomerseizoen wordt er niet getrouwd, tijdens de Ramadan natuurlijk ook niet. Het koppeltje van vandaag was dus haastig : het was de eerste mogelijkheid sinds maanden om te trouwen. Wie het is weten we niet, maar we genieten wel mee van de muziek. En ja, zoals het hier gebruikelijk is zal er binnen 9 maand weer een kleintje geboren worden …
Ik heb even gesurft op Google earth en zag dat er heel recent de foto’s van Selimiye aangepast werden. Voor ons vertrek was Selimiye enkel te zien als een grote onbewoonde baai. Nu kan je er echt in rondwandelen en je ziet ons torentje heel goed staan. Als er mensen zijn die het niet zien zitten zelf eens te komen kijken, kunnen ze het vinden op : pointer 36°42’43.65” N en 28°05’00.42”E. Het torentje is goed te zien van bovenaf met de steen cirkel ervoor waar het oregano vrouwtje jaarlijks haar oogst verwerkt.


De foto’s zijn deze winter genomen – als we niet thuis waren, want de auto staat er niet en het hotel bestond op dat moment enkel nog uit het betonnen plateau.
Zo, meer nieuws is er niet – tot volgende keer ?
Veel groetjes !!!
Hilde & Ali Baba

Hallo allemaal !!
We komen !!! Normaal, als alles loopt zoals het hoort, vereren we ons Belgenland met een bezoekje van 11 tot 25 Oktober. We zullen de koffer met winterkleren maar bovenhalen voor de reis … De temperaturen deze week zijn om en bij de 28 graden. Vorige week iets frisser, met een beetje regen (te weinig) en veel wind. Tante Chris en Emmy hebben serieus geluk gehad dat ze hun vakantie deze week gepland hebben, maar ja, je weet nooit op voorhand hoe het zal zijn.
Vandaag zijn ze op verkenningstocht naar Marmaris. Vermits ik nog steeds een hekel heb aan dat stadje ben ik braafjes thuisgebleven om jullie wat nieuws te brengen. Ik kreeg reeds enkele opmerkingen dat het weer te lang geleden was.
Tantetje en Emmy zien het hier blijkbaar goed zitten. ’s Nachts aangekomen konden ze ’s morgens hun ogen niet geloven en nu … zijn ze ook panoramaverslaafd : Join the club !! Het eten van Ali Baba willen ze niet missen. Deze morgen bij het ontbijt was DE attractie de wespen observeren die letterlijk stukjes van het vlees snijden en ermee naar hun nest vliegen. Soms zijn ze zo schrokkerig dat ze een stuk nemen groter dan zichzelf en dan hebben ze moeite om terug in vliegpositie te geraken.
Het zijn ook dappere wandelaars (tante en Emmy bedoel ik) – gisterenmorgen te voet naar Bozburun geweest. Mutlu en Moosje mee – en maar vrij los rennen. Wel een probleempje gehad met Mutlu : aangekomen op het plateau boven zag ze een kudde geiten eerder dan ik. Als een pijl uit een boog joeg ze hen op aan een snelheid die voor ons (met iets meer dan 20 lentes) niet te halen was. Eerst geroepen : lief, kwaad, nog kwader : niets hielp, ze verdween over de bergkam de geiten achterna. Gedrieën dan ook maar geklommen (op ons tempo) al roepend. Weer probleem : de andere kant van de bergkam bestaat uit kliffen die recht de zee inlopen. Oeffff, eindelijk kwam ze terug, hijgend en kwijlend. Eventjes geluk gehad. Groot geluk zelfs, want geen van de dorpsvrouwen had het gezien en dat bespaarde me wel een scheldpartij.

De heerlijke stilte is teruggekeerd op de heuvel.
Begin September kwam hier een grote gele splinternieuwe “hydromek” aan.
Ja, graafmachine en stenenbreker. Het hotel in aanbouw heeft natuurlijk een zwembad nodig. Mensen die in een “select hotel” willen logeren zwemmen natuurlijk niet in ons grote zwembad (je weet wel wat de visjes doen in dàt water ???) Of hiertoe genoeg water en elektriciteit voorradig zal zijn op de heuvel is natuurlijk nog de grote vraag. Van 1 tot 28 September was de machine dus in actie van ‘s morgens 9 uur tot ’s avonds 7 uur. Dat was de afspraak, maar ze hielden zich er niet altijd aan. Zowel Jos als ik zijn hen verschillende keren halt gaan toeroepen als ze langer werkten. En ja, dag na dag - hap per hap - vrat de machines stukken uit de heuvel, tot ze eindelijk een vlak terrein hebben een stuk hoger dan het hotel zelf.
En de stenen maar rollen – naar beneden natuurlijk. Stenen zo groot dat niemand ze kan optillen boem de weg op. We dachten elke keer dat er een aardbevingske was. Levensgevaarlijk om er voorbij te komen want je zal zeker geen klacht meer kunnen indienen als je zo’n steen op je hoofd krijgt. En denk je dat die machine even stopte als er

iemand voorbij moest ? Als je nog doorkon tenminste.

Alle mooie, eeuwenoude bomen die er stonden moesten er natuurlijk aan geloven. Ofwel afgekraakt door de vallende stenen ofwel “per ongeluk” blijven hangen aan de bulldozer. En er is geen enkele controle op veiligheid, ze doen maar op en de één loopt de andere in de weg. Ik hou mijn hart al vast om wat er allemaal kan gebeuren als het serieus begint te regenen. Zoveel stenen liggen nog op de helling die zo naar beneden kunnen rollen en de losse grond kan een aardverschuiving veroorzaken. OK, die werken zijn nu gedaan, maar er is nog heel veel werk te doen. Zo te zien zal het hotel volgend seizoen nog niet functioneel zijn.

Dat was het dan voor vandaag.
Veel groetjes en misschien tot ziens in België.

Hilde & Ali Baba

Onze huisvriendjes, allevier aangespoeld en/of gevonden.
Weinig woorden ... maar oh zo mooi : onze huis-vriendjes op hun best. Ik laat hen het woord.

Hé hé hé, wàt interessant !!!

Moeder en dochter : Siyah en Felix

Iauwwww, heb honger !

IK ben de grootste !!!

En ik wil gewassen worden

Eindelijk mijn THUIS gevonden. Zeg wel, na een 2000 km reis door Turkije

Heb ook al meteen een vriendje

Oho, ik moet dringend naar de dierenarts ...

Heerlijk leventje in Selimiye

Eindelijk : RUST voor iedereen

Zondag 17 September

Hallo allemaal !!

 

Vele onder jullie ontvingen de laatste maanden mijn mails en/of foto’s als “Chinese tekst”.  Een oplossing ervoor is nog niet gevonden, maar nu is er wel een alternatief uit de bus gekomen dankzij Hale’s zoon Kaan.  Met veel geduld legde hij me uit hoe ik een Webblog kan maken en … het is er al !!   Hoe het nu verder gaat ?  Gewoon maar : http://hildeinselimiye.blogspot.com intypen en je kan niet alleen lezen wat ik tot nu toe schreef, maar ook de laatste nieuwsbrieven. Het begon me wel danig op de zenuwen te werken dat ik zoveel mailtjes ontving van “je mail is niet goed aangekomen”.  Dit euvel is nu verholpen. DANKEWEL KAAN !!!

Zo, meer schrijf ik niet meer per mail, jullie kennen nu de weg.

 

Veel groetjes aan jullie allen en ziens of tot mails.

 

Hilde & Ali Baba

Hallo Hallo !!
Nu jullie weet hebben van mijn Webblog voel ik me verplicht toch nog eens een beetje nieuws neer te schrijven. Ik geef toe : het is lang geleden. Niet dat ik niets te vertellen had, maar het was hier wel druk de laatste weken.
Onze twee dochters zijn op dit ogenblik onderweg naar de luchthaven van Dalaman – ze komen vanavond laat aan in Brussel. Het laat een leegte na. Terug het hele huis voor ons, maar het is niet dàt. Vooral de leegte binnenin van het “niet meer samenzijn”. Nu ja, we komen de 2e helft van Oktober eventjes terug naar België en dan zien we hen terug.
De toren was de laatste weken goed bevolkt ! Eerst Katlijn (de eerste van mijn familie die op bezoek kwam – zeg wel, na 2 ½ jaar !!!) en Katleen. Na 3 dagen kwamen ook onze dochters aan. De 4 meiden samen naar het strand, op uitstap naar Serçe Limani, naar Datça enz.. het was een leuke boel. De “Katjes” waren wel verhuisd naar de studio bij Jos omdat 6 man in de toren gewoonweg onmogelijk is ( vooral waterprobleem als al die jonge vrouwen willen douchen), maar tijdens de dag waren ze vooral hier of aan het strand. Hun verblijf in Selimiye werd afgesloten met een barbeque bij Jos & Hale bij volle maan. Maar – iets wat jullie niet konden zien – er was een gedeeltelijke maansverduistering : heel mooi. Middernacht een champagnedronk op Katleen’s verjaardag en ’s anderendaags : het afscheid.
Dan nog 10 dagen met alleen de dochters : veel zwemmen, bijpraten en genieten van Selimiye en elkaar.

