O Wilde en onvervalste pracht
der blommen, langs de watergracht !
daar staat ge: en, in de zonneschijn,
al dat gij doet is blomme zijn !
’t Is wezen, ’t geen mijn oog aanziet,
’t is waarheid, en ge ’n dobbelt niet;
en die door u mijn hert verblijdt
is enkel, zo gij enkel zijt !
Hoe stil is ‘t ! ’t En verwaait med al
geen bladje, dat ons storen zal;
geen rimpelken in ’t lief gelaat
des waters, dat vol blommen staat;
geen wind, geen woord: rondom gespreid,
al schaduw, al stilzwijgendheid !
Dan, diepe, diep in ’t water, blauwt,
half groen geblest, de hemelvaut;
en, priemend hier en daar, vergaat
een langgesponnen zonnedraad.
Hoe eerbaar, edel, schoon en fijn
kan toch een enkele blomme zijn.
Guido Gezelle, 6 juni 1882


Gedicht












3 reacties op dit bericht
bijna weekend
In onze handjes hebben wij
iets verborgen, het zijn zoentjes
voor vandaag en morgen.
Veel liefs van Freddy, Patty en een
dikke knuffel van onze vier kapoentjes
fijne dag !
één bloem kan je dag een stuk mooier maken ... groetjes van meeuw
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd