Donderdag 21 december 2006
rozig als een baby eet hij de moederkoek en sluit haar benen olei krijsend achter tralies van het park tragisch lachend om onbegrip volwasse…
rozig als een baby eet hij de moederkoek en sluit haar benen olei krijsend achter tralies van het park tragisch lachend om onbegrip volwassen kind zijn sluipend door gras en duinen zeewaarts na de woestijn van denken en niet weten daar is het dan twee borsten twee tepels moeilijke keuze groeiend op haar schoot lacht hij naar haar zij waren eens één galmend de eerste klanken talmend de eerste stappen en dan weer denken en niet weten grasduinend naar alles nieuwsgierig als de pest eenhandig vragend naar vriendschap en dan de bank op schooljaar een, twee, drie, ... tot het einde van een jeugd gemetselde wetenschap houdt hem recht hij weet nu bijna alles bijna en dan die andere het verlangen passioneel starend naar haar twee borsten twee tepels en nog iets hij groeit nu en opent haar benen de cyclus is rond daar is het dan rozig als een baby
Donderdag 7 december 2006
daar zit ik weer alleen weet ik niet waarom de schreeuw dat gegil dat onwetend vragen waarom die twijfel waarom zit ik daar alleen met mezelf ze begrijpen me niet ik begrijp me niet zijn zij mijn leven of sterf ik nu al misschien ben ik al dood het doet pijn geen echt zeer te hebben er willen zijn en toch geweest willen zijn mensen toch als je tijd hebt denk dan eens aan mij geschreven door Piet
Vrijdag 20 oktober 2006
geschreven door Piet
doof de lamp van diogenes en zoek in 't duister het einde van de mens haal de schandpaal boven laat kanonnen spuwen dan weet de mens wat vre…
doof de lamp van diogenes en zoek in 't duister het einde van de mens haal de schandpaal boven laat kanonnen spuwen dan weet de mens wat vrede was in die zetel zat de oude knikkend naar het leven wiegend naar de dood de jonge vrouw keek vol verlangen naar dit ene als was zijn dood haar leven in die zetel zit de oude koud en de vrouw treurt vrolijk om dit lang verhoopt verdriet doof de lamp van diogenes leef de dood der mensen niet geschreven door Piet
mijn bladeren vallen weer in alle kleuren schoon sexy verleidend koel ik ben de wereld alles gaat nu stillekens dood doodeenvoudig verleiden…
mijn bladeren vallen weer in alle k l e u r e n schoon sexy verleidend koelik ben de wereld alles gaat nu stillekens dood doodeenvoudig verleidend koel sexy schoon in alle k l e u r e n herfst ik kijk al uitik ben de wereld naar de winter een nieuw jaar naar maar niet te naar de wereld is schoonwant ik ben de wereld ik kijk naar iedereen raar die andere werelden die andere k leu re n die vallende bladeren en de wind eeuwig die wind eeuwiggeschreven door Piet
Dinsdag 12 september 2006
de derde dag lag het weer open aan mijn voeten met gouden treden bengelende benen traden…
de derde dag lag het weer open aan mijn voeten met gouden treden bengelende benen traden mijn lippen op en kusten mijn neus plat tegen de ruiten en likte aan de zonnestralen het schoon van haar gelaat lag weerspiegeld in de ogen van de minetaurus die glazig naar de wulpse wind keek de bloem schoot haar schoonheid de lucht in en sidderde van gelatenheid mijn ogen open eureka groen licht in het venster van de maan groot glanzend symbool van mijn gestolen hoop wandelen in nachtgewaad winterachtig doorschijnend traliezoenen aan gedroomde meisjeslippen geschreven door Piet
Dinsdag 12 september 2006
alleen ween ik niet ik zie die hongerige ogen ik zie die rottende ledematen een verlegen verliefde ik zie striemen van een zweep ik zie het …
alleen ween ik niet ik zie die hongerige ogen ik zie die rottende ledematen een verlegen verliefde ik zie striemen van een zweep ik zie het duister van de blinde alleen ween ik niet ik zie de regen en de wind ik zie het zwoegen van een soldaat een lege pint ik zie de wonden van een kogel geschreven door Piet
Lotte daar ligt ze dan voor het raam verleidelijk oogjes dicht een glimlach uitnodigend op haar mond dag mensen hier ben ik dan nu al dat ge…
Lotte daar ligt ze dan voor het raam verleidelijk oogjes dicht een glimlach uitnodigend op haar mond dag mensen hier ben ik dan nu al dat geweldig zijn klein al zo groots mensje toch dag Lotte groei nu maar naar de liefde die je wachtgeschreven door Piet
vanaf dit punt begin ik weer zwetend niet zwoegend vanaf dit punt begin ik weer denkend aan wat zou kunnen zijn niet de beelden op tv weer d…
vanaf dit punt begin ik weer zwetend niet zwoegend vanaf dit punt begin ik weer denkend aan wat zou kunnen zijn niet de beelden op tv weer de wereld van mijn dorp geen medeleven meer met verre anderen alleen nog bommen en granaten met kapitein haddock vanaf dit punt begin ik weer eenling zonder medelijden met wat ik niet weet ik kruip zwijgend in mijn huisje en weet niks meer hopend dat hier geen granaat inslaat vanaf dit punt begin ik weer ach illusie
en toen kwamen zij zij ik wist wel wie maar niet wie wat was en wie was ik dan weer ergens iemand die dacht van mij te houden en dan zeggen …
en toen kwamen zij zij ik wist wel wie maar niet wie wat was en wie was ik dan weer ergens iemand die dacht van mij te houden en dan zeggen wat ik moest doen om geliefd te zijn ik krijg het soms koud als ze zeggen hoe ik van iemand houden moet hé gij ginder zie je mij durf je jezelf te zijn gij ginder zachtzinnig vergevend jezelf zijn en dan echtwaar zeggen wat je denkt zonder iemand te kwetsen ik had echt ook een moeder en toch ben ik mezelf soms vergeten om dan ... kwamen zij geschreven door Piet