Naar de inhoud

athea

akke.beakke.be



Archief

Wordt dit het duurste Kuifje-album ooit? Erg zeldzaam stripboek onder de hamer

Wordt dit het duurste Kuifje-album ooit? Erg zeldzaam stripboek onder de hamer

http://static2.hln.be/static/photo/2017/0/12/13/20170919112012/media_xll_10017313.jpg

Fans en verzamelaars van Kuifje kunnen hun hart ophalen bij veilingwebsite Catawiki. Daar wordt één van de zeldzaamste en duurste Kuifje-albums ter wereld geveild: de 'alternatieve editie' van het Kuifjeverhaal 'L'lle Noire' (De Zwarte Rotsen) uit 1943. Wereldwijd zijn er nog maar drie exemplaren van het album.

Volgens Patrick Vranken, stripboekenexpert bij veilinghuis Catawiki, is het album niet zomaar een stripboek. ''Het album werd in 1943 op vraag van tekenaar Hergé (1907-1983) in een privé-oplage van slechts tien stuks gedrukt en was bedoeld om naar kranten te sturen die het konden gebruiken voor publicatie."

Het album in de veiling is een bijzonder exemplaar: "Dit stripboek werd nooit verstuurd, maar is later door Hergé gebruikt als werkdocument om een moderne versie van het originele album voor te bereiden. Het album bij ons staat dan ook vol met gecorrigeerde plaatjes en handgeschreven opmerkingen. Het is uniek en mag worden beschouwd als een bijzonder stukje stripgeschiedenis''. Uit het exemplaar blijkt hoe perfectionistisch Hergé was. 

Catawiki verwacht dat de opbrengst van het album kan oplopen tot maar liefst 95.000 euro. Daarmee zou het stripboek het duurste Kuifje-album ooit worden. Op dit moment wordt er al 16.000 euro geboden.

Kuifje in Afrika

Vorig jaar werd bij Catawiki ook al een ander Kuifje-stripboek geveild. Het ging toen om een tekstloze versie van 'Kuifje in Afrika' uit 1948 dat werd gebruikt door een vertegenwoordiger van de uitgeverij tijdens de verkoop van het album in het buitenland. Het album zonder titel en teksten in de tekstballonnen wisselde voor 40.000 euro van eigenaar.

De veiling van het album duurt nog tot en met zondag en is hier te bekijken. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Deze geniale tool is een must have voor vredelievende spinnenhaters

Deze geniale tool is een must have voor vredelievende spinnenhaters

http://static0.hln.be/static/photo/2017/15/0/9/20170919163143/media_l_10017879.jpg

We weten wel dat de beestjes in België ons geen kwaad doen. En dat ze zelfs zo sympathiek zijn om de muggen voor ons uit de weg te ruimen. Maar als we oog in oog staan met een spin, zijn we toch eerder geneigd om het op een gillen te zetten en een gewelddadige mep uit te delen. Wil je de achtpotige diertjes toch in leven houden, zonder zelf een hartstilstand te riskeren? Deze geniale tool schiet te hulp.

Kamp jij ook met een schuldgevoel als je uit doodsangst een spin hebt neergemept (of erger nog: iemand anders het vuile werk liet opknappen)? Terecht, want de beestjes doen helemaal niemand kwaad en verdienen die gewelddadige doodslag dan ook niet. Maar wij begrijpen als geen ander dat het enge ding met acht poten oppakken en buiten zetten ook onder geen enkel beding een optie is. 

De tussenoplossing? Deze "My Critter Catcher", een tool die je helpt bij het 'vangen' van spinnen en andere insecten. Een geruststellend lange steel en een uiteinde met haartjes zijn de magische ingrediënten die ervoor zorgen dat je het diertje kan oppakken en buiten zetten, zonder dat je het van heel dichtbij moet aankijken. 

