Archief

Danielle was zes toen politie haar vond. Ze zat in kamer zo groot als kast en had nog nooit de zon gezien

Ontroerend verhaal

Ze bleek opgesloten te zijn door haar moeder. Eerder die dag had Holste een tip gekregen over mogelijke kindermishandeling en hij was meteen met enkele collega’s ter plaatse gegaan. Het huis lag er smerig bij en hier en daar vluchtte een kakkerlak weg toen ze de kamers inspecteerden.

Piepklein

Maar de echte horror vonden ze in een piepklein kamertje, waar een graatmager meisje opgesloten zat. Ze lag op een beschimmelde matras en er krioelden maden en vliegen over haar lichaam. Ze woog amper 20 kilogram en was volgens Holste het ergste geval van kindermishandeling dat hij ooit zag. Ze werd naar het ziekenhuis van Tampa gebracht en daar stelden dokters vast dat ze er erg aan toe was.

85 procent van de hersenen van een kind ontwikkelen zich tijdens de eerste vijf jaar van het leven en Dani was blijven steken op de ontwikkeling van een zuigeling. Dokter Kathleen Armstrong van de universiteit van Zuid-Florida – die gespecialiseerd is in kinderpsychologie – stelde bovendien vast dat ze een vorm van autisme had, doordat ze nog maar amper menselijk contact had ervaren.

Naakt

Haar biologische moeder Michelle werd opgepakt en zij vertelde dat ze een weduwe was die haar best deed om toch iets van het leven te maken. Dani bleek een gezonde baby geweest te zijn toen ze werd geboren, maar in 2002 liepen tot twee keer toe meldingen binnen bij de politie die deden vermoeden dat er toch iets mis was. Getuigen zagen een naakt klein meisje lopen, die er ondervoed uitzag. De sociale dienst ging ter plaatse en bood Michelle hulp aan, maar die weigerde.

Na haar arrestatie zag Michelle af van haar ouderschapsrecht als onderdeel van een minnelijke schikking. Ze kreeg twee jaar huisarrest en een voorwaardelijke straf. Een schande, volgens Mark Holste, die vond dat ze minstens 20 jaar cel had moeten krijgen voor wat ze had gedaan.

Dani kwam in de pleegzorg terecht en in 2007 werd ze geadopteerd door Bernie en Diane Lierow. Het koppel had al een zoontje, Willie, maar had ook altijd een dochter gewild. Ze gaven Dani een warm nest en namen haar mee naar ontelbare dokters en therapeuten. Exact 10 jaar later ging de Tampa Bay Times hen opzoeken, maar ondanks hun onzelfzuchtige gebaar bleek het hen niet meegezeten te hebben.

Zwaar

De zorg voor Dani was erg zwaar geweest en Bernie en Diane waren intussen gescheiden. Ze hadden wel enkele successen geboekt. Zo slaagden ze erin om Dani zindelijk te maken en ze leerden haar paardrijden en zwemmen. Dani kon ook naar school en ze kreeg vijf dagen per week privéles om te leren spreken, iets wat niet echt aansloeg. In 2011 vertelde het koppel aan de Britse krant Daily Mail dat ze “naar de kast kon gaan, een glas kon nemen en zichzelf water kon uitschenken”. En dat ze opener was geworden. Ze durfde al mensen aan te kijken en knoopte soms een gesprek aan met iemand die ze niet kende.

Het koppel verhuisde vijf jaar geleden van Fort Meyers in Florida naar Tennessee, waar Bernie een zorgboerderij opstartte met paarden en schapen. Ze namen nog pleegkinderen in huis – 15 in totaal – en poogden ook Dani verder te helpen. Maar dat was niet eenvoudig. “Ik probeerde haar gebarentaal aan te leren, maar gaf dat uiteindelijk op. Ze gebaarde nooit terug”, aldus Bernie. “En ik deed constant alles wat ik kon om te voorkomen dat ze zichzelf verwondde of het huis beschadigde.”

