Archief

Gucci en Balenciaga bannen minderjarige modellen

Het Franse luxebedrijf Kering, eigenaar van bekende modemerken als Gucci, Saint Laurent en Balenciaga, gaat vanaf 2020 alleen nog modellen aannemen die ouder zijn dan 18 jaar voor modeshows of fotoshoots waarin ze volwassenen voorstellen.

Dat heeft Kering gisteren bekend gemaakt op het Copenhagen Fashion Summit. Door enkel nog meerderjarige modellen aan te nemen, willen ze jonge meisjes beschermen tegen de gevaren van de harde modellenbusiness.

“We geloven dat we de verantwoordelijkheid hebben om het goede voorbeeld te geven in de luxesector en we hopen dat we hiermee anderen aanmoedigen om onze keuze te volgen”, aldus François-Henri Pinault, CEO van Kering.

In 2017 ondertekende Kering al een charter waarin ze beloofden modellen onder de 16 jaar te bannen. Al hielden ze zich daar lang niet altijd zo strikt aan. Zo liep Kaia Gerber, de 17-jarige dochter van topmodel Cindy Crawford, op haar 15de nog verschillende shows voor merken in de portefeuille van Kering.

Niet nieuw

Het gebruik van jonge modellen in de mode-industrie is overigens niet nieuw. Kate Moss werd gescout toen ze 14 was, en Naomi Campbell was 15. Romeo, de zoon van David Beckham, deed bijvoorbeeld al mee in een campagne voor Burberry toen hij 12 was.  (br.hln)

Hoge Gezondheidsraad waarschuwt voor “beschavingsziekten”: vermijd tatoeages, plastic speelgoed en pas op met nagellak en parfum

Dat we moeten opletten met roken, alcohol en het veelvuldig gebruik van onze smartphone is al langer bekend, maar volgens de lijst met aanbevelingen komen we ook best niet te vaak in de buurt van hoogspanningslijnen. Dat schrijft Het Nieuwsblad. Het gebruik van insecticiden moet worden beperkt en sporten doen we best in parken en minstens 200 meter van drukke verkeersassen verwijderd.

Speelgoed

Kinderen spelen beter niet met plastic of rubber speelgoed en zwangere vrouwen blijven best uit de buurt van verven. Nieuwe kledij was je best voor je ze de eerste keer draagt.

De Hoge Gezondheidsraad focust ook op onze voeding. Zo vermijd je beter brood en granen die op hoge temperaturen geroosterd zijn. Aangebrand voedsel in uit den boze, net als pannen met een antikleeflaag en het opwarmen van eten in plastic potten in de microgolfoven.


Verder worden ook tatoeages afgeraden en wordt gepleit “voor een beperkt gebruik van nagellak, kleurspoelingen, cosmetische producten en parfum”.

“Onbeperkte blootstelling aan potentieel gevaarlijke stoffen zou alleen toegelaten mogen worden na een uitgebreide evaluatie die aantoont dat er geen negatief gezondheidseffect is”, aldus de HGR. Bovendien moet die blootstelling “zo laat mogelijk in het leven” gebeuren. Zeker voor zwangere vrouwen wordt extra voorzichtigheid gevraagd.

Kankerverwekkend 

Chemische stoffen zouden ook sneller van de markt gehaald moeten kunnen worden dan vandaag het geval is, zo zegt de raad. “Een verbod kan dan gebeuren voor producten die minder grote voordelen bieden of voor producten waarvoor minder schadelijke alternatieven bestaan”, klinkt het nog. “Nu wordt vaak pas gereguleerd wanneer het kankerverwekkend of hormoonverstorend karakter bewezen is. We pleiten ervoor om bij potentieel kankerverwekkende of hormoonverstorende stoffen de bewijslast om te draaien.”  (br.hln)

Pensioen gemiddeld 450 euro te laag om rusthuis te betalen

Het gemiddeld pensioen dat mensen in ons land verdienen, is te laag om een gemiddeld rusthuis te betalen. Dat heeft VTM NIEUWS-anchor Freek Braeckman ontdekt in ‘De Ronde van Freek’ op basis van overheidscijfers. Gemiddeld heeft de Vlaming een pensioen van 1.280 euro, terwijl een rusthuis maandelijks gemiddeld 1.728 euro kost. Vlamingen moeten dus een kleine 450 euro uit eigen zak betalen.

