Wat bergjes oprijden.

Het is vandaag kl ...teweer. Ik had gedacht na mijn wandeling van deze ochtend (naar de bakker) toch nog de deur uit te kunnen. Helaas, het slechte weer stak er 'n stokje voor. Ik ben nochtans van geen kleintje vervaard. Maar al met stevige regen de deur uitgaan, dat is zelfs voor mij 'n brug te ver. En veel beterschap zit er niet in deze namiddag.  Ik zal dat wel inhalen einde deze week.

Gisteren ben ik wel op mijn vergadering geraakt in de tennishal. We zitten er knus bij mekaar in 'n afzonderlijke ruimte en de bazin brengt er onze drankjes. Lanaken is al goed versierd met het oog op de feestdagen. 

Postkaartjes is dan maar mijn ding geworden deze namiddag. Deze keer tonen ze het dorp Lixhe (of Lieze op zijn Vlaams). Het hoort bij de gemeente Visé en ligt eigenlijk niet zo ver van Lanaken. Ik ben er al tig-keren doorheen gefietst, afgelopen week nog toen ik de helling van Wonck ben gaan beklimmen.  Je hebt eerst Kanne, dan Eben Emael, Lanaye en dan ben je in Lixhe. Berekend vanuit Lanaken is dat goed 21 km. 

Zo mensen, ik hoop dat jullie de dag ook goed omgekregen hebben. Einde deze week wordt het kouder maar ook zonniger. Mogelijk dat ik de fiets nog eens van stal haal. Hoe ook, morgen moet ik met mijn stadsfiets op controle, ik hoor 'n pieptoon en weet niet goed waar dat geluid vandaan komt. 

Onze familiebijeenkomst gisteren is goed verlopen. We begonnen iets na het middaguur in 'n goed restaurant waarna we bij een mijner schoonzussen de namiddag en vooravond al babbelend hebben rondgemaakt. Het was plezant maar ook weer vermoeiend, dat zo lang stilzitten ...... Niks voor mij, maar het hoort erbij. 

Ik heb dat stilzitten van gisteren, vandaag dan maar goedgemaakt. Dat begon al met naar de enige bakker te gaan die op maandag open is (Lambregs). Mijn 1ste foto heb ik trouwens toen gemaakt. Daarna moest ik - weer te voet  - mijn vrouw gaan assisteren om het een en ander veilig thuis te krijgen. Niet alles wat je in 'n warenhuis koopt kun je zomaar per fiets thuis krijgen. 

In de namiddag heb ik het er dan op gewaagd om 'n langere wandeling te maken, Lanaken - Maastricht - Lanaken. Verschillende wegen naar Maastricht beginnen in Smeermaas. Zo wandelde ik dus vandaag ook, eerst over de brug in Smeermaas en dan langs de Maas met Borgharen op de achtergrond. In Maastricht wandelde ik eerst onder de Noorderbrug door om daarna via dat oudere huis mijn weg te vervolgen tot aan een der forten in Maastricht. 

De Linie Du Moulin is 'n keten van forten, gemaakt door Carel Diederik du Moulin op het einde van de 18de eeuw ter verdediging van Maastricht. Het zijn nu Rijksmonumenten. Ik ben even van de grote weg afgestapt om dat fort wat van naderbij te kunnen bekijken. Het geheel is opgenomen in het zogezegde Frontenpark. 

Terugkeren deed ik via de Brusselseweg waar ik oa. 'n foto maakte van een der weinige woningen op 'n uitgebreide oppervlakte. Meestal zijn de woningen in Maastricht allemaal aaneensluitend met nauwelijks 'n doorgang om je fiets of brommer kwijt te kunnen. En die treurwilg wat verderop, staat nog goed in het blad. 

En toen, .... één stap terug over de grens in Smeermaas, overviel mij 'n fikse bui. Het duurde slechts enkele minuten, maar deze jongen werd toch serieus nat. Goed dat ik 'n stevige regenjas aanhad en pet op het hoofd. Even later scheen weer de zon. 

Zo, het was weer ene actieve dag vandaag. Dadelijk ons avondeten, Jeroen Meus en Ben Crabbé op tv. en de avond kan ook niet meer stuk. Tot dinsdag. 

Vriendinnen en vrienden, ik weet het, vandaag heb ik jullie heel wat leeswerk bezorgd. Dit is al mijn derde bijdrage. Eerder deze dag plaatste ik opnieuw mijn verslag van woensdag (met foto's) en het verslag van gisteren. Die problemen met SenNet waren vervelend. 

Maar nu wil ik jullie mijn fietstocht door 'n stukje Wallonië tonen. Ik vertrok via Briegden en het Albertkanaal naar Kanne. Wat verder dan de jachthaven, begint Wallonië al. Je bent dan meer bepaald in het dorp Eben-Emael. Ook daar heb je al mooie vergezichten en idyllische plekjes, oa. aan dat brugje. 

Maar dan kwam ik aan de helling van Wonck. De helling is niet zo lang, 650 meter, maar heeft toch 'n max. stijging van +/- 14% Het was dus effe doorzetten. Eens boven zag ik 'n herdenkingsplaat mbt. WO II en 'n paar meter verder, de Sint-Annakapel. Een van de weinige kapellen met de deur open. 

Op het einde van de straat ben je weer in Vlaanderen, in de gemeente Zichen-Zussen-Bolder. Maar noem 'n inwoner van Bolder niet 'n inwoner van Zichen, ho maar ....  Ze horen samen maar hebben toch hun eigen identiteit. In Bolder heb je "Hof de Mean", 'n kasteelhoeve van 1619. Eens de Keiberg over, toch ook weer effe pittig, kwam ik in Alden Biezen. Het was er vrij rustig, slechts enkele toeristen kon ik zien ronddwalen. 

