F - Kasteelhoeve Hartelstein in Itteren.

Het is zo ver, deze blogger heeft eindelijk - na zeven jaar - een nieuwe gsm. Het werd hoogtijd.  Ik moest dagelijks mijn batterij opladen, meermaals was het telefonisch contact slecht en regelmatig scheelde er wel iets met de een of andere app. Nu nog mijn toestel installeren en de apps opnieuw toevoegen. Onze zoon zal mij daarbij helpen. 

We zijn hiervoor naar Eisden getrokken waar we een winkel kennen met een goede service en uitleg. En als je daar dan toch bent, dan is Puccini een uitgelezen plek om de inwendige mens te voorzien van eten en drinken. Die zaak is gelegen op de Pauwengraaf, een internationaal gekende straat. Je waant je daar echt in het buitenland. Dat was ook te merken aan het internet, we hadden daar totaal geen bereik. Vijftig meter verder - gewoon de hoek om - hadden we weer internet. 

Eenmaal terug thuis, ben ik op wandel gegaan. Ik wilde vandaag nog eens naar Gellik gaan. Ik vertrok via de Hoenderbroekstraat en de Pastoorslindestraat om vervolgens doorheen Op de Puin en de Kleine Hofstraat naar de Kounterstraat te wandelen. Daar heb ik mij effe mispakt. Er waren namelijk werken bezig en ja, ik mocht wel door, maar ik moest een eind doorheen een veld baggeren.  Goed om te weten dus dat ik er voorlopig niet per fiets langs kan.

Op de Boonakkerstraat zie je altijd paarden en dit in alle formaten. Ook wandelaars tref je daar altijd aan. Op de hoek met de Wijerdijk ging ik linksaf, de brug over om daarna links het Louis Paul Boonpad te nemen. Daarna ging ik rechtsaf, de Beekveldweg in langsheen de aardbeikwekerij. 

Daarna stak ik de Kiezelweg over om terug te keren via de holle weg of de Winevenstraat. Op de hoek staat een verwaarloosd veldkapelletje. De laatste foto maakte ik in het Uilenstraatje. De muur omringt de oude hoeve van Mathy Engelen, onze overleden kunstenaar en vriend. Links van de muur had hij zijn atelier. Nu woont zijn weduwe nog in de boerderij. De naam van het straatje zou afgeleid zijn van een oudere hoeve op die plek met die naam. Ik weet alleszins dat de vorige eigenaar er paarden had staan. De man was vroeger postbode en beste vriend van mijn pa. 

Met dit gezegd hebbende, wens ik jullie allemaal nog een fijne avond. 

Deze namiddag, na het online zetten van dit verslag, moet ik voor een laatste keer naar de kinesist. Ik zal blij zijn hiervan verlost te zijn.  Hierdoor ben ik in de voormiddag al gaan wandelen. Er zou een kleine kans zijn op wat neerslag, maar dat risico heb ik genomen. Uiteindelijk bleef het de hele tijd droog. Mijn doel van vandaag was de voormalige Abdij Hocht. 

Ik vertrok via het kasteel in Pietersheim. Daar waren ze weer een grote tent aan het opzetten. Het is nauwelijks bij te houden welke activiteit er nu weer zal plaatsvinden. Daarna trok ik naar Tournebride waar ik het verbindingskanaal overstak. Wat verderop ging ik rechtsaf naar de voormalige Abdij van Hocht. Nu wordt vooral gesproken over het kasteel van Hocht. Het is nog steeds in privéhanden zodat je van het kasteel zelf geen foto's kunt maken. Je geraakt enkel tot kort aan de toegangspoort, al staan honderd meter terug borden dat de toegang verboden is. Tot aan de poort zelf geraakte ik niet omwille van een luid blaffende hond. 

Eens Hocht achter mij gelaten, wandelde ik naar de Oude Heirbaan in Smeermaas. Het is een der oudste straten van het dorp en meerdere woningen getuigen nog van de tijd van toen. Foto's kun je er bij de vleet maken. Ook de oude kluis trok mijn aandacht. Deze werd gebouwd in 1684 - 1685 als Kluizenarij en Kapel.  Door de jaren heen verbleven er verschillende kluizenaars, nu is het een privewoning. Er zijn niet direct foto's beschikbaar van de Kluis.

Mijn voorlaatste foto seinde ik door naar de gemeente, een geval van sluikstorten. Ik zag die klapstoel staan op de voetgangersbrug. En gezien er geen gemeentelijke voertuigen overrijden, zou die stoel er wel eens lang kunnen staan (of gewoon het water ingekieperd worden ...). In het Uilenstraatje is het ook bijna herfst, let op de vele afgevallen bladeren. Voila mensen, dat was het weer. Tot een volgende. 

Deze ochtend had ik de paraplu nodig om naar de kapper te gaan, ik had een afspraak om 9u00. Gelukkig waren het geen pijpelstelen maar een licht gedruppel.  Daarna ben ik naar de bakker geweest. Om iets sportiefs te doen in de voormiddag, daar was het weer te wisselvallig voor. In de namiddag zou het wel kunnen. 

De fiets heb ik op stal gelaten, daarvoor was er toch iets te veel wind. Een goei wandeling naar Oud-Caberg werd mijn doel. Ik vertrok via het Uilenstraatje waar je bijna een herfstzicht krijgt. Daarna ging ik de Industrieweg in. Als je alle dagen verslagen schrijft, dan ben je met taal bezig. En met taal bezig zijn doet me soms twijfelen aan de juiste schrijfwijze van een woord. Zo ook de zin: "Kom binnen en word onze nieuwe buschauffeur". Ik twijfelde of "word" nu met of zonder "t" diende geschreven worden.  De makers van dat spandoek waren helemaal juist, zonder "t".

En dan kwam ik op de Van Akenweg. Die begint in Lanaken en loopt helemaal door tot in Oud-Caberg. Juist over de grens met Nederland zag ik aan de rechterkant, dat ze al een rechte sleuf getrokken hebben in het veld. Ik zag het vanmorgen in onze krant dat ze op een terrein van 41 hectare, zonnepanelen gaan plaatsen, elektriciteit voor vele gezinnen in Maastricht. Het gebied waar die panelen komen, noemen ze het Lanakerveld, de voormalige plek waar in 1579 een veldslag had moeten plaatsvinden (zie gele cirkel op het kaartje). 

