Archief

Het waren er wel meer dan tién deze keer, en allemaal even mooi, even práchtig mag ik wel zeggen. Elke bloem hoe klein ook moet ik kunnen vereeuwigen met mijn camera'tje want ze zijn élk op hún manier aanbiddellijk! Ze geven het leven meer zin, zoals ook de muziek, een glimlach en ook kinderen dat doen...

Bedankt Moeder Natuur voor zoveel schoonheid

Ik maakte net de beschouwing dat mijn oudste kleindochter zowat 50 jaar jonger is dan ik. Toen ze geboren werd bijna 14 jaar geleden, was ik een halve eeuw oud (of jong, zoals je wil). In mijn hart en in mijn hoofd voelt dat niet zo, maar in mijn botten heel dikwijls wél! Ik doe voorzichtig wat oefeningen en wandel een stukje af en toe, zij moet  naar school, naar tekenschool, naar de voetbal, en dat alles gaat allemaal in een handomdraai.

Toch zijn we nog dikwijls, en doen we nog veel dingen samen. Ze heeft ook veel dingen met mij gemeen en is zelfs nog veel creatiever..

Haar eerste kinderboek is bijna klaar....Hopelijk ziet de uitgever het zitten, ze heeft er van haar acht jaar aan gewerkt. Dit wil zeggen: Tekst schrijven,  illustraties tekenen, overzetten op de computer bijwerken, herlezen en herlezen enz... 

Ik hoop voor haar dat het wat wordt. Voor mij al een eerste exemplaar a.u.b.?

Vandaag 10 maart wordt onze kleinste schat 1 jaar. We hebben het zaterdag al gevierd maar vandaag is dé dag!!!

Ik maakte met ons Zoentje een kroon en we bedachten samen een versje voor de leuke "ballonnen" verjaardagskaart :

Zepposje, Zepposje kleine schat ...

Je bent een lieverdje wist je dat ?

Vandaag is de dag dat je véél,

   bijna alles mag !

Ik wens je een leven vol zon en plezier.

Géén tranen, géén pijn,

    geen enkele zier...

. 

Zondagnamiddag was er één zoals we er maar weinig gehad hebben deze winter. Het deed deugd de zon nog eens op je huid te voelen, al woei er wel een koud briesje af en toe.

 Domein Roosendael wemelde al van de wandelaars, al of niet met hondjes...De Netedijk lag er prachtig bij onder een diepblauwe hemel. De sneeuwklokjes stonden in volle bloei en keken met halfgeopende kelkjes naar het bruine bladertapijt.

Er was wel grondig gesnoeid in het bomenbestand, zou dat in de zomer nog genoeg schaduw geven?

Dat zullen we gauw genoeg weten want in de waterplassen was er al nieuw groen, de wilgenkatjes stonden te glinsteren en de ezel in de weide stak zijn opwinding niet onder stoelen of banken.

Laat de lente maar komen !  

Gisteren vierden we een dubbele verjaardag: Zoen werd 4 en Zeppos 1 !!!

Iedereen deed zijn best om er een geslaagde dag van te maken.

De schoolvriendjes kregen een sprookjeswandeling in het bos aangeboden. Iedereen verkleed om de sfeer er goed in te brengen.

Warme wafeltjes en appelsap om de maagjes te strelen nadien.

Iedereen keek zijn ogen uit op de prachtige zelfgemaakte taarten in de vorm van een formule-1 wagen en een Barbiepop .

Zelf droeg ik mijn steentje bij om een gekke "oma rozenhoedje" te spelen, samen met een "moeke-petemoei" en "jonkvrouw Romy".

Ik denk dat er nog lang van die sprookjesdag zal nagedroomd worden in Zoens' en Zeppos' bedje...

.

.

Sinds 1987 is dit sierlijke beeldje te bewonderen op de Edegemse markt vlakbij het oude gemeentehuis. In 1998 was er een tweede tentoonstelling in Huis Hellemans gewijd aan deze kunstenaar en dit jaar van 13 maart tot 4 april stelt hij weer tentoon in het Gemeentelijk Kunstcentrum te Edegem! Een graaggeziene gast dus in mijn dorp !!! 

.

Mijn vriendin Marleen ging verleden jaar op reis naar Namibië en ze bracht prachtige foto's mee! Deze peuters zien er echt schattig uit en het was slim bekeken van hun moeders om ze in een ton te zetten, want natuurlijk is er in de brousse niet direct een box of kinderpark voorhanden. Kwestie van kleur kon je geen betere combinatie bedenken, de baby's gaan echt op in hun omgeving. Daarenboven zijn ze nét van chocolade en dus écht om op te eten..Gefeliciteerd met deze gewéldige foto Marleen !!!

Van kleins af aan heb ik een voorliefde voor zwartjes gehad, wellicht kwam die voort uit de alomtegenwoordige hulpmissies voor Congo in die tijd! We spaarden zilverpapier, plozen lapjes en zeurden aan moeders' oren om wat droge voeding voor de arme kindjes mee naar school te mogen nemen. We waren maar wat blij om bij de beenhouwer een kwartje in het buikje van het "ja"knikkende zwartje te mogen steken. Ik was toen al dol op de slechtgefilmde, ó zo vreemde maar voor mij uiterst interessante docu's die de missionarissen mee naar mijn school brachten. Hun ras is stilaan aan het uitsterven... Ik heb er altijd een grote bewondering voor gehad, en nog !!!

De intense schoonheid van de Amaryllis is met geen enkele andere bloem te vergelijken. In slechts enkele weken groeiden de stelen uit tot meer dan 40 centimeter hoogte en de vier knoppen ontvouwden zich in enkele dagen tot  ongeëvenaarde dieprode kelken met zes meeldraden en een stamper. Wat een beetje water en veel licht niet allemaal met planten kan doen.  Een derde stengel is nog aan het groeien, benieuwd of hij nog zo'n prachtige bloemen voort zal brengen...

.

Toen je plotseling begon mee te dansen met de kindjes op het podium, nam ik van pure verbazing direct een foto, die niet al te scherp was  door de afstand, de bewegingen van je hoofdje, je armpjes en je hele lichaam.Jij alleen had de maat en het ritme beet, het was gewoon gracieus zoals je met een ernstig gezichtje bewoog...Het was er aan te zien dat de dansmicrobe die ik in mij heb zich ook in jou genesteld heeft. Fantastisch!!!

Zo zie je maar dat ook een niet àl te goede foto in een ander kleedje een pareltje kan worden.

Slechts enkele dagen later en het hartje gaat open en de kleur begint te tanen.... misschien halen ze het weekend nog wel...

.