Vanaf dat punt heb ik mijn voorziene route verlaten. Gemakshalve ben ik via propere wegen naar Bilzen gefietst en vervolgens via Munsterbilzen en Eigenbilzen naar Gellik gereden. Daar nam ik mijn enige en afsluitende pauze met 'n tas koffie en mijn merk bier. En die spreuk krijg je er gratis bij. In Lanaken zag ik dat de afbraak van het college in 'n razend tempo vooruitgaat. Mogelijk ligt het volgende week al helemaal plat. 

Zo, nu ga ik genieten van de vrijdagavond. Salut mensen. 

Misschien, héél misschien, word ik wereldberoemd in de gemeente Eijsden-Margraten. Wat was er gebeurd?? Vandaag was ik thuis vertrokken om 'n fietstocht te maken. Ergens in Cadier en Keer, 'n dorp horende bij Eijsden-Margraten zag ik enkele mooie muurschilderingen onder de brug van de N276. Uiteraard interesseert me dat en ik stapte dus af om enkele foto's te maken. Kwam er ineens 'n man met 'n camera naar mij toegestapt. Hij vroeg of ik die muurschilderingen mooi vond en of ik interesse had in 'n interview daarover. Ik had tijd en iemand ter wille zijn, dan ligt wel in mijn aard. 

Deze jongen zette dus zijn helm en mutsje af en kreeg van de man 'n microfoontje opgespeld. Ik moest eerst mijn verhaal doen waarna hij enkele vragen stelde. Als afsluiter diende ik nog even op mijn fiets doorheen de tunnel te rijden, hetgeen ook werd gefilmd. Bleek dat ze 'n reportage aan het maken waren van die muurschilderingen en dit voor de gemeente Eijsden-Margraten. Mogelijk kan dit filmpje te zien zijn op hun sociale media. Ik hou natuurlijk 'n slag om de arm, het kan best zijn dat er nog meerdere interviews werden afgenomen en dat enkel het interessantste gesprek - of de mooiste kop - te zien zal zijn. 

Maar laat ik eerst terugkeren naar het begin. Mijn bedoeling was om vandaag op de mogelijk laatste droge dag - deze week dan toch - 'n fietstocht te maken. De wind zou daarenboven ook nog meevallen en mijn doel was om de Brakkeberg omhoog te rijden, 'n venijnig klimmetje. 

Ik vertrok iets na het middaguur om via de Noorderbrug in Maastricht en de Rasberg naar Berg en Terblijt te fietsen. Dat eerste bergske is 2,2 km. lang met 'n percenage van 9%. Doenbaar, voor mij toch. Daarna volgde ik nr. 64 v/h Fietsroutenetwerk. De Brakkeberg - mijn doel van vandaag - ligt parallel aan de Geulhemmerberg maar is iets korter en daardoor veel steiler. Het zwaarste punt is +/- 14% omhoog. Vervolgens reed ik voor ene keer eens de Cauberg af ipv. naar boven. Onderaan de Cauberg, was het dan rechts omhoog, de Daalhemmerweg op. Deze klim is ook goed te doen al is hij 1,9 km. lang. 

Boven op die laatste helling, ging ik linksaf naar Scheulder, 'n gehucht van Eijsden-Margraten. Daarna kwam ik in het volgende gehucht, Ijzeren, maar dit hoort bij Valkenburg. En als ik dan denk dat ik alle kapelletjes wel gezien heb intussen, dan vergis ik mij. De Mariakapel in Honthem stond nog niet op mijn lijstje. Deze werd gebouwd in 1924 op initiatief van de buurtbewoners en in 1999 hersteld, wederom door deze buurt. Honthem is trouwens 'n buurtschap, horende bij Eijsden-Margraten en telde in 2007, 120 inwoners. 

En dan fiets je onder de N276 door, 'n drukke weg richting Maastricht. Die muurschilderingen waren kakelvers. Terugkeren deed ik via Maastricht met oa. 'n zicht op de ENCI aan de overkant van de Maas. Gezien ik in Cadier en Keer toch wat tijd verloren had, wilde ik de voorziene lus via Veldwezelt niet meer maken. Liever 'n lekker glas bier in Lanaken dan wat extra kms. Trouwens, met 54 km. op de teller was ik hoe dan ook, best tevreden. Om niet in de problemen te geraken, voorzie ik mijn thuiskomst nu, vóór het invallen van de duisternis. Zo, dat was weer 'n geanimeerde rit. 

Joechei, de dokter heeft mij juist gebeld en ze was zeer tevreden over mijn jaarlijkse medische check-up. De cholesterol, de suikerwaarden, prostaat enz. alles onder controle, ik kan er weer 'n jaar tegen. 

En zoals ik gisteren al suggereerde, ik zat dus vandaag weer op mijn fiets. Deze keer had ik mij wel uitgedost in mijn fietskledij. In de voormiddag heb ik buiten dat doktersbezoek niet veel uitgericht. Ik diende trouwens nuchter te zijn bij die controle, wat inhield dat ik pas omstreeks 9u00 aan mijn ontbijt kon beginnen. Daarna nog de krant doorgenomen, de sudoku's opgelost en mijn fietsroute vastgelegd en zo was het al bijna middag. 

Tegen 13u00 ben ik dan vertrokken via Gellik en de velden richting Eigenbilzen. Aan die kapel met de naam Withofskapel, kon ik maar moeilijk voorbij zonder 'n foto te nemen. Als dan ook de zon nog 'n positieve rol speelt in het beeld, dan is die foto weer geslaagd. 

Vervolgens kwam ik in Waltwilder en Martenslinde om daarna door te fietsen naar het Apostelhuis, horende bij Alden Biezen. In het domein ben ik vandaag niet geweest, maar achter het Apostelhuis sloeg ik links af. En zoals ik op Strava al aangaf, het is 'n kris-kras rit geworden, 'n paar keer op dezelfde wegen voorbijgefietst. Ik was mijn weg van het fietsroutenetwerk kwijt gespeeld en heb dan maar wat geïmproviseerd. 