Als je naar Oud-Caberg wandelt, dan zie je links in de verte een groep afgelegen woningen. Toen ik terugkeerde maakte ik opnieuw een foto van die huizen, maar nu vanop de Brusselseweg. Door Oud-Caberg wandelen zet je meteen terug in de tijd. Ik zou bij wijze van spreken een tiental foto's kunnen maken van oude woningen. Het is daarom ook een van mijn favoriete plekken om te wandelen. Die boerderij met die grote poort is trouwens van 1892. 

Terugkeren deed ik via de Postbaan en de Brusselseweg. Vanaf Smeermaas loonde het niet meer de moeite om nog foto's te nemen, die heb ik al vele keren getoond. In Lanaken-centrum vieren ze vandaag de laatste kermisdag. Ik ben even in de Fitness binnengesprongen voor ene donkere Leffe.  In 't Hofje op weg naar huis, zag de lucht er weer dreigend uit. Het waren nadien geen grote hoeveelheden, maar het heeft toch weer effe gedruppeld. 

Morgen is mijn laatste dag bij de kinesist. Negen keer is voldoende. Donderdag ga ik uitkijken naar een nieuwe gsm. Het werd tijd na zeven jaar met de huidige. Straks kijken we op Canvas naar een reeks van Ancient Superstructures, meer bepaald naar de stad Carcassonne. En om te eindigen - dat moet kunnen - nog een streepje humor. 

Verdoeme, heb ik nu vergeten op start te drukken bij aanvang van mijn fietstocht ....???  Het feit is dat ik onderweg zag dat Strava niks geregistreerd had. Nu ja, veel kon ik er niet meer aandoen. Ik heb jullie dan maar een kaartje gemaakt met eerst de gele plekken waar ik voorbijkwam en dan de blauwe om terug te keren. Ik schat dat ik +/- 31 km. gefietst heb. 

Het doel van mijn fietstocht was de Sint-Pietersberg en kasteel de Torentjes van André Rieu. Ik was in twijfel deze namiddag, een goede wandeling of een fietstocht? In de voormiddag heb ik buiten niet veel kunnen doen, het heeft zowaar geregend. Er was precies ene redelijke plas uitgevallen, dat zagen we omdat onder de bomen het er ook nat uitzag. Ik had de bedoeling om de klimop bij te snoeien. Maar aangezien die uiteraard kletsnat was, zal dat een werkje voor later zijn. Naderhand heeft het af en toe nog wat gemiezerd, hopelijk voldoende voor de planten en struiken in de tuin. 

Maar ik de namiddag was het droog en kon ik aan mijn fietstocht beginnen. Ik vertrok in Briegden langs het Albertkanaal tot in Kanne. Daar stak ik het kanaal over om mijn weg te vervolgen richting Maastricht met in de verte Château Neercanne. In Maastricht zelf reed ik dan rechts af naar Fort Sint-Pieter. Zoals gewoonlijk wandelt daar altijd veel volk, vooral Aziaten komen er graag. De Sint-Pietersberg die ik moest beklimmen, is 1,3 km. lang met een max. stijging van 9%. Ik moest dus effe stevig terugschakelen. 

Iets voorbij het hoogste punt kom je dan aan het begin (of het einde) van het Pieterpad. Dit is in zijn volledige lengte +/- 500 km. wandelen. Natuurlijk wilde ik er weer even van het uitzicht genieten. Ik volgde het fietsroutenetwerk verder om tenslotte niet rechts - zoals het moet - maar links af te slaan. Zo kwam ik nog eens voorbij Kasteel de Torentjes, de woning van André Rieu, jullie allemaal wel bekend. 

Terugkeren deed ik via de Maas in Maastricht en Smeermaas. Ik was nog net op tijd terug thuis om samen met mijn lotgenote een lekkere tas koffie te drinken.  Afsluiten doe ik weer met een beetje humor uit Maastricht. En die laatste afbeelding, ... dat is er eentje zonder woorden, ha, ha, ha. 

Als je op voorhand je bestelling doet bij de bakker, dan is er niks dat je weerhoudt om eerst een mooie wandeling te maken. Zoals altijd zaten we al vroeg aan het ontbijt zodat ik dan ook al snel kon gaan wandelen. Het doel was deze keer weer eens naar Pietersheim gaan.
Ik vertrok via de Henri Dunantstraat om via de Kinderboerderij, Pietersheim binnen te stappen. Aan de visvijver waren toch al enkele mannen – het is en het blijft precies toch een mannenbezigheid – actief.  Daarna was het fijn wandelen in het bos. Ik was duidelijk niet alleen vandaag. Vooral de hond uitlaten is een goede smoes om toch maar naar buiten te komen.

Via de burchruïne verliet ik het domein. Ik keerde terug via de Koning Albertlaan en het Kerkplein. Dit weekend is er de zomerkermis. Misschien dat we straks eens gaan kijken hou de jeugd zich amuseert. Een drankje zal ook wel ergens genuttigd worden. Onderweg moest ik ook effe de geldvoorraad gaan aanvullen. 

Na nog ene babbel met leeftijdsgenoten Danny en Guido, kon ik dan naar de bakker wandelen. Ik was er omstreeks 9u50. Op dat moment was er niet veel keuze meer tussen de verschillende broden. Bestellen op zondag is dus de boodschap. 

De laatste afbeelding is er eentje van Nadine Panis, gemaakt in Valkenburg. De foto werd recent uitgeroepen tot de mooiste foto van Nederland. Nadine is een dorpsgenote en ook een mijner facebookvrienden. Zelf durft ze ook al eens op de fiets te stappen. 

Nog ene fijne zondag iedereen. 

