nachtmuziek

ik ben de tred kwijt
in de mallemolen
dolgedraaid
als een kwispelhond
met verlof

alles om me heen
heeft alle kleuren tegelijk
wit dus
als het kistje van
een kind

overstelpt door angst
voor de geniepige realiteit
teruggetrokken
als verloren leger
geen strijd

tot ik haar lach ontmoet
in de mallemolen
van het leven
en ik uit evenwicht
terug rechtkom

vertrouwend op wat men geluk noemt
heb ik de hoop dus nog niet verloren
op zoek naar dat opperste
lees ik de bijbel en de koran

maar zonder leesbril lukt dat niet
dat materiële bindt me weer
aan wantrouwen in het goddelijke
een god die zoveel verkeerd schiep

als we gemaakt zijn naar de zijn gelijkenis
wat moet dat opperwezen
dan al niet mankeren

ik blijf liever homo sapiens
met al zijn onvolkomenheden
er zeker van nergens zeker van te zijn

de meute kan weer beginnen
het mooie weer ontginnen
en met dat al
ons ongewenst mollen
met gassen en lawaai

het leven begint weer
te herleven
de wereld wordt te klein
iedereen wendt het steven
om even buiten te zijn

daarbij nog het gesnater
van vroege eenden
beter dan een wekker
met extra volume
kwakker kwakker

ook ik smacht naar die mooie start
van schoonheid en nieuwe kleuren
sprietjes gras en frisse geuren
knoppen in de bomen
ach laat de zon maar komen

toen mijn vader
 mijn vader werd
werd ik
ik

hij zal niet sterven
voor ik
verdwijn