Toch kwam het nooit in hem op om het op te geven. “Ik vertelde mezelf dat het nu eenmaal zo was”, aldus Bernie. “We hadden haar geadopteerd, ik kon haar toch niet in de steek laten? Maar na drie jaar kon Diane niet meer. Volgens haar had Dani alle vooruitgang geboekt die mogelijk was.”

Spanningen

Twee jaar geleden gingen Bernie en Diane na een huwelijk van 18 jaar uit elkaar. Bernie wijst Dani niet aan als de oorzaak, maar vertelt wel dat er altijd veel spanningen waren in huis. En dat er geen tijd was om eens iets samen te doen met Diane, als koppel.

Bernie besloot de zorg voor Dani daarop alleen op te nemen. “Als ze bij me was, leek ze altijd bijzonder ontspannen. Maar ik slaagde er niet in om het te combineren met mijn werk. En dan waren er die keren dat de politie langskwam”, vertelt hij. Zo waren er twee incidenten waarbij de politie was gebeld over de manier waarop ze zich in het publiek had gedragen. “Het werd steeds moeilijk om samen op stap te gaan. Ik moest uiteindelijk toegeven dat ik het niet alleen meer aankon.”

Toen ze vorig jaar 18 werd, keek hij uit naar een plaats waar ze in groep kon samenwonen met andere mensen die hulp nodig hadden. Exact een jaar geleden verhuisde ze naar haar nieuwe thuis, op 40 minuutjes van Nashville. “Papa kan niet meer voor je zorgen”, zei hij met een krop in zijn keel toen ze afscheid namen. “Je moet hier blijven. Maar ik kom je bezoeken.”

Dat deed hij, onder meer toen ze in september 19 werd. Ze trokken er samen een dag op uit en aten onder meer cupcakes. Ze mocht ook een geschenkje kiezen. En hoewel ze nog altijd niet kan spreken of lezen, is ze volgens Bernie een stuk meegaander geworden.

Vragen

Maar hij stelt zich tegelijk vragen over hoeveel ze werkelijk begrijpt van wat hij tegen haar zegt. “Maar mocht ik opnieuw moeten beginnen, dan zou ik haar opnieuw in huis nemen en haar opvoeden”, zegt hij nog. “Ik ben blij dat we haar een thuis konden geven en een familie om in op te groeien. De belangrijkste dingen die ik haar ooit gaf? Liefde en respect.” (br.hln)

Dierenartsen waarschuwen: “Let extra op met honden en chocolade aan de feesttafel”

Een stukje chocolade kan voor ons nog zo smaken, voor jouw trouwe viervoeter kan zo’n snoepmoment fataal aflopen. Dierenartsen zien rond de kerstperiode het aantal gevallen van chocoladevergiftiging bij honden standaard toenemen. “Het is makkelijker beschikbaar voor de dieren. Let dus extra op,” waarschuwen ze. 

Tussen Halloween en Kerstmis zien dierenartsen een plotse stijging van het aantal voedselgerelateerde ziekten bij dieren, legt Michael Topper van de American Veterinary Medical Association uit. Onder andere chocoladevergiftiging bij honden komt vaker voor, omdat het  snoepgoed aanweziger is en dus makkelijker beschikbaar voor de dieren. Dozen met pralines, desserts, likeur en restjes van sinterklaaschocolade zijn gevaarlijke triggers. 

Honden en katten

Chocolade is gevaarlijk voor huisdieren omdat het theobromine, cafeïne en vet bevat, naast suiker en zoetstoffen. “Honden en katten zijn gevoeliger aan theobromine en cafeïne,” legt Topper uit. “Hun zenuwstelsel wordt erdoor gestimuleerd, ze moeten er vaker van plassen en hun hartslag gaat de hoogte in. Het vetgehalte zorgt dan weer voor diarree of zelfs een ontsteking van de pancreas.” De ernst van de situatie hangt af van hoeveel chocolade er gegeten is en hoe groot het dier is. In tegenstelling tot wat velen denken zijn ook katten vatbaar voor een chocoladevergiftiging, maar zij zijn minder snel geneigd om van chocolade te snoepen. 