Vandaag ben ik wat langer in bed blijven liggen (tot 7u15). Het was de bedoeling om in de voormiddag wat buiten te werken. Ondanks het droge weer blijft dat onkruid groeien. En aan de straatkant wil ik dat toch altijd verwijderen eer het zich begint uit te zaaien - en je er geen grip meer op krijgt.  De ontspanning was voor de namiddag. Gezien ik toch mijn werkkledij aan had, heb ik er maar van geprofiteerd om mijn fiets ook een beetje proper te maken. 

Na het eten vertrok ik dan in Briegden om het Albertkanaal te volgen tot in Kanne. Je ziet daar grote openingen in de rotswanden. Maar wie het zou durven, ik raad het niemand aan om er in te kruipen. Voor je het weet loop je hopeloos verloren in kilometers lange gangen.  In Kanne aan de brug was ik omstreeks 13u00 fietser nr. 396. Ik stak daar de brug over om verder de fietsen via de sluis van Lanaye richting Visé.

In Visé-centrum heb ik mij niet gewaagd, ik zou er ten andere te veel tijd verliezen. Ik nam wel enkele foto's aan het kanaal Haccourt - Vise en van de jachthaven. Terugkeren deed ik via de Maas en Eijsden. Bij de plaatselijke bakker ben ik een chocoladebroodje gaan kopen. Ik had wat energie nodig.  En mooie oude woningen zie je in Eijsden ook.

In Gronsveld stootte ik op een stoet met tractoren en eentje met een huifkar er aangekoppeld, vol met mensen. De molen in Gronsveld kennen jullie intussen wel. Ipv. rechtdoor te fietsen, ging ik nog effe rechtsaf om mijn bidon te vullen op een mij nu gekende plek en door het park van Limmel. Limmel is een voormalig dorp. In de verte zie je Hotel of kasteel Bethlehem. Al in de 13de eeuw was er sprake van een kasteel op die plek. Even te voren zag ik die dode boom waarin een mooi kunstwerk werd uitgehakt. 

Daarna reed ik gewoon naar Maastricht, de Wilhelminabrug over, verder naar Smeermaas en direct naar huis. Ik had ene lekkere Duvel in de frigo gezet. En nee, een Duvelglas heb ik niet, ik behelp me met deze glazen. Het smaakt evenzeer. 

En nu ik het over Maastricht had, ik vermoed dat jullie ook deze tekst kunnen ontcijferen. Straks kijk ik nog naar het EK athletiek.  En o ja, een kleine update over het weer. Tijdens mijn fietstocht voelde ik enkele druppels regen neerdwarrelen. En heel effe was er een klein buitje, genoeg om mij een beetje nat te maken, zalig. Daarna kwam de zon weer piepen en kon mijn kledij opdrogen. 

Als fietsen je passie is, dan moet dat kunnen onder alle weersomstandigheden, zelfs dus bij warm weer. Natuurlijk had ik wel mijn voorzorgen genomen, ik vertrok deze ochtend al om 7u16.  Dáárvoor was ik al bij de bakker geweest. Het doel van mijn tocht was vandaag de Maas oversteken in Kotem richting Stein en terugfietsen via Beek en Meerssen. 

Het is zalig zo 's morgens vroeg, je ziet nauwelijks andere weggebruikers. De zon komt pas piepen en je hebt de weg eigenlijk alleen voor jezelf. Enkel in Herbricht zag ik wat auto's staan. Er is daar niks te doen of te zien, je kunt alleen een stevige wandeling maken langs de boorden van de Maas. Dat zal dus het geval geweest zijn.  Wat verderop kwam ik een mooi zonnebloemveld tegen, dat fleurt je direct op. Niet dat ik een opkikker nodig had, maar het zien van zulke pracht, is het summum. 

Vanop de autostradebrug maakte ik mijn laatste foto in België met zicht op de natuur aan de andere kant van de grens. Eenmaal in Stein, ging ik direct rechtsaf naar Elsloo. De oude kern daar is één van de meest pittoreske plekken in de streek. Je moet er wel die kinderkopjes bijnemen. Maar met de stadsfiets viel dat eigenlijk nog best mee. 

Daarna reed ik naar Beek en Kelmond. Dat laatste dorp - of beter gezegd: gehucht - zou zijn naam ontlenen aan "de Kale Berg". Er staat een mooie kasteelhoeve uit 1700. Nu is het een welness-verblijf met de naam Casa Delfante.

Ik rij graag bergop, maar vandaag was de afdaling van de Waterval in Meerssen, een fijn alternatief. Bijna onderaan de berg ben ik even gestopt aan een woning waar ze confituur of jam verkopen. Voor 3,75 euro (sommige potjes zijn goedkoper) heb je wat lekkers op je boterham. 

Mijn pauze nam ik vandaag in Meerssen. Een van mijn favoriete pauzeplekken is de Zeute Inval. Ik zag daar een dame op het terras zitten. Na mijn vraag of het terras al geopend was zei ze: "zeker, kom erbij". De eigenares was juist pas begonnen met het klaar zetten van alle terrasbenodigdheden, langer dan twee minuten heb ik niet moeten wachten. 

Terugkeren deed ik via Gronsveld en Maastricht. Ik was terug thuis om 10u35, ruim op tijd voor een verfrissende douche en het middageten.

Wat ik wel nog wil aankaarten is het volgende. Tijdens mijn tocht kreeg ik het bericht dat de foto's weer verdwenen waren op SenNet. Op mijn gsm was alles ok. en toen ik aan mijn verslag begon, was ook alles ok. Het zal dus een tijdelijke panne geweest zijn, dat hoop ik toch tenminste. Laat het mij weten als het anders zou zijn. 

En mijn laatste afbeelding, met een beetje fantasie zullen jullie wel het dialect van Maastricht kunnen lezen.  Opgepast, deze namiddag véél drinken. 

Er circuleren heel wat foto's op diverse mediaplatformen van de eclips van gisterenavond. Deze vond ik toch de opmerkelijkste. Ik weet niet in welk land de foto gemaakt is, maar ik heb wel een vermoeden dat het een man geweest is die de foto maakte. Ik kan mij vergissen natuurlijk ...  Hoe ook, zelf heb ik niet gekeken. Speciaal vond ik ook dat een mijner Facebookvrienden haar brilletje te koop aanbood: "tweedehands eclipsbrilletje te koop, nog in goede staat, slechts één keer gebruikt, graag pb".  Alle gekheid op een stokje, in 1999 heb ik die totale zonsverduistering al gezien. 

