Naar de inhoud

athea

akke.beakke.be



Archief

David Bowie wilde dat zijn as uitgestrooid zou worden op Bali

David Bowie wilde dat zijn as uitgestrooid zou worden op Bali

http://static1.hln.be/static/photo/2016/3/10/4/20160130091750/media_xll_8361409.jpg

David Bowie heeft 100 miljoen dollar (ruim 92 miljoen euro) nagelaten en het grootste deel daarvan gaat naar zijn familie. Dat melden Amerikaanse media op basis van het testament van de op 10 januari overleden artiest.

Daarin staat ook dat hij op het Indonesische eiland Bali wil worden gecremeerd en dat zijn as daar wordt uitgestrooid. Bij het testament zit echter ook een overlijdensakte waarin wordt gemeld dat hij op 12 januari al is gecremeerd. Dat zou dan in New York zijn gebeurd.
Bowie, wiens echt naam David Robert Jones was, overleed op 69-jarige leeftijd in New York aan de gevolgen van kanker.

Volgens het testament krijgt zijn weduwe Iman Abdulmajid Jones ongeveer de helft van zijn nalatenschap en zijn dochter en zoon elk een kwart. Verder krijgen zijn persoonlijke assistent en een verzorger van een van zijn kinderen een geldbedrag.

Bowie verloor zijn hart aan Bali toen hij daar samen met Iggy Pop op vakantie was in de jaren tachtig. Hij was zo onder de indruk van het eiland dat hij later op het Caribische eiland Mustique een huis in Indonesische stijl liet bouwen. In het testament staat dat Bowie volgens "boeddhistische rituelen'' op Bali wilde worden gecremeerd. Als dat niet mogelijk is, moet in elk geval zijn as daar worden verstrooid (br.hln)

Reageer op dit bericht

Slachtoffer van een brutale overval, wacht haar in het ziekenhuis opnieuw een onaangename verrassing

Slachtoffer van een brutale overval, wacht haar in het ziekenhuis opnieuw een onaangename verrassing

http://static3.hln.be/static/photo/2016/2/4/12/20160130105725/media_xll_8361522.jpg

Ze werd het slachtoffer van een brutale overval op haar juwelierszaak in Luik. Maria Rita incasseerde daarbij een paar rake klappen van de dader die gewapend was met een boksijzer. Zwaar toegetakeld werd ze naar het ziekenhuis gebracht en daar wachtte haar een tweede onaangename verrassing. Dik een jaar na de feiten doet ze vandaag haar relaas in de krant La Meuse.

Rita stond op 27 december 2014 in haar juwelierszaak 'L'Âge d'Or' in Luik toen plots een man op haar afstapte. Gewapend met een boksijzer deelde hij een paar klappen uit. Een voorbijganger zag de overval gebeuren en zette meteen de achtervolging in op de dader. Hij kon de overvaller met de hulp van de zoon van de juwelierster bij de kraag vatten waarna de overvaller op zijn beurt naar de spoedafdeling van het ziekenhuis gebracht werd. Daar wachtte Maria een twee onaangename verrassing. "Hij lag naast mij in de kamer. We waren van elkaar gescheiden door een simpel gordijntje. Je kan je nauwelijks inbeelden hoe stresserend de situatie voor mij was."

Na twee dagen in het ziekenhuis stond de kranige vrouw al opnieuw achter de toonbank van haar zaak. De dader, een minderjarige jongen, werd naar de gesloten instelling van Saint-Hubert gebracht. Zijn familie was geen onbekende voor het gerecht. "Na twee maanden in de gesloten instelling werd hij vrijgelaten. Op een morgen lag er een brief van zijn advocaat in de bus met excuses in zijn naam. Ik had die brief liever nooit gekregen of toch niet op zo'n manier."

Acht maanden na de overval kon de Luikse haar gestolen juwelen en geld recupereren. "Onmiddellijk weer aan de slag gaan, was een goede beslissing. Het heeft me geholpen om het trauma te verwerken. Ik heb immers geen nood aan antidepressiva of praatjes bij een psychiater. Ik wou meteen tonen dat ik er opnieuw stond!", luidt het ferm.