Voorkomen en opsporen

Topper waarschuwt om huisdieren nooit chocolade te geven, of te laten eten van de ‘menselijke’ gerechten in het algemeen. Vooral tijdens de kerstperiode is het extra opletten geblazen. Zorg ervoor dat alles buiten handbereik van je dieren ligt, en waarschuw ook je gasten om hun snack zelf bij te houden. Ben je bang dat je huisdier iets heeft gegeten dat niet mocht? Wees dan waakzaam voor symptomen zoals hyperactiviteit, rusteloosheid, veel drinken en plassen, diarree, overgeven en - in extreme gevallen - flauwvallen.  (br.hln)

Boter nog hard? Met dit trucje krijg je ze snel gebruiksklaar

Recepten vragen wel eens om “boter op kamertemperatuur”, maar dat merk je natuurlijk pas als je eraan wil beginnen. Even smelten in een pannetje of de microgolfoven maakt de boter dan weer té zacht. Met dit trucje krijg je de perfecte boter op kamertemperatuur. 

Niet alleen voor recepten waarbij je boter op kamertemperatuur nodig hebt is dit trucje handig. Ook wie boter op tafel zet om op een broodje te smeren, maakt liever niet het hele brood kapot door met een steenharde klomp te moeten smeren.

Voor de oplossing heb je ook een microgolfoven nodig, maar het is niet de boter die je erin zet, tipt Today. Zo doe je het:

- Vul een glas met water en zet het een minuutje in de microgolfoven.

- Haal het er voorzichtig uit, en giet het water weg. Droog het glaasje af met wat keukenpapier.

- Zet het glas nu zo snel mogelijk over het klompje boter, als een stolp. De stoom van het warme glas zal ervoor zorgen dat de boter snel op kamertemperatuur komt.

-  Laat het glas vijf minuten over de boter staan en haal het dan weg. Et voilà, perfect smeerbare boter op kamertemperatuur! (br.hln)

Zo kan het ook: kerstcadeautjes waar je zelf ook gelukkig van wordt

Van geven worden we blij, dat bleek al uit tal van studies. Maar uiteraard zijn ook daar gradaties in. Wil je niet alleen jouw Secret Santa blij maken, maar ook een glimlach op je eigen snoet toveren? Dan zijn deze cadeautjes een goed idee!

Ervaringen
Natuurlijk is een nieuwe trui altijd een welkom cadeautje en geven ons een groter geluksgevoel. Wil je er zelf extra veel profijt uithalen? Geef dan niet één maar twee ticketjes voor dat concert of die leuke comedy show. Kan je lekker zelf meegenieten.

Cadeautjes die zelf ook geven
Waarom niet een pakje geven waar je ook iets mee doet voor anderen in de maatschappij? Tal van merken en winkels hebben momenteel acties waarbij een deel van de opbrengst wordt weggeschonken aan een goed doel. Dubbel geven, noemen ze dat.

Doe het zelf
Van een win-win situatie gesproken: ze kosten niet alleen minder, handgemaakte cadeautjes zijn vaak ook een stuk persoonlijker. Je portefeuille blij, jij blij, én je vriend(in) of familielid blij. En je hebt ook nog eens een paar uur knutselplezier gehad.

Abonnement
Van een krantenabonnement tot tweewekelijks een verse bos bloemen in huis of een maaltijdboxlidmaatschap: met een abonnement heb je altijd plezier voor twee. Toegegeven, in het geval van dat eerste zal je even moeten wachten tot je partner klaar is met lezen, maar uiteindelijk heb jij dat tijdschrift of die krant toch ook maar mooi in handen. (br.hln)

Charlotte vertelt openlijk over wreed partnergeweld: “Ik werd geslagen met hamer en moest foto’s van overleden pleegmoeder opeten”

“We hadden elkaar twee jaar eerder leren kennen”, vertelt Charlotte.”Ik had toen een andere vriend, maar het ging niet fantastisch. Met Craig kon ik wel uren aan een stuk praten, hij klonk heel meelevend. Als ik tijd voor mezelf nodig had, mocht ik altijd in zijn flat gaan wonen. Hij kwam ook naar mijn werk om te zien hoe het met me was. Ik vond dat toen heel lief.”