Belangrijke nuance bij de resultaten: het gaat hier over het wettelijk pensioen voor werknemers. Het totale gemiddelde pensioen varieert erg sterk, afhankelijk van het feit of iemand in de privé of bij de overheid tewerkgesteld is, of als iemand zelfstandige was. Ook hebben mannen gemiddeld een hoger pensioen dan vrouwen, waardoor het vooral alleenstaande vrouwen zijn die meer moeite hebben om een rusthuis te betalen dan mannen.

Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) is in 2017 gestart met het monitoren van de prijzen van rusthuizen. Hij zei in maart dit jaar nog dat dat beleid zijn vruchten afwerpt. (br.hln)

Gebiologeerd: waarom geeuwen zo aanstekelijk werkt

Wat is geeuwen? En waarom doen we het zo vaak? Neurowetenschapper Robert Provine zegt dat gapen een oude en autonome gewoonte is. Het komt voort uit de vroege evolutie en is gebruikelijk voor veel wezens (zelfs vissen doen het!). Maar waarom werkt het zo aanstekelijk?

Dat geeuwen een autonome gewoonte is, wil zeggen dat het wortelt in de hersenstam. Dat is het diepste gedeelte van onze hersenen, waar bepaalde reacties zo ingebouwd zijn dat we ze zelfs niet eens meer kunnen kwalificeren als reflexen. Gapen heeft veel triggers, waaronder verveling, slaperigheid en temperatuur. Een onderzoek uit 2014 suggereerde zelfs dat er een ‘thermisch venster’ is voor menselijk geeuwen, dat rond de 20°C ligt. Als de omgevingstemperatuur de lichaamstemperatuur nadert, of in de buurt van het vriespunt daalt, gapen we minder. Volgens het onderzoek zouden we dan ook gapen om de temperatuur van onze hersenen te regelen. Dat is niet hetzelfde als zeggen dat we geeuwen om extra zuurstof op te nemen. Onderzoek toont immers aan dat dat niet het geval is. Het betekent dan weer wel dat geeuwen zou kunnen werken om aangename omgevingslucht door de neus en mond naar binnen te trekken.

In de loop der jaren hebben wetenschappers het zogenaamde ‘aanstekelijke geeuwen’ of ‘geeuwbesmetting’ opgemerkt bij chimpansees, mensen, bavianen, bonobo’s en wolven. Geeuwen voelt goed, waardoor we al snel gezellig meedoen als iemand anders gaapt. Dat wil echter niet zeggen dat we de geeuw op een bewust niveau kopiëren. Het gebeurt omdat je het gewoon niet kan verhelpen. Als je zelfbewust wordt over een geeuw, dan stop je er ook haast automatisch mee.

Sommige mensen met autisme of schizofrenie vertonen geen geeuwbesmetting. Hetzelfde geldt voor kinderen jonger dan vier jaar. Dat heeft geleid tot een verscheidenheid aan theorieën over de relatie van geeuwen tot empathie en het spiegelneuronensysteem van de hersenen. Het idee hier is dat tekorten in het spiegelneuronensysteem kunnen leiden tot het missen van verborgen empathische signalen die de zogenaamde geeuwbesmetting veroorzaken.