Ik vervolgde mijn weg naar het centrum van Riemst waar ik links de grote weg richting Maastricht nam. In Vroenhoven aan de brug, ging ik rechtsaf naar het Albertkanaal toe om vervolgens in Kanne dat kanaal over te steken met de bedoeling om de Muizenberg te beklimmen. Eerst kom je voorbij de Heilig-Grafkapel, 'n kopie van de Heilig-Grafkapel in Jeruzalem. De kapel is van 1647. Vlak tegenover de kapel heb ik voor het eerst notie genomen van die gedenkplaat op dat oude huis. Blijkbaar is in WO I op 18/8/1914 daar oa. de echtgenote van de toenmalige burgemeester vermoord door de Duitsers. 

Terugkeren deed ik dus via de Muizenberg. Het profiel zegt dat er gemeten over honderd meter, 'n maximale stijging is van 14,8%. In werkelijkheid zitten er toch stroken in van +/- 16%. Nu, voor mij geen probleem. Daarna reed ik nog doorheen Veldwezelt en Smeermaas om te eindigen met 'n lus doorheen Neerharen. In Lanaken dronk ik mij nog ene warme cécémel, 'n energiedrankje. 

Met 54 km. vandaag, 40 gisteren en 65 eergisteren, heb ik mij goed kunnen uitleven op mijn fiets, ik noem dat 'n stuk inhalen van mijn inactiviteit toen ik besmet was met dat stomme virus. 

Morgen wordt er gewandeld en seffens gaan de benen omhoog. Nog 'n goed weekend. 

Er zijn zo van die dagen dat ik niet lang moet nadenken om te weten welke sportieve activiteit ik wens te doen. Dat was ook vandaag het geval, 'n fietstocht had de voorkeur. Deze morgen was ik al naar de bakker gewandeld en in de voormiddag heb ik het voor ene keer eens rustig gehouden, 'n spannend boek gelezen. 

Na het middagmaal ben ik vertrokken met de koersfiets. In tegenstelling tot gisteren, heb ik het mij vandaag gemakkelijk gemaakt kwestie vestimentaire outfit. Op 'n simpele koersbroek na - gedragen onder de lange broek - had ik gewoon mijn wandelkledij aan. Ik had wel mijn fietshandschoenen aangedaan en ook 'n mutsje onder mijn helm. Ik wilde gewoon 'n ritje maken naar Kanne - Moelingen - Eijsden - Maastricht. 

Uit ervaring weet ik dat dit ritje ongeveer 40 km. fietsen is. De nadruk lag vandaag vooral op genieten en toch sportief bezig zijn. Het weer was iets minder mooi dan gisteren, wat meer wind en niet die blakende zon. Maar voor de rest mag ik natuurlijk niet klagen. 

Ik vertrok aan de brug in Briegden om vervolgens het Albertkanaal te volgen. In Kanne was ik op de fietssnelweg, fietser nr. 81 vandaag. Daar stak ik ook de brug over om langs de andere kant naar Lanaye te fietsen. Tot Lixhe rij je dan langs de Maas. Je hebt daar nog van die oude woningen met verweerde muren. 

En dan was het de Maas oversteken richting Moelingen. Eigenlijk rij je maar enkele honderden meters in Voeren, want eens je links afdraait naar Eijsden, zit je al in Ned. Limburg. Eijsden is 'n dorp waar ik graag kom. Enerzijds is het er erg rustig en anderzijds is er toch veel te bekijken. Je hebt er vele oude woningen en ook 'n prachtig kasteel. 

Terugkeren deed ik via Maastricht waar ik passeerde aan het provinciaal Gouvernement. Daarna stak ik de Wilheminabrug over om via Smeermaas, naar het Cultuurcafé te rijden om er ene lekkere Duvel te drinken. Daar had ik nog ene babbel met de ouders van een mijner schoonbroers. Ze zijn beiden vooraan in de 90 maar nog steeds goed bij de pinken. 

Morgen wordt ik bij de dokter verwacht voor mijn jaarlijkse medische check-up. Er zou weer veel zon zijn in de loop van de dag, best mogelijk dat ik dan weer op de fiets zit. 

Er zijn zo van die dagen dat alles meezit. De zon scheen, weinig wind, 'n ideale temperatuur en oneindig veel zin om te fietsen. De dag begon eigenlijk in de voormiddag al goed, de vingers jeukten om buiten in de tuin nog wat opfrissingswerken te doen (lees: wat schoffelen). Ik ben er enkele uurtjes mee zoet geweest tot ik ook mijn fiets nog rijklaar kon maken. De banden dienden nog eens opgepompt te worden (7 bar) en ook de ketting kon 'n likje squirt gebruiken. 

Iets na 12u00 vertrok ik richting Rekem en Uikhoven om vervolgens 'n heel stuk langs de Zuid-Willemsvaart te fietsen. Onderweg had ik in Uikhoven, 'n goed zicht op Oud-Rekem aan de andere kant van het kanaal. Mijn eerste stop was in Mazenhoven, 'n gehucht van Leut dat op zijn beurt 'n deelgemeente is van Maasmechelen. Het is een van de betere kapellen. 

In Meeswijk was ik tot mijn verwondering, de enige passagier op het veer naar Berg a/d Maas. Aan de overkant van de Maas, stonden wel enkele voertuigen en fietsers te wachten om naar België te rijden. Via Stein en de steeds weerkerende zon, pal op mijn gezicht, kwam ik toe ik Geulle. Daar werd ik om assistentie gevraagd bij 'n andere wielertoerist die geen fietspomp bijhad. Hij stond juist aan dat mooi kasteel. 