De twee verloren elkaar even uit het oog, maar in het begin van 2013 kwam er toch een relatie van. Charlotte zat toen in de penarie omdat een brand haar huis onbewoonbaar gemaakt had. Ze was samen met haar zoon verhuisd, maar had zelfs nog geen meubelen.

“Niet zo afgesproken”
Thomas bood opnieuw zijn hulp aan: hij zou de schilder- en opknapwerken wel voor zijn rekening nemen. Maar intussen bleef hij ook gewoon in haar huis wonen. “Dat was zo niet afgesproken. Op een bepaald moment zei ik dat hij beter weg zou gaan, zodat ik me kon focussen op mijn werk. We kregen ruzie en hij sloeg me in het gezicht. Ik heb me toen nog verontschuldigd omdat ik niet wist wat hem zo kwaad gemaakt had. Waarschijnlijk reageerde hij zo omdat hij veel tijd in mijn huis gestoken had, dacht ik.”

Toen Charlotte plots zwanger raakte, verergerde de situatie nog. “Ik moest ’s nachts niet alleen naakt maar ook rechtopstaand slapen. Als ik durfde indommelen, gooide hij van alles naar mijn hoofd. Toen mijn pleegmoeder stierf, verplichtte hij me haar foto’s op te eten. Met een ring, die een grote emotionele waarde voor me had, moest ik hetzelfde doen. Dat was echt gestoord.”

“Slagen in de wagen”
“Toen ik zwanger was, heeft hij me vaak in de buik geslagen met het metalen deel van de stofzuiger. Een stuk glas van een fotokader gebruikte hij om de achterkant van mijn hoofd te verwonden. Als ik mijn haar scheer, zie je het litteken.”

“Soms zaten we in de wagen en sloeg hij me herhaaldelijk in het gezicht. Ik was blij dat hij het daar deed, want dan zou iemand het misschien zien en de politie verwittigen. Helaas is dat nooit gebeurd.”

“Hond voor het raam”
Charlotte durfde niet vluchten omdat ze schrik had voor de gevolgen. “Hij bleef immers mijn zoon bedreigen. Hij zou zijn gezicht verminken en hem injecteren met aids. Mensen vragen nu hoe hij dat zou kunnen doen hebben, maar zou jij dat risico nemen? We spreken hier over iemand die verschillende keren met een hamer tegen mijn hoofd geslagen heeft.”

“Toen ik toch een keer probeerde te ontsnappen, hield hij mijn hond voor het raam. Hij dreigde ermee haar te vermoorden. Ik ben weer naar binnen gegaan. Ik zag geen uitweg meer, dit was mijn leven nu dus.”

Uit huis gezet
Intussen kon de vrouw ook haar rekeningen niet meer betalen. Gevolg: haar internetconnectie en elektriciteit werden afgesloten. “Ik kon niet gaan werken omdat ik te erg toegetakeld was. Een van mijn ogen heb ik bijna vier maanden niet kunnen openen. We leefden in armoede.”

Omdat Charlotte ook de huur niet meer kon ophoesten, werd ze uit haar huis gezet. “Ik bracht mijn zoon naar mijn biologische moeder, met het smoesje dat de eigenaar het huis wilde verkopen. Daarna moest ik hem volgen naar zijn appartement. Ik zei dat ik dat niet wilde. Hij antwoordde dat hij me enkel zou laten gaan als ik hem terugbetaald had voor al de moeite die hij voor mij gedaan had. Mijn bankkaart had hij echter ook afgenomen.”

Plassen in emmer
In zijn flat voelde Charlotte zich pas echt een gevangene. Ze moest het stellen zonder eten en kreeg vaak een pak slaag. Plassen gebeurde verplicht in een emmer. “Soms bond hij me vast op de vloer van de slaapkamer. Als ik in slaap viel, gooide hij glazen naast me stuk. De scherven verwondden me natuurlijk.”

