ver thuiswe hebben het bijna gevonden
de weg naar enig geluk
in andermans huis
raar rondkijkend
hoe we er een thuis
van kunnen maken
toch smaken we reeds
de liefde
Tim en Ismaël
zo bereid te helpen
gastvrij zijn
hoopgevend
de draad opnemen
en voortspinnen
aan ons leventje
alsof de rest belangloos is
het wordt wennen
maar het lukt ons wel
mallotig
ook goeie avond
zei ik
altijd was ik vriendelijk
potsierlijk vriendelijk
strakke gezichten
wandelden voorbij
winterlandschappen
zonder ogen
er straalde wel iets
tandpastareclame
deed het wel
maar geen ogen blonken
ik was een vreemdeling
in eigen dorp
eigenlijk kende niemand mij
misscchien een enkele
ook goeie avond
zei ik
altijd vriendelijk
tot ik ontplofte
als een veranderd menselijk wezen
opgestaan uit afzondering
wandelde ik voorbij en negeerde
potsierlijke vriendelijkheid
iedereen kent me nu
dat blinkertje
met strakke ogen
glijdend in wezenloze moeheid
goeie avond
denk ik
maar zeg het niet
ik weet wel beter
dirty dancing
de zonmetamorfoseverbaasd is hij
niemand kent hem nog
wanneer hij zijn ego aflegt
zijn aangeleerde maniertjes
zijn opgedrongen dracht
zijn gestileerd uiterlijk
hij verdwijnt dan
tussen al die andere nep
onzichtbaar als de zon
verblindend als zijn verzinsels
verdoemd om weer mens te zijn
zoals hij aanvankelijk was
vroeger voor de grote metamorfose
toen de bossen nog heersten
de sterren nog straalden
de segen nog aarde waren
de mist nog veilig verhullend
hij zichzelf nog was
bitterhet rijpt in mij
begrip voor leven en lijden
zorgen is mijn hobby
alles wil ik steunen
tot mezelf toe
ik staar naar een blinde muur
en fluister in dovemansoren
tot ik in stomme woede
gevoelloos het bittere
van dit alles smaak
twijfelhet verschilik ben deze nacht geboren
terwijl de zon nog sliep
moeder aarde was nog donker
van het gepeins over
de volgende dageraad
mijn eerste dag klaarde me uit
samen met vele anderen
uitgeput door het leven
dat nog te wachten stond
gebeiteld als een boom
ik vertakte me in vele ikken
tot niemand me nog herkende
als de dwaze begeerte
van twee verliefde mensen
hartstochtelijk verknocht
nog voel ik de navelstreng
die mij bindt met hun liefde
de giftdrift langs ene
de ontvankelijkheid langs
de andere zijde
hier staat nu de som
van enkele gaven
het product van enige gebreken
het verschil zal misschien
mijn wereld veranderen
nachtmuziekde wolken strelen zacht
de nieuwe maan
kikkers kraken
de harde noten
in duizend stukjes
nachtmuziek
het geruis van de eerste trein
rommelt in mijn oren
de wind sterft
een stille dood
tot strakke regendruppels
mijn raam teisteren
slaaploosheid
laat me genieten
van dit somber evenement
terwijl anderen duttend dromen
over onbereikbare utopieën
onverzadigd ontwaken
terug recht
ik ben de tred kwijt
in de mallemolen
dolgedraaid
als een kwispelhond
met verlof
alles om me heen
heeft alle kleuren tegelijk
wit dus
als het kistje van
een kind
overstelpt door angst
voor de geniepige realiteit
teruggetrokken
als verloren leger
geen strijd
tot ik haar lach ontmoet
in de mallemolen
van het leven
en ik uit evenwicht
terug rechtkom
homo sapiens
vertrouwend op wat men geluk noemt
heb ik de hoop dus nog niet verloren
op zoek naar dat opperste
lees ik de bijbel en de koran
maar zonder leesbril lukt dat niet
dat materiële bindt me weer
aan wantrouwen in het goddelijke
een god die zoveel verkeerd schiep
als we gemaakt zijn naar de zijn gelijkenis
wat moet dat opperwezen
dan al niet mankeren
ik blijf liever homo sapiens
met al zijn onvolkomenheden
er zeker van nergens zeker van te zijn
Karel op pad
afscheid
Deze week overleed Karel Van Miert schielijk in zijn tuin. We weten allen wat deze prachtige mens betekende en zijn dan helemaal onthutst over zijn onverwachts heengaan.lente
de meute kan weer beginnen
het mooie weer ontginnen
en met dat al
ons ongewenst mollen
met gassen en lawaai
het leven begint weer
te herleven
de wereld wordt te klein
iedereen wendt het steven
om even buiten te zijn
daarbij nog het gesnater
van vroege eenden
beter dan een wekker
met extra volume
kwakker kwakker
ook ik smacht naar die mooie start
van schoonheid en nieuwe kleuren
sprietjes gras en frisse geuren
knoppen in de bomen
ach laat de zon maar komen
aardschokals massa's mensen
de dood inschuiven
hoopt de hoop zich op
tot wanhoop
gebroken als hun huizen
zoeken ze
de brokstukken
van hun naasten
maskers van miserie
wroeten in puzzels
van een levensloop
wrakken vinden wrakken
geen kruisweg
zal hun kruis wegdragen
ze zullen verstard
ver starend geen einde zien
opnieuw starten
gaat hun begrip nog te boven
de schok zal zich eindeloos herhalen
in dromen en in leven
het begin
ik zou de kiembloeddichtersdeurredenen genoegLebbeke vroeger
Lebbeke vroeger