Daarna fietste ik de Hussenberg of de Slingerberg over. Het is geen al te moeilijke helling, iets meer dan 1,1 km. en 'n max. stijging van +/- 8%.  Wat verderop in Moorveld, 'n klein dorpje horende bij Meerssen, hield mij 'n andere wielertoerist aan, hij vroeg de weg naar Stein. Dat was niet moeilijk, ik kwam er juist van. 

Terugkeren deed ik oa. via de Torenmolen in Gronsveld. Deze molen is van de 17de eeuw. Maar als je de afbeelding ziet van de vorige eeuw (1953), dan is die molen lang verwaarloosd geweest. Nu behoort ze tot de top-100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg. In Maastricht fietste ik uiteindelijk nog over de Sandersweg, 'n laatste helling, juist voor de grens met Smeermaas. Vandaag ben ik nergens gestopt, niet onderweg en niet op het einde in Lanaken. Ik gaf de voorkeur aan wat kms. maken (65 km) en wilde uiteindelijk toch vóór 16u00 terug thuis zijn, hetgeen gelukt is. 

Het was 'n plezante rit, ik heb mij goed geamuseerd en van mijn vaccinaties van gisteren (Covid en griep) had ik totaal geen last onderweg. 

Goedemorgen lieve vriendinnen en vrienden, vandaag is het 1 november, Allerheiligen. De bedoeling is dat we nog een bezoek gaan brengen aan het kerkhof waarna we even op bezoek gaan bij mijn zus. Maar het is ene verregende voormiddag en met dit weer wagen we ons toch niet buiten. Het is zoals mijn vrouw zegt: de doden lopen niet weg. Mogelijk dat we deze namiddag 'n droog gaatje vinden, we zien wel. Om 'n wandeling te maken, dat zie ik dus vandaag niet zitten, zij het héél misschien in de late namiddag. Hoe ook, niks moet - alles mag. 

Jullie weten dat ik graag in de geschiedenis duik, meer bepaald in de geschiedenis van kleine dorpjes. Vandaag heb ik er weer eentje uitgekozen, 'n dorpje bij ons in de buurt. Het gaat om Roclenge-sur-Geer oftewel Rukkelingen-aan-de-Jeker op zijn Vlaams gezegd. Het dorp is 'n deelgemeente van Bassenge oftewel Bitsingen. Als jullie dit lezen, dan begint er vermoedelijk al 'n lampje te branden. Ja zeker, dit dorp ligt pal op de taalgrens. Meer zelfs, tot 1963 behoorde Rukkelingen-aan-de-Jeker bij Belg. Limburg. Maar in dat jaar werd de taalgrens in België definitief vastgelegd waarna dit dorp - samen met nog 'n paar andere dorpen - gevoegd werd bij de Waalse provicie Luik. Op te merken valt dat in het huidige Belg. Limburg, nog 'n dorp gelegen is met de naam Rukkelingen-Loon, deelgemeente van de gemeente Heers. 

Ik kom regelmatig met mijn fiets in Roclenge, van thuis tot ginder is dat slechts 'n goede 22 km. Meestal fiets ik dan langs Kanne maar je kunt ook over Maastricht rijden. In 1976 bij de fusie met Bassenge, telde Roclenge +/- 1.023 inwoners. 

Het aanbod van postkaartjes van dit dorp is zéér groot, zeker als je weet dat het slechts 'n klein onbetekend dorp is. Maar gezien ik er regelmatig doorheen fiets, wil ik jullie toch laten kennismaken met dit dorp. Verder nog 'n aangename dag als jullie met de familie bijeenkomen. 

Zoals afgesproken was onze werkman vandaag op post. Het was voor 'n klein klusje waar ik zelf niet het nodige materiaal voor had. En gezien dat klusje al in de voormiddag in orde werd gebracht, beschikte ik in de namiddag over de nodige tijd om mij nog eens sportief uit te leven.  De wegen waren droog, het was iets warmer dan de voorbije dagen en de wind was minder strak dan in het begin van de week, ideaal dus om nog eens op mijn fiets te kruipen. 

Ja, dat was al weer effe geleden dat ik nog eens 'n fietstocht had gemaakt. Met dat virus in je lijf, was dat natuurlijk verboden om zware inspanningen te doen. Maar nu, na enkele weken kon het weer, zij het dat ik toch de rem heb opgezet mbt. het aantal gereden kms. 

Enerzijds was het terug conditie opbouwen en anderzijds wilde ik toch terug thuis vóór de duisternis zou invallen. Ik wilde nog eens naar Valkenburg fietsen en onderweg enkele bergjes beklimmen. Via de Noorderbrug in Maastricht, trok ik naar Bemelen om daar een mijner favoriete bergjes op te rijden, de Bemelerberg. Vervolgens reed ik langs de Van Tienhovenmolen in het buurtschap Wolfshuis. De beltmolen is van 1855 en het buurtschap hoort bij Eijsden-Margraten. 

Eens boven op het plateau, reed ik via de Daalhemerweg bergaf naar het centrum van Valkenburg om daar beneden de scherpe bocht naar links te nemen, de Cauberg omhoog. Voor mij is de beste truc om boven te geraken nog steeds "niet naar boven kijken" maar gewoon je voorwiel in 't oog houden.  Op die manier ben je boven voor je het zelf beseft.

Terugkeren deed ik via Berg en Terblijt. Onderweg heb je 'n mooi vergezicht met Maastricht in de achtergrond. Via de kleine grens en de Maas, fietste ik terug naar eigen land. Kijkend op mijn klok zag ik in Smeermaas dat ik nog wat tijd had om thuis te geraken. Zodoende maakte ik nog 'n klein ommetje via Tournebride en Neerharen. 

Met goed 47 km. op de teller ben ik best tevreden, zeker als je bekijkt dat het zaterdag al november wordt en de dagen gestaag beginnen te korten. Wanneer 'n volgende fietstocht mogelijk is: dat zal pas de dag zelf beslist worden. Regen, wind en koude zijn uit den boze. 