Door op het handvat te knijpen, gaat een cirkel van haartjes rond het diertje langzaamaan sluiten, waardoor het vast komt te zitten. Probeer nu even niet te gillen of gek te worden en steek de steel van de Critter Catcher (vér) uit een raam of deur. Laat het handvat los, en het spinnetje (de schorpioen / vlieg / sprinkhaan / ...) is weer veilig in zijn natuurlijke biotoop. En vooral ver weg van jou. Op beide oren kunnen slapen heeft zo zijn prijs: de Critter Catcher heeft een prijskaartje van 23,95 dollar oftewel zo'n 20 euro via Amazon. Maar dat is die gemoedsrust wel waard, als je het ons vraagt. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Er zijn nieuwe richtlijnen voor een goede nachtrust: dit zijn de vier voorwaarden

Er zijn nieuwe richtlijnen voor een goede nachtrust: dit zijn de vier voorwaarden

http://static3.hln.be/static/photo/2017/5/16/12/20170919092725/media_xll_10017147.jpg

De National Sleep Foundation, het Amerikaanse slaapinstituut, heeft voor het eerst richtlijnen opgesteld over de perfecte nachtrust. Ze vergeleken daarvoor maar liefst 277 verschillende slaaponderzoeken en stelde op basis daarvan 4 voorwaarden op voor een goede nacht slaap. Slaap jij gezond?

1. 85 procent van de tijd dat je in bed doorbrengt, moet je daadwerkelijk aan het slapen zijn.

2. Je moet binnen het halfuur in slaap vallen, tenzij je ouder bent dan 65. Dan mag je er een uurtje over doen.

3. Als je meer dan eenmaal langer dan 5 minuten wakker wordt 's nachts, slaap je niet diep genoeg. Wie 65 of ouder is kan twee keer per nacht 5 minuten wakker worden.

4. In totaal hoor je maar maximum 20 minuten wakker te liggen tussen het moment dat je 's avonds in slaap valt en het moment dat je 's ochtends weer opstaat.

Niet panikeren
Voldoe je niet aan alle bovenstaande criteria, dan is er gelukkig wel nog niet meteen reden tot paniek. Pas als je je overdag slaperig voelt, prikkelbaar bent en je niet goed kunt concentreren is dat een teken aan de wand dat je nachtrust niet optimaal is.

Opvallend is dat er in de voorwaarden van de National Sleep Foundation niets staat over het uur waarop je moet gaan slapen, of het aantal uren dat je hoort te ronken in bed."Precieze uren kun je eigenlijk niet geven, want dat hangt te hard van de mate waarin je een ochtend- of avondmens bent. Eigenlijk word je best wakker zonder wekker, maar dan moet je wel op tijd gaan slapen," aldus slaapexpert Els Van der Helm.

Wie 's nachts regelmatig wakker wordt en daarna de slaap nog moeilijk kan vatten, hoeft zicht volgens Van der Helm ook niet meteen zorgen te maken. "Zeker als je ouder wordt, is het perfect normaal dat je af en toe wakker wordt. Ga er niet over stressen, want stress is vaak net de oorzaak van het probleem." (br.hln)

Reageer op dit bericht

Unieke duikboot uit WO I voor onze kust aangetroffen, 23 lichamen nog aan boord

Unieke duikboot uit WO I voor onze kust aangetroffen, 23 lichamen nog aan boord

http://static0.hln.be/static/photo/2017/16/12/12/20170919094852/media_xll_10017177.jpg

In de Noordzee, in de nabijheid van Oostende, is het wrak gevonden van een Duitse duikboot uit de Eerste Wereldoorlog. Meer dan waarschijnlijk zijn de lichamen van alle 23 bemanningsleden nog aan boord. Kort voor de zomer wezen onderwaterscans uit dat er mogelijk een duikboot in de nabijheid van Oostende lag. Die plaats werd bedoken en het onderzoek wees uit dat het om een Duitse boot gaat van het type UB-II. De boot ligt op stuurboordkant op de bodem van de zee.

Bijzonder is dat het wrak met een lengte van 27 meter en een breedte van 6 meter quasi intact is. Het is met voorsprong het best bewaarde wrak van dit type. Enkel het voorschip ontbreekt een tweetal meter, maar de torpedobuizen steken daar wel nog uit het wrak. Even uniek is dat alle luiken nog gesloten zijn, wat enerzijds erop wijst dat het wrak nog niet eerder ontdekt is geweest en anderzijds aantoont dat de 23 bemanningsleden nog in het wrak zitten.

Om welke type duikboot het precies gaat, is nog onduidelijk. Het kan gaan om de UB-27, de UB-29 of de UB-32. De Flandern Flotille bestond uit 19 gelijke duikboten waarvan er 15 vijftien gezonken zijn. Dit is de elfde vondst in de Noordzee. Er zal binnenkort gezocht worden naar bevestiging. Ondertussen zijn de lijsten van de bemanningsleden al opgevraagd, dus van zodra er bevestiging komt, zullen de 23 vermisten gekend zijn. Dat is nog nooit gebeurd bij een dergelijke vondst in de Noordzee.