Vandaag ben ik vóór dag en dauw gaan fietsen. Om 7u20 was de zon nog niet direct te zien en ja, het was nog behoorlijk fris zo in mijn t-shirtje. Gaandeweg kwam de zon dan wel piepen en liep de temperatuur omhoog. Mijn doel was om de Maas over te steken in Meeswijk. 

Ik vertrok via Oud-Rekem waar de toeristische dienst een groot bord geplaatst heeft met info over wandelingen tussen Rekem en Neerharen. Het moet gezegd, die dienst levert goed werk. In de verte zag ik ook het kasteel van Rekem. Wat verderop in Boorsem passeerde ik de boerderij van ex-Rode Duivel Erik Gerits. Of hij er nog veel verblijft, ... dat denk ik niet.

Om naar het veer te fietsen in Meeswijk, moet je langs het gehucht Mazenhoven met zijn mooie kapel. Het waren de dochters van de laatste Graaf, Graaf Charles Vilain XIIII die in 1894 de kapel lieten bouwen. In Meeswijk had ik geluk, ik kon direct het veer oprijden om aan de andere kant in Berg, rechtsaf te fietsen in de richting van Stein. Dorpszichten, oude woningen, speciale bomen en paarden, dat zijn zoals jullie intussen al weten, mijn favoriete foto-onderwerpen. 

Op een der foto's (in Stein) zie je de kortste weg naar Belgie, rechtsaf naar de autostradebrug richting Kotem. Deze fietser wilde echter doorrijden naar Maastricht. Zo reed ik oa. in Elsloo over het Julianakanaal, kwam ik in Itteren voorbij een mooie bloemenzuil en in Maastricht diende ik dan uiteindelijk opnieuw de Maas over te steken om terug naar huis te fietsen. Het was +/- 10u40 toen ik op het Kerkplein even stopte voor een tasje koffie.

En dan mijn laatste afbeelding, jullie denken ervan wat jullie willen, maar ik heb het volste vertrouwen in de wetenschap.  Nog ene aangename namiddag en genoeg drinken. 

Het is toch plezant als je weinig of geen verplichtingen meer hebt. Je gaat waar je wilt en je doet wat je wilt.  Deze morgen ben ik even naar de bakker geweest (een puur spelt werd het) om direct aansluitend op wandel te gaan. Ik had niet direct een bestemming, het lot heeft het beslist. 

Ik vertrok doorheen de Schilderswijk naar de veldweg tussen tussen de Pannestraat en Op de Puin. Vervolgens kwam ik uit op de Kounterstraat om daarna de straat over te steken naar de Kewithstraat. In die straat ligt het oude kasteel te verkommeren. Ik wandelde verder door via het verlengde van die straat om nadien het eerste bospad rechts te nemen naar de Smeetsstraat. 

Ik wilde toen eens een kijkje gaan nemen naar het Egelpad, een buurtweg tussen de Bremstraat en de Pannestraat. Enkele jaren terug heb ik dat pad met meldingen op facebook terug open gekregen en nu blijkt dat pad goed onderhouden te worden. Zo te zien passeren er regelmatig wandelaars.  Nu dat pad een officiële naam gekregen heeft, kan dat pad niet meer geclaimd worden door de naastwonende bewoners. 

Eens daar voorbij, ben ik nog een kleine stukje het bos ingetrokken om daarna te wandelen in de richting van de Bessemerstraat. Wat verderop had ik bijna een tas koffie aan mijn broek bij oude kennissen, Jean en Mieke. Jean was indertijd een van mijn postbode's. Die tas koffie zou voor zeker de rest van de voormiddag geduurd hebben.  Die tijd had ik niet. Het is gebleven bij ene korte babbel aan de straatkant. 

Vanaf dat punt volgde ik de blauwe en rode wandeling met ondermeer dat vlonderpad en dat brugje over het groene water. Af en toe moest ik zelfs even de acrobaat uithangen aan dat smalle stuk vlonderpad onder die scheef hangende bomen. Op het einde van dat pad waande ik mij zelfs in de rimboe met al die bamboestruiken.  Daarna was het gewoon rechtdoor naar huis.

Dadelijk mag ik mij weer aanbieden bij de kinesist. Na vandaag nog twee keer en daar zal het wel bij blijven.  En een eclipsbril voor straks, ... die hebben wij niet. De vorige keer hebben wij het fenomeen al meegemaakt. Nu zal ik het wel te zien krijgen in alle soorten media. 

Vandaag passeerde ik in Bilzen een gloednieuw Jazz Coffee (niet Jazzcafé). Je kunt er terecht voor een tasje koffie en een zoet hapje.  En zeg je Jazz, dan word je direct herinnerd aan Jazz Bilzen, het roemrijke rockfestival van de vorige eeuw. Ik wilde wat afbeeldingen plaatsen over dit item, maar afgaande op wat nog volgt aan afbeeldingen, moet ik dit uitstellen tot een volgende keer. Het zij zo. 

Ik vertrok via Eigenbilzen en Munsterbilzen. Daarna reed ik dus doorheen Bilzen om op de Brugstraat, rechts af te slaan naar Alden Biesen, het mooiste kasteel in onze streek. Eerst rij je door een prachtige natuur met vele vergezichten. En daarna kom je aan de voormalige Rentmeesterij, een 17de eeuws gebouw, nu een 4-sterrenhotel. Op de site van Alden Biesen ben ik maar even gebleven, rap een paar foto's en dan weer verder. 

Het mooiste zag ik in Herderen, Hoeve Vrindts en Hoeve Kuessens. Nu ja, mooi, zo zag die laatste hoeve er niet uit. Ze is van de 17de eeuw en dat is er aan te zien. Maar toch opmerkelijk dat ze nog steeds de tand des tijds doorstaan. 

