licht dat je hoort als klamme kleur van je geweten starogen die vergeten dat 't leven dichterbij is naakte sprongen van verlangen een droom klauwen naar de wens te willen schaterlachen om een droeve stunt massahypnose geef acht wreed eekhoorntje dat tracht te leven
Maria en ik een verborgen openbare liefde sinds dan bijna altijd zo raar zo waar je denkt niet na je bent zomaar in de ban direct verbonden
een bloemetje en dat is ze gebleven fragiel en toch sterk sterk in steunen
een egeltje zwak maar stekelig ik wou dat ik haar was dat ik zo zwak zo sterk kon zijn me wegstoppen in mooi zijn me tonen in eenvoud en zo meervoudig zijn zo echt zijn zo open zijn
strijk je pluimen zachte vlieger gevallen uit de ijle lucht slijp je bek en vecht je leven tussen de stromen van 't lijden door denk niet na geen problemen in de knopen der leugen lieg je eigen waarheid
opus 2
als je gebeten door het leven in je hok weer komt denk je hoe terug te bijten met je stukke tanden
dan voel je de muilbanden der conventie de strop der onmacht spant zich je voelt je zwak als een woesteling buig je hoofd en leef je dood
opus 3
dode dagen krabben je principes stuk grijpen naar je zeden en wurgen je menszijn het dier ontwaakt in al zijn glorie wil het sterven een eigen dood de dood der dappere geslagene
slot
'k grijp de dood liefkozend zacht 'k streel de knoken die mij wegleiden naar het geheimzinnige 'k lach me in stille nevel van het geweest zijn
kwaad schuilt in mijn ogen drukkend zwak als verborgen kluisters het hele circus laat me koud als een lange nacht waarin ik niets zie dan mijn onbewust vergeten
vergeten welk leed ik draag welk leed ik maak
'k voel mijn hart eenzaam eiland koraalrif vulkanisch wachten op een ongewenste uitbarsting
neem het van me weg neem het en loop zover het leven je dragen kan opdat ik je weer kan zien als een zachte herinnering
waarom geen wit doodskistje op het vlaams behang symbolisch schuldbewust berouwvol boetedoen
echte criminelen hebben geen spijt beseffen de draagkracht van hun daden niet
eigenbelang eerst
zij zijn slachtoffer als ze kritiek krijgen als ze bestraft worden
zou het dan toch zijn "heer ze weten niet wat ze doen" ? en moeten wij hen vergeven
ocharme wie zijn wij
onbenullen die niet verheven denken zoals zij zij zijn de verlossers de oplossers de slogandroppers de opvullers van leeghoofden de leegzuigers van echt gevoel
oorlog
