Archief

Bende van Nijvel: ‘De Reus’ is ontmaskerd

Een jaar geleden contacteerde een familielid van de Aalsterse C.B. de federale gerechtelijke politie over diens verleden bij de Bende van Nijvel. Die zaaide tussen 1982 en eind 1985 terreur met onder meer bloedige raids op grootwarenhuizen. Liefst 28 mensen kwamen daarbij om. “Vlak voor hij in mei 2015 stierf op zijn 61ste, heeft hij zijn geheim verteld”, aldus het familielid. “Hij was ‘De Reus’ van de Bende van Nijvel.” Kort na zijn bekentenis overleed de man. “Details over de raids waaraan hij had deelgenomen, had hij niet gegeven”, klinkt het bij de speurders. “Maar al vrij snel bleek dat hij niet alleen qua lichaamsbouw en lengte in aanmerking kwam, maar dat ook zijn levensloop perfect past in het plaatje van ‘De Reus’.”
Zo bleek C.B. eind jaren zeventig lid geweest te zijn van de elite-eenheid Groep Diane, maar werd hij vlak voor de eerste overval van de Bende afgedankt en teruggestuurd naar de rijkswacht. Daarnaast ontdekten de speurders dat B. op de dagen van de bloedigste raids eind 1985 telkens verlof had én dat hij tussen het voorlaatste wapenfeit van de Bende en de laatste aanslag in Aalst een medische fiche indiende voor een voetblessure. “Dat zou verklaren waarom getuigen van de raid op de Delhaize in Aalst altijd vertelden dat ‘De Reus’ mankte”, aldus een gerechtelijke bron. De speurders hopen nu via C.B. nog meer bendeleden te kunnen identificeren. “Misschien leven sommigen van hen nog”, klinkt het. (br.hln)

Fotografe Miss België is een non en wil toetreden tot ’Orde der Maagden: “Bikinifoto’s maak ik niet”

Selina De Maeyer lacht en toont ons haar ring. Een zilveren exemplaar dat haar verloving met Jezus symboliseert. Haar levensdoel? “Toetreden tot de Orde der Maagden, zodra de bisschop mij klaar acht.” Je zou je afvragen wat deze devote vrouw in het broeierige Sharm-el-Sheikh te zoeken heeft, omgeven door dertig Miss België-kandidates die zich laven aan de zon en zich uitsloven in bikini. Maar Selina is ook een talentvolle fotografe. Organisatrice Darline Devos ontdekte haar bij toeval op een expositie. Na talloze mails stemde ze toe.

Sensuele opdracht

Of haar geloof geen belemmering is tijdens deze toch wel sensuele opdracht? “Het voelt niet prettig om meisjes te fotograferen in bikini of lingerie, dus dat doe ik niet. Soms vraag ik hen zelfs om hun lipstick af te vegen. Ik wil door mijn lens in hun ziel kijken. De échte vrouw tonen. Dat voelen ze ook aan. Kandidates die door iedereen als ‘bitch’ worden gezien, blijken soms de onzekersten van de groep te zijn. Je kan je niet inbeelden hoeveel verhalen ik hier te horen krijg. Die draag ik bij me, koester ik. Soms neem ik hen ook op in mijn gebeden.” Want bidden, dat doet Selina véél. “Zelfs voor dit gesprek heb ik me even afgezonderd om de Heer te vragen de juiste woorden te vinden.” (br.hln)

Emma Bale - Run

Te veel vrouwen weten niet dat ze in de perimenopauze zijn

Waar het gevreesde woord ‘menopauze’ bij velen een (alarm)belletje doet rinkelen, hebben nog maar weinig vrouwen gehoord van de ‘perimenopauze’. Dit is de overgangsfase door symptomen die even hinderlijk zijn, al beseffen vrouwen vaak niet dat ze er middenin zitten. Vandaag, op Wereld Menopauzedag, wil de Belgische Vereniging voor Menopauze daar dan ook verandering in brengen. 

De perimenopauze, een periode die gemiddeld tussen 1 en 4 jaar duurt, is meestal te herkennen aan een aanhoudende onregelmatige menstruatiecyclus. Blijven de regels 12 maanden lang volledig uit? Dan zit je officieel in de menopauze.

Achtbaan van hormonen

De perimenopauze veroorzaakt significante schommelingen van het niveau van oestrogeen en progesteron. Daarom wordt het vaak een “afspiegeling van de puberteit” genoemd, wanneer een ‘achtbaan’ van hormonen fysieke symptomen zoals onregelmatige menstruaties en opvliegers ontketent. Bij veel vrouwen begint dit al rond de 40 jaar.