Hoe de boot gezonken is, is nog onduidelijk, maar de schade aan de boeg wijst erop dat een ontploffing van een contactmijn aan de bovenzijde van de duikboot aan de oorzaak kan liggen. Waar de duikboot precies is gevonden, willen de wetenschappers en de gouverneur niet kwijt. Dit om avonturiers tegen te gaan. Inmiddels is de Duitse ambassade ingelicht en wordt er ook een dossier opgemaakt om het wrak te beschermen.  (br.hln)

Reageer op dit bericht

Vrouw vecht wildplasboete aan:

Vrouw vecht wildplasboete aan: "Op je hurkje zitten in een steegje doe je écht niet voor de lol"

http://static1.hln.be/static/photo/2017/8/5/7/20170918125922/media_xll_10015402.jpg

De Nederlandse Geerte Piening speelt morgen in Amsterdam de hoofdrol in een gevoelige rechtszaak: ze vecht een boete aan voor wildplassen. Want, waar o waar had zij als vrouw moeten plassen, toen de nood hoog was, 's nachts op het Leidseplein? "Dit was overmacht."

Het heeft haar zelf ook wel verbaasd, de hype die is ontstaan rond de rechtszaak die ze voert tegen de boete van 140 euro die ze kreeg voor wildplassen. "Het is een enorm feministisch ding geworden, dat was nu ook weer niet de bedoeling", zegt Geerte (23). "Aan de andere kant: het is goed dat dit eens wordt aangekaart. Het is toch gênant voor Amsterdam dat je als vrouw nergens terecht kan?"

Het is nota bene alweer 2,5 jaar geleden dat ze haar peperdure behoefte deed, 22 mei 2015 's nachts in Amsterdam, ergens in een steeg. "De Chicago Social Club ging sluiten en of ik daar nu nog even naar het toilet was gegaan of niet, maakt niet uit. Iedereen weet dat, als je wat drinkt, je soms vijf minuten later alweer moet. Zo loopt het soms op zo'n avond. Ik kon nergens meer heen, er was niks meer open. Had ik dan in mijn broek moeten plassen? Of is dat weer openbare dronkenschap?''

Haar vrienden hielden de wacht, en waarschuwden haar toen drie agenten kwamen aanlopen. "Maar ik kon niet meer stoppen", zegt Geerte. De agenten kregen haar in de smiezen. Een heterdaadje. "Wat ik daar deed, vroeg een agent", lacht Geerte. "Dat leek me wel duidelijk. Op dat moment had ik geen zin in discussie. Maar een dag later dacht ik: ja, ho eens, ik ga dit aanvechten."

Pas nu komt de zaak voor de rechter. Zonder advocaat gaat Piening de strijd aan. Zo ingewikkeld is haar verdediging niet: armen wijd, de rechter aankijken en vragen: wat had ik dán moeten doen? "Ik gooi het op overmacht, uiteraard. Je doet het echt niet voor je lol hè, als vrouw met je broek op je knieën in een steegje zitten."

Hoewel 140 euro betalen vervelend is, is de boete bijna bijzaak geworden. "Wat de rechter ook beslist, ik ga hier mee door", zegt Geerte. "In Amsterdam zijn 35 openbare toiletten voor mannen en twee voor vrouwen. Dat kan toch niet? In tal van Europese steden is het beter geregeld. In Gent, heb ik uitgezocht. Ik ben zelf in Kiev geweest, daar kun je ook gewoon terecht. Kiev?! Dan is het toch gênant voor een toeristenstad als Amsterdam dat vrouwen hier geen kant op kunnen?''

Oplossing

Half Nederland heeft wel een mening over de zaak. "De gekste dingen worden gesuggereerd: plasgootjes bijvoorbeeld", zegt Geerte. "Maar dat is geen oplossing voor het probleem. Dat is het probleem proberen op te lossen door het bij vrouwen te leggen. Iemand van D66 (Nederlandse politieke partij, red.) kwam met het voorstel voor toiletten in ondergrondse fietsenstallingen. Maar dat kan jaren duren. Ik ben zelf ook bezig met een plan, maar ik kan nog niet zeggen wat. Er zal hoe dan ook een oplossing komen, want eigenlijk geeft iedereen mij gewoon gelijk.''