Haar zaak was toen al beveiligd met een bel, een speciale deur en camera's. Daar kwam nog een parlofoon bij. "Voortaan vraag ik de klanten wat ze willen kopen voor ik hen binnenlaat. Een praatje vooraf maakt me meteen ook veel wijzer", besluit Maria Rita. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Shocking Blue - Inkpot

Shocking Blue - Inkpot

Klik op de foto om hun te beluisteren







Shocking Blue was een Nederlandse rockband uit Den Haag die in de jaren 60 en 70 succesvol was. De groep werd in 1967 opgericht door Robbie van Leeuwen, die naar eigen zeggen bij The Motions  aan zijn plafond was gekomen en een groep in de steigers wilde zetten waarmee hij internationaal meer kansen zag. Van Leeuwen rekruteerde de groepsleden uit diverse hoeken van de Haagse beatscene en koos in eerste instantie voor een zanger, Barry Hay, die net The Haigs  had verlaten. Hay paste echter en van Leeuwen sprak de historische woorden: "Hier zul je nog spijt van krijgen" (quote van Barry Hay op NCRV-televisie). Uiteindelijk werd Fred de Wilde de zanger en werd er een lp voor Polydor  opgenomen. Het album scoorde net als de eerste single "Love is in the air" matig. Een jaar later stapte Shocking Blue over naar het pas opgerichte Pink Elephant-label van Dureco. Toen De Wilde halverwege 1968 een oproep kreeg voor militaire dienst, besloot Van Leeuwen dat hij zijn groep wilde completeren met een zangeres. In eerste instantie werd gedacht aan Annet Hesterman, maar zij bleek net een contract met een manager te zijn aangegaan en bedankte. Later was ze nog korte tijd de zangeres van de Groningse Ro-d-ys. In Loosdrecht stuitten Van Leeuwen en manager Cees van Leeuwen op Mariska Veres, die daar optrad met The Motowns tijdens een feestje van de Golden Earring. Via haar moeder werd het contact gelegd, en de rest is geschiedenis. Shocking Blue werd de eerste Nederlandse groep die een nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 van de Verenigde Staten behaalde met de single Venus. De groep scoorde nog vele andere hits en ging in 1975 uit elkaar. In 1979 werd een poging tot een reünie gedaan, maar die duurde maar zo'n jaar of twee. Shocking Blue herrees in een nieuwe samenstelling in 1993 met Mariska Veres, maar zonder Robbie van Leeuwen. Deze formatie bleef optreden tot aan het overlijden van Mariska Veres in december 2006.


Reageer op dit bericht

Australische in paar minuutjes bevallen van haar vijfling

Australische in paar minuutjes bevallen van haar vijfling

http://static1.hln.be/static/photo/2016/9/5/2/20160129092731/media_xll_8358242.jpg

Het is eindelijk zover. Kim Tucci is mama geworden van een vijfling. Heel Australië leefde mee met de zwangerschap van de vrouw uit Perth. Ze deelde haar 'avonturen' op haar Facebookpagina 'Verrast Door Vijf'. De bevalling duurde amper een paar minuten, meldt Woman's Day. Verdere details over de geboorte van de vier meisjes en het jongetje zijn nog niet bekend.

De vijfling van Kim en Vaughn luisteren naar de namen Keith, Ali, Penelope, Tiffany en Beatrix. De 26-jarige Tucci was al moeder van een zoon toen ze in het huwelijksbootje stapte met Vaughn. Samen hadden ze al twee dochters, Avia en Indiana toen ze besloten om nog voor een zoontje te gaan.

Groot was de verrassing toen bleek dat ze zwanger was van een vijfling. Hun wens, een jongen werd vervuld maar op vier 'extra' meisjes had het koppel niet meteen gerekend.

