Argentinië presenteert zich als een land vol tegenstrijdigheden: Buenos Aires, met zijn blik gericht op het oude continent, Europa; het binnenland, gericht naar zichzelf in volle ontplooiing. Wat drijft mensen om een nieuw land te bevolken? Dit boek probeert de voetsporen te volgen van de goudzoekers in Patagonië. Patagonië, het einde van de wereld, het begin van een nieuw leven. Voor vele Europeanen is dit een totaal onbekende streek, hoewel de geschiedenis verbonden is met die van Europa.
De taal is het voornaamste instrument waarmee de mens weigert de wereld te accepteren zoals ze is.
Wij hebben het vermogen, de behoefte, de wereld te loochenen of te 'ontzeggen', ons een andere voorstelling te maken, haar anders te beschrijven.
George Steiner
Hoe vaak zeggen we niet : woorden schieten me tekort. Meestal is dat om emoties uit te drukken. Emoties van spijt, dank, verdriet, plezier, liefde... Juist dan komen echte woorden. Woorden in tranen, in een schaterlach, in een omhelzing. En dat zijn Echte Woorden voor mij.
Voor Pascal Paepen zijn zakendoen en economie altijd al een tweede natuur geweest. In Londen, diep in het financiële hart van de City, voelt hij zich dan ook thuis.
The Crosse Keys is een pub gevestigd in een voormalige bank die zaken deed met China. Binnenin gaat het er druk en luid aan toe en Paepen lacht wanneer hij onze verwonderde blikken ziet. "Dit is waarschijnlijk een van de goedkoopste adresjes in deze buurt. Het moederbedrijf JD Wetherspoon is beursgenoteerd, maar deze pub houdt de prijzen voor gerechten bewust laag. Hier maken ze geen winst op het eten, maar enkel op de sloten bier." Toen enkele jaren geleden KBC een Britse bank overnam die juist hierin was gespecialiseerd, greep Paepen snel de kans om zijn koffers te pakken en naar Londen te verhuizen. Voordien was hij zeven jaar lang trader in de marktenzaal van Brussel.
Je loopt in een prachtig landschap, een mooi pad slingert zich als een schitterend lint tussen een kleurrijk herfstbos en een mooie groene vallei. Je loopt op het pad en ziet een beetje verder een bordje staan, met daarop in gouden letters:
op dit pad ligt om de 130 passen een steen, hiertussen zul je een diamant vinden
Je kijkt een beetje rond en ziet in de vallei de konijnen en hazen rond hun hol spelen. Je ziet een eekhoorntje over het pad razen en in een boom springen. Het klautert schattig naar boven op zoek naar nootjes. Je kijkt voor je op het pad en ziet de eerste steen liggen. Je raapt hem op en bekijkt hem, een gewone steen, mooi wit, maar verder niets dat lijkt op een diamant. Je begint te stappen, je telt elke stap. 130 passen verder zie je weer een steen. Je raapt hem op, geen diamant. Haastig stap en tel je verder, je passen goed afmetend, dat je zeker niet te grote of te kleine passen neemt om geen steen over te slaan, volgende steen, weer niet. Het landschap verandert, de vallei glooit over in een prachtig zonnebloemenveld. Ze staan statig rechtop met hun bloemblaadjes naar de zon, een zon die je huid gezellig prikkelt, maar jij telt, 1,2,3,4, 130, je gooit de steen die weer geen diamant is, het bloemenveld in. 1,2,3, het landschap verandert weer, de kleurschakeringen zijn pastelprachtig. 129,130 weer niets, verder en verder, haastig stap je door, reikhalzend kijk je of je de volgende steen al ziet liggen en of hij schittert niets, en niets en..een paar kilometer verder, terwijl je naarstig naar je voetstappen kijkt en telt, bots je plots op een grote rotsblok die op de weg ligt. Je loopt er vlak met je hoofd tegen. Je wrijft verveeld op de pijnlijke buil op je voorhoofd en kijkt nors naar de muur die voor je staat, in het midden hangt een bordje. Met gouden letters staat erop geschreven: En? Heb je de diamant gevonden? Heb je de mooie zonnebloemen gezien, heb je het schitterend rozenveld gezien? Heb je de vuurrode berk gezien? Heb je het hertje gezien tussen de bomen, het was niet bang van je, eerder nieuwsgierig en daarom kwam het zo dicht, je kon zo mooi zijn goudbruine vacht bekijken in de mooie herfstzon. Heb je de zon op je huid gevoeld? Heb je de streling van de wind langs je wang gehoord? Heb je de intens blauwe aromatische lavendel gesmaakt? Nee? Dan heb je waarschijnlijk ook de diamant niet gevonden dat al deze pracht in je hart wou achterlaten.... Spijtig, opnieuw kan je niet beginnen, sorry, wegens werkzaamheden is de terugweg opgebroken. Je kan wel je weg verder zetten en misschien in de toekomst opnieuw proberen om de diamant te vinden die op de volgende weg ligt.
Je loopt teleurgesteld langs de rotsblok heen en zet de weg van je toekomst verder .
Je kijkt voor je, je ziet en weg, een slingerpadje door een prachtig landschap, net zoals voorheen. Je neemt jezelf voor dat je nu wel om je heen zal kijken. Je zal de eekhoorn zoeken, de konijntjes in het gras, de bloemen langs de kant van de weg. Je blik is al gericht op elke verte, tot aan de einder zijn je ogen op zoek naar de schittering van een diamant. Wanneer je een stap wil zetten,loop je weer prompt met je hoofd tegen iets op. De botsing komt hard aan, weerom wrijf je over de tweede bult op je voorhoofd, nog bozer dan voordien. Opzij op de spiegel waartegen je gebotst bent, hangt een bordje, met gouden letters staat erop geschreven:
Je toekomst is een weerspiegeling van je verleden als je leeft van het verleden in je toekomst.
De enige manier om dit te doorbreken is leven tussen de rotsblok en de spiegel in, en die plaats heet: NU. De enigste plaats waar jij je diamant kan slijpen.
Sri Sri Ravi Shankar gaf vorige week een intervieuw, op de vraag van de journalist of hij hoop had naar de toekomst toe voor ons en voor de aarde, lachte hij heel vriendelijk, zweeg een tijdje, zijn ogen twinkelde van vreugde en vrolijk. Hij zei:
"Er bestaat geen hoop in NU, NU is, en dat is altijd fijn."
