Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

seniorennet.beseniorennet.be

Μια στιγμή κάτω

.
Όταν το συναίσθημα τραβάει τη λαχτάρα μου για ζωή και μοιάζει αφόρητο
Τότε ο ουρανός ουρλιάζει καθώς η βαρύτητα με καλύπτει
Τότε πέφτω κάτω, σχεδόν συνθλιπτικά, στο έδαφος και χωρίζομαι σε ετοιμοθάνατα κομμάτια, τρέμοντας από το κρύο και δεμένος στην υπεροχή
Κοιτάζω σκυθρωπός στο βάθος, παρασυρόμενος μακριά από τη φυσική υποστήριξη, σκισμένες κραυγές κάνουν την καρδιά μου να βογκάει
Αναγκάζομαι να αγγίξω τη μητέρα γη, πέρα από αυτήν δεν υπάρχει άλλο βάθος.
Και ρίχνω τα δάκρυά μου στο στήθος της, ρουφώντας την αγάπη της, ξανά και ξανά
*
Μετά την αναγέννησή μου τα δάχτυλά μου σφίγγουν
η δύναμη μεγαλώνει και ακούω αθόρυβα την αναπνοή μου να ζητάει ισορροπία
Μπορώ, νιώθω, να τολμήσω να ξανασηκωθώ.
Geschreven door juliusdzs om 17:05 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Momentos en el suelo (variante 2)

.
Cuando la emoción tira de mi anhelo de vida y parece insoportable
Entonces el aire grita mientras la gravedad me cubre
Entonces caigo, casi aplastada, al suelo y me rompo en pedazos moribundos, temblando de frío y atada en supremacía
Aparto hoscamente la mirada del apoyo físico que falla, los gritos desgarradores hacen gemir a mi corazón,
me veo obligada a tocar a la Madre Tierra, más allá de ella no hay otra profundidad y derramo mis lágrimas sobre su pecho, succionando su amor, una y otra vez.
*
Tras mi renacimiento, mis dedos se tensan.
Y mi fuerza crece y en silencio oigo mi respiración pidiendo equilibrio.
Puedo, siento, atreverme a elevarme de nuevo.
Geschreven door juliusdzs om 17:04 Reageer op dit bericht

La naissance de la solitude

.
Né du paradis de la chaleur et de l'abondance
avec la perte de connexion essentielle, je suis devenu dépendant et brûlé, et mon âme s'est séparée. J'ai perdu le sentiment d'unité.
C'est là que ma solitude est née. C’est tellement humain et fondamental. Cela réveille l’inévitable sentiment de désolation dans la mort.
Je le cherche souvent, mais je n'arrive pas toujours, aveugle et ignorant, à trouver le chemin de l'amour éternel, et je suis captivé par tout ce qui est terrestre. Parfois, je suis bercé par des rêves contradictoires, de jour comme de nuit.
Mon authenticité est proche de mon âme. Elle ne peut s'épanouir que si je veux grandir vers l'autre et si je veux me partager dans le jardin de l'affection inconditionnelle.
Alors seulement, oui, alors seulement serai-je conduit à une connexion pure
.
en francais
Geschreven door juliusdzs om 17:03 Reageer op dit bericht

El nacimiento de la soledad

.
Nacida del paraíso de la calidez y la abundancia
con la pérdida de la conexión esencial, me volví dependiente y me quemé, y mi alma se separó. Perdí mi sentido de la unidad.
Fue entonces cuando nació mi soledad. Es tan humano y fundamental. Despierta el inevitable sentimiento de desolación ante la muerte.
A menudo la busco, pero no siempre puedo, ciego e ignorante, encontrar el camino del amor eterno, y me cautiva todo lo terrenal. A veces me arrullan sueños contradictorios, de día y de noche.
Mi autenticidad está cerca de mi alma. Sólo puede florecer si quiero crecer hacia los demás y si quiero compartirme en el jardín del afecto incondicional.
Sólo entonces, sí, sólo entonces seré conducido a la conexión pura.
Geschreven door juliusdzs om 17:00 Reageer op dit bericht

Понякога се скитам

.
Понякога се скитам стъпка по стъпка в търсене на минали разстояния
или стъпвам по стълбите, където ме очакват още по-смъртоносни пожари;
на какво трябва да обърна внимание
бутам пред себе си стени, облечени в железни решетки
очите ми достигат глухота, която лишава от звук скованите ми устни;
или е така, че избирам неканената невидимост
пътят с паднали листа свършва в задънена улица
Кой някога е разказвал за майчината утроба?
Geschreven door juliusdzs om 16:52 Reageer op dit bericht