Op een dag kwam de politie toch eens langs. “Iemand had gezien dat hij me sloeg en had alarm geslagen. Hij maakte hen echter wijs dat ik mentaal ziek was en dat hij zich verplicht voelde om voor mij te zorgen, ik droeg immers zijn kind. Als ze zijn identiteit toen gecontroleerd hadden, zouden ze gezien hebben wat voor crimineel verleden hij had. Maar dat gebeurde niet, ik was gedoemd.”

“Stonk naar urine”
“Diezelfde nacht zei ik dat hij mij maar moest vermoorden. Hij gaf me de keuze: ofwel dronk ik bleekmiddel, ofwel trok ik een zak over mijn hoofd. Ik heb daadwerkelijk nagedacht wat het beste zou zijn, want ik wilde gewoon dood. Ik stonk naar urine en kon niet van kleren wisselen omdat al mijn spullen nog in het andere huis lagen.”

“Hij tilde de zetel op en ik moest mijn handen eronder leggen, met als gevolg dat ze klem zaten. Vervolgens ging hij hard op mijn buik springen. Normaal krimpt je lichaam dan in elkaar, maar dat ging nu natuurlijk niet meer. Als ik mijn reflexen niet onder controle kon houden, stampte hij tegen mijn hoofd. En dat ging zo een hele nacht door. Pure marteling gewoon. Ik kon zelfs niet meer wandelen, mijn hele lichaam was kapot.”

“Niet herkend omdat gezicht zo opgezwollen was”
Met het nodige geluk kon Charlotte uiteindelijk toch ontsnappen. “Iemand die zijn wagen geleend had, had een ongeval veroorzaakt. Er stonden dus weer agenten voor de deur. De voordeur, die normaal beveiligd was met verschillende sloten, moest hij nu onbeheerd achterlaten. Hij had me naar de slaapkamer gestuurd, maar in principe kon ik gewoon naar die agenten stappen. 24 uur eerder hadden ze me echter al in de steek gelaten, dat risico wilde ik niet meer nemen. En dus ben ik gewoon via de voordeur gevlucht.”

“Nu ja, vluchten: ik was op dat moment vier maanden zwanger en had ook messteken in mijn achterwerk gekregen. Noem het dus maar eerder strompelen. Ik wist niet eens waar ik heen ging, elk deeltje van mijn lichaam deed pijn. Ik had ook schrik, want hij moet gehoord hebben dat ik vertrokken was. Op mijn blote voeten ben ik uiteindelijk bij een garage beland. Ik ken de uitbater, want hij neemt de wagen van mijn moeder onder handen. Hij herkende me echter niet omdat mijn gezicht zo opgezwollen was.” 

Wat later daagde de politie ook daar op. “Ik was aan het panikeren omdat ik niet wist waar mijn zoon was. Er werden meteen enkele gewapende agenten naar zijn school gestuurd. Intussen had ik in mijn broek geplast, ik schaamde me zo hard. Zonder dat ongeval was ik nu ongetwijfeld dood.”

“Altijd hoop”
De fysieke en mentale schade laat ook nu nog sporen na. “Ik heb last van een post-traumatische stressstoornis en mijn kortetermijngeheugen is naar de vaantjes. Geen gevolg van de klappen blijkbaar, maar wel van pure stress. Aan mijn oren heb ik plastische chirurgie moeten laten uitvoeren. En aan de bobbels op mijn voorhoofd zag je waar hij geslagen had. Praten lukt ook niet meer zoals het hoort en vanwege een aangezichtsverlamming draag ik nu een ooglapje.”

“Maar ik wil andere vrouwen duidelijk maken dat er altijd hoop is”, klinkt het. Dan is mijn vreselijke ervaring misschien niet voor niets geweest. Hoeveel geld of wat voor huidskleur je ook hebt, dit kan iedereen overkomen.”

“Het klinkt cliché, maar ik vind het fijn om te leven. Al was een beetje meer geld wel welkom geweest. Op mijn zoon ben ik enorm trots. Ik zou het verstaan hebben als hij me van alles kwalijk zou nemen, maar dat is gelukkig niet het geval.” (br.hln)

Klik op de foto om hem te beluisteren





Eric Patrick Clapton, (Ripley (Surrey), 30 maart 1945) is een Britse gitarist, componist en zanger van blues-, rock- en popmuziek.