Tucci die op natuurlijke wijze zwanger raakte, deelde haar 'avonturen' op Facebook. Zo moest ze elke dag 6.000 calorieën eten om haar vijfling te voeden. Ze omschreef haar uitzonderlijke zwangerschap dan ook als 'heavy'. De volgende maanden zullen dat zeker worden nu haar gezinnetje plots acht kinderen telt. We wensen de ouders alvast veel moed en succes! (br.hln)

Reageer op dit bericht

Waarom knuffelberen slecht zouden zijn voor de gezondheid

Waarom knuffelberen slecht zouden zijn voor de gezondheid

http://static1.hln.be/static/photo/2016/6/4/1/20160128193442/media_xll_8356966.jpg

Knuffels mogen nog zo onschuldig lijken, volgens de Noorse Hart- en Longassociatie zijn ze levensgevaarlijk. In een campagne waarin ze knuffelberen vermomd hebben als Hitler, Khaddafi en Kim Jong-II waarschuwen ze dat slapen met een teddybeer kan leiden tot astma en allergieën, door de hoge concentratie aan huisstofmijt in de beren.

In een interview met Radio 1 nuanceert kinderallergoloog Elke De Wachter van het UZ Brussel die extreme stelling echter. Ze begrijpt het statement van de Noorse Hart- en Longstichting LHL wel, maar vindt die anderzijds ook sterk overdreven. "Hun visie is dat je kunt vermijden dat kinderen allergieën krijgen, door hen vroegtijdig niet in contact te brengen met iets. Dat is iets dat we al lang weten, en klopt dus ook. Als je bijvoorbeeld vermijdt dat baby's worden blootgesteld aan een hoge concentratie huisstofmijt, dan zullen ze in hun latere leven daar minder snel allergisch aan worden."

"Link met astma nooit bewezen"
"Hier leggen ze echter ook meteen de link met astma, en dat is dan weer nooit bewezen. Een hoge concentratie aan huisstofmijt kan inderdaad leiden tot overgevoeligheid, maar ook in matrassen, boeken en tussen speelgoed zit huisstofmijt," legt De Wachter uit. "Dat volledig vermijden is dus sowieso niet mogelijk."

Maar moeten alle beren dan weg?
"Als kinderen duidelijk allergisch zijn aan huisstofmijt is het inderdaad belangrijk om daar iets aan te doen om de klachten te verminderen. Dat kan door alle teddyberen weg te doen maar ook door ze om de zes weken te wassen op zestig graden of een dag en een nacht in de diepvriezer te steken," zegt De Wachter. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Anna (44) Ik leef al 10 jaar in bijna volledige duisternis

Anna (44): "Ik leef al 10 jaar in bijna volledige duisternis"

http://static3.hln.be/static/photo/2016/10/14/7/20160126152831/media_xll_8350567.jpg

Tien jaar geleden leidde de Britse Anna Lindsey (44) nog een heel normaal leven, tot bij haar een zeldzame huidaandoening werd vastgesteld. Elke vorm van licht bezorgt haar een brandende pijn, waardoor ze het merendeel van haar leven in het donker moet doorbrengen. "Ik ben een gevangene in mijn eigen huid," schrijft Anne, die haar pakkende levensverhaal neerpende in een boek.

Wie de woning van Anna Lyndsey in Engeland betreedt, zal er ook overdag zorgvuldig gesloten gordijnen aantreffen. De enige lichtbron zijn vage streepjes zonlicht die toevallig door de gordijnen piepen. Een trap hoger vind je Anna's volledig verduisterde 'donkere kamer'. Zorgvuldig zwart afgeplakte ramen verhinderen dat ook maar het minste streepje licht zich naar binnen wringt langs kleine kiertjes. Die kamer is tegelijkertijd Anna's gevangenis én vrijheid. Ze brengt er de nacht door en zit er overdag ook minstens 3 uur. Als haar aandoening het felst is - wanneer of waarom valt nooit te voorspellen -  brengt ze er soms hele maanden door.