“Te veel vrouwen weten zelfs niet dat ze in de perimenopauze zijn”, zegt professor Serge Rozenberg, secretaris van de Belgische Vereniging voor Menopauze (BVM). “De realiteit is dat sommige symptomen van de perimenopauze lijken op die van de menopauze: ongeveer 38% van de betrokken vrouwen lijdt aan depressie, terwijl bijna 40% slaapproblemen heeft. Anderen vermelden ook opvliegers en nachtelijk zweten. In dit geval hebben de vrouwen echter nog steeds een menstruatiecyclus, zelfs al is hij vaak verminderd. Ze kunnen dus nog steeds zwanger worden in dit stadium! Bij ongeveer 25% van de vrouwen wordt dit fenomeen zelfs gekenmerkt door hevigere bloedingen. Dat kan de verwarring vergroten, omdat de meerderheid van hen dit niet associeert met de naderende menopauze.”

Veranderde levensstijl

“De perimenopauze, ook wel de ‘veranderingen voor dé verandering’, zou voor iedereen de gelegenheid moeten zijn om een volledig gezondheidsonderzoek te laten doen. Zo kan een langdurige levenskwaliteit van hoog niveau gegarandeerd worden”, vervolgt professor Herman Depypere, voorzitter van de BVM. “Dit houdt vaak een veranderde levensstijl in: regelmatig bewegen, niet roken en alcohol matigen. Ook is het mogelijk om een behandeling op te starten, maar altijd in overleg met de huisarts.”

Het grootste probleem is dat vrouwen nog steeds niet voldoende geïnformeerd zijn, vindt professor Professor Rozenberg. “Zowel wat betreft de menopauze als de perimenopauze. Nog altijd durven velen er niet over praten met hun omgeving, wat bijdraagt aan het taboe rond het fenomeen.” Een sensibilisering is dan ook niet overbodig. “Recente gegevens tonen aan dat gunstige gedragswijzigingen die doorgevoerd worden tijdens de perimenopauze, de risico’s op ziektes zoals cardiovasculaire aandoeningen of borstkanker kunnen verminderen.” (br.hln)

Man ziet foto van dakloze die erg ondervoed is. Maar dan volgt shock wanneer hij beseft om wie het gaat

Johnny Servantez uit de Amerikaanse staat Indiana zag de extreem magere dakloze man op de grond zitten tussen twee straten. Zijn rug was krom en de ribben waren zichtbaar. Het was duidelijk dat hij ziek was, honger had en hulp nodig had. Dit keer liet Servantez zijn hart spreken en stopte de dakloze wat geld toe.

De hulpvaardige Amerikaan postte ook een foto op Facebook en vroeg aan alle passanten om de dakloze man wat geld of eten te geven. Het beeld verspreidde zich snel op sociale media en werd meer dan 1.700 keer gedeeld.

En toen gebeurde het. Ook Danny Rhodes zag het beeld. Hij schrok zich rot. Hij herkende zijn broer Johnny en nam contact op met de Facebookgroep die ondertussen was opgericht om de dakloze man te steunen.

Danny onthulde dat beide broers alle contact hadden verloren nadat hun moeder 7 jaar geleden was overleden. Johnny leek wel van de aardbol verdwenen. Tot nu.

De man aarzelde geen moment en reikte zijn broer een helpende hand. Johnny (46) bleek een drugs- en alcoholverslaving te hebben maar weigerde vooralsnog professionele hulp. Toch heeft de man nu opnieuw een dak boven zijn hoofd en voldoende voedsel. Danny van zijn kant wil er steeds zijn voor zijn broer en zal hem blijven steunen in de hoop dat alles weer goed komt. (br.hln)

Heeft je kamerplant gele bladeren? Met deze tips hou je hem toch in leven

Verkleurde bladeren bij een kamerplant zijn nooit een goed teken, maar dat wil nog niet zeggen dat je hem rechtstreeks bij het groenafval moet zetten. Te veel of te weinig water, een gebrek aan zonlicht of een te koude kamer: deze oorzaken kunnen jouw plant beschadigen - maar ze zijn gelukkig ook makkelijk op te lossen.

Stap 1: controleer het vochtgehalte

Kleuren de bladeren van jouw plant geelbruin of krullen ze op? Dan controleer je best eerst of hij niet te veel of te weinig water heeft gekregen. 

