Archief

het model

kleed je uit

dat ik je schoonheid zie

in al zijn pracht

ik durf niet

dit jou te vragen

heb veel te lang gewacht

het betaamd toch niet

spreekt nu een stem

binnenin mij toe

die stem uit het verleden

rond preutsheid en zonde

het roept van beider kant

het roept zo even hard

zo ligt de vraag

mij in de mond

sterft op mijn lippen

kleed je uit

dat ik je schilderen kan

als ik dat mag.

dala

onbereikbaar

jouw ranke lijf

danst voor mijn geest

de zachte woorden uit jouw mond

liefkozen mijn herinneren

mijn armen willen je omsluiten

maar afscheid is mijn bruid

de droom van vele tijden

sluipt

rond de morgen van mijn nacht

er is geen grens aan het verlangen

geen grens

aan jouw onzichtbaar

aanwezig zijn

bij het verdriet van elke dag

koester is jouw beeld

in het heden

van mijn denken

jij brengt licht

in de duistere plaatsjes

van mijn ik

zo zal ik triestig zijn

iedere dag

dat jij er niet bent

wetend

dat je er nooit zal zijn.

              dala

zon brengen

buiten de greep

van een verloren droom

wandel je

in mijn verbeelding

onwerkelijke realiteit

van kleur en vorm

die mij stand laat houden

binnen de grimmigheid

van dit aardse bestaan

terwijl ik vluchten wou

zo menige keer

naar de ongrijpbare verten

van het eeuwige

alles of niets

zo de schoonheid

van jouw behouden lach

mij wat opbeurt

zodat ik opnieuw

in blijheid leef

zon breng

naar wie er nood aan heeft.

dala

Ieder mens die veel alleen is wil wel eens dieper op de zaken ingaan door eens een langer gesprek dan altijd vluchtig omdat de jachtige, drukke tijd, het niet toelaat.


ik wou    

helaas dan maar

verlangens blijven

niet ingevuld

niet begrepen

mis verstaan

veel is het niet

wat ik wens

niet vast verbonden

ook niet vluchtig zo

als een verpozing

zo af en toe

een babbel

een knuffel

je bent er niet

meer en langer

dan het af en toe

nu mijn deel

afgemeten veel te kort

je bent zo druk bezet

vreugd en pijn

gemengd in die ene beker

niet in twee teugen leeg

dan weer het alleen zijn

helaas dan maar

er is niet meer

voorlopig toch.

Als je als oudere man, leeft met een jongere vrouw die nog uit werken gaat, dan schrijf je wel eens zo'n pessimistisch poëem.


ach
 

zij met wie ik drinken kan

heeft geen dorst meer

naar mijn gevoelig zijn

dan maar water in de wijn

zorgen al wat je wilt

van beider zij

maar de fijne drank

wordt elders gedronken

door anderen genoten

ik leef

in eenzaamheid en

wie er houdt van mij

dat weet ik wel

maar leef

te ver af van iedereen 

hoe wou ik nu met jou

de fijne drank gaan drinken

in begrip en samen zijn.

dala