Terugkeren deed ik via Zussen, een dorp dat zich Zichen-Zussen-Bolder noemt, maar opgelet, ieder afzonderlijk dorp staat op zijn eigenheid. In Kanne wilde ik de Muizenberg nog eens oprijden, weliswaar 12% op de steilste plekken, maar ik ben boven geraakt met mijn stadsfiets, zij het dat ik op de trappers moest lopen (effe uit het zadel dus). Maar ik had mijn energiepeil eerst aangevuld met twee bolletjes chocoladeijs aan de voet van de berg in een gerenommeerde cremerie. 

Thuis nog even met onze zoon overleg gepleegd. Ik ben toe aan ene nieuwe gsm en onze zoon is een kei in die dingen. Hij gaat mij helpen bij de aankoop en het overzetten van alle bestanden en apps. 

Zo vrienden, dat was mijn fietstocht van deze namiddag. In de voormiddag heb ik weer wat gewerkt in de tuin. Ik blijf precies bezig .... 

Fietsen is voor mij een combinatie van sporten, veel zien en genieten. Vandaag lag de nadruk een ietsje meer op het sporten. Ik haalde met de stadsfiets een snelheid van 19,74 km/uur. En mijn betrachting om de kaap van 5.000 fietskms. te overschrijden is natuurlijk gelukt.  Ik was nochtans deze voormiddag ook al goed bezig geweest, eerst naar de bakker en dan enkele uurtjes werken in de tuin. Alles is opgeruimd en het is weer netjes. 

Toen ik vertrok aan de sluis in Lanaken, zag ik die vuile fietsen staan. Ze zijn vermoedelijk opgevist uit het kanaal, zo zagen ze er toch uit.  Ik volgde gewoon het Verbindingskanaal en vanaf Neerharen de Zuid-Willemsvaart. In Boorsem stak ik het kanaal over om mijn weg te vervolgen aan de rechterzijde tot aan de site van Hotel Beau Séjour in Lanklaar. Dat is een prachtig plekje, zéér aan te raden om het te bezoeken. 

Daarna fietste ik in Dilsen die brug over waarvan ik een foto maakte. Deze brug is een onderdeel van het Kolenspoor tussen Maaseik en As. Je komt er oa. ook door de Ecovallei Vossenberg. Op het Kolenspoor ben je nooit alleen al zou je dat op een der foto's  niet zeggen. In As aan het station koos ik ervoor om terug te rijden via Wiemesmeer, dat is de brug over en direct rechts aanhouden. Het voordeel van dit traject is: je rijdt door het bos, beschut tegen de zon en de wind. En je ziet almaar meer borden met info. De Toeristische Dienst Limburg levert goed werk. 

In Zutendaal-centrum nam ik een korte pauze, een koffie en een alcoholvrij biertje Force Majeure.  Terugkeren deed ik via Eigenbilzen en Gellik waar ik de talud omhoog reed aan de brug. Daar ging ik rechtsaf om nog een grensoverschrijdende lus te maken tussen Maastricht en Lanaken. Aan die vuilbak - en ik twijfel of ik in Veldwezelt (België dus) sta of in Maastricht (Nederland) - kon ik mijn afval kwijt. De grenspalen staan alleszins rechts van de weg. 

Zo mensen, ik kon vandaag mij ei weer kwijt. Gepensioneerd zijn heeft toch zijn voordelen. Waar ik voorheen nog lid was van de schaakclub op maandag, kon ik vandaag met veel goesting gaan fietsen. Ik heb met andere woorden nergens nog verplichtingen en dat wil ik zo houden. 

Vandaag heb ik niet gefietst, ik heb het bij een rustige wandeling gehouden. Nu ja, rustig ...??? Ik kwam verdorie terecht in een gravelwedstrijd en een Ibiza-Markt. 

Ik vertrok nietsvermoedend naar de Neerharenweg. Ter hoogte van Domein Zangersheide zag ik renners aangereden komen en ze doken allemaal het bos in. Ik vroeg aan de seingever die daar de dagjesfietsers en wandelaars moest tegenhouden wat er gaande was. De man bleek nergens van te weten, hij wist enkel dat hij daar was neergepoot en de nodige signalen moest geven aan de volgende seingever en hij de renners vrije doorgang moest geven. 

Wat verderop ging ik rechtsaf, de Goudkust in. Deze wijk ligt in de deelgemeente Neerharen. Er staan enkel luxueuze en exclusieve villa's, vooral in eigendom van gegoede Nederlanders. Toen ik ter hoogte van de dreef in Pietersheim de Goudkust verliet, zag ik opnieuw vele groepen renners aankomen. Het was dus duidelijk geen wedstrijd om het eerst aan te komen, maar een parcours dat moet afgelegd worden. 

En of die drukte nog niet voldoende was, dat zag ik aan het kasteel. Daar was een Ibiza-Markt zich aan het klaarmaken voor de tweede dag van het gebeuren. Het goede weer hebben ze alleszins. Op de dreef zag ik vandaag al vele grote zwammen staan. 

Ik heb vandaag dus gewandeld, maar als je gaat fietsen, dan wil ik jullie toch een speciaal beeld schetsen. Stel je het volgende voor: je rijdt samen met je partner - naast mekaar - op een smal tweerichtingsfietspad. Op een gegeven moment komen er tegenliggers aan, ook naast mekaar. Wij - mijn vrouw en ik - zorgden er dan altijd voor om effe achter mekaar te rijden. Maar achteraf stelden wij ons wel altijd de vraag: "waarom deden wij dat en de anderen niet?"  Nu ik meestal alleen fiets heb ik daar een oplossing voor gevonden. Als de weg te smal is en de tegenliggers weigeren in eerste instantie om achter mekaar te rijden, dan ga ik ostentatief in het midden van het fietspad rijden en dwing ik ze achter mekaar te rijden. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mij dat het vooral de gegoede klasse is die denkt dat het hele fietspad van hen is. Salonfietsers noem ik dat.  Maar ik maak daar korte metten mee, tenzij het oudere senioren zijn, daar ben ik toch voorzichtig mee. 

Maar goed, dat was mijn verhaal van de dag. Deze namiddag lekker luieren. 

