TR290 – 10KM100 – 0:45:02

Het weer.
Op zaterdag was het eerst wisselend bewolkt met soms brede opklaringen in het binnenland, en wisselvallig aan zee met soms buien. In de loop van de dag konden er ook elders enkele buien vallen.
Het kwik nam een duik met waarden tussen 8 graden in de Hoge Venen en 13 of 14 graden in het centrum.
De wind was meestal matig uit noordelijke richtingen.
Actueel.
GEZONDHEID
Crack.
Het aantal behandelingen voor een crackverslaving is in de afgelopen tien jaar verdubbeld. In 2016 werden 1031 behandelingen genoteerd, in 2025 waren het er al 2017.
Crack is een verwerkte en rookbare versie van cocaïne. Het is zeer verslavend en het is vandaag na cannabis en alcohol de meest voorkomende middelenverslaving in België.
De stijging is het grootst in Brussel, van 273 verslavingsbehandelingen in 2016 tot 697 in 2025, gevolgd door Wallonië en dan Vlaanderen.
Terug in de tijd: maandag 17 oktober 2011.
Gelopen 8 km. Een rustige duurloop. Chrono 0:43:00. Eerst nog eens het gras een maaibeurt gegeven en om 19 uur van start gegaan. Het weekend zat toch nog wat in de benen. Het weer was zacht. Temperatuur 15°. Niet heel veel wind. Dat maakte dat het aangenaam lopen was. Maar vanavond waarschijnlijk toch eens vroeg naar bed. Ik ben nu wel even aan rusten toe!
De run vandaag.
Le cross de masse de la RUSTA - Gaurain – 15.00 uur – 10km000.
Voorbeschouwing.
Deze keer toch vrij goed geoefend. Er is wat minder werk in de tuin in deze periode, dus kunnen we iets meer aandacht besteden aan de runs. We hebben er vooral nog eens wat ‘kwaliteit’ in gestoken. Dus wat meer wisselende tempo’s en dergelijke. Niet dat we volledig tot de limiet gingen, dat proberen we voor te behouden voor de wedstrijden, maar af en toe was het toch redelijk intens. En het gevoel was goed. Dus in principe zouden we klaar moeten zijn voor een race.
Gaurain-Ramecroix.
Dit is een deelgemeente van de Waalse stad Doornik.
De dorpen Gaurain en Ramecroix liggen op minder dan een kilometer van elkaar, en waren sinds lang met elkaar verenigd. Op een oude kaart uit de jaren 1770 zijn de twee dorpjes Gaurain en Ramecroix te zien, even ten zuiden van de steenweg van Doornik naar Aat. In de omgeving toont die kaart toen reeds verschillende steengroeven.
De steenontginningen namen toe in de loop van de 19de eeuw, aanvankelijk in de nabijheid van Gaurain en Ramecroix. In de loop van de 20ste eeuw gebeurden er ook grootschaligere ontgingen net ten noorden, aan de noordelijke kant van de steenweg Doornik-Aat.
Bezienswaardigheden:
de Église Saint-Vaast van Gaurain
de Église Saint-Vaast van Ramecroix
Gaurain-Ramecroix War Cemetery, een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog.
De wedstrijd.
Elke wedstrijd heeft toch zijn eigenheden en zijn eigenaardigheden. Zo maakt ook deze ‘cross’ daar geen uitzondering op. Eigenlijk wist ik niet zo goed waaraan ik mij mocht verwachten. Zou dit een veldloop worden over een afstand van tien kilometer. Dan waren we er nog niet direct klaar mee. Voor senioren zijn dat zeker doenbare afstanden. Voor veteranen toch al iets minder. Althans voor mij.
Maar een en ander viel redelijk mee. Ik ga niet zeggen dat we constant over een biljartlaken liepen maar het was zeker niet zo dat het op een veldloop geleek. Of het moest dan toch een vrij lichte zijn over een goed beloopbaar parcours.
Dat nam niet weg dat we na enkele kilometers de straten verlieten en het bos indoken. En wie bos zegt, zegt meteen ook oneffenheden, stenen en wat weet ik al niet meer. Kwam daar bovendien nog bij dat er ook enkele molshopen op het parcours verspreid lagen. Geen steile klimmen, maar toch zaken die mijn tempo wat deden stokken.
En dat weerspiegelde zich ook in een paar kilometertijden. En dit ondanks het feit dat ik een vrij egale run heb gelopen.
Na een goede start met onder meer een rondje op de atletiekpiste (4.18 en 4.25 voor km 1 en 2) kwamen er in de daarop volgende kilometer enkele obstakels voor. De weg begon wat te hellen. Ik voelde meteen dat ik trager aan het lopen was. En inderdaad kilometer 3 in 4.37.
De inleiding hadden we nu wel gehad. En het ging nu bergaf. Heerlijk vind ik dat. Een snelle kilometer ook met 4.16.
Maar mooie liedjes duren niet lang zegt men en inderdaad het lachen verging mij vlug. De traagste kilometer diende zich aan met 4.39.
Ongeveer halfweg nu en dat gaf mij toch wat moed. Ik kon kilometers beginnen aftellen in plaats van optellen. Niet dat het enorm snel ging in kilometer 6 maar ik herstelde mij toch enigszins met 4.31.
En dan begon eigenlijk de lange sprint richting aankomst. Met 4.26 4.26 4.12 en 4.18 mochten mijn laatste kilometers er best wel wezen.
Conclusie.
Een eerste plaats in de categorie. Leuk! vorig jaar was ik er niet bij. Toen won gewezen ultraloper Jean-Paul Praet het pleit in de categorie 70+. Het is altijd leuk als je zulke levende legende op de honderd kilometer (officieuze wereldkampioen) mag opvolgen op de erelijst van een stratenloop. En mijn tijd mag ook wel gezien worden als ik die vergelijk met die van vorig jaar door Praet. Maar zoals gezegd, elke wedstrijd is verschillend, en de omstandigheden zijn dat vaak ook.
Als atletiekclubs wedstrijden organiseren leveren die meestal goed werk. Dat was ook hier in Gaurain het geval. De plaatselijke club RUSTA heeft er alles aan gedaan om er een mooie belevenis van te maken. Wat ik nog steeds heel erg aangenaam en speciaal vind is het starten en aankomen op zo’n atletiekpiste. In feite houdt het niks in en toch heeft het iets apart. Zeker op het laatst is het net een soort ererondje dat je mag lopen: je hebt het goed gedaan, proficiat!
Details run: 10km100 - wedstrijd – 0:45:02 – 4.27/km – 614 c – 13,3° - 127/134 - 181 pasfrequentie – 62,0 kg.











