Marieke Vervoort (38) is klaar om te sterven: “Het is genoeg geweest”

Marieke Vervoort (38) is klaar voor het einde. “Ik wil niet meer lijden”, vertelde de voormalige rolstoelatlete in een interview met de Britse krant The Telegraph. “Het is te zwaar geworden. Ik geef niet makkelijk op, maar het is genoeg geweest.”

Veertien maanden geleden reed ‘Wielemie’ haar allerlaatste officiële wedstrijd, op de Paralympische Spelen in Rio. Ondanks koorts, een gekneusd borstbeen en een blaasontsteking behaalde ze een bronzen medaille op de 100 meter rolstoelsprint. Haar lichaam wilde toen niet mee, maar vandaag is de pijn helemaal ondraaglijk geworden. “Ik word steeds depressiever. Nooit heb ik me zo gevoeld”, klonk het bij Vervoort, die verlamd is van nek tot tenen, geleidelijk aan haar zicht verliest, lijdt aan vreselijke spasmen, en nog nauwelijks kan eten of slapen.

“Het is te zwaar geworden. Ik wil niet meer lijden”, luidt het in The Telegraph. “Mijn neurologe is onlangs de hele nacht bij me gebleven omdat ik de ene spasme na de andere te verwerken kreeg. Volgens haar waren het geen epileptische aanvallen, maar gewoon mijn lichaam dat aan het schreeuwen was. Ik heb zo veel pijn. Het is genoeg geweest. Ik geef niet makkelijk op, maar zelfs de zwaarste pijnstillers helpen me niet meer.”

Vervoort bereikte op haar laatste wedstrijd dus de bronzen medaille, maar was in het Braziliaanse Rio de Janeiro ook goed voor een zilveren plak. Vier jaar geleden veroverde ‘Wielemie’ in Londen goud op de 100 meter én zilver op de 200 meter. Daarnaast won de rolstoelatlete op het WK in Doha in 2015 drie gouden medailles: op de 100, 200 en de 400 meter.  (br.hln)

Luka wint finale van ‘The Voice Van Vlaanderen’

In een knaller van een finale zongen finalisten Bert, Luka, Dries en Bonni nog één keer de pannen van het dak in de hoop met de overwinning aan de haal te gaan. Uiteindelijk heeft Luka Cruyberghs (17) ‘The Voice Van Vlaanderen 2017’ gewonnen. 

Voor de jongste kandidate is de droom van ‘The Voice van Vlaanderen’ uitgekomen, ligt er een platencontract op het nachtkastje én is de bankrekening met 25.000 euro aangedikt. “Ik kan niet meer praten”, kraamde ze uit. “Nu eerst een feestje en dan schoenen kopen!”

Veel blingbling

Na zestien zenuwslopende weken was het eindelijk de ultieme ontknoping. Dat het de finale was, kon iedereen wel merken aan de blingbling outfits van de jury en presentatoren. Talk of town: Ann Lemmens, zij koos voor een wel erg diep gouden decolleté. Eindigen waarmee ze de liveshows begon, noemen ze dat. Ook Natalia was ‘glamorous’, zij ging voor een zilveren slang op haar jurk. 

Bij finalisten Bonni, Bert, Dries en Luka zelf was het om – uiteraard – de voice te doen. Alle vier waren ze aan elkaar gewaagd. Verdiend om in de finale te staan. “Als jongste en enigste vrouw speelt dat misschien wel in mijn voordeel tussen die mannen”, glimlachte Luka voor de finale. En of. 

Zij kon het publiek uiteindelijk – na een voorlopige eindstrijd tussen haar en Dries – het meest bekoren. “Dank u! Dank u! Dank u! Ik kan alle mensen niet genoeg bedanken, want zij hebben mijn droom werkelijkheid laten worden”, reageerde Luka in tranen na de overwinning. Vooraf zei de engelenstem met mysterieus kantje dat ze ging flauwvallen als ze The Voice zou winnen. Gelukkig is dat niet gebeurd. “(lacht) Al weet ik niet wat ik voel momenteel. Alles gaat door me heen. Ik kan zelfs bijna niet meer praten van emotie.” 