Het is nu 18u30, tijd voor een welverdiende rust terwijl ik nu dit verslag aan het maken ben. Veel energie hebben is uiteraard een pluspunt, maar soms snak je ook naar een moment van rust. Zoals om de twee dagen, eerst een wandeling naar de bakker om vervolgens in mijn tuin bezig te zijn geweest. Alle snoeisel is op de composthoop beland en alle hagen heb ik nog eens gecontroleerd of er al dan niet nog wat takjes dienen ingekort te worden. Zo een tuinman heeft natuurlijk geen tijd om 100% werk te leveren. Tegen het middageten, zat dit werk erop. 

Na het eten had ik een mooie fietstocht in gedachten, naar het station van As en een pauze bij Mesjeu in Neerharen. Ik vertrok via Zutendaal en Kattevennen in Genk. Aan de Molenvijvers moest ik die draaiende brug omhoog. En boven wachtte mij een verrassing, een mooie bloemenrij.  Vervolgens heb ik een groot deel van Genk gezien, gaande van Winterslag tot Waterschei. Toen ik op fietssnelweg F75 aankwam, heb ik een visueel grapje gemaakt, fietsen op een oud spoor. Dit is de oude spoorlijn naar het station van As. 

In As zelf is er altijd veel beziens in en rond het station. Er staan nog enkele oude treinstellen, je kunt er een uitkijktoren beklimmen en in het station word je verwend met een natje en een droogje. Zelf nam ik er geen pauze. Ik was vandaag fietser 1.410 toen ik de brug overreed aan het station. 

Ik vervolgde mijn rit richting Mechelen a/d Maas. Ik kwam eerst voorbij de Salamander om eens over de Zuid-Willemsvaart, links af te slaan naar Kotem aan de Maas. Die blauwalgen op de Maas en het kanaal, zijn een pracht voor het oog, maar niet zo goed voor de gezondheid van mens en dier. De autostradebrug richting Stein kreeg ik met mijn gsm niet helemaal in beeld. Maar van het begin tot het einde, ben je al rap enkele minuten aan het fietsen. Nu reed ik er onderdoor. 

En met dit prachtige weer kon je op de Maas van Kotem tot in Smeermaas de kajakkers zien. Het waren er tientallen. En dan in Neerharen kon ik eindelijk de benen onder de tafel duwen. Ik vraag altijd vriendelijk of ze toevallig vlaai in de aanbieding hebben. En dat bleek het geval, kersenvlaai. Met een tas koffie en ene Duvel erna, was mijn energiepeil weer in orde gebracht.  Terugkeren deed ik via de toegangspoort tot het kasteel van Hocht en het centrum van Smeermaas.

Met 62 km. was dit mijn op twee na langste rit van dit jaar met de stadsfiets. Het voelde goed aan, ondanks dat gezwoeg van deze voormiddag. Hopelijk is dat morgenvroeg ook nog het geval.  En die laatste afbeelding .... zeg het mij, zijn het er nu drie of vier????? 

Wat is me dat toch met die valpartijen met de fiets ...??? Een dikke week geleden had een mijner dorpsgenoten prijs. Hij is nochtans een ervaren fietser en qua afstand, snelheid en in groep rijden, doet hij me zeker de baard af. Desalniettemin heeft hij het asfalt gekust. Een paar dagen terug kreeg ik het bericht dat een mijner collega's op de Post - en tevens leeftijdsgenoot en vriend - ook gevallen was, ... schouderbreuk. En om het compleet te maken las ik gisteren dat een van onze medebloggers opgeschept is geweest door een auto. Gelukkig heeft hij een stevig en goed gevuld vel zodat het bij schaafwonden en kneuzingen aan de ribben gebleven is.  Voor mezelf - ik moet hout vasthouden - dit jaar en tot heden, heb ik nog niks speciaals voorgehad. Houden zo, zou ik zeggen.  En voor de gekwetsten, een spoedig herstel.

Mijn dag was weer helemaal volzet. Deze voormiddag ben ik gaan fietsen, in de vroege namiddag naar de kinesist, daarna nog wat snoeisel bij mekaar rapen en nu mijn verslag afwerken. Het doel van mijn fietstocht was deze keer de Bemelerberg en daarna Valkenburg. In het verleden heb ik nog al eens dat bergje bedwongen met de stadsfiets, dat zou deze keer ook wel lukken. 

Ik vertrok via de Groene Loper in Maastricht, al moet je dat groen er wel bijdenken. Het is vooral witte gravel. Daarna reed ik Bemelen binnen waar ik aan de Sint-Laurentiuskerk voorbij kwam. De kerk is gebouwd in 1845 maar de toren is van circa 1350. En dan heb je de beoogde Bemelerberg. Hij is niet erg steil (+/- 7,5% max.) en is 920 meter lang. Een bergje dat je vlot kunt oprijden. Hij is vooral bekend van de Amstel Goldrace. 

Daarna reed ik in Wolfshuis voorbij de Van Tienhovenmolen. Valkenburg ligt op een boogscheut verder. Je rijdt eerst de Daalhemerweg naar beneden om vervolgens langs de ontelbare horecazaken in het centrum, verder te rijden naar het dorp Houthem. Ik heb een zwak voor oude woningen, zeker als ze goed onderhouden zijn. Houthem is vooral gekend voor zijn Château Sint-Gerlach. Tot 1795 was dat een klooster voor adelijke dames. Sinds 1997 is het een hotel-restaurant. 

De Gerlachuskapel is gebouwd in 1875 en staat op een hoek van enkele straten. Je kunt er niet naast kijken. Mijn route zette ik verder in de richting van Meerssen. Zeg niet Kerk tegen de Basiliek v/h Heilig Sacrament. Ze ligt centraal op de Markt, omgeven door veel terrasjes. 