Vechten of vluchten

Uit MRI-scans bij een reeks mensen blijkt dat bepaalde delen van de hersenen, meerbepaald de delen van de amygdala, oplichten als reactie op geeuwende beelden. De amygdala is een hersengebied dat geassocieerd wordt met angst en verhoogde aandacht. Niet geheel verwonderlijk dus dat we vaak ook gapen, als we nerveus zijn. Misschien is het dus zo dat we gapen op momenten van angst om de ‘vechten of vluchten’-reflex in ons brein te tripleren. Geeuwbesmetting kan op die manier een evolutionaire snelkoppeling zijn om de hersenen van een grote groep mensen klaar te stomen om snel actie te ondernemen als reactie op een dreiging. Op die manier kan geeuwen er eeuwen en eeuwen geleden voor gezorgd hebben dat groepen beter konden overleven.
Een andere - minder diepe - verklaring is dat geeuwen ook gewoon, net als lachen, gezellig kan zijn. Waar lachen het gelukzalige groepsgevoel versterkt, kan geeuwen ervoor zorgen dat een grote groep zich op een onbewust niveau ontspannen (en lichtelijk slaperig) gaat voelen. 

Geeuwbesmetting is en blijft hoe dan ook een beetje een wetenschappelijk mysterie. We houden ervan om er over te speculeren en er de evolutionaire oorzaak voor te vinden. Maar waarom zou er eigenlijk maar één specifieke basis van kunnen bestaan? Vaak overleven aangeboren eigenschappen immers net omdat ze een aantal verschillende bases omvatten. (br.hln)

New York Fashion Week wordt ingekort

New York Fashion Week wordt ingekort. De modeweek duurde tot nu toe 7 dagen maar zal vanaf september maar 5 dagen lang zijn. 

Het was ontwerper Tom Ford, de nieuwe voorzitter van de fashion week, die met het idee op de proppen kwam. Het zit zo: de modeweek van New York was anders dan andere modeweken. Het was de enige week waarop ontwerpers 7 dagen lang hun creaties aan de wereld toonden. 

Al enkele jaren verhuizen grote modehuizen (tijdelijk) uit New York. Zo stuurden Calvin Klein, Victoria Beckham en Tommy Hilfiger niemand nog de catwalk op in The Empire State. Modewebsite The Business of Fashion meent dat de beslissing genomen wordt omdat de New Yorkse fashion week relevant moet blijven. Zo zullen ontwerpers beter hun best moeten doen om een plaats te bemachtigen om hun collectie te tonen.  (br.hln)

De wetenschappelijke reden waarom we zo van chocoladegeur houden

Ah, de geur van chocolade. Het rijke aroma van geroosterde cacaobonen dat ons spontaan doet watertanden. Meestal verdoen we onze tijd niet door aan een stukje chocolade te ruiken en eten we het meteen op. Maar wat velen niet weten is dat er in chocolade voor een deel dezelfde chemicaliën zitten als in rozen. En juist daarom houden we zo van de zoete geur. 

We vullen onze huizen met bloemen en oliën, maar ook geroosterde cacaobonen bevatten net zoals rozen heel wat beta-jonon, wat hen hun geur bezorgt. Duitse onderzoekers ontdekten dat de geur (en uiteraard ook de smaak) donkere chocolade juist zo aantrekkelijk maakt. Hun onderzoek toont aan waarom de geur zo onweerstaanbaar is.

De resultaten van het onderzoek werden gepubliceerd in het tijdschrift Journal of Agricultural and Food Chemistry. Het Duitse onderzoeksteam testte twee chocoladesoorten met twee verschillende aroma’s. Vervolgens analyseerden ze de chemicaliën die in de geur zaten en ontdekten ze zo welke deeltjes verantwoordelijk waren. Carolin Seyfried van de Technische universiteit van Munchen: “Chocolade is een van de meest gekochte snacks op de wereld. Smaak is meer dan wat de tong proeft, de geur speelt ook een rol. Er zijn heel wat componenten die samen een unieke beleving vormen.” Dat legt ook uit waarom we verlangen naar een reep chocolade wanneer we het nog maar een seconde ruiken.  (br.hln)

Louis Vuitton wil handtassen met televisieschermen maken

Je mag op de creatieve directeur van Louis Vuitton, Nicolas Ghesquière, vertrouwen om je handtas revolutionair te maken. Tijdens de laatste Louis Vuitton Resort 2020 Show stuurde hij modellen de catwalk op die handtassen droegen met televisieschermen in. 