Zeg me hoe je supermarkt is en ik zeg je hoe je maatschappij eruit ziet....of gewoon vrouwepraat
Ik was duidelijk in een stemming om U tegen te zeggen, een dag om eigenlijk niet uit bed te komen maar dat was al te laat. Ik zat al aan de ontbijtafel.Een dag om zeker niet buiten te komen maar dan zou ik me ergeren aan alles binnenshuis en ik erger me liever aan de dingen buitensshuis dus ging ik maar naar de supermarkt niettegenstaande ik niets nodig had, zoek daar zeker geen logica achter want dat is vrouwelijke filosofie.
t Was maar om de dag te doden die ik begonnen was in een rothumeur of mood de mierda zoals Marce dat zo plastisch kanomschrijven.Meestal ga ik dan naar de afdeling droogdinges, of te wel afdeling van zeep-handdoekjes-tafellakens en zo meer, om te kijken of er iets tussen ligt dat mijn dag kan kleuren.Toen ik tussen deze rayons liep, kreeg ik de indruk dat die helemaal anders gevuld zijn dan in belgie. En ik vroeg meaf wat er zo anders was ?
Ik begon dus een onderzoek en startte met te kijken wat er zoal lag en hoe het er bijlag.
Wel allemaal heel geordend en netjes, bij de handdoekjes kon ik niets naar mijn gading vinden, de fletse kleuren van roos, paars, belebberde bloemekes konden me echt niet bekoren, ook de tafelkleedjes met al hun mogelijke karookes konden mij niet opfleuren, wat een ouderwetse fletse boel. Ik naderde de stand van de shampoos en dit leek me al beter, een hele rayon vol wel125 verschillende shampoos met nog meer verschillende kleurtjes, diversiteit aan kruiden en chemische rommel om zelf kaalhoofdigen te wassen als je het mij vraagt. Naast de shampoos een hele resem haarlotions, haarbalsems, cremes , verzachters, ontkrullers, krullers, voor blinkend haar , voor dof haar, om sluik en weet-ik-nog-niet-wat voor haar. De dames op de flessen toonden hun haartooi met zoveel elegantie, net van de kapper maar volgens hun kleding net van onder de douche....iets klopte er niet. Na dat gewas en gespoel is het natuurlijk voor een dame nog niet gedaan. Volgende stap: de haarlak, in alle mogelijke merken, van uiterst strong tot zijdezacht, in sprays, aerosols en vloeibaar, van gel tot brilcreme, heel het gamma uitgespreid over bijna twee rayons.
Als een dame dan haar haar gewassen heeft, kan ze aan de rest beginnen lijkt het wel, want de volgende rayon toont mij al de mogelijke zeepjes in kleurtjes geurtjes van chemische poespas tot het hele gamma van kruiden en bloemen.Dit leek me al intressanter want ik was op zoek naar een heel gezond fris zuur zeepje dat mijn tere belgische voddehuid een beetje in conditie kan houden, ik liet de hele alkalische rimram links liggen op zoek naar een puur zuur zeepje. Aan het einde van de rayon had ik nog steeds mijn gegeerd zeepje niet gevonden, wel duidelijk 1000 anderen in alle mogelijke welriekende vormen behalve in een gezonde om mijn tere geliefde huidflora te beschermen. Net toen ik de moed begon te verliezen en de stemming waarmee ik de dag begonnen was, terugkeerde, vond ik onderaan, een voor mijn slechte rug bijna onmogelijk plaatsje, een zuur zeepje maar aan de reuk te ruiken had het een reden om helemaal onderaan te liggen, waar ik het dus ook weer teruglegde, niettegenstaande mijn slechte rug. Juist als ik iets gevonden dat ik misschien zou kunnen kopen in dit megagamma van vrouwelijk verwennerij, gooit het geurtje roet in het eten. Mijn huid is me dierbaar, maar een gezonde mens wil toch wel wat meer dan witteschapenwollensokken, deze periode ben ik wel ontgroeid.
Na de rayon van de zeepjes kwam ik in het rijk van de ontharingsprodukten terecht.Zelfs na 15 jaar ervaring in een apotheek wist ik nog niet dat er zo een verscheidenheid aan ontharingsprodukten bestonden, laat staan dat ik wist dat er vraag naar was, naar die diversiteit.Ik keek ze vluchtig allemaal na van cremes tot pastas, van schuim tot lotions, van chemische mix over kruidenaftreksels tot hypoallergische poespas.In potjes, tubes, flesjes, spuitbusjes en aerosols, allemaal voor zachte satijn verleidelijke benen.Na de cremekes en andere smeerbare hulpmiddelen kwamen de mesjes aan de beurt, vrouwelijke scheermesjes in meer vormen van zachtheid en tederheid dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Beentjes ok?Dan gaan we over naar de rest van de body, het buikje , wat je daar kan aansmeren stalden ze me in de volgende rayon tentoon : cremes , sprays, gel en ander minder gedefinieerd goedje om al het overtollige vet kwijt te geraken dat zich daar vrouwelijk ophoopt, even terug naar de dijen waar we natuurlijk de cellulitis aantreffen en we wederom een hoop aan hulpmiddelen hebben om dit euvel op te lossen, ik weet bij God niet waarom dit mankement nog in de wereld is : handschoenen in alle mogelijk maten en diktes, massagedoosjes met en zonder zeep, tubes, potjes, flesjeswederomgevuld met heilzame chemische geheimpjes over kruidenmiddeltjes tot nutteloze lotiontjes toe. Of het veel uithaalt dat gesmeer en gewroet van het vrouwelijke ras zo vroeg in de morgen in alle rush naar werk toe of tussen de soep en de patatten of even vlug tussen de luiers door, mijn vrouwelijke intuitie zegt van niet, maar wie ben ik als ik hier het resultaat zie van al dat marktonderzoek naar zedes en gewoontes.
Dijen rond, buikje plat, benen glad, klaar om de sprong naar het gelaat te maken. De make-upstand staat te schitteren in al zijn kleurenpracht en stuurt een palet van schoonheid de supermarkt rond.
