Vertaling voor Anne

in de stilte van zichzelf

draagt het beeld

het mysterie van de nacht

het ochtendlicht

nauwelijks aangebroken

omarmt wat besloten bleef

in vormen

lijnen

door mensenhanden

in eeuwenoude stenen

gebeiteld

Zondag, 2 oktober sluit de tentoonstelling in Den Rooden Leeuw zijn deuren. Tegen 18 uur kunnen we de schilderijen weer ophalen. Dus de auto in en op weg.

Er zijn geen bezoekers meer, dus kon de afbraak beginnen. Het gaat vlug. Een tentoonstelling opbouwen duurt meestal langer, het is vaak zoeken hoe je de werken op de beste wijze presenteert. Nu hoef je niet meer te doen dan de werken van de muur te nemen, eventueel een beschermende plastiek er omheen en dan de auto in.

De inrichter vraagt of ik nog een glas blijf drinken, er is ook voor snacks gezorgd. Jammer dat ik dit moet afslaan, maar nu zit mijn jongste zoon thuis op mij te wachten. Hij heeft zijn jongste zus vannacht naar Zaventem gebracht waar ze aan een reis naar India, haar geboorteland, begon. Ook Deepak komt van India. Hij wil zijn verhaal kwijt en mijn kinderen krijgen nu eenmaal voorrang.

Thuis de auto gauw leegmaken en de schilderijen ergens deponeren waar er nog plaats is. Als Deepak vertrokken is zal ik ze wel weer op hun plaats zetten.

Het is leuk als hij langskomt en we spelen nog een spelletje scrabble. Dit is een overblijfsel uit zijn kinderjaren toen hij lange periodes in de kliniek verbleef voor de revalidatie van een beenverlenging en een heupoperatie. Uren hebben we al scrabbelend de tijd weggespeeld.

‘k Ben opgelucht nu de werken heelhuids thuis geraakt zijn. Deze week komt ook het werk uit Duitsland terug. Als alles opgeborgen is kan ik de ruimte hier weer vullen met de werken voor de expositie van Kumbe (kunstenaars met beperking): ik heb me geëngageerd om de tekeningen en schilderingen in te kaderen. Als ik vroeg genoeg begin kan ik dat rustig afwerken tussen het volgen van de lessen op de academie en wat werken in de tuin. Voor het huishouden moet ik me niet direct zorgen maken, daar zorgt Karel voor.

Monika is keramiste van uitzonderlijk hoog niveau en daarbij zijn we buurvrouwen. De achterkant van onze tuinen grenzen aan elkaar en ondanks het feit dat er geen afsluiting is, zien we elkaar maar zelden, meestal bij een of andere tentoonstelling. Het was leuk dat we nu samen exposeerden.

Enkele werken die ik ten toon stelde bij de kunstroute ’t Alent neem ik mee naar Keerbergen en wat nieuwe werken. Kleur is wel aanwezig.

Johan is zowat de inspirator en organisator van de biënnale. Hij tekent, schildert, werkt met klei zonder één les gevolgd te hebben. Tekenen geniet zijn voorkeur, schilderen gaat volgens hem moeizamer. Waarschijnlijk ligt hard werken aan de grondslag van zijn productie, want een zuivere lijn teken je niet na een avond oefenen.

Elisabeth beeldhouwt en boetseert. Op zoek naar een vorm die haar past, naar het materiaal dat best aansluit bij haar wereld.

Fier vertelt Lut dat ze autodidact is, nooit les volgde maar alles uit zichzelf ontdekte. Sinds ze kampte met zware lichamelijke problemen leeft ze dubbel intens, genieten is de boodschap. Dat vind je ook op haar boodschap via het internet. Ze durft te experimenteren met verf.

Julia drukt zich uit in keramiek: kleine beelden, figuratief. Ze heeft haar plaats gevonden in de veranda, waardoor haar werk omringd wordt door een rustgevende groene achtergrond.

Chantal volgde een opleiding in keramiek en beeldhouwen en heeft sinds 1998 een eigen atelier waar ze haar eigen ontwerpen uitwerkt en ook les geeft aan anderen. Sinds een jaar is ze gepassioneerd bezig met glasbewerking.