- Is de potgrond uitgedroogd? Dan is het hoog tijd dat jij je plant nog eens laat drinken. Maak er in de toekomst werk van om de plant beter te verzorgen en meer water te geven.

- Is de potgrond vochtig? Ook te veel water kan ervoor zorgen dat een plant verdort. Een stam die een beetje rot is en vochtige potgrond zijn daar de symptomen van. Geef de plant minder vaak water en verplant eventueel naar een nieuwe bloempot met verse, droge potgrond. 

Stap 2: check op onvoorziene gasten

Zijn er kleine gaatjes in de bladeren van je plant, witte of zwarte stipjes of een pluisachtige waas? Grote kans dat je met een schimmel of plaag van ongedierte te maken hebt. Je ziet de beestjes vaak niet met het blote oog, maar ze kunnen wel veel schade aan de plant richten.

Verwijder eerst met wat keukenpapier de ergste aanslag van de bladeren. Neem een foto van de beschadigde plant, en laat je in een plantenzaak adviseren wat je kan doen om de plaag de kop in te drukken. Zij hebben speciale producten en sprays om het ongedierte te lijf te gaan. Kies indien mogelijk voor biologische producten, die de plant verder zo min mogelijk beschadigen. Lees ook uitgebreid de instructies op de verpakking. Sommige behandelingen mag je maximaal twee keer per plant uitvoeren. 

Stap 3: zonlicht controleren

Verkleurde of verdorde bladeren kunnen ook wijzen op een tekort aan zonlicht, of net te veel rechtstreeks licht. Afhankelijk van jouw type plant zet je hem best in direct of indirect zonlicht. 

- Staat jouw plant in een donker hoekje?  Verplaats hem een tijdje naar een zonnigere plek en hou in de gaten of hij daar weer ‘openbloeit’. Het kan een tijdje duren voor verandering optreedt. 

- Vangt de plant veel zon?  Mogelijk beschadigt het rechtstreekse zonlicht de bladeren. Kies voor een plekje waar de plant indirect licht vangt, maar niet noodzakelijk rechtstreeks in de zon staat. 

Stap 4: beschermen tegen de kou

Planten zijn temperatuurgevoelig. Kamerplanten zijn vaak exotische varianten, die niet van koude houden. Staat de plant naast een tochtig raam, dan hoeft het niet te verbazen dat de bladeren geel kleuren.

Controleer of je plant niet in een te koude omgeving staat. Dat kan net zo goed een plek zijn waar een ventilator erover blaast, waar de plant ook niet blij van zal worden. Denk er ook om dat een plant op een koudere plek iets minder water nodig heeft. Het vocht in de potgrond zal minder snel verdampen, dus die blijft vanzelf iets vochtiger. 

Stap 5: genoeg voeding

Je veronderstelt misschien dat een plant alle voedingstoffen uit de potgrond haalt. Maar staat hij al jaren in dezelfde pot, dan kunnen de bladeren geel kleuren door een voedingstekort dat de fotosynthese tegenhoudt. 

Als de oude bladeren van jouw plant geel kleuren en de nieuwe erg lichtgroen zijn, kan dat een teken zijn van voedingstekort. Laat je adviseren in een plantenspeciaalzaak naar voedingstoffen die je aan de potgrond kan toevoegen. (br.hln)

Straathond crashte hun huwelijk, nu heeft hij de warmste thuis gevonden die hij zich kan inbeelden

Het was een stormachtige dag toen Marilia en Matheus Pieroni uit Sao Paulo, Brazilië eind vorige maand in het huwelijksbootje stapten. Regen, regen en nog eens regen. Het trouwfeest in openlucht waar ze van hadden gedroomd moest dus binnen in een tent plaatsvinden. Maar Marilia en Matheus en hun gasten waren niet de enigen die droog probeerden te blijven die avond... Het leverde het koppel een opvallende ‘weddingcrasher’ op. Een straathond die een plekje zocht om te schuilen voor het gure weer kwam zich doodleuk verwarmen in de tent waar hun huwelijksceremonie plaatsvond.

De loebas legde zich zelfs zonder verpinken languit op de sleep van de stralende bruid. Of zij dat erg vond? Helemaal niet. De dierenvrienden maakten graag plaats voor hun ongenode gast. Ze vonden hem zelfs zo lief dat ze besloten om hem in hun gezinnetje op te nemen. Ze noemden de viervoeter ‘Snoop’, of ook ‘Rondsnuffelaar’.