Cadeautjestijd 

Van haar broer Seppe kreeg Luka een cadeautje toegestopt – een potloodtekening van haar als winnares. “Hij is één van mijn grootste fans”, glunderde ze. “We gaan samen feesten vannacht, met iedereen. En we gaan hàkken, hé Alex – dat heb je beloofd”, zei ze met een knipoog naar haar coach!”

Coach Alex Callier keek en zag dat het goed was. Luka was nog het enige meisje in de finale. In de laatste fase moest ze strijden tegen Dries, die ook een sterke performance gaf. (br.hln)

Sophia is zwart. Toch beviel ze van een blanke baby met blond haar en blauwe ogen

Toen Sophia haar dochtertje in handen kreeg, was ze erg verbaasd. Hoewel het kindje een blanke vader heeft, ging Sophia er toch vanuit dat de baby ook een aantal kenmerken van haar zou hebben. In het begin dacht ze nog dat Tiara’s haar en huid wat donkerder zouden worden naarmate ze ouder werd, maar dat was niet het geval. Ondertussen is Tiara een vierjarig meisje met lang blond haar en blauwe ogen.

Volgens de dokters is er bij een biraciaal koppel één kans op een miljoen dat het kindje de huidskleur van slechts een van de ouders overerft. Sophia is ondertussen helemaal bekomen van de verrassing en ze is ontzettend trots op haar dochtertje. Toch is het niet altijd gemakkelijk, omdat mensen die hen niet kennen niet geloven dat Tiara de dochter is van Sophia.

Daarbij komt nog dat Sophia al een dochter, Donchae, van 17 jaar heeft uit een eerder huwelijk. Donchae heeft in tegenstelling tot Tiara wel een bruine huid. Sophia krijgt dan ook vaak opmerkingen over Tiara. “Mensen geloven gewoon niet dat ze mijn kleine meid is, gewoon omdat ze helemaal niet op mij lijkt”, aldus Sophia. Ook voor Tiara zelf is het allemaal wat verwarrend. Ze vraagt haar mama dan ook vaak waarom ze helemaal niet op elkaar lijken. “Ik leg haar dan uit dat ze van gemengde afkomst is, maar veel wijzer raakt ze daar niet uit.”

Verwarrend voor iedereen

Normaal is een bruine huid dominant. Bovendien is Sophia afkomstig uit Jamaica, waardoor ze een erg bruine huid heeft. Daardoor dacht Sophia dat haar dochter op z’n minst een mengeling van haar en Christophe zou zijn. Volgens de dokters heeft Sophia waarschijnlijk ergens toch een wit gen in zich dat tot uiting kwam in Tiara. Toch blijft het een klein mirakel. “Ik heb al soortgelijke verhalen gelezen over bruine moeders die bevielen van blanke baby’s, maar die kinderen hebben steeds een aantal kenmerken van hun moeder zoals afro haar”, aldus Sophia. Bij Tiara is dat helemaal niet het geval: ze heeft sluik blond haar.

Tiara is niet de enige die de situatie verwarrend vindt. Sophia vertelt dat ze de situatie altijd overal moet uitleggen. “Onlangs ging ik naar de huisdokter die mij vroeg of ik Tiara’s voogd of sociaal werker was.” Uiteindelijk excuseerde de dokter zich uitvoerig, maar dat was het niet het enige voorval. Ook op school gaan de andere moeders er vaak foutief vanuit dat Tiara geadopteerd is. Wanneer ook grote zus Donchae mee op wandel gaat, is de verwarring natuurlijk helemaal compleet.

