gedicht
Hoe zwart staan al de boomen in
de witheid, onverwacht,
van 't overdadig sneeuwen, dat 't
gedaan heeft, van den nacht!
Ze staan daar, als gekoolzwart en
met teekenen geprent,
al zwarte en zwarte staven, op
een eindloos pergament.
Ze 'n roeren, noch ze 'n poeren en,
bij 't nachtelijk gestraal,
men zweren zou dat 't spoken zijn,
of reuzen altemaal.
De sterren staan en bliksemen,
als oogen, ongeteld,
van boven, uit de koppen van
die reuzen vol geweld.
Ze groeien immer grooter, en
de witheid van de snee
verzwaart de zwarte stammen. Zich!
van een' zoo wordt er twee!
'k Versta nu hoe van drollen, gij,
en droezen hebt gedroomd,
wanneer ge, Noordsche heidenen,
verkeerdet in 't geboomt.
Bij 't razen van den winter en
bij 't nijpen van den nacht,
is de oude, grimme reuzenzegge
ontstaan in uw gedacht
GUIDO GEZELLE


















4 reacties op dit bericht
Goeiemorgen blogmaatje,
Maak er fijne tijden van lieve vrienden,
Lieve groetjes dikke knuffel mooi geschreven lieverd
fijne dinsdag
Twijfel aan de zon en de maan...
twijfel aan sterren in hun baan...
twijfel aan de waarheid en de trouw...
maar twijfel nooit aan m'n vriendschap voor jou!
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel van onze vier rakkertjes
fijne groetjes ...
Children Image