vulkanisch

gedaan het geraas
van kilometers reizen
gevangen in een vreemd land
gedwongen verlof

de natuur wreekt zich
bulderen en brullend
spuwt en zucht
zijn woede in de lucht

machteloos staat het kapitaal
treurend en zeurend
tot ze weer kunnen plukken
wat verloren was

wij zullen betalen
voor deze catastrofe
zoals altijd
de onderste van de trap

de sterkte van de stilte

wie kan het nog snappen
de aardse wedstrijd
het ongeduldig
verwaarlozen
van waarden

de strijd is begonnen
grillig
gekruisigd
gesabeld
gemaand

mogelijk draagt beter elkeen
wel een bourka
zodat men femelarij
kan verscholen houden
of ontvluchten

ongezien gezien zijn
een raadsel voor anderen
zelf raadsels
wie is wie
wie is wat

alleen nog de klank
zal arglistig zijn
of men moet
stilzwijgend aanvaarden
dat iedereen zwijgt

we hebben het bijna gevonden
de weg naar enig geluk
in andermans huis
raar rondkijkend
hoe we er een thuis
van kunnen maken

toch smaken we reeds
de liefde
Tim en Ismaël
zo bereid te helpen
gastvrij zijn
hoopgevend

de draad opnemen
en voortspinnen
aan ons leventje
alsof de rest belangloos is
het wordt wennen
maar het lukt ons wel

verbaasd is hij
niemand kent hem nog
wanneer hij zijn ego aflegt
zijn aangeleerde maniertjes
zijn opgedrongen dracht
zijn gestileerd uiterlijk

hij verdwijnt dan
tussen al die andere nep
onzichtbaar als de zon
verblindend als zijn verzinsels
verdoemd om weer mens te zijn
zoals hij aanvankelijk was

vroeger voor de grote metamorfose
toen de bossen nog heersten
de sterren nog straalden
de segen nog aarde waren
de mist nog veilig verhullend
hij zichzelf nog was

het rijpt in mij
begrip voor leven en lijden
zorgen is mijn hobby
alles wil ik steunen
tot mezelf toe

ik staar naar een blinde muur
en fluister in dovemansoren
tot ik in stomme woede
gevoelloos het bittere
van dit alles smaak