Je hebt zo van die dagen dat je nauwelijks buiten geraakt, vandaag is er zo eentje. Natuurlijk ben ik wel vanmorgen naar de bakker geweest en onderweg maakte ik daarbij mijn enige foto van de dag. Daarna was het nog wat bladeren bijeen harken en wachten op 'n werkman die ons uit de nood kan helpen met 'n klusje dat ik zelf moeilijk opgelost krijg.  

De man is iets na het middagmaal komen kijken wat er te repareren valt en heeft ons beloofd om dat klusje nu woensdag te komen doen. En nu zit ik aan mijn pc te kijken of er nog wat te wandelen valt en dat is de eerste uren al zeker niet het geval. En gelet op het winteruur - vroeger invallende duisternis - zal dat vandaag dus niet meer gebeuren. Deze mens blijft thuis voor de rest van de dag. 

Ik ben dan nog maar eens in het archief gedoken en heb wat oude postkaarten gevonden van 'n klein dorp. Velm ligt in 'n uithoek van onze provincie Limburg en is sinds 1977 'n deelgemeente van Sint-Truiden. Op 1/1/2020 telde het dorp 2.598 inwoners. Ik ben al op veel plekken geweest in onze provincie, maar daar ben ik per fiets nog nooit geraakt. 

Zo, dat was mijn bijdrage van vandaag. Dadelijk nog wat puzzelen en hopen dat de eerstvolgende dagen wat droger gaan zijn. 

Het was weer ene pittige dag, geen minuut heb ik mij verveeld. Dat begon al deze morgen toen ik naar de markt vertrok om wat groenten in te kopen. Ondertussen was mijn halve trouwboek ook voor het eerst weer buiten, zij had 'n heel lijstje voorzien van aan te kopen levensmiddelen. 

Eens terug thuis, kon ik mijn fiets nemen om naar de bib te rijden. Ik heb weer 'n voorraadje Scandinavische trillers meegenomen, goed voor heel wat uren leesplezier.  Daarna ben ik het graf van mijn ma en grootmoeder onder handen gaan nemen. Het is te zeggen, de klimop diende drastisch bijgesnoeid te worden. 

Na de afwas kon ik dan eindelijk vertrekken voor 'n wandeling. Ik wilde nog eens richting Gellik gaan. Ik vertrok via de Bosstraat om via 'n bospad uit te komen op de Kewithstraat en aan Hoeve Kiewit. Zo te zien zijn de boeren goed op schema om hun akkers winterklaar te krijgen. Via het fietspad naar de Sportoase keerde ik terug naar Lanaken-centrum. Ik kwam eerst langs het Heilig Hartcollege waar alles in gereedheid wordt gebracht om het volledige gebouw af te breken. De school werd iets meer dan 100 jaar geleden in gebruik genomen, in 1923 om precies te zijn. Er komt 'n volledig nieuw gebouw voor alle leerlingen uit de Katholieke scholen. 

Daarna wandelde ik voorbij Brouwerij van Aubel, in 2015 nog uitgeroepen tot beste café van Lanaken. Het gebouw heeft 'n rijke geschiedenis en werd in 1859 door de gebroeders van Aubel opgericht. Ooit hebben mijn vrouw en ikzelf er uren gesleten achter pot en pint. Het terras achter het gebouw was een onzer geliefkoosde plekken. De toenmalige patron Marc, is nu beroepshalve vooral actief in Nederl. Limburg. Ooit was hij een der stemmenkanonnen bij de locale verkiezingen. Zijn echtgenote Veerle werkt nu in het plaatselijke gemeentehuis. Herinneringen, daar doen we het mee. Nu is het gebouw in privéhanden. 

Nu ik dit verslag aan het maken ben, word ik - zoals gevraagd - nog even onderbroken om mijn vrouw even te helpen met 'n huishoudelijk klusje. En nee, de dag is nog niet gedaan, straks heb ik weer 'n vergadering van onze Bèssemgezèt. Dat is weer 1,5 km. wandelen tot ginderen en hopelijk heb ik daarna ene chauffeur om mij terug te brengen. Bezig blijven noemen ze dat. 

Het moest er ooit eens van komen, deze mens voelt zich niet helemaal kiplekker. Het zijn vermoedelijk de symptomen van een opkomende verkoudheid. Als het niet verbetert, dan is 'n bezoek aan de dokter onvermijdelijk. Hoe ook, ik ga me enkele dagen gedeisd houden en mij koesteren in de warmte van onze woning.

Met zo'n dagen moet ik dan maar weer op plan B terugvallen. Jullie vinden oude postkaarten altijd mooi. Ik heb daarom weer 'n dorp uit onze provincie uitgekozen, 'n dorp waar ik als fietser al eens passeer, het dorp Wijchmaal. Dit dorp hoort sinds 1977 bij de gemeente Peer en ligt eigenlijk niet zo ver weg van Lanaken. Veel valt er over het dorp niet te vertellen, tenzij dat het een forenzendorp wordt genoemd.

Hopelijk vinden jullie deze postkaarten leuk om te zien. Ik wens jullie verder nog ene fijne zondag en voor mezelf, ... dat ik terug naar buiten kan. Maar ik zal er mijn tijd voor nemen, gezondheid gaat voor.

Grijs blijft de hoofdkleur dezer dagen. Desondanks ben ik toch veel buiten geweest vandaag. Dat begon deze voormiddag met het bijeenharken van de afgevallen bladeren. Ik heb zes kruiwagens vol getast.  In de namiddag heb ik 'n fietstocht gemaakt, ik had er zin in. Tussendoor heb ik wat geklooid op mijn gsm en pc. Sinds enige tijd kun je met ai de personen op 'n foto gedurende 3 à 4 seconden laten bewegen. Ik wilde dat ook eens proberen met 'n foto van mijn vader (de man links). Hij is overleden in 1959. Maar mijn technische kennis is te beperkt en ook mijn pc zal vermoedelijk speciale programma's nodig hebben. Hoe ook, ai heeft mij uiteindelijk lang aan de draai gehouden totdat ik er genoeg van had. 