Waaw als je na een bezoek aan deze rayon nog niet als een diva over straat loopt weet ik het ook niet meer, ik ben er nooit in geslaagd, maar als ik zo eens om me heen kijk, zijn er toch wel een paar die hier en daar iets hebben kunnen goedmaken met een potloodje, borsteltje ofpoederdoos. Kleur je snoet en je dag, misschien was het dat wat me ontbrak, deze morgen....
Nu we toch aan de kleurtjes toezijn mogen we natuurlijk ook de haarkleur niet vergeten. Zouden er nog vrouwen zijn met hun oorspronkelijke kleur? Blondjes willen graag iets blonder zijn, bruintjes eisen een kastanjegoudglans, zwartjes zien het zwart op wit niet zo goed zitten. Grijs wordt kleur en kleur wordt grijs, naargelang de smaak en de gemoedstoestand van het vrouwelijk ras. Aan deze veeleisende karaktertrek wordt vollop tegemoet gekomen in deze rayon, waar het gamma eindeloos en kleurrijk staat te blinken. Een heel herfstbos kunnen ze er mee kleuren, alle tinten zwart, bruin, rood tot geel groen en blauw, tja ieder haartje heeft zijn gaartje.
Toen ik schuddebollend naar het gamma kleurtjes stond te kijken,begon ik mij lichtelijk af te vragen wat dit eigenlijk allemaal betekende voor de vrouw die hier elke dag haar gading moet vinden, die die ook waarschijnlijk wel vindt (tzou maar erg zijn) en die dit dan ook nog allemaal gebruikt, voor wie en voor wat -zou een mens zichzelf afvragen.
Ik was bijna aan het einde gekomen en toch miste ik de hele gewone dingen, zoals echte vrouwelijke spulletjes bestemd om haar eigen higiene te verzorgen en om zich goed te voelen voor zichzelf, even niet voor al die andere pottekijkers.Ik zag in een klein rayonneke eindelijk het maandverband liggen, 1,2,3 en ik was uitgekozen. Hier vond ik geen gamma van geurtjes en kleurtjes, anti-allergische extra dunne heerlijk nietsmerkende merken. Hier lag : 1,2,3 en gedaan.
Bij de tampons, sorry heren, maar als je al zo ver gevolgd bent kan dit er ook wel bij, ook bij de tampons geen gekeus van satijnzachte inbrenghulsjes of andere heerlijk verwennend materiaal, nee wederom : 1,2,3 y basta!
Tja tis wel te zien dat hier geen mannen mee gemoeid zijn, dit is typisch vrouwelijk, enkel voor haar persoonlijk genot en dat vraagt dus niet om een resem aan keuzes, wat kan mij mijn benen schelen, mijn zijdezachte haar of mijn wulps gekleurde lippen als ikdeze verzorging moet ontberen ?
Voor wie bestaan dan die glinsterende rayons van voorheen ?Is de doelgroep dan wel de vrouwen, ik begin hier stilaan mijn twijfels te krijgen. Na een vraag aan een verkoopstertje dat tussen de rayonnen dartels of ze een intieme zeep hebben, bekijkt dat mens mij aan met een blik van ....Nee dus. Wederom een frisse intieme verzorging voor het vrouw-zijn alleen enhet is beperkt of zelfs helemaal niet bestaand!
Over mijn mood de mierda gesproken, ik begon licht te stomen. Ontsminkingsdoekjes, hallo nog nooit van gehoord, daar een hoopje watte en als dat te duur is gebruik je wc-papier. Oorstokjes van hout, hier heb je een doosje met plastieken stokjes, zijn ook stokjes en waarom zou je daar nu een keuze in moeten maken. Een haarborstel, zacht in gebruik? Als hij maar borstelt ,een schuurborstel kan je ook nog nemen maar dan is de keuze rond.Het resultaat is het beeld, the image, het eindresultaat, madame, niet of dat nu pijn doet of niet, niet of het de vrouw een comfortabel leventje geeft of niet.
Ik overliep nog even de rayons die ik gezien had, ik bekeek de mensen om me heen. Vrouwen die duidelijk heel deze rayons afliepen en alles gebruikten, steelden inderdaad meer blikken van het mannelijk gezelschap aan de kassa, maar of ze zich wel echt goed voelt in haar vel ? Die blik maakt voor haar misschien wel iets goed, maar onder elk laagje verf zit toch ook de waarheid en bij elke kleine waterval van traantjes, komt die toch weer bovendrijven. En die traantjes zie ik zo voor me, bekijk nu eens een vrouw die dit alles zou moeten gebruiken, je valt gewoon steendood neer van oververmoeidheid. Lopen we even het rijtje eens af :
De verdomde wekker loopt af, manlief vliegt uit het bed om een heerlijk tasje koffie te zetten, de kindertjes lopen gezwind en zingend naar hun eigen badkamer en maken zich klaar om naar school te gaan in alle harmonie en eensgezindheid met zus of broer alnaargelang wie ze tegenkomen in de badkamer. Daarom heeft moeder al de tijd om zich terug te trekken in haar badkamer en aan het ritueel te beginnen, gelukkig is de spiegel nog aangedampt van vaders douche en ziet ze zichzelf niet dadelijk in de spiegel, haar benen heeft ze gisteren als behandeld, die zijn nog even zacht; de dijen behandelt ze wel even met de anticellulitisgel die ze 's morgens moet gebruiken, de nachtcreme spoelde ze af in de douche. Terwijl de ochtendcreme intrekt, kan ze een douche nemen en wrijft ze nog eens even bikkelhard op haar dijen om de gel zijn dubbele werking te geven. Even oppassen dat de douche haar haar niet nat maakt want ook dat is gisteren gewassen, gespoeld, gekleurd en natuurlijk gebrushed met een precisie om U tegen te zeggen, een borstel erdoor en klaar is kees, hehe, ze zucht ervan maar is toch tevreden over het reslutaat, hoewel hier een daar een kleine correctie altijd nodig blijft. Ze plukt vaardig een pluk watte uit de plastiek zak om met een reinigingscreme haar gezicht te reinigen en die verdomde watjes pluchen zo erg dat haar ogen er van irriteren, daimed vlug met een oogwetter in haar ogen spuiten of ze zijn morgen weer zo rood dat ze haar lenzen niet kan gebruiken. Vlug ritst ze de bodymilk uit te kast en geeft haar huid die zachtheid die het verdient, vernevelt in een geur van passie die dan weer voor de aandacht moet zorgen die het verdient....