Een leven in duisternis

Anna lijdt aan een extreem zeldzame vorm van lichtgevoeligheid. Niet alleen zonlicht, maar ook kunstverlichting, TL-buizen, computerschermen en het licht van de televisie pijnigen haar huid op brutale wijze. Wanneer de brandende aandoening - lichtgevoelige seborroïsche dermatitis - het hevigst opflakkert, kan ze niet anders dan vluchten naar haar pikdonkere kamer. Het huis verlaten is bijna onmogelijk, tenzij heel snel een uurtje vlak voor de zon opkomt of nadat de zon ondergaat en de straatverlichting nog niet aan is. Ze leeft in gevangenschap door haar ziekte, bijna altijd in volledige duisternis.

"Als een vlammenwerper tegen mijn gezicht"

Tot haar 33ste leidde Anna een heel normaal leven. Ze werkte als ambtenaar op het ministerie van werk en pensioenen in Engeland, had een druk sociaal leven, een tof appartement in Londen en al twee jaar een liefdevolle relatie met Pete. In april 2005 was Anna aan het werk achter haar computer, toen plotseling iets vreemds gebeurde. "Uit het niets begon de huid op mijn gezicht hevig te branden," vertelt Anna. "Het leek wel alsof iemand een vlammenwerper tegen mijn gezicht hield. Het brandde zo fel en pijnlijk, hoewel je aan mijn gezicht zelf niets kon zien. Ik was doodsbang."

Gevangen in je eigen huid

De pijn werd ondraaglijk, en naast computerschermen leek ook zonlicht hetzelfde effect te veroorzaken. De pijn breidde zich van haar gezicht uit naar haar hele lichaam. Haar dermatoloog verwees Anna door naar een specialist, maar zelfs na alle mogelijke doktersbezoeken en medicijnen werd de aandoening niet beter. "Het voelt alsof een brandende vlam tegen mijn gezicht wordt gehouden, en een kaasrasp over mijn lichaam snijdt," omschrijft Anna de pijn. "Ik ben een gevangene in mijn eigen huid."

Leren leven in een hel

Omdat geen enkele behandeling leek te helpen, installeerde Anna de donkere kamer in het huis waar ze met haar echtgenoot Pete woont. In die kamer bedrijven ze ook de liefde, want ze kan nergens anders haar kleren uittrekken zonder pijn. "Zelfs binnenshuis draag ik UV-beschermende kledij, gemaakt door een gespecialiseerd bedrijf. Warme zomerdagen zijn het ergste. Ik kan geen raam openen voor frisse lucht omdat er dan licht binnenkomt, en ik kan geen kleren uittrekken omdat ik dan pijn voel. Op zo'n dagen lig ik op de grond in het laagste, koelste deel van de kamer te zweten als gek. Blijft het warme weer aanhouden, dan weet ik hoe het voelt om in de hel te zijn. Dat zijn de momenten waarop ik huil. Ik vries plastic flessen in met water en leg ze rond mijn lijf. En soms denk ik aan zelfmoord."

De kracht van liefde

Die donkere gedachten ruilt Anna altijd dapper weer in voor positiviteit. "Meestal wil ik gewoon leven. Ik haal mijn geluk uit de kleine dingen. In een glimp van de buitenwereld, getekend in grijstinten. In een bloem. In de geur van tuinen en oude bladeren," vertelt Anna. "Soms denk ik dat het voor Pete ook beter zou zijn als ik er een einde aan maak, zodat hij ook weer een normaal leven kan leiden. Maar als ik hem dat zeg, antwoordt hij: 'Het zou zo oneerlijk zijn tegenover de mensen die je achterlaat. Dan knuffelt en kust hij mij en zegt: 'Ik hou van je en zou je missen'."

http://static1.hln.be/static/photo/2016/12/13/11/20160127152057/media_l_8353286.jpg

Anna schreef een boek over haar leven met de aandoening. Ze deed dit met pen en papier in de volledige duisternis, met haar linkerduim als hulp om haar hand te leiden in het donker. Het resultaat is een hoopgevend en zelfs grappig boek, ondanks het ongeluk waar ze mee kampt.

