Edegem éven het middelpunt van de wereld

Zomaar op een hete zomerdag wou mijn oudste kleindochter een bezoek brengen aan 't Museum van Schone Kunsten in Antwerpen.

Mij niet gelaten, het is er altijd fris binnen en er is altijd iets nieuws. Meteen kon ik eens kijken of mijn opvouwbaar parapluutje er nog lag! De vorige keer regende het pijpenstelen en toen was het Museum een goed onderkomen. Al bij al wéér vergeten te vragen naar het kleinood en ook de prijsvraag belandde thuis in de papiermand. Ach wát : een nep-vliegticket voor een wereldreis... Tekenen is toch veel leuker zeker!

We liepen de hele bovenverdieping af en genoten !!! Romy had het vooral gemunt op de houdingen van de marmeren en andere beelden, ook P.P. Rubens kon haar bewondering wegdragen. Wie zou dat ooit gedacht hebben... Ze tekende en tekende, en toen ik uiteindelijk  beneden de moderne kunst nog eens wou doorlopen, kreeg ik te horen dat dát haar niet veel zei...".Oma ik ga dat bééld nog wat verder tekenen..."

Ik kan het moeilijk anders uitleggen dan dat ze er bezeten van is, al jaren! Wat had ze bekijks want veel kinderen zie je hier niet en ze zitten dan zeker niet te tekenen.

De restauratiezaal, waar wel 4 mensen werkten aan een restauratie van Hans Memlings' drieluik "Christus met zingende en musicerende engelen", was indrukwekkend. Spijtig dat we niet  dichterbij konden gaan kijken...

Buitengekomen was er het verfrissende voetbad en de luie schaduw van het majestueuse gebouw, waar kinderen en grote "stads"mensen verpozing zochten. Wat een verschil met de plassen en de donkere wolken van de vorige keer!!!

Het Museum van Schone Kunsten te Antwerpen

Romeins tweespan op het dak

Mozaïeken vloerkleed

Op de trappen in het Museum

.

Zeer door oma bewonderd...

Zeer door Romy bewonderd...

Romy, volgende maand al 12 jaar ...

Heerlijk, lezen in de schaduw van museummuren...

Even pootje baden

De restauratiezaal

We brengen al eens meer een bezoekje aan het Liers begijnhof. Maar telkens is er voor mij weer iets nieuws, iets dat ik nog niet had opgemerkt...We stappen door de hoofdpoort het pronkstuk van de stad binnen en bekijken weer die mooie kerk, de kinderkopjes waar je moeilijk met hoge hakken over kan lopen, de straatjes en steegjes, soms niet meer dan een goeie meter breed. Hier een nieuw kleurtje op de gevel, daar een ander bloemetje op de vensterbank...Prachtige geraniums op het arduin, rozen en begonia's in de hoogommuurde tuintjes, een luie lappenpoes tegen de straatmuur... Telkens weer oogt alles liefelijk en straalt het rust uit. We kuieren langs schilderachtige deurtjes met erachter een kleurrijk "hofje",zoals ze in Lier zeggen. We kunnen het weten want we zijn er geboren! Na een goed uurtje lopen we aan de andere kant het Begijnhof weer uit en bewonderen nog even de prachtige Zimmertoren die door vele toeristen zoals elke zondag uitgebreid gefotografeerd wordt. Nog even nagenieten op een terrasje en het zit er weer op. Hopelijk vallen de foto's mee ,want het weer was met pozen dreigend te noemen...

De Zimmertoren

1. .

Kleurrijk raam in het Begijnhof te Lier

Hier wordt nog steeds Lierse kant gemaakt

.

Dringend aan restauratie toe

.

 De Kalvarieberg

Hoofdingang met beeltenis H.Begga

Aan iedereen

een prettige Nationale Feestdag gewenst

met een echt "Belgisch" bloemetje

Wat begon als een samenkomst van SeniorenNetbloggers mét Koud Buffet, groeide uit tot een kort bezoekje aan Diksmuide-stad, een bezichtiging binnenin zowel als een bewondering langs buiten van de Ijzertoren en de Ijzerpoort, een ingewikkeld nachtelijk ritje naar Oostende en zondag een wandeling langs de oevers, weiden en velden van Sint Martens-Lathem...
Een fotoverslag vind je hier van begin tot eind ! Veel plezier . 

Met ons drieën trokken we voor twee dagen naar Luxemburgstad en omgeving. De weergoden waren ons zeer gunstig want we kregen geen druppel regen. De stadswandeling legden we in de schaduw van wolkjes en bladeren in rustig tempo af. Vele trappen en verdoken weggetjes voerden ons langs en door de mooie vallei van de Petrusse, een klein riviertje dat de oude stad doorkruist! De panorama's waren zó mooi dat we niet uitgekeken raakten op de vanille-geel-roze-oranje gekleurde huizen met verzorgde tuinen en met gebouwen die lagen te pronken tussen het groen van bomen en struiken. Middenin het vrij rustige centrum vonden we het hertogelijk paleis. Hier geen hoge hekken of lange inrijlanen. Je kon voelen dat de bewoners heel dicht bij de bevolking leefde. Op korte afstand daarvandaan stond het standbeeld van prinses Josephine-Charlotte, zus van wijle koning Boudewijn. Het stadhuis was te zien van op een groot plein en was mooi in al zijn eenvoud. 
Langs brede boulevards kwamen we voorbij het Solidariteitsmonument waar de vlam eeuwig brandend wordt gehouden. We arriveerden in de stationsbuurt en ook plots in de drukte van alledag . Nijvere Luxemburgers haastten zich voorbij, velen van hen waren "gekleurd". Luxemburg herbergt ongeveer een half miljoen inwoners en velen komen blijkbaar uit andere plaatsen in Europa en de wereld. 's Anderendaags lichtten we het anker en gingen het mooiste dorpje van Luxemburg bezoeken, dat aan de Moezel bleek te liggen. Niet te verwonderen dus dat alles daar met wijn te maken had. Smalle op- en aflopende straatjes,oude wijnvaten, wijnranken en bloemen aan de muren, zelfs het Nationale Wijnmuseum was hier gevestigd. We bezochten ter plaatse ook een amateurmuseum van oude wijnbouwattributen mét eigenaar. hij ontving ons zeer gastvrij en gaf ons ook een degelijke uitleg in zijn kelder. Wat klikten onze toestelletjes weer lustig, geen enkel schilderachtig hoekje werd overgeslagen, maar netjes vastgelegd op de gevoelige digitale plaat!
Als toetje bezochten we nog de vlindertuin van Grevenmacher alwaar we de vlugge fladderende "Papillons" zo goed mogelijk in onze lens probeerden te "vangen". Nog even picknicken en dan de weg op naar Antwerpen....waar we de eerste (of laatste ) druppels van een zondvloed op de autoruit zagen neerkomen. Het was er hard aan toe gegaan in Vlaanderen, maar daar hadden wíj niets van gemerkt !!! 

.

.