Donderdag 16 februari 2012

Een tussendoortje

Vanaf Hoorn gezien.

Zoals de Belgen wel moppen over Nederlanders hebben zo hebben wij ze over de Belgen, tenminste als je ze onthouden kunt. Vroeger schreef ik nog wel eens eentje op want ze blijven bij mij nooit hangen. Bij Ben wel! Die ratelt er de een na de ander op. Eentje horen?

Belgen moeten er maar even Nederlanders voor in de plaats denken!

-Een Belg rijdt over de snelweg en krijgt een telefoontje: 'Kijk uit voor een spookrijder, op de radio kwam net een waarschuwing dat die gesignaleerd is op de A2'. 'Wat', zegt die Belg, 'éentje? Ik zie er wel twintig.-

Wim gaat niet voor hem onderdoen. In het vliegtuig hoorden we deze:
-Bij Trans Avia hadden ze er net een nieuwe bijzonder knappe stewardes bij gekregen en op een van haar eerste vluchten deed de piloot een welkom voor de passagiers en vergat de intercom uit te zetten. Hij gaf er een aanvulling op die alleen voor zijn cockpit collega's bedoeld was, maar die door het hele vliegtuig klonk: 'Nu ga ik eerst even naar het toilet en dan ga ik onze nieuwe stewardes een beurt geven'. Het hele vliegtuig grijnsde en terwijl de bewuste stewardes van achter uit het vliegtuig naar voren vloog om hem te waarschuwen, zei een van de passagiers tegen haar:'Je hoeft geen haast te maken hoor. Hij moet eerst nog poepen'.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:36 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 16 februari 2012

Alkmaar

Alkmaar.

Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En meteen er achteraan. ’ Jullie kunnen het nou nog doen’. In zijn ogen zijn wij al vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes vonden.
9-2 Dit keer zijn we met Ben en Niesje op pad, al lang geleden afgesproken toen we nog niet wisten dat we elkaar in de afgelopen maand zo vaak zouden zien door de beide begrafenissen. Het is goed om eens samen in een andere omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk! Intussen bewonderen wij de geheel verbouwde benedenverdieping.
Daarna belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar, staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we…….Wordt vervolgd.

Aan het strand bij Bergen aan zee....

We zijn goed verwend bij Jan van Scorel in Schoorl

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 09:33 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 15 februari 2012

De laatste....

‘Zal ik je even overhoren?’, vraag ik Eva. Ik zie een opengeslagen Duits boek liggen als we aan de Schaapstreek arriveren. Ja.. dat zit er nog steeds in. Eva vindt het goed en we starten. De eerste ronde is nog niet perfect maar als ze alles nog een keer doorneemt, gaat het gesmeerd. Je weet het hè? Beter 6 keer 10 minuten dan 1 keer een uur. Maar dat weet ze al.
We zijn na de koffie na de kerkdienst doorgereden en zitten nu in Sleen aan de koffie. De aanhanger moet weer mee. Dinsdag is de dag van het papier ophalen voor Valerius. Zeg niet dat pensionado’s alle tijd hebben. Die is heel snel ingevuld. Maar het voordeel is dat je wel vrije dagen kunt plannen.
Dinsdag gaan we tante Geertje begraven, de laatste der Mohikanen werd ze samen met moeder van der Kolk genoemd. Precies een maand na moeder is ze zo weggegleden uit dit leven, gewoon zomaar… weg. De neven en nichten van der Kolk hebben zo opnieuw, en nu voor het laatst, een spontane reünie.
Het papier moet dus morgen maar vast gehaald.