Verder ook wel slecht nieuws. Over de bomaanslagen had ik al geschreven. Zojuist hoorde ik dat die gezochte terroristen enkele dagen geleden gesignaleerd werden in een winkeltje rond Gökova. Vermits ze gratis wilden shoppen werd de Jandarma erbij geroepen en één van de mannen gooide een bom die het leven koste aan een Jandarma. Op dit ogenblik dus grote klopjacht in de bergen om de terroristen te vinden.
In Selimiye gebeurde een zwaar ongeval : een jonge vrouw – net getrouwd begin dit jaar – werd doodgereden door een zware vrachtwagen – bestuurd door een jongen van 16 jaar oud en zoontje van het plaatselijk bouwbedrijfje. De vrouw die hij doodreed was zijn eigen nicht. Even over de ervaring bij zo’n sterfgeval hier ter plaatse. Ik was meegegaan met de boot van Jos & Hale omdat het op land zo heet was. We komen aan in Selimiye en zien zoveel mensen dezelfde richting uitgaan. Hale vraagt aan iemand : “is er ergens feest” omdat dat het normale gedrag is van de mensen hier bij feestelijkheden. En dan hoort ze over het ongeval. Het hele dorp is op de been, want niet alleen iedereen kent haar, maar ook : het hele dorp is op één of andere manier familie van elkaar. Gehuil, geweeklaag, gezang … iedereen toont openlijk zijn of haar verdriet. Het snijdt door merg en been. ’s Anderendaags werd Meral begraven (naar Moslimgewoonte) en de jongen zit in de gevangenis. Mijns inziens is de vader meer verantwoordelijk dan de jongen – wie laat nu een jongen van die leeftijd rijden met een 12 tonner ? De eerste dagen na het ongeval heerste een koude stilte over het dorp – rouw die iedereen aanvoelt – een gemeenschap die op zo’n dagen één is.

Er waren ook diverse bosbranden in Turkije. Op één dag werden er een 30-tal gesignaleerd : zal ook geen toeval zijn. In Efese stopte de brand op enkele meter van het bedevaartsoord (huisje waar Maria zou gestorven zijn). Mirakel ? Neen, de brandweer had waarschijnlijk duidelijke instructies om hun toeristeninkomen te beschermen. Ook nabij Bodrum was een bosbrand : in vogelvlucht niet zo heel ver van hier. Eerst wisten we niet wat het was, maar de belichting was zo eigenaardig en voor de zon hing een nevel en haar kleuren waren omringd door paars en oranje. Toen we de as zagen neerdalen overal wisten we hoe laat het was : weer een stukje natuur weg die jaren nodig zal hebben om terug te komen.

Zo, dat was het dan. Den Ali Baba zit te genieten van de rust na een drukke periode van koken voor meer dan 2 man. Mutlu ligt uitgeput in haar zandbak omdat ze het deze morgen tegen 2 reuen heeft opgenomen aan het strand. Duidelijk dominant beestje want de 2 mannetjes gingen voor haar op hun rug liggen.

Ik laat jullie, hopend dat er nog een beetje zon voor jullie over is om vitamientjes op te doen tegen de winter.
Veel groetjes en ziens of tot mails.

Hilde & Ali Baba

Aan alle vroege vogels die reeds de krant lazen of nieuwsberichten zagen op TV

Ook wij lazen in onze Internetkrant dat er 3 bomexplosies geweest zijn in Marmaris. Er zouden 21 mensen gekwetst zijn waaronder 11 buitenlanders (Engelsen). Meer weten wij ook niet. Daarjuist echter werd ik opgebeld door ….. VTM nieuws om inlichtingen. (ze kregen ons telefoonnummer van de vereniging "Vlamingen in de wereld") Ik kon dus niets zeggen. Straks bellen ze me terug en ik weet nog niets meer. Ik belde wel een vriend op (Aydin) die in Marmaris woont en het enige wat hij kon melden was dat hij gisterenavond 1 explosie hoorde. Ah hij belt me net terug en vertelt me dat er één explosie was in een minibus en 2 bommen verstopt in vuilbakken. Het gebeurde om middernacht. Ondertussen had hij ook contact met de dokter van wacht in het ziekenhuis. Deze meldt dat enkele zwaar gekwetsten zijn, maar geen doden. Een uur geleden zou er een nieuwe explosie geweest zijn in de omgeving van het grootwarenhuis Migros. Maar nog geen verder nieuws daarover.
Geen paniek dus : wij zijn veilig, maar het zal wel weer een harde toeristische dobber zijn voor Marmaris waar dit jaar al 400 faillissementen gemeld werden.
Veel groetjes en tot binnenkort
Hilde