Het was nochtans even alle hens aan dek toen de hond plots de tent binnensloop voor de plechtigheid zou beginnen. Gasten slaagden erin om hem tot twee keer toe buiten te werken, maar net voor de bruid haar grote intrede zou maken, dook de straathond weer op. “Tot ieders verrassing was het niet ik, maar de hond die binnenkwam toen de bruidsmars begon te spelen”, vertelt Marilia lachend aan The Dodo. De modderige hond werd opnieuw vriendelijk naar de uitgang verwezen en de bruiloft kon beginnen. Maar toen het bruidspaar hun geloften uitsprak, sloop de viervoeter weer binnen. Vrijpostig vlijde hij zich neer op de sluier van de bruid.

Sommige bruiden zouden op zo’n moment wel eens kunnen transformeren in een ‘Bridezilla’, maar gelukkig vond dit bruidje het helemaal niet erg. Integendeel. Met veel plezier deelde ze de spotlight (en haar sleep) met de schuilende viervoeter. “Ik vond het geweldig, want ik hou van dieren”, aldus Marilia.

Hoewel hij even met alle aandacht was gaan lopen tijdens de ceremonie van Marilia en Matheus, was de straathond daarna nergens meer te bespeuren. Net zo geniepig als hij eerder die avond was binnengeslopen, was hij weer vertrokken. Het koppel zocht, maar kon hun harige vriend niet meer vinden. Op dat moment was het koppel er nochtans zeker van: ze zouden de hond van de straat halen en hem een warme thuis geven.

Het duurde even, maar deze week werden ze gecontacteerd door iemand die de hond had gevonden. Ze hebben hem inmiddels geadopteerd en doopten hem ‘Snoop’. “Hij speelt en eet veel en we zijn dolgelukkig samen”, kirt Marilia. (br.hln)

Vlaamse actrices getuigen: “Regisseur wilde de seksscène wel eens apart met mij repeteren”

 Ook in Vlaanderen komen steeds meer actrices naar buiten met verhalen en getuigenissen over seksuele intimidatie en toespelingen door producenten en regisseurs op tv- en filmsets. Actrices ­Ella-June Henrard (24) en Charlotte De Bruyne (27) zeggen in Het Nieuwsblad allebei al last gehad te hebben van regisseurs die met hen naar bed wilden.

Dat seksuele intimidatie en foute opmerkingen in de mediawereld geen uniek Amerikaans gegeven zijn, kon u gisteren al in onze krant lezen, toen televisiemaker Tim Van Aelst vertelde dat hij onlangs nog een acteur tot de orde heeft moeten roepen op de set. En in ‘Van Gils en Gasten’ getuigden deze week nog actrices Anemone Valcke en Marijke Pinoy over de foute cultuur op Vlaamse tv- en filmsets.

Ook de jonge actrices Ella-June Henrard en Charlotte De Bruyne kunnen er van meespreken. Henrard kun je kennen van de films Bo en Het Engelenhuis, en de tv-series Wat Mannen Willen en ­Generatie B. Vanaf januari is ze op Eén te zien in de nieuwe reeks van Bart De Pauw, It’s Showtime.

”In een productie liep alles goed, tot we twee weken aan het draaien waren”, getuigt Henrard. “De regisseur sms’te me dat ik het goed gedaan had, en ik voelde me geflatteerd. Maar hij bleef maar sms’en. Uiteindelijk stuurde de man ook dat hij met mij naar bed wilde.”

Een soortgelijk verhaal vertelt Charlotte De Bruyne, actrice in de reeks Vriendinnen en de film Flying Home. “Ook ik kreeg van een regisseur al te horen dat hij de seksscène met mij wel eens apart zou repeteren. Of mannen die overduidelijk minutenlang naar mijn borsten staren, en me vervolgens véél te lang knuffelen en betasten bij wijze van begroeting.”  (br.hln)

“We waren allebei in shock”: Melissa overleeft abortus, 36 jaar later ontdekt ze het wrede familiegeheim