Hoewel moeder en dochter uiterlijk helemaal niet op elkaar lijken, hebben ze toch een aantal gelijkenissen. Sophia: “Op vlak van karakter zijn we een en dezelfde. We zijn allebei extravert, onafhankelijk en we hebben een goed gevoel voor humor.” Mensen die hen beter leren kennen, beseffen dus al snel dat Tiara en Sophia toch met elkaar gerelateerd zijn. Bovendien maakt het Sophia allemaal niet zoveel uit: “Tiara is prachtig en ik ben heel trots op haar.” (br.hln)

Waarom eenzaamheid zo slecht nog niet is

De feestdagen horen een vrolijke boel te zijn, in het gezelschap van mensen die we graag zien. Maar voor wie zich vaak eenzaam voelt, kan deze periode net nog zwaarder wegen.  Toch hoeft eenzaamheid niet noodzakelijk een slecht gevoel te zijn. “Het is zoals honger. Het zorgt ervoor dat je sociale contacten gaat opzoeken,” schrijft Psychologie Magazine. 

Wie zich soms eenzaam voelt, kan zich troosten met deze gedachte: je bent - letterlijk - niet alleen. Eén op de drie mensen voelt zich wel eens eenzaam. De grootste groep bevindt zich onder tachtigplussers, die hun sociale kring zien uitdunnen door sterftegevallen in de omgeving en steeds minder mobiel worden. Maar ook jongeren , die zich buitengesloten voelen op school of niet meteen aansluiting vinden bij leeftijdsgenoten, kampen regelmatig met gevoelens van eenzaamheid. Daarnaast ligt het risico op eenzaamheid in de groep tussen 30 en 55 jaar oud groter bij alleenstaande moeders, die wel eens klankbord missen om hun dagelijkse zorgen mee af te toetsen. 

Eenzaamheid als honger

Los van die leeftijdscategorieën, kan iedereen zich net iets eenzamer voelen na belangrijke gebeurtenissen in het leven. Een verhuis, een scheiding, een nieuwe job of een langdurige ziekte zijn allemaal triggers die je het gevoel kunnen geven dat je opnieuw moet beginnen, en er alleen voorstaat. “Maar zoals honger mensen van oudsher aanzet om eten te verzamelen en dorst om water te gaan zoeken, zo is ook eenzaamheid van deze soort vooral een signaal dat ons erop attendeert dat er dingen ontbreken die onze overlevingskansen op lange termijn in gevaar kunnen brengen,” schrijft Psychologie Magazine. Net op die sleutelmomenten is het belangrijk om nieuwe contacten te leggen. 

Op zoek naar contacten

Of het nu een leesclub of sportploeg is, zoek aansluiting bij een groep met dezelfde interesses. “Als je je lid maakt van een groep waarmee je iets gemeenschappelijk hebt, garandeer je dat je deelneemt aan activiteiten die voor jou iets betekenen en dus het beste in jou naar boven halen,” verklaart psycholoog Lesli Musicar. “Wanneer je je op je gemak voelt tijdens die activiteiten, zal je je meer verbonden voelen met de mensen in je omgeving omdat je iets gemeenschappelijk hebt.”

Help anderen

Niet meteen een hobby of interesse waar je je achter kan scharen? Probeer eens een ander te helpen. Empathie helpt met sociale angsten en vriendelijk zijn kan eenzaamheid verzachten. Zelfs wanneer die ‘ander’ een huisdier is. “Kinderen opvoeden, lesgeven, voor dieren zorgen, het zorgt er allemaal voor dat de eenzaamheid afneemt,” schreef “The Happiness Project”-auteur Gretchen Rubin op haar blog. Ook vrijwilligerswerk kan een goed idee zijn, waar je ook andere vriendschappelijke contacten kan leggen met gelijkgestemde zielen. 

Leer alleen te zijn 

Ben je echt eenzaam, of heb je wel genoeg sociale contacten, maar vind je het moeilijk om alleen te zijn? Hou dan in het achterhoofd dat tijd alleen doorbrengen positieve dingen kan opleveren. Onderzoek heeft aangewezen dat het je creatiever en zelfbewuster maakt, en dat mensen die er geen problemen mee hebben om alleen te zijn vaak ook betere relaties met anderen kunnen onderhouden. Wie zichzelf goed kent, staat ook sterker in de schoenen in contacten naar anderen toe. Probeer eens bewust te genieten van een avond alleen, waarbij je de neiging onderdrukt om constant op sociale media contact met anderen te zoeken.   (br.hln)