terrasjesweer

terrasjesweer
toen ik nog dacht dat ik kon schilderen
pijn
de ultieme straf
zij, mijn schilderij
mijn penseel streelt haar palet
mijn vrouw

Noodweer

de verboden vrucht ?
de prinses en ik
afgesleten dromen
winter



Annie, mijn bloem
Betwetersito presto
te gehaast om traag op gang te komen
schoffer ik op glad ijs
geen gevaar
schrikt mij af
domheid is niet glibberig
maar houterig
betweterig
sneeuwvlokken
verblinden mijn bedoelingen
zo weet ik niet welk kwaad geschiedt
geweldig gewelddadig
scheffer ik alles om
de val is gezet
zelfs woorden die ik niet ken
schrijven mijn eigen dictionaire
flutterig
betweterig
sito presto
te gehaast om na te denken
brabbel ik erop los
tot ik laks en wanhopig
bedlegerig word
wie mij niet verstaat is geschift
en spreek mij nu niet tegen
ik weet toch wat ik zeg
of denk je anders
betweter
Mariafeesten Lietbeka (Lebbeke) 1983 Pierre als smid



Podiumje staat daar dan
op het podium van je leven
zoekend naar je tekst
verdwaald in je choreografie
bangelijk hunkerend naar
een beoordeling met branie
elkeen staart je aan
je bezwijkt voor de roem
tot je in de spiegel ziet
de angstige ogen
benauwd
in het keurslijf van je omgeving
de dwang te doen wat anderen doen
na-apen wat anderen na-apen
dan wachten op glorie
niet uit de toon vallen
voldoen
benauwd voldoen
hunkerend naar wat liefde
wachtend op erkenning
waardering
appreciatie
bijval
applaus
daar sta je dan
voor de spiegel van je leven
speurend naar jezelf
beducht voor elke teleurstelling
beteuterd omdat leven
louter leven was
opgetogen omdat leven
toch pittig was
nietig
1 novemberbombaste mausolea
zielige zerken
in een mistig kruisenveld
mensen die treuren
om verloren liefdes
mensen die blij zijn
voor het veraste lijden
en dan
een bloemencorso
paars geel wit ...
eenzelvige zelfkijkers
pronken met een liefde
die ze niet hadden
doch doodgewone mensen
zullen zij zingen
als men later
hun graf hypocriet
versmacht
wie ben ik
geheugen
de brug
de koepel