Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

akke.beakke.be

Archief

Length, depth and distance

.
Still now allready, you might say.
surely you're running out of breath
at over seventy years of age.
should I continue to concentrate only
on the conservative poems
or should I put down a recital on the stage?
something that lingers on from oatmeal to oatmeal,
during the grip around the microphone on stage
I try to crush short intriguing poems or as prose in length.
something that must also have a permanent taste
of an endless chocolate bar and an aura that draws
the listener to you as I cut my words without trimming,
even if I let them roar loudly from a passionate crater.
will my poetic writing now stagnate in history?
it is like floating in polluted water.
I am no longer writing about the later,
am bound by my own fetters and so I linger on
as yet another crisis that wants to interfere with the passage.
yes, the wordless view is in sight.
the bilge is close by and is not moving,
that is what the 'reality' is illuminating;
I am a man of few words, nor of endless artistry
and address myself more as a bricklayer
who has to limit himself to his core in a short time.
I have sufficiently explained my limitations.
and have landed back on earth:
the scope of my work is defined
by the space available on paper.
I wonder if this is the way I still love to write,
if this is the end or a new beginning.
Geschreven door juliusdzs om 19:25 Reageer op dit bericht

Tauziehen

.
Der Ritter und der Tod liefern sich einen Kampf um den Auftritt.
Es kann auch sein, dass mein Verstand der Spieler in diesem Kampf ist.
Sind sich die anderen dessen auch bewusst?
Oder geht es tiefer? Spielt meine Seele eine Rolle?
Sind es meine eigenen Hormone?
Oder nur mein materieller Drang zum Überleben?
Was will mir mein - ich - immer wieder und immer mehr
mir als Endlosfilm zeigen.
Alles deutet darauf hin: Die Nacht zeigt den Untergang
aber auch, dass der Tag in meinem Atem noch am Leben ist.
Es ist eine Spaltung, in der ich mich manchmal zu erstarren scheine,
und dass ich weniger in Balance bleibe.
Geschreven door juliusdzs om 19:23 Reageer op dit bericht

Liebe

.
Liebe wächst, wo Licht ist. Wo es leuchtet, blüht sie auch.
Auch wenn du aus meinem Blickfeld verschwindest. Oft wird sie in der Nacht gepriesen.
Manchmal ist es ein leiser Seufzer. Manchmal sind es einige Momente, die sich aneinanderreihen.
Im bewußtsein kann diese ewige erfahrung nicht sein.
Es sind Zählungen aus der Zeit des Jahres, die man den Frühling nennt.
Wo Hoffnungen und Sehnsüchte groß, herrlich oder klein erscheinen, es kann nicht in Zeit und Dauer gemessen werden,
oft nicht in Maßen.
Und lässt sich nicht mit einer Hand fassen oder mit Sprache erklären.
Sie überwältigt dich. Sie färbt deine Wahrnehmung. Manchmal am Ende einer Betrachtung, in der Tiefe, in der Stille...
Die Liebe als Trägerin der Herausforderungen.
Geschreven door juliusdzs om 19:22 Reageer op dit bericht

Amour

.
L'amour croît là où il y a de la lumière. Là où elle brille, il s'épanouit aussi.
Même si tu disparais de mon champ de vision. Souvent, il est loué dans la nuit.
Parfois, c'est un léger soupir. Parfois, ce sont quelques moments qui s'enchaînent.
Dans la conscience, cette expérience éternelle ne peut pas être.
Ce sont des comptages de cette période de l'année que l'on appelle le printemps.
Là où les espoirs et les désirs semblent grands, glorieux ou petits, cela ne peut pas être mesuré en temps et en durée,
souvent pas dans la mesure.
Et ne se laisse pas saisir d'une main ou expliquer par le langage.
Elle te submerge. Elle colore ta perception. Parfois au terme d'une contemplation, en profondeur, dans le silence.
Traduition: Marie Marie-France Planche
Geschreven door juliusdzs om 19:20 Reageer op dit bericht

