buiging
en nu de stenen
een stille stem dragen
vertragen mijn handen
het licht
het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond
wordt moeilijker dan
elke waarheid
ook
in het huis
of een open oog
het blijft oneindig lief
te hebben
de stenen spreken
dat wil ik geloven
binnen bereik
kerima ellouise ©
afbeelding: beelden in Gees
vanaf hier
vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat
je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-
ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan
ga liggen in de duinen
mijn lieveling
laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon
word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend
kerima ellouise ©
uit tijden
morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag
sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel
dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang
ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons
meer dan één keer huilen
had ik morgen geleefd
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2013
roos
zij draait
oog in oog met de stilte
schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen
een bloemblad blijft liggen
verderaf
er is geen wederkeer
ongeschonden
kerima ellouise ©
0.8.00 uur, 18 oktober 2013
hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij
er zijn kinderen
zijn handen veegt hij af
uit regelmaat
wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen
langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd
de wind is hem te hoog
elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf
in de muilen van twee werelden
tussen w...
*
ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal
alles ligt nu stil
kerima ellouise ©
een vogel en een viooltje
'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'
gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam
nu is het middaguur
uit wijzers getreden
om de stilte
in acht te nemen
van een gevallen veer
tussen viooltjes
kerima ellouise ©
tentoonstelling
klik op de afbeelding om te vergroten
vernis-sage
ik geef de tijd
aan een kunstenaar
als fijn zand dat schuurt over stilte
hij vraagt welke waarde ik wil geven
aan enkele uren houdbaarheid
wijzers en woorden stromen mij voorbij
koud en warm en af en toe
een traag verdriet
ik zie beelden bewegen
de zon komt op
en gaat weer onder
waarom antwoord je niet, vraagt hij
ik wacht op de stem van een mens
antwoord ik
half in hem en half in mij
er is meer dan ruimte genoeg
kerima ellouise ©
... geschreven voor de vernissage van de tentoonstelling van Joske Vranken (grafiek) en mezelf (gedichten) ..
in het park
hij leunde
boom, zei ik
dag en avond
ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien
brug, vertelde de wind
van hem naar haar
ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij
kerima ellouise ©
het meest in trek
ik wil met je scrabbelen
krabbelen, krinkelen
krielen
liefde leggen
je mag ook beginnen
met lief, in veelvoud
en minutenlang
ik zal dalen of klimmen
lust of lijf speels aanlijnen
in letterwaarde
en wanneer je het x-drieletterwoord
vanuit je handen vormt
zal ik je met blanco blokjes
toefluisteren
dat life veel meer is
dan 3 X woordwaarde
kerima ellouise ©
ongezien
men zegt
dat ik zwart schrijf
en zo is het ook
hoe lang nog, vraagt
een ander
de woorden slaan
mij koud om het hart
ik ledig het hoofd
om het zichtbare niet te verwarren
met het onzichtbare
zwart op wit
ergens middenin houd ik
een regenboog tussen vingers
voor wie dichter wil komen
op te droge grond
kerima ellouise ©