Verder wordt er hier en daar een anti-rimpelcreme aangebracht voor alle valle voor, preventief nog steeds, houdt ze haar zelf voor, de lak wordt op het haar gespoten, de deodorant overal zo een beetje, de borsten even met een verstevigingspasta en na al dit is de spiegel weer kijkensklaar en ziet ze zichzelf met heel wat betere ogen dan voordien. Over ogen gesproken, de oogzakkenzalf wordt aangebracht met een zacht penseeltje, de kraaiepootjes worden toegedekt met de mantel der liefde, een gelleke ter versteviging, en als dit alles gebeurd is, wordt demake-up kit geopend en als een volleerde leerling van rubensiaanse kunsten begint ze aan haar afwerking, ze gaat heel het pallet af van pastelkleuren tot fel zwart en rood; voor de totale finishing touch even nog alle rimpeltjes plat strijken met een tube die daar speciaal voor dient, maar volgens haar niet erg effectief is. Maar misschien verbeeldt het zich alleen maar...Met een grote zucht verlaat ze de badkamer en hoort dat de kinderen al aan de ontbijttafel zitten, vrolijk bakkeleiend met papa die hen de cornflakes voorschotelt. Ze heeft dus nog even de tijd om haar mantelpakje aan te trekken, zijdezachte nylons over de even zijdezachte benen te trekken en haar schoenen aan te schieten, nadat ze gecontroleerd heeft of de nagellak op haar teennagels nog goed is. Terwijl ze haar nachtkastje voorbijschiet hollend naar beneden, spijt ze nog even een verleidelijk parfumpje op, een nieuw merk dat volgens de kenners je "gewoon vrouw" laat zijn....
Kant en klaar, of toch bijna, komt ze aan in de keuken waar haar tasje koffie klaarstaat en de kinderen net hun brooddoos wegstoppen met de hapjes die papa elke morgen zo lekker kan maken, boke choco. Ze pinkt tegen de jongste en geeft een zoen aan de oudste als ze de deur uithollen om de schoolbus te halen. Ze ziet dat ze nog net 5 minuten heeft om haar nagels te lakken en begint er dan ook dadelijk aan, terwijl ze haar man een zoentje toewerpt omdat dit op het punt staat om door te gaan. Moe valt ze op een stoel aan de keukentafel en ziet dat hij ook al alles in de afwasmachine heeft gezet zodat ze plaats heeft om de disolvent te gebruiken en haar potjes nagelverf uit te stallen zodat ze kan kiezen welke ze zou nemen vandaag. Haar afvragende in welke stemming ze is, mood de mierda, kiest ze er een idem ditto kleurtje bij en kijkt haar dag tegemoet met een rothumeur en vermoeide gedachten maar aan de buitenkant gaan ze dat al niet zien.Gelukkig heeft ze haar regels pas volgende week dus die kunnen de vergadering op het werk al niet verbrodden, toch controleert ze of ze alles bijheeft in haar handtas voor alle valle voor, ze is bij de vooruitziende vrouwen, je kan nooit weten. Als ze op de bus staat te wachten, rijdende in de bus en het stukje traject bus-werk wandelend, wordt ze van alle kanten nagefloten en hoort ze de ene macho opmerking na de andere en haar stemming wordt nog zwarter. Ne mens zou zich afvragen waarom die stomme mannen daar hun tijd in steken, denkt ze, terwijl ze nog even in een handspiegeltje controleert of haar lippenstift nog goed zichtbaar is........
Goo als die vrouw dat allemaal kan doen met door deze rayons te lopen, laat ze dan maar lopen, zou ik zo zeggen, voor mij hoeft het niet.
Leven, liefde Echte liefde ontmoeten in ons leven is leven. Voor mij is het niet zoals zoveel zeggen: neem maar genoegen met de middenmaat. Alles wat we meemaken in het leven zijn lessen waaruit we leren en leren is groeien. Soms zijn we nog niet klaar om echte liefde te ontmoeten. Het is soms beter om af en toe te mislukken. Mislukken is niet slecht, het is niet negatief. Het is juist het punt waar we opnieuw kunnen beginnen. Mensen die verbitterd worden na een mislukking hebben het spel van het leven niet door. Het leven is inderdaad spelen. Het leven serieus nemen is op een drama toelopen. Mispak je niet aan het woord "spel". In elk spel heb je regels en waarden. Het spel blijven spelen, wetende dat je verloren bent, is vals spelen. Je verlies aanvaarden en opnieuw beginnen, dat is volgens de regels spelen. Je moet steeds spelen met de gedachte dat je gaat winnen, in je achterhoofd houdende dat verliezen erbij hoort en waardevol is.
Verliezen is 2, mislukken is winnen. Je mislukkingen aanvaarden is enorm waardevol, het is als winnen. Een spel verliezen kan je op twee manieren: je verlies aanvaarden en eruit leren, je kan ook verliezen en daardoor zo verbeten worden dat je daarna wil winnen, kost wat kost. Die kost is meestal veel te hoog.
Leven heeft niet veel met winnen of verliezen te maken, net zoals een spel. Het is plezant om te spelen, als je met plezier speelt, win je altijd. Leven is verliezen en daardoor winnen. Met plezier leven, dan win je altijd. Het is net zoals zingen. Er zijn niet veel mensen die goed kunnen zingen, dat mag hen niet weerhouden om toch te zingen als ze blij zijn of gelukkig. Zingen is zingen, dat doen we omdat wij dat willen. Alleen professionele zangers zingen voor anderen. Wij zingen gewoon voor onszelf. Dat is net zoals leven. Alleen professionele leven voor anderen, en die professionelen zijn Buddha, Jezus, Hara Krisna, moeder Theresa, Gandhi en al die anderen. Wij leven voor onszelf. En verwar dat niet met egoisme. Egoisme is een term die ons wordt opgelegd van buiten af. Het is een spelregel die de maatschappij ons oplegt, niet het leven. Leven is egoistisch spelen en genieten voor onszelf. Wat vertelt ze nu allemaal hoor ik je denken. Das niks. Denk maar gerust J.