In de tussentijd is het haar nóg een paar keer overkomen, dat ze 's nachts héél nodig moest plassen. "Zeker! Gelukkig haalde ik dan 'op karakter' mijn huis, haha. Maar het probleem is daarmee nog lang niet opgelost.'' (br.hln)

Reageer op dit bericht

The Doors - Riders On The Storm

The Doors - Riders On The Storm

Klik op de foto om ze te beluisteren


The Doors was een Amerikaanse band uit de jaren 1965-1973. De band maakte rockmuziek met psychedelische melodieën en poëtische teksten. De naam is ontleend aan een citaat uit het boek The Doors of Perception van Aldous Huxley: "There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception".[1]
De grootste successen boekte de band in de originele bezetting met Jim Morrison als leadzanger. In deze bezetting bracht de band zes studioalbums uit, waarvan de nummers veelal geschreven waren onder invloed van drugs, zoals lsd. Morrison overleed in de zomer van 1971. Daarna bracht de band nog twee studioalbums uit met nieuwe nummers. De zang op deze albums werd door toetsenist Ray Manzarek en gitarist Robby Krieger overgenomen. Na bijna dertig jaar kwam het tot een reünie. Op initiatief van Krieger en Manzarek vormde zich The Doors of the 21st Century. Aangevuld met Ian Astbury als vervanger van Jim Morrison speelden ze in diverse concertzalen. Drummer Stewart Copeland trad in deze nieuwe bezetting van The Doors in 2002 ook enkele keren met hen op
Reageer op dit bericht

Dit eetbare bruidsboeket is de droom van elke donutliefhebber

Dit eetbare bruidsboeket is de droom van elke donutliefhebber

http://static1.hln.be/static/photo/2017/8/11/8/20170917111725/media_xll_10013198.jpg

Een fleurig bruidsboeket is net iets te klassiek, leek deze Australische dame te denken toen ze op 9 september in het huwelijksbootje stapte. In plaats van bloemen, koos zij voor een eetbaar boeketje dat vakkundig door een bakker werd samengesteld uit ... donuts. Je zou voor minder een poging doen om het bruidsboeket te vangen.

Paige Burgess beleefde letterlijk een zeemzoet trouwfeest, door met een Instagramwaardige toren van donuts in de hand het ja-woord aan haar geliefde te geven. De creatie is van de hand van Desert Boxes, een bakker in het Australische Sidney die in februari haar deuren opende. Het bedrijf zette een tijd geleden een wedstrijd op poten via sociale media, om de creatieve boeketten gratis uit te delen aan deelnemers.

Uit de 250 deelnames was Paige de gelukkige, die met het eetbare boeket over het altaar liep om met haar man te trouwen. "We hebben altijd donut-boeketten gehad," legt Samantha Khater uit, een bakker bij Desert Boxes. "Het leek ons leuk om een bruid te zien trouwen met zo'n boeket. We hebben de donuts 's ochtends op de trouwdag vers gemaakt. We legden er een topping van witte chocolade over die past bij de jurk van Paige." (br.hln)

Reageer op dit bericht

DNA-proef bewijst: 61-jarige Spaanse die lichaam van Salvador Dalí liet opgraven, is niet zijn dochter

DNA-proef bewijst: 61-jarige Spaanse die lichaam van Salvador Dalí liet opgraven, is niet zijn dochter

http://static1.hln.be/static/photo/2017/16/4/7/20170906173342/media_xll_9990292.jpg

De surrealistische Spaanse kunstenaar Salvador Dalí is niet de vader van de 61-jarige vrouw uit Girona die om de opgraving van zijn lichaam had gevraagd. Dat heeft DNA-onderzoek uitgewezen, zo melden Spaanse media en is bevestigd door de Dalí-stichting.

De testen bewijzen dat Pilar Abel niet de dochter is van Dali (...) Er is geen vader-dochterrelatie tussen beide", klink het in een mededeling van de stichting.

Het gebalsemde lichaam van Dalí werd op 20 juli opgegraven in het Dalí-museum in Figueras, nadat een rechter daartoe eerder de opdracht had gegeven. Een 61-jarige vrouw was naar de rechtbank getrokken met de claim dat zij de dochter van de schilder was. Volgens haar had Dalí in de jaren 50 een affaire met haar moeder, die toen zijn huishoudster was.
 
Maar die claim klopt niet, schrijven La Vanguardia en El País vandaag. Er is tussen beide personen geen enkele relatie, zo heeft het DNA-onderzoek aangetoond. Officieel is die informatie nog niet, maar de rechter zou al van het resultaat op de hoogte zijn. Op 18 september volgt de definitieve uitspraak in de rechtbank.