Nel giardino

.
Nel verde del presente, la luce del sole è sempre sinonimo di un passato recente.
Vedo la curva in lontananza e certamente sento il colore del suo bagliore, oppure a volte sento la voce flebile che ti accompagna sempre nel vento che cerchi, portando sempre con sé i tuoi toni più profondi, spesso coinvolgenti ma che insistono su una risposta.
Non è certo una risposta negativa, perché è quel cono di piombo che si aggrappa ai viticci smussati, illogici e inadeguati e smuove persino i fiori. A volte sei sorpreso da un singolo miracolo: un bambino che porta via il silenzio.
Geschreven door juliusdzs om 16:50 Reageer op dit bericht

der Mut

.
wie viel Zeit bleibt mir, dir von heute zu schreiben? das Atmen ist manchmal schwer, mühsam, oder lege ich zu viel Gegengewicht auf die Waage?
das Rauschen in meinem Ohr zieht Stille an, du hörst es in wechselnden Farben: so erlebe ich den Tag, Regen oder grauer Himmel, manchmal ein Dach über aufmunternden Düften.
meine Uhr steht still. seit Jahren tut sie das, oder bilde ich mir das nur ein?
dann frage ich mich irgendwann, ob die Zeit mich überhaupt noch kennt. ich will die Erkenntnis sparen und dann den Dingen ihren Lauf lassen.
ach, ich weiß, wie man Töne schreibt, meine Hände denken nicht daran, und kein Gedanke wird in der Lage sein, einen Ton zum klingen zu bringen.
im Unfassbaren stehe ich mit offenen Händen, und meine bewegten Finger bestimmen den Satz.
Geschreven door juliusdzs om 16:49 Reageer op dit bericht

Україна

.
Сьогодні плачуть мовчазні вулиці, Я знову побачив незліченну кількість червоних каменів.
кров тече, як вода, з тіл інвалідів, без рук і ніг, або з героїв, убитих ведмедями і вбивцями, підбадьорюваними божевільними панами:
це не тільки директор власного театру, а й шеф Православна церква Росії, у божественних ризах, молиться за мир, у той час як благословенний солдат на фронті пожирає своїх слов’янських братів одного за іншим.
мирні люди просто не знають цих дурних пекельних мук, а тому найближчий сусід, володар сходу, мовчить.
який чекає свого ранку. його наздоженуть і не уникнуть кари.
це було сказано мною здалеку. Так далеко від фронту, але посеред Європи. Моя уява не може зрозуміти чи відчути ваших страждань і втрат
Хай живе Україна
(мабуть переклад не 100 % правильний)
Geschreven door juliusdzs om 16:48 Reageer op dit bericht

V bytí

.
´ivot v tieni je mojou súčasťou. Nie som ani plachý, ani mŕtvy. Duša načúva hlasu alebo tú¸i v strachu, chytená medzi dnešok a neznámy zajtrajšok.
Prechádza do vrstvy, kde vôľa nemá moc a stará sa o mňa, a potom zase dúfam, ¸e jedného dňa ilúzia chytí ten krehký prút so svojou pozemskou návnadou, mávajúcou ako klapka v okamihu, keď takmer naslepo vtrhnem.
´iť v tieni znamená čakať v očakávaní.
Nie, nie som plachý, ale prebývam v nevyslovených myšlienkach
Geschreven door juliusdzs om 16:47 Reageer op dit bericht

Χρόνος ζωής

.
το κεφάλι της να ακουμπάει απαλά στο φθινόπωρο μου και να ονειρεύεται ένα μακρύ καλοκαίρι που ακόμα κυνηγάω, να τρέχει κατά μήκος της παραλίας ζητώντας ένα χαμόγελο, εκείνη ένα χέρι να μου απλώσει το χέρι
h απόσταση μοιάζει όλο και μεγαλύτερη, ο ύπνος βαθύτερος από ποτέ.
oι εποχές πλένουν το δέρμα μου, η νιότη ξεθωριάζει, το μέλλον μου ξεπαγώνει
tο μάγουλό της προδίδει την απόσταση, τα μάτια αντανακλούν την καρδιά μου.
τα σύνορα απομακρύνονται όλο και περισσότερο,
η ανάπτυξη πλησιάζει το θάνατο την ίδια στιγμή
Geschreven door juliusdzs om 16:46 Reageer op dit bericht