Vandaag heb ik dan het een en ander gecombineerd, de koersfiets en de wandelkledij. Ik wilde niet al te ver gaan en de gewone kledij leek mij voldoende. Ik ging eerst naar Zutendaal waar ik de oude pastorie voorbijfietste. Daarna ging het richting Munsterbilzen en Bilzen. In Bilzen reed ik nog eens de Brugstraat omhoog, ondertussen is dat 'n hellinkje van niks.  Bovenaan was het kiezen, rechtdoor naar Moperingen of rechtsaf naar Martenslinde en Riemst. Het is het laatste geworden. Die baan loopt wel geleidelijk omhoog, het is zoals het noemen "vals plat". Dat zie je aan die hoogtemeters die ik maakte, iets meer dan 200. 

Onderweg zag ik 'n geel geitje in de weide staan. Terugkeren deed ik op het kruispunt in Riemst, linksaf naar Veldwezelt en Kesselt. Aangezien ik nog wat tijd had om wat extra kms. te maken, besloot ik via het kanaal nog naar Neerharen te gaan voor 'n afsluitend drankje. Voor 4,00 euro was de dorst weer gelest. 

Wat deze avond nog gaat brengen, ... dat is nog onbeslist, vermoedelijk 'n boek lezen en af en toe de tussenstanden bekijken van onze nationale voetbalploeg.  En die laatste afbeelding, .... hij is blijkbaar niet tevreden. 

Beginnen doe ik vandaag met 'n ode aan de postbode. Het is vandaag zijn/haar dag. En gezien ik het grootste deel van mijn ambtelijke loopbaan bij de Post gewerkt heb, ligt mij dat uiteraard nog steeds nauw aan het hart. 

Verder is het er toch van gekomen, ik heb vandaag gefietst, weliswaar met de stadsfiets, maar dat telt ook. Ik heb ervoor gewacht tot na het middageten. Ik wilde met eigen ogen de afbraakwerken in Herbricht gaan bekijken van het ooit beste café van Lanaken. Rudy zag het niet meer zitten om nog eens de Maas te zien binnenstromen in zijn café, hetgeen begrijpelijk is. Tenslotte lag het café in de winterbedding van de Maas. Ooit stonden er 7 woningen in Herbricht met 'n max. van +/- 60 bewoners. Toen waren er nog grote gezinnen. 

Ik vertrok in Smeermaas aan de Maas om vervolgens natuurgebied Hochter Bampd binnen te rijden. Op een der foto's zie je op de achtergrond de kerk van Itteren. Daarna fietste ik doorheen Uikhoven en Kotem. Daar ging ik via de brug de Maas over naar Elsloo. Het Julianakanaal heb ik enkele keren moeten oversteken. Een der vaste ijkpunten op deze route is het kasteel Geulle. In feite is dat de voorburcht van 'n ooit 17de eeuws kasteel dat inmiddels is afgebroken. Wat verderop heb je 'n Mariakapel uit 1889. Vlak ernaast ben ik even gestopt voor 'n tas koffie in Preuverie Auwt Gäöl. 

Terugkeren deed ik via Borgharen met vooral rechts de vele wilde paarden langs de Maas en een der goed onderhouden huisjes. Het is 'n ingeslapen dorpje dat voor de fietstoeristen veel rust uitstraalt. Via Maastricht en Smeermaas keerde ik huiswaarts. 

En die laatste afbeelding, er mag al eens gelachen worden zeker ... 

De conditie was vandaag al 'n stuk beter dan afgelopen zaterdag, regelmatig haalde ik op de terugweg naar huis, snelheden van om en bij de 30 km/uur. Nochtans zag het er deze voormiddag niet naar uit dat ik kon gaan fietsen, het was 'n dikke soep vanmorgen, mist zoals aangekondigd. En die mist trok maar heel langzaam weg. Het was pas rond de klok van 12u00 dat er openingen in het wolkendek kwamen. 

Mijn route lag klaar, het was alleen nog mijn vast ritueel aflopen bij het vertrek: nazien of ik alles bij heb (eten - drank - paspoort en geld - fietsslot). Gezien het niet al te warm was, heb ik voor het eerst weer 'n lange sportbroek aangetrokken over mijn fietsbroek. Een fietsjasje was sowieso 'n optie. 

Ik vertrok via het 17de eeuws kasteel Geusselt in Maastricht. Daarna fietste ik doorheen het dorp Meerssen. Als ik 'n Nederlander zou geweest zijn, dan zou ik best daar in dat dorp kunnen wonen. Wat verderop ligt het buurtschap Kasen, het hoort bij Meerssen. In 2023 telde de plek +/- 300 inwoners. In Elsloo kom ik geregeld voorbij het volkskundig streekmuseum. Op ene goeie dag moet ik er toch eens naar binnen gaan. Het gebouw is trouwens van de 17de eeuw. 

In Stein staat dan weer een van de oudste kapellen van de streek. Ze is gewijd aan Onze Lieve Vrouw. Al in 1400 is er sprake van 'n kapel. in 1760 werd ze volledig vernieuwd. Het fietspad verderop is 'n voorbeeld van hoe 'n goed fietspad er moet uitzien, de Nederlanders kennen er iets van. Zoals op vele plaatsen, zijn er in Papenhoven ook mooie oude huisjes. 

