Archief

Tulpen staan niet al te lang, maar zijn in vele grootten, kleuren, vormen en niet al te duur overal en altijd te koop tegenwoordig.

Deze dubbele tulp heeft een warme kleur.Ze laat niet veel van haar binnenste zien, maar wordt omrand door een twintigtal gekrulde blaadjes in alle tinten oranje, geel en vermiljoenrood. Zelfs een vleugje groen in 't midden van de buitenste blaadjes werkt het geheel af! Ze staan warrig rond en tussen de meeldraden geschaard.

Meer dan de punten van de stelen onderwater zetten is niet nodig, wel alle dagen bijvullen a.u.b! De stengels groeien een ietsje door maar gaan niet alle kanten op hangen, alhoewel dat voor velen wel iets decoratiefs heeft...

Vandaag was niet zo'n heuglijke dag voor mij. Mijn moeder, die vóór 14 jaar gestorven is, zou vandaag 92 jaar zijn geworden. Deze dag vergeet ik nooit ... Het was ook mijn ouders' huwelijksverjaardag...

Een buurman die veel doorgemaakt had werd ook vandaag begraven...

Ik wens zijn weduwe, zoon en kleinzoon veel sterkte toe

Op zulke momenten besef je maar al te goed dat het leven té kort maar vooral dat het eindig is.

We zijn aan het leven verplicht er iets goeds van te maken en de geboden kansen waar te nemen, elkaar te steunen waar nodig en te helpen als het kan. Het is niet altijd even makkelijk maar vanaf nu ga ik nog meer proberen om alles te relativeren, vlugger te vergeven en er te zijn voor familie, vrienden en buren. Daar ikzelf vorig jaar veel hulp en geduld nodig had weet ik dat het immens goed doet als iemand aan je denkt, je eens opbelt of een bezoekje brengt. Een babbel of een praatje kan wonderen doen en aandacht op het juiste ogenblik is soms van onschatbare waarde. Aan elkeen die mij toen steunde wens ik het grootste geluk toe.

Daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor ! 

.

Neen, geef mij maar de lente.

Spijtig genoeg is daar nog niet al te veel van te bespeuren.

Elke dag kijk ik of mijn blauwe hortensia nog geen sporen van nieuwe knopjes heeft gekregen, maar nee..

Februari kan óók nog berekoud zijn, dat is al meer dan eens bewezen maar maart...

Maart zal toch al hier en daar een stukje van de sluier oplichten, en april zal vlug genoeg een lichtgroene zweem tegen een blauwe lucht aftekenen.

Was het al maar zover dat gele, dikke paardenbloemen en witte margrieten de wegbermen sierden.

Dat tere madeliefjes hun hoofdjes samenstaken en grasperken en weiden opfleurden met hun witte kraagjes.

Mijmerende blauwe regens de gevels en bogen deden kreunen onder hun paarslila gewicht.

Langzaam, statig en fier de rozen gingen bloeien en de dahlia's in al hun variëteiten te bewonderen waren in de parken.

Overal de bloembakken met geraniums, vlijtige liesjes, primula's en lobelia's weer tevoorschijn kwamen

 Ja, laat 'm gauw komen die "lieve lente",  en de wereld weer omtoveren tot een groen paradijs vol lachende en opgeruimde mensen.

Mensen die, hooikoorts of niet, graag zullen tekenen voor een fris  nieuw seizoen met zonnige dagen en overal een zee van bloemen

Laten we eens een voorproefje nemen...

.

Aan iedereen die soms op dit blogje kijkt

De foto's en de tekstjes  vergelijkt

Wens ik een vreugdevol en gezond nieuw jaar

Met veel vertrouwen in elkaar

Met elke dag een straaltje licht

Een glimlach altijd op 't gezicht

Een gevoel van warmte in je hart

Een zak vol liefde voor mijn part

Geniet ervan en hou 't plezant

En bekijk het leven van de zonnige kant

Kerstavond, kerstnacht en kerstdag weer voorbij. Familie en vrienden weer naar huis. De pakjesregen uitgepakt en de papiermand volgepropt!