 29 augustus 1977: Melissa Ohden weegt niet eens 1,5 kilogram bij haar geboorte, verschillende machines moeten haar in leven houden. Er is echter geen naaste in de buurt om haar handje vast te houden, niemand die hartstochtelijk hoopt dat ze het haalt. Haar moeder was er immers van uitgegaan dat ze na een abortus overleden was. Pas 36 jaar later zou ze ontdekken dat haar dochter toch nog leeft. Maar hoe kon zoiets gebeuren? Wie was die biologische moeder? En waarom wilde ze de baby in haar buik dood? Melissa ging zelf op zoek naar antwoorden en deed enkele schokkende vaststellingen. Zo ontdekte ze dat ze haar leven te danken heeft aan een verpleegster die haar zachtjes hoorde huilen tussen het medisch afval. En het was haar eigen grootmoeder -ook een verpleegster- die haar uit de weg wilde ruimen. “Laat haar hier maar sterven”, had ze tegen haar collega’s gezegd. Tussen alle miserie door vond Melissa gelukkig ook een sprankeltje hoop: haar moeder zou haar met open armen verwelkomd hebben, als ze er de kans toe gekregen had. De reünie die er na een zoektocht van zeventien jaar kwam, stond dan ook bol van emoties.

De dokters die de abortus in het Saint Luke’s Hospital in Sioux City uitgevoerd hadden, dachten in eerste instantie dat hun patiënte twintig weken zwanger was. Maar in dat geval zou Melissa de behandeling met een giftige zoutoplossing niet overleefd hebben. Ze moet dus al langer geleden verwekt geweest zijn, 31 weken wordt nu geschat.

De baby kwam ter wereld met geelzucht, ademhalingsproblemen en epilepsie. Als ze het al overleefde, werd voorspeld dat ze af te rekenen zou krijgen met troebel zicht, gehoorschade en ontwikkelingsachterstand. In realiteit blijken de gevolgen van die vroeggeboorte gelukkig heel goed mee te vallen.

Drie weken na de bevalling werd Melissa overgebracht naar het University Hospital in Iowa City. Daar ontfermde verpleegster Mary zich over haar. Nog eens drie maanden later belandde ze bij haar adoptieouders Linda en Ron. “Zij bleven contact houden met Mary: via brieven vertelden ze bijvoorbeeld hoe ik evolueerde”, aldus Melissa. “Mary en ik zouden later zelf heel goede vriendinnen worden. Logisch, want zij was in die beginperiode de enige die om me gaf.”

Melissa had in dat gezin ook een vier jaar oudere zus, die op haar beurt geadopteerd was. “Tammy en ik kibbelden vaak. Tijdens een van onze ruzies barstte de bom. ‘Mijn ouders wilden mij tenminste’, flapte ze eruit. Ik was veertien jaar toen ik de pijnlijke waarheid te horen kreeg: Linda en Ron waren niet mijn natuurlijke ouders, ik had een mislukte abortus overleefd. Mijn wereld stopte met draaien. Ik voelde me boos, angstig en beschaamd. Ik kweekte zelfs een schuldgevoel omdat ik in leven was.”

Melissa lag als tiener zodanig met zichzelf in de knoop dat ze boulimie ontwikkelde. “Ik stortte me op seksuele avontuurtjes en zoop me te pletter om de pijn te verzachten. Mijn ouders hebben nooit beseft hoe erg het was omdat ik mijn gevoelens goed kon verbergen.”

Melissa raapte uiteindelijk toch al haar moed bij elkaar om politieke wetenschappen te gaan studeren aan de universiteit van South Dakota. Later zou ze vernemen dat haar grootmoeder -het kwade brein achter de abortus- naast verpleegster ook professor geworden was. En net op dat moment gaf ze daar ook les. “Hebben we elkaar toen gekruist zonder dat we het zelf beseften? Die vraag heb ik me vaak gesteld.”

Op haar negentiende startte Melissa de zoektocht naar haar biologische ouders, maar veel aanknopingspunten had ze niet. “Ik zocht in telefoonboeken en oude kranten, maar zonder een naam was dat onbegonnen werk. Een oproep in de lokale krant leverde evenmin het verhoopte resultaat op.”

Pas toen Melissa al dertig jaar oud was, kwam er een doorbraak. “Ik kende de bijnaam van mijn oma en waar ze gewerkt had. In een jaarboek van studenten die verpleegkunde studeerden, botste ik op iemand die mijn grootmoeder zou kunnen zijn. Op dat moment wist ik nog altijd niet welke rol ze precies gespeeld had.”

Melissa schreef een brief, maar het was haar grootvader die antwoord gaf. “Hij zei dat het inderdaad niet de bedoeling was dat ik die dag geboren zou worden. En hij kon me niet in contact brengen met mijn biologische moeder, want het contact tussen hen was verwaterd. Er was iets duisters gebeurd, zoveel was zeker.”