“Canvas of the Future”, met die naam worden de laatste nieuwe tassen van Louis Vuitton aan de wereld voorgesteld. De beweeglijke, flexibele schermen zijn gemaakt uit dezelfde LED-lichtjes die teruggevonden kunnen worden in sommige smartphones en zorgen voor een resolutie van 1920 x 1440. De tassen die op de catwalk werden getoond zijn nog een prototype, maar het doel volgens een persbericht van het modehuis is om de lijn tussen je handtas en smartphone te doen vervagen. 

Het is niet de eerste keer dat televisie een acte de présence maakt tijdens een modeshow van Louis Vuitton. In 2007, toen er voor het eerst iPhones op de markt kwamen en Marc Jacobs nog artistiek directeur was voor het modehuis, werd er al een kleine tas met scherm op de catwalk gebracht.  (br.hln)

De kogel is door de kerk bij Herman Brusselmans: “Er komt een kind”

Gisterenavond werd de allerlaatste ‘Van Gils & Gasten’ uitgezonden op Eén. Daarbij kwam zowat half bekend Vlaanderen langs, waaronder ook schrijver Herman Brusselmans (61). Die gaf meteen een kleine primeur prijs over de babyplannen van hem en zijn vriendin Lena (27).

Brusselmans werd op de rooster gelegd door Maaike Cafmeyer, die hem vroeg hoe het nu zit met het babyverhaal. De schrijver liet in eerdere interviews immers optekenen dat hij overweegt om nog aan kinderen te beginnen, ondanks zijn al wat oudere leeftijd. “Wel, er is een beslissing genomen”, aldus Brusselmans tegen een erg verbaasde Cafmeyer. “Er komt een kind, in 2021 of 2022.”

Er werd vervolgens wat geginnegapt, maar Brusselmans bleef wel volhouden dat er een baby in de maak is. “Al hebben we wel een probleem. We hadden al wat namen overlopen en wilden ‘Archie’ als het een jongen wordt”, knipoogde hij. (br.hln)

Rijkeluiszoon die daklozen “profiteurs” vindt moet enkele dagen op straat overleven. Het eindigt in tranen

Hij heeft – met dank aan zijn steenrijke vader – kasten vol designerkleren, een Ferrari in de garage en een privéjet die hem naar alle uithoeken van de wereld brengt als hij dat wil. Daklozen vindt hij “luie profiteurs”, die hun miserie alleen maar aan zichzelf te danken hebben. Om te bewijzen dat je zo van straat geraakt als je maar genoeg je best doet, besloot de Britse Bobby Misner (23) drie dagen als dakloze door het leven te gaan. Het ging niet zoals hij gedacht had.

Het sociaal experiment was onderdeel van een nieuwe televisiereeks op de Britse televisie. In ‘Rich Kids Go Homeless’ worden rijke kinderen weggeplukt uit hun bevoorrechte omgeving, om te ervaren hoe het is als je niets hebt en op straat moet zien te overleven.

Miljardair

Bij Bobby Misner ging dat niet zo goed. De zoon van miljardair Tom Misner – de man achter het SAE Institute, waar je creatieve opleidingen kan volgen, van geluidstechnicus tot 3D-animator – heeft naar eigen zeggen een leven vol “snelle wagens, mooie vrouwen en feestjes”. Met zijn privéjet pendelt hij regelmatig tussen Londen en Los Angeles, waar hij nog datete met de bekende actrice Lindsay Lohan. Kleine verplaatsingen doet hij met zijn Ferrari.

Laat er geen misverstand over bestaan: Bobby gelooft in hard werken om iets te bereiken in het leven, zo zegt hij. Zelf wil hij een bedrijf uitbouwen als filmmaker en fotograaf. Ook over mensen die het minder goed hebben is hij duidelijk. Daklozen noemt hij “lui” en beschuldigt hij ervan “profiteurs” te zijn, “die op de kap van de maatschappij proberen te leven”. Mocht hij ooit op straat terecht komen, zou dat niet lang duren: “Ik zou in geen tijd weer van straat zijn”, klinkt het.