'Meisje in het donker', Anna Lindsey, De Bezige Bij, 18,90 euro.  (br.hln)

Reageer op dit bericht

Veroorzaakt koffie dan toch geen hartkloppingen?

Veroorzaakt koffie dan toch geen hartkloppingen?

http://static1.hln.be/static/photo/2016/11/16/11/20160127181130/media_xll_8353646.jpg

Om hartkloppingen te vermijden wordt (te veel) koffie drinken vaak afgeraden, omdat de cafeïne uit dat drankje ons hartritme in de war zou kunnen sturen. Onderzoek van University California spreekt dit tegen, en oppert voorzichtig dat die aanbevelingen misschien wel aan vernieuwing toe zijn.

Onderzoeken uit het verleden wijzen op een link tussen cafeïneconsumptie en hartkloppingen, omdat het goedje uit onder meer koffie, thee en chocolade onze hartslag drastisch de hoogte in zou jagen. Een studie van University California spreekt dit nu tegen, en suggereert zelfs dat cafeïnehoudende producten zoals chocolade, koffie of thee net voordelen voor het hart kunnen opleveren.

Koffie, thee en chocolade
De onderzoekers analyseerden 1.388 willekeurige deelnemers van gemiddeld 72 jaar uit een database van een Amerikaans cardiovasculair instituut. Ze hielden bij hoe vaak die proefpersonen aten, en of ze daarnaast koffie, thee of chocolade consumeerden. De deelnemers werden ook onderworpen aan een ECG- test - een registratie van de activiteiten van het hart -  voor 24 uur.

Geen hartkloppingen
80% van de deelnemers consumeerden dagelijks meer dan één cafeïnehoudend product. Bij deze mensen werd geen versnelde hartslag gemeten, ook niet na het eten of drinken van koffie, thee en chocolade. Cardioloog Gregory Marcus: "Klinische aanbevelingen die waarschuwen tegen regelmatige consumptie van cafeïne om hartstoornissen tegen te gaan, moeten volgens ons herbekeken worden. Mogelijk raden we onnodig af dat hartpatiënten koffie, thee en chocolade consumeren."

Gematigde koffieconsumptie kan net goed zijn bij het voorkomen van hartziekten. Vier à vijf kopjes per dag zouden bovendien geen ongewenste effecten met zich mee brengen. Al is het nog te vroeg om voorbarig conclusies te trekken op basis van deze studie alleen. De wetenschappers zelf geven ook aan dat meer onderzoek nodig is om te bepalen of grote hoeveelheden cafeïne wel een negatieve invloed hebben op de hartslag. (br.hln)

Reageer op dit bericht

Is al staande eten slecht voor de spijsvertering?

Is al staande eten slecht voor de spijsvertering?

http://static3.hln.be/static/photo/2016/11/0/6/20160125104109/media_xll_8346711.jpg

Het leven wordt steeds drukker, en dat betekent dat we vaak snel-snel onze maaltijd naar binnen werken terwijl we rechtstaan of rondlopen. En dat terwijl we heel onze jeugd te horen kregen dat dat slecht is voor de spijsvertering. Kan je problemen krijgen door niet aan tafel te gaan zitten?

Het korte antwoord? Nee, rechtstaand of al wandelend eten heeft weinig invloed op je vertering. Medisch gezien is er geen enkele link tussen indigestie en de manier waarop je je maaltijden eet. Integendeel: rechtstaan kan bij aandoeningen zoals reflux zelfs helpen om problemen te vermijden.

Wel is het zo dat je lichaam extra bloed naar je spijsverteringsstelsel moet sturen om alles vlot te laten verlopen. Als je dan intussen veel beweegt - en je spieren dus ook meer bloedtoevoer vragen - kan er wel eens een conflict optreden en raakt een van de twee processen in moeilijkheden. Wat rondwandelen is echter niet voldoende om dit te veroorzaken, en er zijn niet veel mensen die een bord spaghetti bolognaise naar binnen werken op de loopband.