Er werden bij de opgraving onder andere monsters van haren, tanden, nagels en botten genomen van het lichaam. Het lichaam bleek volgens aanwezigen nog in perfecte staat, zelfs Dalí's snor werd bewaard. Dalí stierf in 1989 aan hartfalen, op de leeftijd van 84 jaar. Er werd aangenomen dat hij geen kinderen had. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Wielemie: Ik profiteer van de goede dagen. Maar zoveel zijn er niet meer

Wielemie: "Ik profiteer van de goede dagen. Maar zoveel zijn er niet meer"

http://static0.hln.be/static/photo/2017/16/5/9/20170916140727/media_xll_10012104.jpg

Precies een jaar geleden - 17 september - reed Marieke 'Wielemie' Vervoort haar allerlaatste officiële wedstrijd, op de Paralympische Spelen in Rio. Ondanks koorts, een gekneusd borstbeen en een blaasontsteking behaalt ze een bronzen medaille op de 100 meter rolstoelsprint. Mentaal voluit gaan in een lichaam dat niet meer meewilt: dat is Wielemie. Eind deze maand ligt haar biografie 'De andere kant van de medaille' in de winkel.

Die dag in Rio wilde ze nog eens alles geven op de 100 meter, het nummer waar ze vier jaar eerder in Londen nog goud op haalde. Maar tijdens de laatste trainingssessie liep het fout. Marieke botste tegen een andere atlete en hield er een gekneusd borstbeen aan over - en een geplooid voorwiel. Daags erna stond ze op met 38,5 graden koorts en een blaasontsteking. Maar toch sleepte ze nog een bronzen medaille in de wacht. Haar allerlaatste race, maar ze op het podium glunderde ze.

Vandaag ziet ze er vermoeid uit. In de zetel van haar appartement in Diest, dekentje over de benen en hond Zenn aan de voeten. Telefoon, tablet, afstandsbediening van de tv, rolstoel en twee doosjes medicijnen binnen handbereik. De kinesist en verpleegkundige zijn net de deur uit. "Een slechte nacht gehad", glimlacht ze flauw. Tijdens het interview vallen haar ogen af en toe dicht, maar ze blijft praten. Soms bijna fluisterend, met enkele seconden tussen twee woorden in. Ze praat graag, zegt ze. Voluit, ongeremd, over het leven. Omdat ze nog zoveel te vertellen heeft. Maar vaak glijdt het gesprek ook naar de dood. En dat onherroepelijke einde wil ze vooral zelf in de hand hebben. Papieren voor euthanasie tekende ze al in 2008.

Je zei dat je 's nachts roept dat het genoeg geweest is?

"Mentaal begint het erg zwaar te worden. Ik profiteer volop van de goede dagen, maar zoveel zijn er niet meer. Ik word bang. Vannacht riep ik opnieuw dat het mocht stoppen, en op dat moment meen ik dat ook. Maar toch blijf ik doorgaan. Als ik echt wil, kan ik nu professor Wim Distelmans (oncoloog en palliatief arts, red.) opbellen om de euthanasie te starten. Maar ik heb hem nog niet gebeld, dus ik ben er duidelijk nog niet klaar voor. Er is nog altijd iets dat me tegenhoudt."

Waar hou je je aan vast?

"De dingen die ik nog mag beleven op goede momenten. Ik geniet van indoor skydiven, al moet ik daar achteraf telkens voor boeten omdat mijn lichaam het eigenlijk niet aankan. De brieven en berichten die ik van mensen krijg, geven me enorm veel moed en steun. Onlangs schreef een jong meisje me nog een gedicht, waarin ze wenste zoals mij te zijn. Omdat ze kracht putte uit mijn verhaal. Dat is fijn."

(Het gesprek stokt, haar ogen vallen even toe.) Wil je het interview liever beëindigen?

"Nee, ik praat graag. Ik wil mensen moed geven. Dat is ook de boodschap van mijn nieuwe boek. Er wordt vaak gezegd dat 'the sky the limit is'. Maar dat klopt niet. Er zijn geen limits. Je kan zo ver gaan als je wilt - als je het tenminste echt wilt. Dit boek vertelt ook wat er in mijn hoofd omgaat, over de pijn en de beperking. Mijn aandoening is anders dan bij iemand die bijvoorbeeld revalideert na een verkeersongeval. Die weet dat zijn of haar aandoening niet erger wordt. Maar hoe evolueert mijn ziekte? Ik weet gewoon niet hoelang ik dit nog volhoud. Mijn begrafenis is al lang geregeld. Ik raad iedereen trouwens aan om dat te doen, ook mensen zonder gezondheidsproblemen. Een ongeval, hartfalen,... Het kan iedereen gebeuren. Zelf wil ik een rode kist - dat is mijn kleur."