Terugkeren deed ik via Itteren en Borgharen. In dat laatste dorp ben ik nog eens gestopt aan het kasteel. De restauratiewerkzaamheden zijn blijkbaar beëindigd en je kunt er weer volop foto's nemen. Daarna was het rechttoe, rechtaan naar Maastricht en Smeermaas. In onze deelgemeente zag ik weer de hele kudde paarden in de Maasbedding staan. Uiteindelijk ben ik nog even naar Neerharen gefietst om tenslotte via Domein Zangersheide terug naar huis te fietsen. Weeral een 50 km+ rit, deze mens is weer tevreden. 

Om af te sluiten, mijn kinesist had mij aangeraden vooral veel voorover te bukken deze namiddag na al dat bepotelen van mijn rug. En ja, wat is er dan beter om het snoeisel op te rapen, in de kruiwagen te leggen en op de composthoop te gooien ... Morgen doe ik het restant.  Voor iedereen, een fijn weekend.

Joechei, mijn tuinman is er geweest vandaag, mijn hagen en struiken zijn allemaal gesnoeid. Wat ben ik blij. Enerzijds blij dat dit werkje weer gedaan is en anderzijds, omdat ik het zelf niet meer hoef te doen. Ronny is +/- drie uur aan het werk geweest. Ik zou er drie dagen voor nodig gehad hebben. 

Maar voor ik verder ga met mijn verslag, wil ik jullie toch eerst een boodschap van onze mede-blogger Jos geven. Hij wordt namelijk op 24 augustus geopereerd aan een hernia. Nu heeft hij verschrikkelijk veel pijn, zelfs als hij zit. Ik heb gisterenavond even met hem kunnen chatten. Zo gaf ik hem toch even het gevoel dat hij niet altijd alleen is. 

Maar omdat Ronny kwam snoeien kon ik sowieso geen plannen maken om te wandelen of te fietsen. Afgezien van een wandeling naar de bakker, ben ik deze voormiddag thuis gebleven tot het verlossende telefoontje kwam dat hij er in de vroege namiddag zou zijn. 

Uiteraard moet al dat snoeisel worden bijeen geharkt om het vervolgens op de composthoop te kieperen. Alles heb ik natuurlijk niet opgeraapt, mijn rug hè. Toch wat voorzichtig zijn, morgen is er nog een dag.  Maar het heeft toch genoeg energie gekost om af te zien van nog een wandeling of fietstocht. Ik ga mij dadelijk in de zetel nestelen met ene Duvel en een boek. 

Geen verslag zonder afbeeldingen natuurlijk. Ik presenteer jullie vandaag een Waalse gemeente, Houtain-Saint-Siméon. De afstand tussen mijn woonplaats en Houtain = ongeveer 23 km. Toch een paar keer per jaar passeer ik daar per fiets. Je moet daar over een nijdig hellinkje, iets wat natuurlijk binnen mijn interessesfeer ligt. 

Morgen in de voormiddag heb ik wel een fietstocht op mijn programma gezet. Om één uur moet ik weer bij de kinesist zijn en daarna heb ik nog tijd om wat snoeisel op te ruimen. Tot dan. 

Dag vijf vandaag bij de kinesist en het was of hij precies een tandje bijgezet heeft. Ik voel het alleszins aan mijn rug. Blijven bewegen gaf hij nog als boodschap mee, en ja, het kan wat stijf zijn ....  Ik had vanmorgen al een voorgevoel dat het zo zou aflopen. Om die reden ben ik al vroeg aan mijn wandeling begonnen, dan had ik dat toch tenminste al gehad. Maastricht was mijn eindbestemming. 

Er zijn diverse routes om naar Maastricht te wandelen, vandaag koos ik het traject langs de Brusselseweg, dit van van het begin tot het eindpunt van deze straat (een afstand van 3,2 km). Ik vertrok uiteraard in Smeermaas waar ik juist over de grens, een mooi veld met zonnebloemen zag staan. Wat verderop maakte ik een foto van wat een oude woning bleek te zijn, toch te zien op een sluitsteen boven de garagepoort: 1854. 

De Brusselseweg is gewoon rechtdoor tot je in de buurt bent van de Brusselsepoort, een groot winkelcentrum. Daar ging ik linksaf om eerst voorbij het Waldeckpark te komen en dan daar pal tegenover, het Aldenhofpark. In dat eerste park zie je nog het oude fort, een kanon en vele mooie wandelpaden. In het Aldenhofpark heb je dat mooie kunstwerk met die giraf en dat kind.  De oude muur en d'Artagnan mochten natuurlijk niet ontbreken. De rivier die je ziet is de Jeker. 

Ik volgde vandaag (deels) gewoon de fietsroute om naar het centrum van Maastricht te wandelen. Zo kwam ik ook in de Looiersgracht waar ook nog een deel van de oude stadswallen te zien zijn. Ook daar stroomt de Jeker. 

Een belangrijk stuk van dit verslag gaat tenslotte naar de Stokstraat. Ik moest er doorheen om naar de bushalte te wandelen. Nu is het een exclusieve en chique straat vol dure boetieks. Sinds 1973 zijn er veel winkels maar daarvoor was het een volksbuurt waar veel armoede was. Die beeldengroep aan het begin van de Stokstraat, is Pieke Oet de Stokstraot met zijn handje Maoke. Hij houdt een stuk zeep in zijn hand. Hij is de vertegenwoordiger van de bevolking uit de jaren '30 van de vorige eeuw.  De laatste foto maakte ik aan de bushalte aan de Maas, kort aan de Wilhelminabrug. Dat was het weer voor vandaag. 

Wat morgen gaat brengen is nog één groot vraagteken. Normaal gezien zou morgen (of overmorgen) mijn tuinman komen snoeien. Fingers crossed.  In afwachting heb ik deze namiddag toch al mijn lavendelstruiken bijgesnoeid.

Na goed werken is het fijn fietsen. Eerst heb ik deze ochtend een wandeling naar de bakker gemaakt om vervolgens mijn kniematje te nemen en een paar uurtjes bezig te zijn met onkruid wieden. En zij die de vraag stellen of het bij ons geregend heeft gisteren ...?? Ja, dat heeft het, maar zeer beperkt. In de verte hebben we ook gedonder gehoord en ze hebben foto's gemaakt. Maar toen we gingen slapen, zijn we niet meer wakker geworden van het weer. Het is dus grotendeels aan ons voorbij getrokken. 