Elke dag opnieuw de dagelijkse dingen confronteren op het moment dat ze zich stellen is leven, lachen op het moment dat je een lach voelt is leven, genieten van het moment nu omdat jij daar zin in hebt, is leven. Het is niet dubben of bekvechten voor wat er in het verleden of in de toekomst "zou kunnen msschien" passeren. Nee, leven is NU. En leven is JIJ. Je kan ook niet leven voor anderen, dat heeft geen zin. De anderen moeten hun eigen leven leiden, of lijden, zoals velen te vaak doen, maar dat is dan hun probleem en niet het jouwe. Iedereen heeft een keuze in het leven, die keuze houdt in dat je kiest voor jezelf, voor anderen kan je niet kiezen, daar zijn we te onwetend voor. Wij weten niet wat goed is voor anderen, we weten het vaak nog niet eens voor onszelf.
Er is een verschil tussen leven en maatschappij.Leven is JIJ. Leven doe je voor JEZELF niet voor anderen. Leven in een maatschappij is leven voor anderen, is de kudde volgen. Dat hou je misschien een tijdje vol, maar dat heeft geen zin: de maatschappij doet toch haar eigen zin, de maatschappij leeft voor de maatschappij niet voor jou. Dat is juist het verschil.
Na al wat ik ervaren en gelezen hebt, weet ik dat leven NU is. Op het moment dat je bent, aandacht hebben, zien wat er rondom je gebeurt, waar je mee bezig bent, genieten en jezelf verliezen in het moment dat je NU iets aan het doen bent. Als je iets doet, al is het afwassen, en je staat terwijl te duppen over wat er gebeurd is of kan zou kunnen gebeuren, verlies je het plezier van de afwas J als je afwast met aandacht voor de afwas, het plezier om iets proper te krijgen, dan gebeurt er iets met je: je krijgt er echt plezier in. Probeer maar eens, elke dag opnieuw. En als je geen zin hebt in de afwas, laat je hem gewoon staan, daar vergaat de wereld niet van. Misschien wel de maatschappij, maar dat doet er niet toe.
Je kent de fabel wel van Lafontaine: de krekel en de mier. De krekel zingt heel de zomer, viert feest en de mier werkt en werkt. Als het winter wordt, heeft de krekel het koud en geen eten, ze klopt op de deur van de mier, die er warmpjes inzit. Zij leest de krekel de les, maar laat haar niet binnen. Het moraal? Ja die verschilt van standpunt: als je het vanuit de maatschappij bekijkt: de mier heeft gelijk, de mier IS de maatschappij. Als je het vanuit het leven bekijkt: de krekel heeft gelijk, de krekel is LEVEN.
Allemaal goed en wel, maar daar eet je niet van J Inderdaad. Of : no way...
Jezus zegt: wees zoals deze kinderen en het paradijs zal voor je opengaan. Jezus zegt ook: God geeft de vogels pluimen tegen de kou, eten als ze honger hebben, regen als ze dorst hebben. Dat is een heel andere fabel. Ik heb geleerd dat Jezus iets beter op de hoogte is van het leven, dan Lafontaine. Of je nu in hem gelooft of niet, dat speelt geen rol. Het zijn de woorden die kracht hebben, niet of hij er is of niet in jou ogen, daar stoort Jezus zich helemaal niet aan.
Sparen-werken-plichten-verantwoordelijk zijn-lijden-afzien, dat is leven, zegt lafontaine, ik zeg: dat is leven in de maatschappij. Dat is heel iets anders.
Jezus zegt: speel, wees vrolijk, doe de dingen die je graag doet, geniet, en wees er eerlijk in, net zoals deze kinderen en het leven (God) zal je alles geven wat je nodig hebt. Dat is eigenlijk waar het om draait. Natuurlijk heb je een keuze: leven in de maatschappij en min of meer overleven tot je niet meer kan. Je kan ook leven een beetje aan de rand van de maatschappij en leven te over hebben. Dat is iets anders dan overleven. Onze maatschappij en al diegene die er baat bij hebben om die draaiende te houden, houden van het woordje: lijden, lijden is een waardevol gegeven in ons dagelijks leven. Hoe meer we lijden hoe beter we maatschappijmensen zijn. Daarom is het fenomeen om slachtoffertje te spelen zo ingeburgerd. Het geeft iedereen om ons heen de schuld en wij lijden, dus zijn we goed bezig. Ik zeg juist: hoe meer we LEIDEN (ons eigen leven) hoe meer plezier we hebben. En hoe beter we al spelend leven. Ik weet dat dit heel moeilijk is om te vertalen naar ons gewone leven. Je moet het eerst geloven voor je er verder in kan gaan. Ons eigen leven LEIDEN is verantwoordelijkheid opnemen voor onszelf en dat is de zin van het leven. Dit wordt vaak vertaald door de maatschappijmensen als egoistisch leven, dat is hetzelfde als appelen voor citroenen verkopen. Het leven leiden zoals jij dat wil draait op het einde uit op een eerlijk leven vol liefde naar anderen toe. Het is de dualiteit die het leven zijn zin geeft, het jing en jang: voor jezelf leven en daardoor voor anderen leven. Niet omgekeerd, omgekeerd is onmogelijk. Jing en jang draaien in een welgestelde richting, je kan ze niet omgekeerd laten draaien.
Je kan de krekel en de mier ook anders bezien: je kan mier spelen, omdat je dat leuk vindt, je werkt en verdient geld, tof, kan ik vanalles kopen. Dat is een volwaardige en juiste keuze. Maar geniet er dan ook van. De mier in het fabeltje is een gefrustreerde mier, op het einde zit ze warm in haar huisje met veel eten, maar alleen. Zij heeft in de ogen van de maatschappij voor anderen geleefd: gewerkt en afgezien, maar op het einde wordt ze geconfronteerd met "alleen-zijn". De krekel maakt de keuze in het leven om te zingen, te dansen, zichzelf amuseren met haar vreugde en hierdoor aanstekelijk vrolijk te zijn voor anderen. Een volwaardige en juiste keuze. . Als de mier en de krekel elkaar in de winter tegenkomen kan de mier zeggen: he komaan, kom binnen en zing wat voor mij, terwijl ik voor ons beide kook. Een vrolijke noot in je leven is ook een vrolijke noot voor al de toehoorders die willen luisteren, weer eigen keuze.