Hoe ziet je begrafenis er voorts uit?

"Met witte rozen en witte vlinders. Ik wil hier thuis opgebaard worden, om daarna gecremeerd en uitgestrooid te worden over Los Hervideros in Lanzarote. Alles is geregeld. Ik weet wie er tijdens de euthanasie bij me zal zijn en wie de procedure zal uitvoeren. Niemand wordt belast met dingen die nog geregeld moeten worden."

Heb je voor jezelf een punt bepaald? Tot daar en dan hoeft het niet meer?

"Ik weet het niet. Er zijn al zoveel punten overschreden, en telkens blijft het de moeite om door te gaan. Ik merk dat ik telkens mijn grenzen verleg. Afgelopen nacht heb ik gedroomd over mijn grootouders, die allemaal overleden zijn. Ik beeldde me in hoe zij zich nu voelen. Professor Distelmans werkt aan een boek over leven na de dood, en hij vroeg me hoe ik zou willen terugkeren. Zelf geloof ik niet in leven na de dood, maar hij drong aan. En als ik dan toch moet kiezen, dan wil ik terugkeren als indiaan. Dansend rond het vuur, met bellen rond armen en polsen. Mijn metgezel is ook niet langer een hond, maar een arend. Vrijheid."

Je krijgt aanvragen voor interviews uit de hele wereld. Er staat zelfs een Amerikaanse film op stapel?

"Ja, een Amerikaanse ploeg werkt aan een lange documentaire, bestemd voor de bioscoopzalen. Ik word regelmatig gevolgd door de camera's. Ze zien het groots, maar de sponsoring is nog niet helemaal rond. Het stukje dat ik al gezien heb, is - hoe zal ik het zeggen - heel speciaal."

Je blijft energie steken in interviews, boeken, film,... Waarom doe je dat, terwijl je je energie zo nodig hebt?

"Omdat ik maar niet begrijp dat mensen zoveel tijd en energie steken in futiliteiten. Vaak zijn het de mensen die het minst te klagen hebben, die dat het hardst doen. Ik sliep in het UZ Leuven in een kamer met een man die maar bleef klagen over hoe hij niet had kunnen slapen. Ik heb hem gezegd dat hij eens moest rondkijken naar al die patiënten. Sommigen konden niet meer zelfstandig ademen of bewegen."

Waar haal je je energie dan?

"Ik praat vaak met professor Distelmans over euthanasie. Als ik hem zeg dat ik niet langer kan, dan spreekt hij me moed in. 'Het verhaal stopt nog niet voor jou', zegt hij. Maar ik besef dat ik een gelukzak ben, omdat ik op zoveel mensen kan rekenen. Mensen die me steunen, die ik kan vastpakken om eens uit te huilen. Er zijn zoveel mensen die op hun eentje moeten vechten. Zij hebben iets nodig om zich aan vast te houden. Als dat mijn verhaal is, dan geeft dat me kracht."

De Amerikaanse documentaire over Wielemie verschijnt in principe in de loop van volgend jaar. Je kan het project volgen op www.mariekethefilm.com.  (br.hln)

Reageer op dit bericht

Belgische schrijfster Amélie Nothomb jarenlang gestalkt

Belgische schrijfster Amélie Nothomb jarenlang gestalkt

http://static3.hln.be/static/photo/2017/3/16/12/20170915224351/media_xll_10011027.jpg

Het parket van Parijs is een onderzoek naar "stalking" en "herhaalde doodsbedreigingen" gestart naar een vrouw na een klacht van de Belgische schrijfster Amélie Nothomb, zo is vandaag uit bronnen bij de justitie en dichtbij het onderzoek vernomen.

De schrijfster heeft op 9 september een klacht ingediend tegen een vrouw die haar al jaren zou stalken.

Het parket startte een onderzoek. Dezelfde dag nog werd een 45-jarige vrouw opgepakt en in een psychiatrisch ziekenhuis geplaatst.

Amélie Nothomb is één van de populairste schrijfsters in Frankrijk. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Meer van athea

↑ Terug naar de berichten