pijn

sito presto
te gehaast om traag op gang te komen
schoffer ik op glad ijs
geen gevaar
schrikt mij af
domheid is niet glibberig
maar houterig
betweterig

sneeuwvlokken
verblinden mijn bedoelingen
zo weet ik niet welk kwaad geschiedt
geweldig gewelddadig
scheffer ik alles om
de val is gezet
zelfs woorden die ik niet ken
schrijven mijn eigen dictionaire
flutterig
betweterig

sito presto
te gehaast om na te denken
brabbel ik erop los
tot ik laks en wanhopig
bedlegerig word
wie mij niet verstaat is geschift
en spreek mij nu niet tegen
ik weet toch wat ik zeg
of denk je anders
betweter

je staat daar dan
op het podium van je leven
zoekend naar je tekst
verdwaald in je choreografie
bangelijk hunkerend naar
een beoordeling met branie

elkeen staart je aan
je bezwijkt voor de roem
tot je in de spiegel ziet
de angstige ogen

benauwd
in het keurslijf van je omgeving
de dwang te doen  wat anderen doen
na-apen wat anderen na-apen
dan wachten op glorie
niet uit de toon vallen

voldoen
benauwd voldoen
hunkerend naar wat liefde
wachtend op erkenning
waardering
appreciatie
bijval
applaus

daar sta je dan
voor de spiegel van je leven
speurend naar jezelf
beducht voor elke teleurstelling
beteuterd omdat leven
louter leven was
opgetogen omdat leven
toch pittig was

draagbaar is mijn last
bewogen en stil
staand in het moeras
van gevoelens

ik zie de vleermuis
en de spin
het web cirkelt mijn denken rond
duisternis kroont mijn hoofd

wanneer het licht
verzwaard door stalen stralen
mijn ogen doorboort
wend ik mij af
klim klunzig de heuvel op
verdwijn in de mist
een vampier op missie

mijn vingers vinden
wat ik niet zocht in dit mysterie
onbewogen wroet ik mij gevangen
wanhopig in een vloed
van gezochte woorden
ik zwijg nu in een onverstaanbare
wereldtaal
zodat iedereen die mij begrijpt
weet hoe nietig ik ben

bombaste mausolea
zielige zerken
in een mistig kruisenveld

mensen die treuren
om verloren liefdes
mensen die blij zijn
voor het veraste lijden

en dan

een bloemencorso
paars geel wit ...
eenzelvige zelfkijkers
pronken met een liefde
die ze niet hadden
doch doodgewone mensen

zullen zij zingen
als men later
hun graf hypocriet
versmacht

de daken schreeuwen het uit
het galmt mijn stem achterna
echo van het beleven
grijze rook kleurt de vogels
slierten van gekwetter
en getjilp

een dag begint
geraas
sirenes
gefluister doet mij stilzwijgend
bang zijn

de dag begint
ik ben een held
ik durf alles
gebalde taal maakt me groot
groter grootst
de kleinen onder mij
krijsen
   verbeeld ik mij
gefluister doet me stilzwijgend
bang zijn

en nu een salto
spartelen als een ledenpop
een popzanger
hees
vuisten geknot
een held
zonder kop

ik schreeuw het uit
het galmt mijn hoofd achterna
echo van het besterven
het duister blinkt reeds in de avond
een dag ten einde

kraaien krassen brutaal
achter de forten
van mijn schrik
dan ontwaak ik
verdronken transparant
op de rand
van gekte
en plezier

ik leef
ik droom niet meer