Eerlijkheid en liefde.
Weet je, deze twee woorden zijn zo eenvoudig en worden zovaak verkracht door onze denkwijze: eerlijk en liefde. Weet je dat deze woorden voor ons, maatschappijmensen, geen zin hebben? Wat is eerlijk zijn? Zeggen waar het opaan komt. Waar komt het op aan? Weet jij dat? Weet je buur dat? Nee, hoe kunnen we dan eerlijk zijn? Menselijke eerlijkheid bestaat niet, we kunnen het proberen te benaderen, maar benadering is niet hetzelfde als er juist op zitten. (hier kost de bus 80 cent, als ik 79 cent heb, benader ik de 80 cent, maar ik moet nog altijd te voet verder)
Liefde..wat is liefde. Menselijke liefde bestaat haast niet. Wat weten mensen over liefde: geven en nemen, je zelf opofferen voor een ander, je zelf wegcijferen voor een ander Wat weten wij over "geven"? En als we niet kunnen geven of niet weten wat het is, wat weten we dan over "nemen"?
Geven - Nemen = aanvaarden. Een heel moeilijk begrip dat aanvaarden. Aan onszelf geven wat we willen nemen is onszelf aanvaarden. En voor we dat doen, moeten we eerst ons eigen leven leiden, egoistisch aan onszelf geven wat we graag willen nemen, en we kunnen enkel nemen als we eerst aan onszelf iets hebben gegeven. Opofferen een maatschappelijk begrip, dat niets met liefde te maken heeft. Het refereert naar lijden en dat is iets wat het leven juist niet is. Onszelf wegcijferen, daar zijn we al iets dichter bij de waarheid. Maar we hebben langs geen kanten door wat dat inhoudt. Onszelf wegcijferen is juist het meest onmaatschappelijke wat we kunnen inbeelden: dat wil zeggen: onze ego doden en onszelf zijn. Onze gedachten stoppen en leven zoals we aanvoelen hoe we willen leven. Ego is een maatschappelijk begrip: het is gevormd in onszelf uit de spiegel die anderen in onze samenleving ons voorhouden. Onze ego is wat anderen willen wat we zijn, dat moeten we dus wegcijferen en dan kunnen we ontdekken wat liefde is.
Op het moment dat het slecht gaat, aanvaard het, leer eruit, probeer opnieuw, hoe moeilijk dat ook is: geniet ook van dat moment. Als je deze slechte momenten aanvaardt, wil dat zeggen dat je aanvaardt hoe jij bent en hoe de andere is. Als dat niet strookt met hoe jij het spel wil spelen, doe je het bord "mens erger je niet" dicht en begin je opnieuw. Probeer niet te denken, liefde is vooral NIET DENKEN. Liefde is aanvaarden. Liefde is jezelf zijn en aan jezelf geven wat je wil nemen. Dan pas kan je aan anderen aanbieden wat je zelf hebt.
Dwalen in een stad is als een reis rond de wereld. De massa slorpt me op, elke buur op het voetpad spreekt zijn eigen taal, ik kijk en observeer en blijf onzichtbaar op de zijlijn staan. Auto's zoeven om me heen, koppeltjes en mama's met kinderen parreren me op de stoep. Muziek weerklinkt uit de koptelefoons van voorbijgangers, uit de trekzak van een verloren gelopen artiest op de hoek van de straat. De scharenslijper fluit scherp bot vangend op het lemmet. Een terrasje lonkt.
De zon brandt. De wind huist elders. De parels op de pint op een tafeltje voor me weerspiegelen zweetdruppels op een zomerse huid. Zitten en genieten, bruinen, ogen sluiten. De nerveuze massa schuift voorbij. Het leven gaat verder, elders. Het mijne staat stil in een oeverloze spiegelende rivier, uitnodigend lonkend naar elke goede zwemmer. De ober brengt mijn natje en een hete trilling trekt door me heen. Koffie, heerlijk zwart, bitter en zoet tegelijk. Een buur leest de krant, slecht nieuws, kijk liever om je heen. Lachende vriendinnen tetteren over onbenulligheden, heerlijk. Waarschijnlijk goed nieuws. Een koppeltje staat lieflijk in elkaars ogen te kijken te dromen van een leven, een leven samen eindigend in oud worden, hoop. Spelende kinderen met scherpe stemmetjes sprokkelen een droom samen. Het terras is even mijn wereld. Bomen die me geschiedenis vertellen. Een plein dat leeft ergens verdwenen op een stadsplan.
"Ik zal je eens mijn waarheid vertellen, en het is beter dat je nu aandachtig luistert, nee je krijgt er geen woord tussen " verhit gaat ze verder. Hij luistert schijnbaar. Ik hoor hem zijn strategie uitdenken. Ze is mooi, je zou voor minder stratego spelen. De verscholen bommen huizen in haar woorden, hij flirt er gokkend doorheen op zoek naar de admiraal. De waarheid vertellen is een uitdaging. Voor mij te breekbaar. Je kan beter een paar sluiers ophangen, die sierlijk in de wind van je relatie dwarrelen. Gedrappeerde zijde tussen de zweem van waarheid en verborgen talenten.
Ze is wel eerlijk, ze zei: "mijn waarheid". Raar dat een frivole dame deze wijsheid hanteert. Waarschijnlijk is het daarom dat hij haar de moeite waard vindt. Zij is de waarde in zijn heit . Hij is de moeder in haar porseleinenkast. Slurpend aan mijn koffietje zie ik dat ze verder gaat, ze is niet te stoppen. Hij denkt, mijmert, waarschijnlijk over de laatste nacht samen. De tango van gisteren. Hun latijnse lust sluipt tussen hun ogen in. Ze geeft toe, glimlacht gewonnen. Hij overhandigt haar in een handkus haar trofee.
De waarheid zegeviert weer niet, hij ligt al lang vergeten op de keien van het plein. Wie geeft er ook om. Het zijn de woorden van ons lichaam die voor ons spreken, welke taal we ook brabbelen. De zweem in zijn ogen, de slinkse blik naar het kortgerokte serveusje breekt weer even de leugen. Hij is terug zichzelf en zij heeft dat juist gemist, haar trofee pronkend bekijkend. De waarheid vertellen is een kunst, een kunstgreep. Het is beter dat we ze achterhalen en stilletjes voor onszelf houden, daar schuilt juist haar kracht in. Een uitgesproken waarheid is breekbaar, fragiel voor elke misbruiker. Stille waarheid is als informatie, als kennis. En zoals men zegt: kennis is macht en stilte is kracht.