In de namiddag was het een aangename temperatuur om te fietsen. Er was wel een kleine kans dat er wat gedruppel zou zijn, maar dat heb ik er maar bijgenomen. En dat gedruppel is er geweest, enkele verdwaalde druppels, eigenlijk niet het vermelden waard. Mijn fietsdoel van vandaag was Eisden. 

Ik vertrok via Hotel La Butte aux Bois in Neerharen. Vervolgens kwam ik aan de Salamander in Mechelen a/d Maas waar ik die houten brug overstak om naar Eisden te fietsen. Als je de foto van de Sint Barbarakerk in Eisden bekijkt en je ziet ook mijn fiets staan, dat weet je dat het een immens grote kerk is.  Op dat zelfde plein zag ik ook die mooie muurschildering als herinnering aan het mijnverleden van Eisden. 

Terugkeren deed ik via de Maas in Kotem en ook een kleine pauze op het terras van de Ponderosa.  Daarna reed ik doorheen het gehucht Herbricht waar ik die steen zag langs de kant van de weg. Met de cijfers XXI (21) waande ik mij langs een oude Romeinse Heirbaan. Het fietsen ging mij vandaag weer goed af, een ommetje doorheen Smeermaas en de Via Regia in Maastricht, kon er nog wel bij. Op een der laatste foto's zie je dat de bomen al veel bladeren afstoten wegens de warmte en de droogte. 

Afsluiten doe ik met enkele foto's ter herinnering aan mijn overleden fietsvriend Michel. Deze werden genomen tijdens een fietsverlof in Brugge. 

Als ik al eens een begraafplaats bezoek, dan is dat vooral voor de historische context. Ik begrijp dat sommigen het er moeilijk mee hebben om een begraafplaats of kerkhof te bezoeken, enkele van mijn familieleden komen er ook niet graag. Maar zoals ik al vertelde, de historische context fascineert mij en daarbij, het hoort bij het leven. Vandaag ben ik even gestopt aan een Joodse begraafplaats in Rothem. 

Gezien de temperatuur deze namiddag zou kunnen oplopen tot 36° was het kwestie om zo vroeg als mogelijk een sportieve prestatie neer te zetten. Deze ochtend had ik goesting om te gaan fietsen. Deze jongen stapte dus al om 6u20 uit bed om te ontbijten en vervolgens om 7u00 stipt al te kunnen vertrekken.  Het was nog heerlijk fris deze morgen.

Ik vertrok richting de Maas in Herbricht waar ik probeerde wat foto's te nemen tegen de zon in.  Via de kapel reed ik verder naar Uikhoven om dan in Kotem, de Maas en het Julianakanaal over te steken. In Geulle a/d Maas staat de St. Martinuskerk met een toren die vermoedelijk nog uit de 14de eeuw stamt.

Daarna fietste ik verder over de Hussenberg (1,1 km. met een max. van +/- 8%) en door oa. Kasen, een gehucht van Meerssen. In 2023 had het +/- 300 inwoners. Nadat ik de Biesenberg in Humcoven was afgereden, kwam ik dan toe in Rothem. Die begraafplaats heb ik al dikwijls gezien, maar ik wist niet dat het een Joods kerkhof was. Het is niet toegankelijk voor publiek. Het zou in gebruik zijn vanaf 1715. De oudste grafsteen is van 1859. 

Terugkeren deed ik via de molen in Gronsveld en die mooie bank in Maastricht. Zo, met iets meer dan 50 km. op de teller, mag ik al weer tevreden zijn met mijn fietstocht.  Op het einde had ik nog ene babbel met een oude vriend en een bevriend koppel. Na het eten kan ik dan aan mijn krant beginnen. Tot een volgend verslag.

We hebben het overleefd, de kleinzoon is terug bij zijn mama en papa. Vanmorgen stond hij al om 6u30 aan ons bed met de vraag of hij pannekoeken als ontbijt kreeg. Het gevolg was dat mijn echtgenote al om 7u00 met de koekenpan in de weer was. Het heeft gesmaakt. 

Maar na zo een dag, en ochtend ('s nachts hebben we er geen last van) kon ik wel wat ontspanning gebruiken. Na het gebruikelijke opruimwerk en wat rondrijden met de stofzuiger, kon ik in de namiddag aan een wandeling beginnen. Ik wilde nog eens dat recent ontdekte wandelpad gaan bekijken. 

Ik vertrok richting Smeermaas waar op het einde van de Grensstraat, dat pad rechts van de grenspaal begint. Wat verderop moet je over het oude spoor om vervolgens uit te komen op het fietspad Smeermaas - Veldwezelt. Tussendoor passeerde ik ook die grote steen op het Lanakerveld. Je kunt in die regio heel ver kijken, iets waar wij veel geluk mee hebben.  Stadsmensen moeten zich al een heel eind verplaatsen om hetzelfde te kunnen meemaken.

Aan de grens ging ik rechtdoor, daarna stak ik de brug van het Albertkanaal over om daarna rechts de Lindestraat in te slaan. Ik ben er al dikwijls langs gewandeld, maar het plaatselijke kerkhof heb ik al lang niet meer van kortbij gezien. Vandaag ben ik nog eens de graven gaan begroeten van vele inwoners van Veldwezelt die op dag één van WOII (10 mei 1940) om het leven kwamen. 

En dan wat verderop in de straat, een groot bord: "Lindehoeve". Iets wat mij volslagen onbekend was. Ik zag wat volk zitten op een binnenterras en ik heb mij niet bedacht, een frisse cola zou wel smaken met dat warme weer. Bleek dat het café nog maar één maand geopend was. En de basisprijs voor de frisdranken was goedkoop: 2,30 euro. 

Ik ben teruggekeerd via de Holle weg en het pad met de mooie naam: "Aan de Quattel". Daarna stak ik in Briegden opnieuw het Albertkanaal over om thuis verslag uit te brengen van mijn wandeling. Dadelijk ga ik mij opfrissen om later nog een rustige avond te hebben met zijn tweetjes.