In het dorp Roosteren aan de Maas, zag ik in de verte al de kerk van Maaseik liggen. Het was zo stilaan tijd voor 'n pauze. Mijn hoop was gevestigd op een der horecazaken in Heppeneert. En inderdaad, herberg De Wingerd was geopend. Vlaai was niet meer te krijgen, ik koos daarom voor 'n kinderijsje en koffie.  In tegenstelling tot het binnenspelen van dat ijsje, verliep het betalen minder vlot. Het was aanschuiven in de rij, en het was 'n lange rij. Dat heb je op 'n zonnige namiddag, veel fietsers en maar één zaak in de wijde omtrek open. 

Terugkeren deed ik langs de Maas en de Zuid-Willemsvaart. Zo kwam ik nog in Dilsen aan De Wissen voorbij waar ik die mooie foto maakte van de Maas. Verder was het gewoon rechtdoor langs Boorsem, Rekem en Neerharen. In dat laatste dorp zag ik dat er nog voldoende tijd voorhanden was voor 'n lekker biertje. Bij Mesjeu kom je altijd goed aan je trekken. 

Tot slot nog even iets over gisterenavond. Onze eerste redactievergadering van de Bèssemgezèt is goed verlopen. Tussen 19u00 en 22u00 hebben wij al heel wat ideeën op papier gezet en onze drie prijzen die we mogen uitreiken aan dorpsgenoten die carnaval hoog in het vaandel dragen, zijn ook al toegewezen. Alleen, betrokkenen weten het vooralsnog niet. Daar hebben we nog even tijd voor. Morgen is het weer werkendag thuis. 

Vandaag is het 'n relatieve rustdag. Straks moeten wij onze kleinzoon gaan aanmoedigen als hij meedoet aan de Maasrun. Weliswaar maar 'n afstand van 1 km., maar je moet klein beginnen. Volgende keer misschien de 2,5 km., de gezinstocht. 

Ik wilde toch nog eerst 'n wandeling maken. Ik vertrok langs het Uilenstraatje waar 'n tentje staat voor de muzikanten die straks de lopers gaan aanmoedigen. Daarna trok ik via de Montaigneweg naar het kanaal. Zondagvoormiddag = veel fietsers (foto wat minder goed gelukt). 

En als de zon schijnt, is het altijd wat spelen met die gele schijf. Ik wandelde door tot aan de brug van Tournebride waar ik linksaf ging naar Pietersheim. Overal zie je nadarhekkens staan, verbonden met 'n plastiek lint om de lopers de juiste weg te doen inslaan. In Pietersheim zag ik vele wandelaars, vandaag opmerkelijk veel Nederlanders. Via de gracht, het sportcentrum van Atla (de organisator van de Maasrun) de speeltuin en de Kinderboerderij, wandelde ik terug naar huis. In het sportcentrum van Atla vertrekken trouwers de lopers van de 10 km. en de halve marathon. 

Dadelijk nog even 'n rustpauze om dan naar het centrum af te zakken voor 'n lekker drankje en daarna proberen onze Arne te vinden tussen al die kinderen. 

Yes, het is gelukt. Ik ben vandaag gaan fietsen, en nee, niet zomaar 'n ritje, 'n heuse hellingenrit. Ik had er naar uitgekeken. Mijn wonde aan mijn hand is zo goed als hersteld - je ziet nog wel waar ik 'n diepe snee had - en dus mocht ik weer 'n stuur vasthouden. Het weer was goed deze namiddag en er was omzeggens geen wind. 

Deze voormiddag bleef het lang grijs en kil, maar meer dan naar de bakker wandelen had ik niet gepland. Ik heb dan nog wat geholpen bij de binnen-schoonmaak. Omstreeks 12u30 begon de zon voorzichtig te piepen, tijd dus om te vertrekken. 

Ik vertrok via Herbricht waar ze café Maasvallei aan het ontmantelen zijn. Het café gaat tegen de vlakte omdat de laatste eigenaar er in 2021 na 'n zware Maasoverstroming, er de definitief de brui aan gaf.  Wat verderop in Kotem zag ik nog enkele kajakkers op de Maas. In dit dorp reed ik via de autostrade België buiten, op weg naar Stein. Het is een der enige bruggen waarop je als fietser naast 'n autosnelweg kunt rijden. In de deelgemeente Elsloo zag ik die mooie uil. 

En dan kwamen er 'n hele trits dorpjes. In Nuth die vakwerkhuisjes, in Wijnandsrade zie je 'n mooi kasteel. De westelijke vleugel is van de 16de eeuw, de oostvleugel van de 18de eeuw. In het volgende dorp Klimmen, ben ik even gestopt om mijn banaan op te eten. De militairen van de 4-daagse v/d Ijzer, hadden ons het advies gegeven om de lege schillen gewoon in de natuur te droppen. Dat heb ik daar dan maar gedaan. Ook in Klimmen stopte ik voor het eerst aan de kapel, gewijd aan O.L.Vrouw Onbevlekt Ontvangen, gebouwd in 1956. 

In Voerendaal kwam ik langs één van de vier kastelen die de gemeente rijk is. Dit is kasteel Rivieren. Oorspronkelijk was dit 'n klooster. En dan mijn pauze, het was hoog tijd om iets extra binnen te krijgen. Na 'n gedwongen pauze door die vervelende blessure, was de conditie precies niet meer 100%. Die verschillende hellingen speelden natuurlijk ook hun rol.   In Valkenburg vond ik op 'n minder drukke straat 'n fijn terrasje. Koffie, kersenvlaai met slagroom en 'n cola zorgden voor de nodige energieboost.  Maar toen ik binnen moest gaan betalen, overviel mij het prachtige decor. Ik had ogen te kort om alles gezien te krijgen. Ik bevond mij in 'n pand waar 'n watermolen is ondergebracht, "de Oude Molen". De molen is van de 16de eeuw maar de huidige vorm is van 1860. De molen is nu 'n Rijksmonument. 