dinsdag-- Opnieuw dus een afscheid. Tante Geertje van Essen- van der Kolk, de jongste zus van vader van der Kolk is niet meer. Ze is wel 94 jaar geworden en was de laatste tante van de oudere garde.
Ze was een opgewekt en positief type, maar heeft het vreselijk gevonden dat ze zoveel broers op jonge leeftijd verloor. Ome Gerrit van der Kolk stierf op 18 jarige leeftijd, vader Gerard was 45 jaar, Ome Drikus en ome Anton ook ongeveer op die leeftijd. Allemaal stierven ze aan een soort niervergiftiging waar in deze tijd wat meer mogelijkheden voor zouden zijn. Natuurlijk werd er veel nagepraat door de neven en nichten en de reünie die we voorzien hadden bij moeder van der Kolks overlijden kwam er toch wel erg vlug achteraan. Vanzelf kwamen de familieverhalen weer los. Ik herinner me vooral de verjaardagen in huize van der Kolk wanneer ome Jan, tante Marie en tante Rimie en tante Geertje en oom Wim er bij waren. Jan en ook Geertje waren nogal doof en wanneer er bijgepraat moest worden kon je dat goed horen. Dat ging vaak zo:
'He-j 't eheurd, Jan...? Weet ie wie d'r ok dood is?'' Och moeder had er zo'n hekel aan. Tante Marie bracht er altijd een vrolijke noot aan. Wim herinnert zich goed hoe ze iedere zaterdag een stuk of 10 karbonades in de pan gooide en alle jongens en neven die langs kwamen ermee verwende. En wanneer ome Jan daar tegen protesteerde zei ze:'Zolange as ie steeds van die dikke sigaren rookt, kriegt de jonges op zaoterdagmiddag van mie een karbonade".
Ik geloof dat nicht Hennie van tante Marie er over begon... over een reünie. Het werd meteen opgepakt en volgend jaar organiseren Henk van der Kolk en Jacomijn een reünie voor de van der Kolk familie.

In 2007 samen op de bruiloft tevens reunie van Jan en Jannie
Tante Geertje en moeder van der Kolk

Een deel van de neven en nichten in 2007

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 11:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 14 februari 2012

En dan is alles weer gewoon....

Mark met kleine Laska...nog aan de Marnixstraat in Hengelo.

En dan is alles weer gewoon in het ritme van alledag. Nou ja... wat kouder dan vorige week toen we op een gegeven moment 29 graden zagen aangeven in Eilat.
Nu was het weer zwemmen en aquajoggen in onze eigen Aquarena, maar eerst muts op, das om en op de fiets om half 9, want als het droog is zie je mij niet in de auto.
Verder is Mark jarig!!! Hoera. Vreemd gevoel als je jongste kind 42 wordt.
'Wat wil je voor je verjaardag?', vroeg ik hem pas. 'Doe maar een bak hout', vond hij. Hij haalt nu telkens van die grote bags afvalhout voor hun beide kachels.
D.w.z. Wim haalt ze want een trekhaak heeft hij niet, net zo min als een aanhanger en de tijd om het te halen is eveneens schaars. Vorig jaar vroeg hij nog om heel veel sokken.
De big bag met hout is Wim al aan het halen en dan moeten we nog wel even het dorp in voor iets extra's. Hebben jullie trouwens gehoord dat op de landelijke tv Emmen een stad wordt genoemd. Dat zal B en W goed doen, want het heeft inderdaad stadsallures, maar de inwoners van Emmen gaan nog steeds naar 'het dorp' als ze willen winkelen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 13 februari 2012

Onvergetelijk....

De mooiste plek: De Olijfberg met het zicht op Jeruzalem. Je ziet de muren van de Oude Stad, ooit onder koning Herodes gebouwd. De Heilge Grafkerk, de Al Aksa Moskee en het paleis van Pontius Pilatus, allemaal van hieraf te zien.

En dan wordt het even omschakelen. Gerhard had het al voorspeld voor we weggingen: dassen om en handschoenen en de dikke winterjassen weer aan. Op weg naar de buurvrouw om ons te melden is dat even wennen. Dit is toch het weer waarop we eigenlijk gewacht hebben hier in Nederland. Aan een elfstedentocht gaan we niet meedoen, maar een wandeling met de honden in het, zij het koude, zonnetje is toch wel wat we wilden.
Hoewel… de katten blijven liever binnen en de honden al net zo. De kachel brandt en we pakken onze dagelijkse gang van zaken weer op. Het water voor kippen en pony’s en de zorg voor de vogeltjes geeft alleen wat extra werk.
Maar intussen heeft onze jonge medereiziger David de emailadressen doorgemaild van onze reisgenoten en wenst ons de hartelijkste groeten, en in de hoop dat onze levenspaden zich nog eens kruisen . Je weet het maar nooit. Wanneer de jongeren van nu zich een beetje als deze bijzondere jongen ontwikkelen, komt het zeker nog allemaal goed. De indrukken die we opgedaan hebben zullen nog lang in onze hoofden en in onze dromen rondspoken. Het was een onvergetelijke reis.

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site