Maak van je hart een steen. Wat wil het volgens mij zeggen: het tegenovergestelde van van je hart een spons maken. Wat doet een spons? Je gooit ze in een emmer water en ze verzadigt zich met water tot het maximum. Dat zal je hart ook doen met de woorden die men naar je werpt, het hart zal die woorden zo opslorpen dat je er verzadigd van wordt. Dit is wat je je hele leven gedaan hebt. Je kunt de spons (je hart) ook uitwringen en leeg maken. Als je dit kunt doen verdwijnen alle ideeen die je in de loop der jaren hebt vergaard. Dan laat je al je geloftes vallen. Maar hoe zit het nu met die steen vraag je je af. Wat gebeurt er als je een steen tegen een steen gooit? Die ketst terug, de steen slorpt de steen niet op. Nu aanzie de grote steen als je hart en de kleine steen als het woord. Het woord (de kleine steen) wordt naar het hart (de grote steen) gegooid en ketst terug. Het hart doet niks met het woord, het creeert geen denkbeelden op die manier en wordt ook niet gevoed met het woord. "Hoe zit het dan met gevoelens" hoor ik je denken. Gevoelens zijn toch niets anders dan het natuurlijke, ja toch. Voel eens aan een steen als het koud is dan voelt het koud aan, warm als het warm is, nat bij regen en droog bij zon. De steen vangt het natuurlijke wel op zonder enige vorm van denken. Dus het egoistisch beeld bij het gezegde "van je hart een steen maken" zit er volkomen naast. Als we nu maar eens een steen konden zijn dan waren we al verlicht.
Lang geleden in een ander leven, heb ik België verlaten. Ik trok naar Argentinië en liet alles van mijn vorige leven achter me. Ik begon opnieuw. Dit deed ik met vallen en opstaan, om nu te zeggen dat ik volledig rechtopsta. Dit proces ging niet vanzelf, er zijn herinneringen die aan je blijven kleven. Herinneringen die aan materiele dingen kleven. Hier een stukje uit mijn dagboek van een paar jaar geleden:
Van de ene op de andere dag beroofd te zijn van al je dagelijkse voorwerpen is net of je iets geamputeerd hebt.Toen ik langzaam uit mijn verdoving ontwaakte, begon ik terug de draad van mijn leven op te nemen.Ik begon ook gewone dagdagelijkse dingen te missen.Ik stond soms als een verdwaalde te zoeken achter een kast waar dit of dat in lag, de kast was er niet en al de voorwerpen die er altijd in geborgen lagen waren ook buiten mijn bereik.
Op een namiddag stond ik als een verwaarloosde kat te janken in het midden van de keuken omdat ik zin had om een heerlijk tasje koffie uit mijn alesie tasje dat mijn zus mij eens gegeven had.Wat later was het stralend weer en wou ik dolgraag mijnblauwe T-shirt dragen diezo comfortabel was in de zomer.Als een gek doorzocht ik mijn twee plastieken zakjes die ik mee had genomen van thuis en die mijn hele hebben en houden herbergden, maar geen blauwe tshirt te vinden.Ik zocht soms radeloos naar mijn handige mooie bic waar ik heel der dagen mee geschreven had, radeloos in de lucht en om me heen graaiend want ik wist waar ik hem gelaten had maar ik was niet meer thuis.Mijn basketters waar ik bijna 3 jaar mee gelopenhad en die me als gegoten zaten waren onbereikbaar voor mij.
Als ik mijn ogen sloot kwam heel de living waar ik meer dan 20 jaar in had vertoefd me voor de geest en verdween dadelijk weer in de vlammen van mijn herinneringen.
Niet dat het me dagelijks bezighoudt. Ik hou er ook van om gewoon opnieuw te beginnen.Een nieuw nestje te bouwen samen met mijn nieuwe levensgezel, maar soms is het alsof ik gewoon maar iets nodig heb en het daar is omdat het daar al die jaren geweest is en ik met een schok tot het besef kom dat het weg is.Net zoals een amputatie moet voelen denk ik.
Dan denk ik weer : wat zijn materiele dingen, waarom houden we eraan vast en betekenen ze dan zoveel in ons leven ?
Op een avond van onze internationale bijeenkomsten hier in Buenos Aires, sprak ik met een russisch meisje, Katie.Ik vroeg hoe het met haar was.
Zij is hier alleen, is 22 jaar en werkt als lerares Engels in een school voor een horde 10 jarigen.Haar familie is verdeeld over Belarusia, zeg nooit wit-rusland want dan stijgert ze, en Canada. Zij krijgt geen visa om haar familie te bezoeken in Canada en dat stemt haar vaak triest.Ik bewonder haar moed om het alleen te wagen in een land zo ver weg van haar cultuur en haar roots, afgesneden van haar zus, moeder en haar beste vriendin.
-Geweldig !- was haar antwoord- Ik heb een tafel ! zei ze haast zingend met een twinkeling in haar ogen alsof ze een nieuw vriendje had.
Mijn spaans is wel beter maar soms twijfel ik nog of ik alles wel goed begrijp zoals het bedoeld is.
-een tafel ? -was dan ook mijn twijfelend antwoord op zoek naar bevestiging of ik het goed begrepen had.
-Yep een tafel, una mesa!
In een flits begreep ik wat ze ermee wou bedoelen. Ze kwam hier in Argentinie toe net zoals ik met niets. Een paar kleren, een droom en een hoop aan wensen.Na twee jaar hard werken en zuinig leven heeft ze nu een klein appartementje kunnen huren zodat ze het marginale hotel kon verlaten waar ze een kamer deelde en heeft ze eindelijk haar meubilair van matras en twee stoelen kunnen uitbreiden met een tafel.
-ik ben bijna heel de week niet buiten geweest, dadelijk na het werk haastte ik mij huiswaarts.Heel der dagen zat ik aan mijn tafel lessen voor te bereiden, brieven te schrijven, te eten of gewoon te genieten.Elke morgen spring ik uit mij bed om aan de tafel mijn koffie te kunnen nuttigen.Als ik naar de keuken moet of zelfsnaar het toilet streel ik even de tafel en hou ze liefdevol in het oog tot ik de kamer uit ben. Haaa wie moet er nu nog een vrijer hebben als je zo tevreden kan zijn met een tafel!
Ik begreep haar heel goed.We nemen te vaak alles aan als vanzelfsprekend in de normale westerse consumptiemaatschappij. Steeds moeten we hoger en hoger grijpen om ons weer tevreden te kunnen voelen naargelang de goederen zich ophopen rondom ons.Maar is het niet zalig om zo gelukkig te kunnen zijn met elke aankoop van meubilair of ander goed omdat dat onze opoffering vertegenwoordigd , onze onafhankelijkheid symboliseert en onze vrijheid inkleurt.
Een gewone tafel wordt het symbool van onze droom : ik heb het gehaald! Ik kan het en het leven is mooi als je van een mooie tafel kan eten.Heerlijk gewoon.
-ik voel me zo immens rijk- zei Katie en trakteerde me een biertje.
Vorige week, nu 4 jaar geleden na dit voorval, heb ik ze terug ontmoet. Ze woont achter de hoek en is een maand geleden getrouwd. Ze ziet er nog altijd stralend gelukkig uit. Het voorval met de tafel was ze nog niet vergeten, maar ze schrok dat ik het nog wist.
De dualiteit in ons is als een parasiet. Hij leeft in ons, met ons, over ons. Hij is moeilijk te herkennen en zeker te elimineren. Het is alsof hij onszelf is, of we onszelf zouden elimineren als we hem opzij zetten. Het is en blijft een moeilijke opgave, maar daarom niet minder mooi.Als we onze dualiteit kunnen uitschakelen horen we volgens mij bijna in het lijstje van de verlichte personen, een korte lijst.
Ik heb al vaak ondervonden dat ik als waterman-vrouw een aangeboren talent heb om deze parasiet in mezelf te herkennen. Het is een geschenkje van mijn karma, waarvoor ik heel dankbaar ben. Dat wil niet zeggen dat ik mij niet schuldig maak aan dualiteit, verre van. Ik herken het wel. Als de dualiteit op een laag pitje staat, voel ik gemakkelijker de dingen aan. Het gevoel dat in me opborrelt, zonder dat ik weet waar het vandaan komt, is intuitie. Aanvoelen wat is, zonder echt te weten waarom. De parasiet wil steeds triomferen, hij gaat dadelijk de strijd aan met onze intuitie. Als we naar hem luisteren, zijn we weer dadelijk vertrokken: een dialoog zonder einde. Een kip zonder kop, een mens zonder hart...
"verlaat je gedachte die alleen in proza kan denken
neig naar je gedachte die je poëzie toefluistert
laat je talent om conclusies te trekken achterwege
vraag en antwoord spelen als vraag en aanbod
je hart te pletter
leef zoals in melodiën, neuriende voetstappen
teksten poetisch gedrukt in het voelen
ga over van intellect naar intuitie
ga van je verstand over naar je hart
pas dan zal je dichter bij de mysteries komen"
Osho
Uitkomen bij je intuitie is uitkomen bij je eigen poëzie. Het is net zoals je een ui pelt: schel per schel je ontdoen van je automatismen, van je denken, van je programmatie. Schel per schel naast je neerleggen tot je vanzelf uitkomt waar je begonnen bent: bij de kern, bij jezelf.
Leven is eenvoud, eenvoudig. Houden van is simpel, het is. Een moeder heeft geen uitleg waarom zij die pasgeboren snuiter zo lief heeft. Ze voelt liefde, ze is liefde. Het leven en al de aspecten rondom dat aardse bestaan zijn zo simpel, de eenvoud zelve. Juist daarom dat we ze ingewikkeld maken. We falen te vaak in ons leven, in onze liefde, onze vriendschap. Als we dan ook nog eens weten dat het zo eenvoudig is, ligt het falen nog zwaarder op onze maag. Het moet dus wel heel moeilijk en ingewikkeld zijn. Falen is dan normaal Iedereen faalt, moeilijke dingen zijn alleen voor enkelingen weggelegd. We falen liever in heel ingewikkelde problemen.We houden ons voor dat leven ingewikkeld is, liefde een aards moeilijk kluwen is. Falen is dan normaal.
Zetten we al wat wij denken dat belangrijk is, opzij, komen we tot de simpele bevinding: leven is eenvoud, houden van is simpel...
Een poëtisch leven, de gedachte alleen al bezorgt ons hoofdpijn. Poëzie is vreselijk ingewikkeld:er zijn enorm veel stijlen en nog meer regels.... naar gewone mensenmaat omgezet tot iets vreselijk geleerd: falen is dan heel gewoon. Het is niet voor simpele geesten weggelegd, denken we. Niets is minder waar: poëzie is de taal van je hart, de taal van intuitie. Waarom gaat dichten of mooie zinnen schrijven gemakkelijker als je verliefd bent, of als je verdrietig bent? Omdat je hart dan de boventoon aangeeft: en dat hart dicteert de taal van je intuitie.
Als we recht uit ons hart leven, leven we poëtisch. Mensen die deze mooie vorm schrijven, zijn volgens mij "meesters": meesters in de zin van: zij hebben het door hoe eenvoudig leven kan zijn. Zij hebben de ui verder afgepeld. Elke schel als een "belangrijke" stap overboord gegooid, tot ze bij de kern zijn uitgekomen: henzelf, hun hart, het leven, de liefde, de eenvoud.
Producten van Peyeche, de moeite waard om eens een kijkje te nemen.
Over mijzelf
Ik ben Rein Remaut
Ik ben een vrouw en woon in Buenos Aires (Argentinie) en mijn beroep is levensgenietster.
Ik ben geboren op 04/02/1960 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven, lezen, zwemmen, mediteren, observeren, zoeken.
Deze site ben ik begonnen om in discussie te gaan over waar we naartoe wandelen, waar het leven ons brengen kan. Discussieren is niet echt het juiste woord, een koffieklappeke houden, wat tetteren, gedachten wisselen. Ik hoor heel graag iets van jullie. B