de sterkte van de stilte

we hebben het bijna gevonden
de weg naar enig geluk
in andermans huis
raar rondkijkend
hoe we er een thuis
van kunnen maken

toch smaken we reeds
de liefde
Tim en Ismaël
zo bereid te helpen
gastvrij zijn
hoopgevend

de draad opnemen
en voortspinnen
aan ons leventje
alsof de rest belangloos is
het wordt wennen
maar het lukt ons wel

verbaasd is hij
niemand kent hem nog
wanneer hij zijn ego aflegt
zijn aangeleerde maniertjes
zijn opgedrongen dracht
zijn gestileerd uiterlijk

hij verdwijnt dan
tussen al die andere nep
onzichtbaar als de zon
verblindend als zijn verzinsels
verdoemd om weer mens te zijn
zoals hij aanvankelijk was

vroeger voor de grote metamorfose
toen de bossen nog heersten
de sterren nog straalden
de segen nog aarde waren
de mist nog veilig verhullend
hij zichzelf nog was

het rijpt in mij
begrip voor leven en lijden
zorgen is mijn hobby
alles wil ik steunen
tot mezelf toe

ik staar naar een blinde muur
en fluister in dovemansoren
tot ik in stomme woede
gevoelloos het bittere
van dit alles smaak

ik ben deze nacht geboren
terwijl de zon nog sliep
moeder aarde was nog donker
van het gepeins over
de volgende dageraad

mijn eerste dag klaarde me uit
samen met vele anderen
uitgeput door het leven
dat nog te wachten stond
gebeiteld als een boom

ik vertakte me in vele ikken
tot niemand me nog herkende
als de dwaze begeerte
van twee verliefde mensen
hartstochtelijk verknocht

nog voel ik de navelstreng
die mij bindt met hun liefde
de giftdrift langs ene
de ontvankelijkheid langs
de andere zijde

hier staat nu de som
van enkele gaven
het product van enige gebreken
het verschil zal misschien
mijn wereld veranderen

de wolken strelen zacht
de nieuwe maan
kikkers kraken
de harde noten
in duizend stukjes
nachtmuziek

het geruis van de eerste trein
rommelt in mijn oren
de wind sterft
een stille dood
tot strakke regendruppels
mijn raam teisteren

slaaploosheid
laat me genieten
van dit somber evenement
terwijl anderen duttend dromen
over onbereikbare utopieën
onverzadigd ontwaken

als massa's mensen
de dood inschuiven
hoopt de hoop zich op
tot wanhoop

gebroken als hun huizen
zoeken ze
de brokstukken
van hun naasten

maskers van miserie
wroeten in puzzels
van een levensloop
wrakken vinden wrakken

geen kruisweg
zal hun kruis wegdragen
ze zullen verstard
ver starend geen einde zien

opnieuw starten
gaat hun begrip nog te boven
de schok zal zich eindeloos herhalen
in dromen en in leven

sluiten
dat was het begin
niet de bedoeling
ik stevende rechtaf
op de droevige dreef
naar de einder toe

ginds bij de ravijn
wachtte het geluk
gestruikeld
over de stenen
van goede voornemens
zag ik evenwel de brug

gezadeld en gepakt
als de ezel die ik was
in een driftige draf
de oren kien
als scherpe messen
ging ik af

anderen lachten
ze hadden een scherts gezien
ik bleef gewoon mezelf
dom en pedant
bedacht en verdacht alleen
om dit af te sluiten