Archief

.

een beeld, nog dichterbij

.

ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt

misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg

ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt

dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt

kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be

Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo

.

uit: getuigenis van een vriend (2)

.

witte golven

.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las

ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker

en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij

ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat

alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

.

uit: getuigenis van een vriend

.

al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden

koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht

het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt

het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan

kerima ellouise ©

.

de eerste sneeuw

woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november

een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden

we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen

leven en ademen het licht
zonder aarzelen

het sneeuwt vlinders

En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen

ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen

geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee

kerima ellouise ©

.

zonder één geluid

achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog



kerima ellouise ©

.

.

muze

ergens in een molen
schuilt een vlinder. het is nog ochtend.
of misschien is het slechts
een lichte vorm van ontwaken.
een onvergetelijke droom.

straks zal hij doodgaan.
voorzichtig de lucht in of
met vleugels op de grond.

ik denk aan bloemen.
hoe we zijn geboren. dat
het zo nooit is gebleven. de vlekken
en waar we leven.

ergens sterft een vlinder.
in iemand.
van het reizen moe.

kerima ellouise ©

... afbeelding: Vladimir Kush ...

gebroken tijd

ik praat
jij zwijgt in liefde

het verleden bloeit
als duizendschoon

je mond was rood
je verwelkomde mij
het was het enige dat telde

ik sta op
uit mijn gedachten
en veeg de bladeren van je stoel

er was niemand gelijk aan jou

fluister nog een keer, mijn lief
uit gratie van de dood

kerima ellouise ©

Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=OBOgmMrmbeY

ogen van zand

ik herinner me woorden
als nerven
in hun groei

er waren kinderen
en kastanjebomen

vogelpootjes
'n kopje groter

en niets vroeg naar schaduw

we speelden met elkander
in een lichaam zonder honger
wisselden van leven, nooit om te vergeten

ik was moeder en dan weer meisje
ik was cowboy en indiaan

en ik werd zand
schuilend voor regen

anders dan het was

                                     kerima ellouise ©

op de heuveltop

novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid

windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen

het veroveren was kinderspel

nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus

de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht

kerima ellouise ©


afbeelding: beelden in Gees