dichtersdeur

zoekt ge ruzie, misschien ?

Annieken en lisette met de boomman

ik zat een beetje benepen
vreemdeling te zijn
bleek
nog niet gebruind
mijn plaats nog niet gevonden

na het vliegen
hoog en droog
geland met echte papieren
kreeg ik het toch benauwd
dat kleine hokje met die strenge vent

een rijbewijs had ik wel
de buschauffeur blijkbaar niet
zo voel ik mij altijd
als ik zelf niet stuur
onveilig dicht bij de grond

en dan de zon echt begrijpen
niet dat enge gevoel
drukkend als juist aangekomen
herademen in een andere sfeer
efkens anders zijn

vertoeven in een vreemde wereld
verrassend vriendelijk
tussen mensen die je echt niet kent
maar altijd "morgen" of "mahlzeeit"
dan vredig aan de dag beginnen

onderhuids is er heimwee
dat ontberen van het dagelijkse
het teder samenzijn
met diegenen die je even wou missen
blij terug van blij weggeweest

de weg is recht
evenwijdig met zichzelf
droog en stofferig
als een versleten tarmak
zomers

gebronsd en uitgelijnd
start ik gedwee en haastig
de procedure
stijg op en zweef
zomers

gedaver houdt mij wakker
vliegangst doorboort
de blauwe ongeschonden ruimte
ik geniet masochistisch
zomers

na de zee en enkele witte wolken
zie ik de kegels en cylinders
met zwempoelen en bars
nog eenmaal rond en dan landen
zomers

het aftellen kan beginnen
nog zoveel en terug naar het begin
heimwee knijpt me een beetje gaar
bruingebrand en uitgeblust maar
zomers

mijn penseel streelt haar palet
tot grootse dimensies
de horizon straalt
een kleurenspansel
dampig glinsterend als ogen
van een roofvogel
allesziend
verheven de goden nabij

spitsig grijp ik het panorama
in één spontaan gebaar
van links naar rechts
draaierig beheerst
kransen van verlangen
dumpen mij in het niets
het oneindig einde van het zijn

ik verlies haar niet
spaar haar met hoge rente
in tubes en potten
buitensporig gierig op liefde
mijn enig bezit het sparen waard
zij
het schilderij van mijn geluk