έναν καθρέφτη

.
ένας ποιητής αναζητά
τον δικό του πόνο
Πώς αλλιώς μπορεί
να εξηγήσει τη δίψα του για λέξεις
Ή μήπως εκτροχιάζεται
της δικής του πραγματικότητας;
Όπου ένας γυαλιστερός καθρέφτης
τον παρασύρει στην ασημαντότητα.
Geschreven door juliusdzs om 19:19 Reageer op dit bericht

Keine Blüte ohne Herbst

.
Erzähl mir nichts von fallenden Blättern, wenn ich von meinem Herbst spreche.
Mein Denken ist darauf ausgerichtet, zu verstehen, wie sich die Schöpfung nährt und wie das Universum ständig neue Verbindungen eingeht.
Alles, was schwarz erscheint, hat auch einen hellen Rand. Manchmal ist er unsichtbar oder fehlt in deinem schlagenden Herzen.
Lass mich - so denke ich dann - meinen eigenen Weg gehen.
Dein Weg ist nicht meiner. Er liegt auf einer anderen Seite.
Suche dort nach den Sternen, die im noch Unbekannten verborgen sind. Sie sind wirklich da,
und strecke deine Arme aus, ohne nachzudenken. Greif nach dem, der auf einer deiner Schultern landet.
Erzähl mir nichts von fallenden Blättern, wenn ich von meinem Herbst spreche.
Frag mich lieber, wo ich deine Gladiolen finden kann, um die Liebe und den Geist des Kampfes zu sammeln.
Geschreven door juliusdzs om 19:17 Reageer op dit bericht

Όλα μιλούν από μόνα τους

.
Και ο άνεμος μου λέει να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι
Ακούω το λιβάδι να τραγουδάει, νιώθω το δέντρο και το βλέπω να κουνάει ένα φύλλο
Ακόμα και το ρυάκι ξέρει το πιο όμορφο όνειρο εκεί
Ακόμα κι όταν πατάς στο υπερυψωμένο κατάστρωμα, που σε σηκώνει πάνω από τη γη σε έντεχνες γραμμές, υπάρχουν υδάτινες στροφές, που καταφέρνουν να σε συναντήσουν ξανά σε εκτροπές
Και είναι οι καλαμιές που οδηγούν τη σιωπή στο όμορφο θαύμα που δεν απαιτεί απάντηση και όπου ένα πολύχρωμο πουλί μεταφέρει το ψαρωμένο του θήραμα στην ψηλότερη όχθη
Geschreven door juliusdzs om 19:15 Reageer op dit bericht

Истории

.
Връща ли се тишината около мен и всичко извън мен се свива?
И моята вътрешна същност също всеки път, всички хора ли имат това общо?
Разбира се, това е пристрастяваща свобода, която ни заслепява, но се страхувам, че няма да позная, о, не!
"В края на краищата това, което е добро, е добро и за мен!", възкликвам, за да се успокоя
Сумракът оставя романтиката добре скрита в моята наивност, но аз продължавам да разказвам истории
Истории за вечна любов
И неведнъж ме призовават да се оправям, изглежда, но от кого, какво и с какъв авторитет
Само природата може да ме постави на колене: земната вечност е грубо ограничена, човече
може само да свързва спомените
Вследствие на това една горчива усмивка понякога се подиграва с крехкото ми его
Geschreven door juliusdzs om 19:12 Reageer op dit bericht

J'ai tendance

.
Je tends de plus en plus vers le rustique dans les pensées, les gestes et les actions.
aussi dans les goûts de la vie où le noyau a une légère ombre
sans compromettre la pureté, l'original ne peut être abandonné
C'est comme un silence qui remplit une pièce et tout ce qui est présent repose dans le bois, la pierre ou le verre
tout raconte sa propre histoire et pas comme pendant la journée, trop souvent mais seulement quand je le regarde un par un et ainsi de suite
le chien s'étire et souffle sa course de la journée alors que pour la plupart il est déjà endormi sauf si, à heures fixes, il aspire à la nourriture comme un gâchis quotidien.
L'horloge avec ses trompettes orne un mur. Je l'ai éteint il y a des années.
Le jour et la nuit donnent eux-mêmes l'heure, la lumière et l'obscurité ne sont jamais privées de leur tâche.
Geschreven door juliusdzs om 19:11 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

↑ Terug naar de berichten