MUSKUSEEND OF KAAPSE EEND
Bananenwater wordt door de eilandboeren gebruikt om hun plantages te besproeien. Daardoor is een
opslagtank noodzakelijk. Bijna elke plantage van 1 hectare of meer heeft zo'n wateropslagtank. Waar water
is, is er leven en trekt vogels aan. Sommige tanken zitten vol guppies of karpers. Anderen boeren houden
eenden en de laatste jaren worden de watertanken bezocht door in het wild levende witte reigers. Zij eten
guppies of muggenlarven. (De kleine witte zilverreiger komt op een later tijdstip op mijn blog. Ze zijn zeer
schuw en ik ben nog bezig met een schuilhut te bouwen ;-)
***
***
***
***
***
***
***
***
"My name is Henk". Het is baltstijd! Ik zit achter de vrouwtjes aan... Laat me maar met rust.
***
***
***
Met z’n rare rode wratten op de neus en rond de ogen, z’n korte poten en grote voeten, mag de muskuseend
zich zeker niet moeders mooiste noemen. Maar aantrekkelijk zijn ze wel, vanwege hun tamme, sympathieke
karakter en de geringe eisen die ze stellen aan hun verzorging.
***
De Spaanse ontdekkingsreizigers die de muskuseenden in de zestiende eeuw vanuit Midden- en Zuid-Amerika
mee naar Europa namen, wisten dat ze op de terugtocht geen honger hoefden te lijden. Ze hadden bovendien
iets om mee thuis te komen: een makkelijk te houden, gedomesticeerd dier waar veel vlees aan zit.
De eenden die ze van Peru tot aan Mexico aantroffen, bleken bovendien bijzonder lekker te smaken, een
culinaire delicatesse die nog altijd de wereld rond gaat onder de naam Barbarie eend.
***
De oorspronkelijke naam - in het Engels muskavyduck – verwijst niet naar Moskou, zoals wel eens wordt
beweerd, maar naar de Miskito indianen in Nicaragua en Honduras, of naar de Muisca, een Colombiaanse
indianenstam. In elk geval dienden de eenden in dat deel van de wereld al eeuwen geleden voor de
voedselvoorziening en waren ze vooral ook in trek vanwege hun hoge vruchtbaarheid, waardoor ze zich snel
konden vermeerderen, soms wel met drie nesten per jaar.
***
***