De koelkast nog vol en de tweede kerststronk nog onaangeroerd! Waarom denken we toch steeds dat we eten in overvloed nodig hebben ? De hele week kan ik dus nog nagenieten, een stuk taart meer of minder, daar draai ik mijn hand nog niet voor om, nóg niet....

Het zal overal wel zowat hetzelfde zijn denk ik.

Maar met een hoofd vol mooie herinneringen en gevoelens die niemand ons meer kan afnemen, tenzij  meneer Alzheimer later... zetten we de volgende weken en maanden tevreden in !

Het was heel lang geleden dat ik nog eens samen met mijn kleinkinderen op de foto ging, en dat moest er dan vandaag maar een keertje van komen ! 

Het sneeuwde gisteren en eergisteren uren aan een stuk, wat de hele regio in een wit kleedje hulde. Meer dan twaalf centimeter sneeuw, in geen jaren meer gezien! Wie er niet door moest met de auto had geluk, want de files waren niet te overzien...Goeie laarzen en een dikke jas waren nodig voor een wandelingetje, ook al duurde dat geen uren. Voorzichtigheid was geboden, maar de losse, goedplakkende sneeuw  zorgde dat ik niet schoof en in alle rust mijn "Romeinse Put" kon fotograferen in deze winterse pracht. De eendjes zochten tóch nog het beetje koude water op, zaterdag en zondag zou het wak wel helemáál bevroren zijn...Er scheen een laag zonnetje vanuit het zuidwesten wat alles nog sprookjesachtiger maakte. "Geniet ervan" scheen het te willen zeggen en dat deed ik !!!   

Juist vóór ik in één van de zwartste periodes uit mijn leven belandde, heb ik blijkbaar tóch nog een pareltje van een foto gemaakt. Het was eind juli toen ik hem schoot! Toevallig had iemand een recente foto van mijn kleindochter nodig en ging ik op zoek...

Toen ik dit "ZomerZoentje" deze middag ophaalde aan de school was het eerste wat ze zei " Oma, jij bent mijn allerliefste oma hoor"! Zoiets maakt je hele week goed, regen of géén regen. Thuisgekomen at ze zo'n HOOP patatjes dat het veel volwassenen verstomd zou doen staan. Waarschijnlijk is ze weer in de groei, en het gaat tóch al zo snel ...  

.

Ja, deze is inderdaad wel een stuk of wat jaartjes geleden ! Ik denk nog veel aan die tijd in mijn kleuterklasje.... voor mij zwaar maar o zó bevredigend werk! Een uitstapje af en toe hield de moed erin en feestjes of evenementen brachten weleens stress en overwerk mee maar de welverdiende vakanties maakten dat nadien weer goed.

De naam van elke kleuter kunnen herinneren wordt na zó lange tijd moeilijker en moeilijker. De gezichtjes herinner ik mij daarentegen nog altijd, die heb je telkens een tiental maanden lang voor je gezien en zijn bijna onuitwisbaar... 

Ja, ze worden zo gauw groot. Wat eerst nog een piepklein baby'tje was is nu al een heel brokje. Een blokje dat ik op dit moment niets eens meer mag oppakken, té zwaar voor mijn rug... En die ik elke keer vooruitgang zie boeken in beweeglijkheid, eerst omrollen, handen zetten, dan zitten,  opduwen, achteruit-, opzij- en eindelijk vóóruitkruipen. Lopen zal niet lang op zich laten wachten denk ik.

De grote zus daarentegen is zo lief, ze laat zich graag lang knuffelen en komt dan prompt met een oplossing voor mijn probleem ( = alleenzijn en hen zo missen ) " Oma, IK ga voor jou een man zoeken !" De lieverd, ze vindt het zo erg voor mij ook al is ze pas 3.5 jaar oud. Je kan van dat mooie snoetje aflezen dat ze superblij is als je bij hen binnenstapt " OMA !!! " , en ze laat alles vallen om een dikke knuffel te geven.