Het ging wel even anders. Drie dagen lang moest hij als dakloze door het leven in de Londense wijk Soho - nadat hij zowel zijn paspoort, zijn geld als zijn designerkleren had moeten afgeven - en het duurde niet lang eer hij met zijn hoofd tegen de muur liep.

Omdat hij in het ‘gewone leven’ populair is bij vrouwen, besluit hij in de reportage eerst zijn charmes in de strijd te gooien en knappe meisjes gewoon om geld te vragen. Al snel wordt echter duidelijk dat het geen goed plan is. “Vrouwen lijken wel bang van me te zijn”, klinkt het. “Normaal gezien doe ik het goed bij de dames. Het is echt raar om hen nu zo afstand te zien houden.”

Hongerig

Nadat hij de eerste nacht noodgedwongen op straat heeft moeten doorbrengen, besluit hij om moe en hongerig in vuilnisbakken naar eten te gaan zoeken. Hij speurt ook naar munten in telefooncellen. Als hij op zeker moment een hoofdtelefoon en een muts vindt die iemand per ongeluk heeft laten vallen, barst hij in tranen uit. “Het voelt alsof ik een schat gevonden heb”, snikt hij.

De vondst geeft hem nieuwe hoop en hij slaagt erin om alles te verkopen in een elektronicawinkel voor 40 pond (46 euro). Met het geld koopt hij grote pakken chips, die hij aan de ingang van de metro wil verkopen met winst. Ook dat lukt niet. Hij maakt gelukkig ook geen verlies en besluit het geld te gebruiken om een slaapplaats voor de nacht te zoeken.

Drank en drugs

Opnieuw loopt het op een sisser af als duidelijk wordt dat je niet binnen raakt in een hostel zonder identiteitskaart. Ook de tweede nacht moet hij buiten slapen. “Het is als een verloren strijd”, zucht hij, waaraan hij toevoegt dat hij begrijpt waarom sommige daklozen naar drank en drugs grijpen.

De laatste dag ontmoet hij een jong dakloos koppel en dat opent pas écht zijn ogen. Demi en Aaron (allebei 20) blijken al vijf maanden in Londen op straat te leven, nadat ze uit hun huis werden gezet. Al drie jaar zijn ze af en aan dakloos. Ze leren hem hoe hij moet bedelen en daarbij ontdekt Bobby dat rijken minder blijken te geven dan mensen die het minder breed hebben.

Maar het is hun persoonlijke verhaal dat Bobby compleet doet kraken. Ze blijken de ouders te zijn van twee kinderen. Eentje is gestorven en het andere – een meisje van 5 maanden – zit in de pleegzorg. “Het enige wat we verlangen is om ons dochtertje bij ons hebben”, klinkt het.

Demi vertelt dat het echt niet gemakkelijk is om weg te raken van de straat. “We hebben het geprobeerd”, zegt ze. “Maar na een hele tijd geef je het gewoon op. Ik heb mijn dochter moeten afstaan, terwijl ik dat niet wilde. Het had kunnen werken als we maar een kans hadden gekregen.” De jonge vrouw bekent ten slotte dat ze “niets meer heeft om voor te vechten”.

Schoorvoetend

Bobby noemt zijn ervaring als dakloze aan het einde van het programma “een van de zwaarste dingen die ik ooit heb meegemaakt” en geeft schoorvoetend toe dat het flink wat moeilijker is dan gedacht om weer van straat te geraken. “Ik had wel wat vooroordelen”, geeft hij toe. “Maar dat is nu veranderd. Ik ga een beetje dankbaarder zijn voor het leven dat ik heb.”