Melissa vroeg nu ook haar medische gegevens op, en jawel: daar stonden plots de namen van haar biologische ouders te blinken. Haar vader woonde zelfs in dezelfde stad, daarom schreef ze hem een brief. “Ik ging ervan uit dat hij nooit wist dat ik geboren was. Ik zei hem enkel dat ik nog leefde en dat ik niet boos of verbitterd was. Een antwoord zou ik nooit krijgen.” Zes maanden later ontdekte ze via internet zijn overlijdensbericht.

“Hij bleek nog maar net gestorven te zijn. Ik contacteerde zijn broer en die liet me weten dat ze mijn brief in zijn kantoor gevonden hadden. Hij had hem blijkbaar ooit gezegd dat hij iets gedaan had waar hij zich enorm voor schaamde. Bedoelde hij daarmee dat mijn moeder verplicht werd een abortus te ondergaan en dat hij niets deed om dat tegen te houden? Misschien schaamde hij zich te veel om mij te antwoorden. Ik zal het nooit met zekerheid weten.”

Melissa was intussen zelf getrouwd met IT-specialist Ryan. Ze was bevallen van Olivia (9), later zou daar met Ava (3) nog een dochter bijkomen. De speurtocht naar haar verleden kwam op een zijspoor te staan, tot ze plots een mail van de neef van haar biologische moeder ontving. Die was namelijk te weten gekomen dat Melissa contact probeerde te zoeken met haar ouders. En eindelijk kreeg ze de antwoorden waar ze al zo lang naar zocht.

“Mijn ouders waren als kind al verliefd op elkaar. Ze waren verloofd toen mijn moeder zwanger van mij werd. Omdat ze atletisch gebouwd was, durfden haar maandstonden wel eens uitblijven. Daardoor besefte ze pas na zes maanden dat ze in verwachting was. Zij wilde mij absoluut houden, maar mijn grootouders keurden de relatie tussen haar en mijn vader af. Dat was een enorme schok voor mij, want ik heb altijd gedacht dat het mijn moeder was die mij niet wilde.”

“Toen mijn oma het nieuws van de zwangerschap te horen kreeg, regelde ze vliegensvlug die abortus. Hoe moet mijn moeder zich daarbij niet gevoeld hebben? Vreselijk gewoon... De zus van mijn ma probeerde haar daar nog weg te halen, maar het ziekenhuispersoneel zei dat het toch al te laat was. Mijn leven heb ik te danken aan de verpleegster die me tussen het medisch afval vandaan haalde. Ik heb haar nooit ontmoet, maar zij is een engel. Ik was 36 en eindelijk wist ik hoe de vork aan de steel zat.”

De neef bracht moeder en dochter ook met elkaar in contact. “Ik weet zelfs niet meer wie als eerste beginnen mailen is. Feit is wel dat we allebei in shock waren. Mijn ma wist al die tijd niet eens dat ik in leven was, kun je je dat voorstellen? We hebben eerst drie jaar gechat, pas daarna durfden we in het echt afspreken. Ik denk dat we beiden schrik hadden om afgewezen te worden.”

“Die ontmoeting vond vorig jaar in mei plaats. Ik zag haar al in de verte komen aanlopen en een stuk van mij wilde gewoon weglopen. Echt angstaanjagend, dat moment. We hebben elkaar geknuffeld en zijn beginnen huilen. ‘Dat is lang geleden’, zei ze. ‘Ze hebben jou van mij afgepakt’. Ze heeft een enorm schuldgevoel, maar ik neem haar absoluut niets kwalijk. Mijn hart loopt over van vergiffenis, ook voor mijn vader en zelfs voor mijn oma.” Die is trouwens enkele jaren geleden overleden.

Melissa heeft er nu meteen ook twee halfzussen bij. Eentje heeft ze al ontmoet, de andere zal ze binnenkort voor het eerst zien. Haar moeder heeft ze in tussentijd nog enkele keren in levende lijve gesproken.

De veertigjarige vrouw werkte vroeger als hulpverleenster, maar komt nu aan de bak als motivatiespreker. Ze heeft ook een autobiografie geschreven met de veelzeggende titel ‘You carried me: a daughter’s memoir’. En ze richtte ook het Abortion Survivors Network op om lotgenoten te steunen. “Ik heb nu contact met 223 overlevenden van abortus, meestal in de Verenigde Staten maar ook daarbuiten. Er zijn enorm veel levens kapotgemaakt. Dankzij mijn katholieke overtuiging heb ik leren te vergeven. We zijn allemaal mensen en we maken allemaal fouten.” (br.hln)