De zwaarste klim lag op de terugweg in Cadier en Keer, de Öreberg met 'n max. stijging van 16%, 'n onding.  Via Bemelen, de Noorderbrug in Maastricht en Smeermaas, keerde ik terug naar huis. En nee, deze keer geen afsluitend drankje. Ik was wat laat, het was al 17u20, tijd dus om de benen onder tafel te steken. Die douche kon nadien ook nog. Dadelijk wat tv kijken, 'n programma van Canvas van gisterenavond. Slaap wel. 

Ik had vandaag maar één doel, de 6.000 fietskms. overschrijden. Ja, 'n mens mag wel eens pralen met zijn prestaties. Een leuke bijkomstigheid was het feit dat het mijn honderste fietstocht was dit jaar. Op zondagvoormiddag heb ik niet veel bijzonders te doen, er is geen krant en in de hof werken, dat zag ik niet zitten. Het werd dus 'n fietstocht met het beoogde doel. 

Ik vertrok naar Veldwezelt om daar de grens met Maastricht over te steken. Op de brug is er altijd 'n mooie foto te maken met die bloemen. In Maastricht ben ik gestopt aan het Waldeckpark. Het is 'n oase van rust. Het werd aangelegd in 1920 rondom bastion Waldeck, onderdeel van de vestingwerken rond Maastricht. 

Wat verderop zie je die speciale muurschildering. En heb je 'n fiets nodig, ... ze staan er voor het grijpen. Veel terrasjes zaten al goed vol, Maastricht is dan ook 'n echte toeristenstad. Niet alleen Belgen komen er graag, ook veel Duitsers. 

Eens Maastricht achter mij gelaten, fietste ik doorheen Smeermaas. Daar zag ik aan de Maas 'n solitair wild paard grazen. Meestal doen ze dat in groep, maar dit paard was op zijn eentje, ver van de kudde. Terugfietsen deed ik doorheen Hochter Bampd, het kapelletje in Herbricht en Oud-Rekem.  

Op de Neerharenweg is Stoeterij Zangersheide alles al in gereedheid aan het brengen van het jaarlijkse evenement, later deze maand. 

Ik fietste niet ver, maar die 6.000 kms. zijn overschreden, op naar de 7.000, het doel voor dit jaar. In de namiddag zijn we met ons twee nog de plaatselijke horeca gaan ondersteunen. Op het terras hebben we ons niet gewaagd, gewoon binnen achter het glas met zicht op buiten. Tot morgen alweer. 

Zaterdagavond, 18u57, 'n kleine wolkbreuk boven Lanaken. Nu ik dit verslag aan het maken ben, kan ik bijna niet naar buiten kijken door de felle regen en het gedonder. Gelukkig bleef het de rest van de dag droog, maar seffens meer hier over. 

Eerst even 'n klein verslag over gisterenavond, we vierden het 50-jarig huwelijk van 'n schoonzus en haar man. In de loop van de avond hebben we met alle genodigden 'n lied gezongen in het plat Lanakers waarbij ik de tekst had vertaald naar ons dialect. Hoogtepunt van de avond was echter 'n lied met gelukwensen voor de verjaardag van 'n andere schoonbroer. Klokslag middernacht hebben we met zijn allen gezongen. Eerst had de jarige niet door dat het voor hem bestemd was, hij deed jolig mee met de bende, armen in de lucht en zwaaien maar, tot .... zijn euro viel en hij tot de consternatie kwam dat het allemaal voor hem te doen was. Daar gaat in de familie nog lang over nagepraat worden. 

Klein minpuntje - voor ons dan toch - het was al 23u30 eer het dessert op tafel kwam, voor ons beiden véél te laat. De nachtrust was dan ook navenant. 

Maar niet geklaag, ik wilde vandaag gaan fietsen. Hubert heb ik meegevraagd maar hij vond het weer te winderig en onstabiel. Nu ja, als ik iets in mijn kop zet, dan moet dat gebeuren. Ik wilde vandaag 'n nieuw stuk van de fietssnelweg F75 tussen het station van As en het stadion van KRC Genk gaan verkennen. De rit had ik zo gemaakt dat ik eerst de Litzberg in Lanklaar over moest. 

Ik vertrok via de Zuid-Willemsvaart naar Eisden. Daar begint aan de voormalige kolenmijn die mooie route naar "fietsen over het water". En dat kleine bouwsel onderweg, het is mij nog altijd niet duidelijk wat daar de bedoeling van was, waar het voor gediend heeft ...??? Onderweg zag ik heel veel deelnemers aan de Kennedymars die vandaag gewandeld werd. 

Op dat ponton was het rustig vandaag, ik had alle tijd voor wat foto's. En dan heb je die Litzberg, het is maar 'n korte helling maar wel met ene stevige knik met percentage's boven de 11%. Het was dan ook niet onlogisch dat ik enkel fietsers tegemoet reed, fietsers die van As kwamen en die de helling niet op moesten. 

In As ben ik dan die fietssnelweg gaan verkennen. Het is 'n straat te vergelijken met 'n gemiddelde dorpsstraat, toch zeker bekeken in de breedte, zij het dat er enkel fietsers en brommers tot 25cc op mogen. Ik fietste door tot aan KRC Genk.  

Terugkeren deed ik via de oude mijngebouwen van Waterschei, fietsen door de bomen aan de Molenvijvers in Genk en Kattevenne. Mijn korte pauze nam ik in Zutendaal. Vervolgens fietste ik nog naar Bilzen, de Brugstraat op, dan naar Veldwezelt en tenslotte naar Maastricht. In het Cultuurcafé sloot ik mijn fietstocht af met mijn gebruikelijke merk. 

Het was 'n mooie rit, iets meer dan 75 km. en die wind, ja, het waaide stevig, maar ... so what? Het bleef droog en dat was het belangrijkste. Uiteraard heb ik ook de wind al eens in de rug gehad, vooral bij het vertrek en onderweg ben ik meerdere keren gepasseerd door het bos. Nog ene fijne avond en ene plezante zondag.