Vol gevoel
Er is dus helemaal geen bezwaar voor je spijsvertering, maar al staande eten heeft wél invloed op je gewicht. Onderzoek heeft uitgewezen dat je sneller bijkomt als je niet gaat zitten om te eten.

Wandelen is immers iets dat veel aandacht vergt van je brein, waardoor je afgeleid bent en moeilijker kan verwerken wat en hoeveel je precies eet. Met andere woorden: ons hongergevoel wordt in de war gestuurd en we krijgen minder snel een vol gevoel. Daarnaast heb je ook de neiging om sneller te eten wanneer je rechtstaat, wat opnieuw je hongergevoel beïnvloedt. Op het einde van de dag hebben mensen die al rechtstaand eten meer gegeten dan wie gaat zitten voor zijn maaltijden.

Conclusie: voor je spijsvertering maakt het weinig uit hoe je eet, maar voor je gewicht is het een stuk minder positief.(br.hln)

Reageer op dit bericht

Is het einde in zicht voor Blokken?

Is het einde in zicht voor Blokken?

http://static0.hln.be/static/photo/2016/14/12/12/20160126065735/media_xll_8349222.jpg

Avond na avond 850.000 kijkers scoren, het is niet elke tv-quiz gegeven. Toch is niets zeker in televisieland en weet Ben Crabbé nog niet of hij na de zomer een 24ste jaargang zal presenteren. "We zijn gesprekken aan het voeren over de toekomst. 'Blokken' is minder sexy, hé", zegt presentator Ben Crabbé. "Het moet altijd perfect zijn. Elke dag."

Gemiddeld 852.700 kijkers. Een piek op woensdag met 915.182 fans. Een vaste stek in de top vijf van de best bekeken programma's, met gemiddeld haast 50.000 kijkers meer dan een week eerder. Gemiddeld 48,7% marktaandeel tegenover 46,8% de week voordien. Duidelijk: 'Blokken' en onafscheidelijke presentator Ben Crabbé beleefden vorige week een (zoveelste) onwaarschijnlijk hoge topscore.

"Het nadeel van 'Blokken' is dat het succes haast geruisloos passeert", aldus Crabbé. "Wij zijn er fanatiek mee bezig, maar daar stopt het dan ook. Ik begrijp dat wel. 'Blokken' is een evidentie, hé. We hebben nu wel al gesprekken gehad met de VRT-bazen over de toekomst, maar er is nog niets definitiefs. 'Bevergem' en 'Radio Gaga' zijn tijdelijke fenomenen en sexy. 'Blokken' is dat minder, maar wel standvastig succesvol. Straks misschien wel een kwarteeuw." (br.hln)

Reageer op dit bericht

Mysterie opgelost: daarvoor dient dat kleine zakje in je jeansbroek

Mysterie opgelost: daarvoor dient dat kleine zakje in je jeansbroek

http://static0.hln.be/static/photo/2016/1/8/13/20160124120011/media_xll_8344288.jpg

Je ook altijd al afgevraagd waarvoor dat minizakje in je jeansbroek dient? Is het om munten in te stoppen? Of een condoom? Of je smartphone?

Jeansbroeken hebben vaak vijf zakken: twee aan de voorkant, twee aan de achterkant en dan nog piepklein exemplaar in een van de twee voorste zakken. Maar waar dient dat miniding nu eigenlijk voor?

De kans is klein dat je het gebruikt waar het werkelijk voor ontworpen is. Levi Strauss, de oergod der jeansbroeken, komt immers zelf met het antwoord. Een blogpost op hun website doet het uit de doeken: "In de jaren 1800, toen jeans gemaakt werd als een stevige werkbroek voor cowboys, gebruikten de mensen nog een zakhorloge. Omdat ze in de grote zak nogal snel stuk gingen, werd er een extra klein zakje gemaakt om het horloge veilig op te bergen." Mysterie opgelost! (br.hln)

Reageer op dit bericht

Meer van athea

↑ Terug naar de berichten