Hij blijkt ook nog altijd contact te hebben met Demi en Aaron, die hij een make-over gaf. (br.hln)

Een praatje maken met een vreemde is goed voor de gezondheid

De vrouw die elke dag vriendelijk ‘goedemorgen!’ kirt wanneer ze je voorbijloopt met haar hondje, de man die je elke dag je krant verkoopt aan de kiosk in het station voor je de trein opstapt, de jongen die met een glimlach je boodschappen in een zak doet op zaterdag. Je kent ze niet, maar toch ook weer wel. Zo’n vreemde die eigenlijk toch niet geheel vreemd is, hoe belangrijk zijn die mensen in ons leven?  

Zo’n kleine, onschuldige ontmoeting met een vreemde kan je dag goedmaken en ervoor zorgen dat een mens zich minder geïsoleerd voelt. Onze sociale levens worden opgebouwd uit wat psychologen ‘sterke’ en ‘zwakke’ banden noemen. Een sterke band is je echtgenoot, ouder, broer of zus, beste vriend, collega. Een zwakke kennis die je wel vaker tegenkomt is bijvoorbeeld de barman in je favoriet café of de kassierster in de winkel waar je steeds gaat. 

“Hoe ik een sterke band van een zwakke onderscheid, is wanneer er wederzijdse herkenning is”, vertelt Gillian Sandstrom, leraar aan de universiteit van Essex die zich al jaren verdiept in de materie. “Je moet elkaars naam niet kennen, maar je weet wie ze zijn en herkent elkaar.” 

Sandstrom deed onderzoek naar hoe belangrijk deze connecties voor ons zijn. “Deze interacties geven ons een goed gevoel, we voelen ons erdoor verbonden met mensen”, legt ze uit. “Je krijgt meer vertrouwen in de wereld en hebt een groepsgevoel. Ik denk dat dat soms nodig is. We hebben het gevoel nodig dat we ergens deel van uitmaken. Als we dat gevoel niet hebben, dan ondervinden we daar negatieve gevolgen van zoals eenzaamheid.” Eenzaamheid - vaak veel meer dan fysiek alleen zijn - kan heel wat effecten hebben op onze mentale en fysieke gezondheid. Het zou zelfs dezelfde impact kunnen hebben op onze levensduur als roken of overgewicht. 

Eigen boontjes doppen

We kunnen niet altijd rekenen op onze sterke banden, want uiteraard moeten die ook hun eigen levens lijden en moeten we nu eenmaal onze eigen boontjes kunnen doppen. Sandstrom wijst er dan ook op dat we niet mogen verwachten dat deze mensen verantwoordelijk zijn voor ons geluk. “Het is beter dat je een beroep doet op verschillende mensen voor je verschillende noden”, legt ze uit. “Ik denk dat de iets zwakkere banden daarbij vaak onderschat worden.” 

Deze kennissen spelen een belangrijke rol bij je algemene ontwikkeling, ook al zijn ze misschien niet altijd even goed zichtbaar. Sandstrom geeft een voorbeeld: stel dat je verhuist naar een nieuwe stad en dat je hier vrijwel niemand kent, dan is het niet ongewoon dat je je wat verloren voelt in het begin. Vaak heeft ook dit te maken met het gebrek aan zwakke connecties. Je volledige netwerk aan mensen - van de vrouw die je tegenkwam met haar hond tot de bakkersvrouw - kende je op je vorige woonplaats uit je hoofd. 

“Dit zijn kleine relaties, maar ik denk dat als je die allemaal tegelijkertijd verliest - wat gebeurt als je naar een nieuwe plek verhuist - het vaak allemaal te veel wordt en dan besef je dat het een verschil maakt”, legt Sandstrom uit. Voor zij die dit soort band in zijn of haar leven mist, is het volgens de psycholoog helemaal niet moeilijk om er verschillende op te bouwen. Hou gewoon je omgeving in het oog. Is er iemand die naar je lacht in de fitness? Een vriendelijke bediende aan de kassa die je elke dag tegenkomt? Als je wederzijdse herkenning opmerkt, begin dan eens een gesprek en dat is volgens haar het gemakkelijkst via een compliment of iets dat jullie gemeen hebben.  (br.hln)