Encadenada

.
Mi alma refleja la luz contemporánea del océano perdido
en el principio hubo visión, brumosa aunque ahora, más nítida
aunque más a menudo y más profundamente experimento el color de la luna nueva
Aunque la tierra esté llena de bocas, conozca innumerables bosques con manos;
un hombre es enviado sin preguntar, se pierde todo el tiempo
y como individuo, innegablemente ligado a sí mismo
Alle reacties:
2Anny Stobbe en Ria Walstra
1 opmerking
1 keer gedeeld
Leuk
Opmerking plaatsen
Delen
Geschreven door juliusdzs om 16:45 Reageer op dit bericht

ο διάβολος

.
στο σκοτεινό δωμάτιο, εικόνες άγνωστης φύσης αποκαλύπτονται κατά καιρούς.
ακόμη και αν η αντίληψη φαίνεται καθαρή και φωτισμένη από τη σωστή γωνία, μερικές φορές ένα κακό σκοτεινό πνεύμα αναπτύσσεται ακούσια, από το οποίο ανατριχιάζω σοβαρά
ένα φίδι θα μπορούσε να κρύβεται, με διαβολική διάθεση, να ρίχνει ξαφνικά μόνο σκιές και, όπως φαίνεται, να θέλει να με κοροϊδέψει με την αδυναμία του.
θα μπορούσε επίσης να είναι ότι τα χρώματα έχουν διαλυθεί σε μαύρο και άσπρο επειδή η πραγματικότητα συγκρούεται με τα όνειρα ή στη ροή της ζωής προσκολλάται στον αέρα και παρασύρεται από το γλυκό
αναποδογυρίζει τον κόσμο εκεί που η σκέψη πνίγεται σε άσβεστες φωτιές
πολύς χρόνος δολοφονείται σε ώρες άγρυπνες περιμένει έναν φάρο πιο πέρα.
Geschreven door juliusdzs om 16:44 Reageer op dit bericht

el diablo

.
en la habitación oscura, de vez en cuando aparecen imágenes de naturaleza desconocida.
aunque la percepción parezca clara e iluminada desde el ángulo correcto, a veces se desarrolla involuntariamente un espíritu maligno y oscuro, del que me estremezco seriamente
puede esconderse una serpiente, con una disposición diabólica, que de repente sólo proyecta sombras y, al parecer, quiere burlarse de mí por su debilidad.
también puede ser que los colores se hayan disuelto en blanco y negro porque la realidad choca con los sueños, o que en el flujo de la vida se aferre al aire y se deje llevar por lo dulce
da la vuelta al mundo donde los pensamientos se ahogan en un fuego inextinguible
se asesina mucho tiempo en la vigilia esperando un faro más allá.
Geschreven door juliusdzs om 16:43 Reageer op dit bericht

Más cerca de las personas (variación)

.
claro que oigo regularmente "no entiendo tus palabras" y eso puede ser verdad
a veces ya son demasiado antiguas o están todavía en el futuro y no hay que pensar que lo entiendo todo.
no es en absoluto la intención entenderlo todo, yo también sólo espero a ver qué se me ocurre y me pregunto si no debería buscar en otro rincón
por eso te aconsejo que fantasees como un niño y digas: eso puede ser, nadie va a afirmar lo contrario
porque yo sueño con "lo mío" y tú sueles soñar con "lo tuyo".
Geschreven door juliusdzs om 16:41 Reageer op dit bericht

Blick

.
errate nicht, was ich denke, wenn ich nach draußen schaue, oft ist es das, was auch auf mich wartet,
dann scheint die Stille mein bester Nachbar zu sein.
der Übergang von der Tiefe zum hellen Ton hängt in den meisten Fällen von einer unsichtbaren Kraft ab.
meist ist es die Einfachheit, die nach Kraft sucht. Oder das Chaos, das durch die Adern rauscht und das Harte ins Weiche übersetzen will.
Tag und Nacht fordern auch mich heraus, das klare Licht zu kultivieren, aber wenn meine Zunge auf Unwillen stößt. Ein nebliger Schleier hängt über die Erwartung
Geschreven door juliusdzs om 09:20 Reageer op dit bericht

Δεν υπάρχει βάρος ή αντίφαση στους όρους ?

.
Ψάχνω τη θέση μου στο ουράνιο τόξο και ιδού, γλιστράω μακριά
Η παλίρροια του χειμώνα μου, ο ουρανός φαίνεται λιγότερο ψηλός
Η κάθοδος αναγκάζει τη ζυγαριά να ισορροπήσει με έντονο μάτι,
Ο πολύς άνεμος και η ακόμα περισσότερη γη αποδεικνύονται πάλι ελαφριά βάρη.
Ο τελευταίος αναστεναγμός χάνει πολλά πρόσωπα.
το κενό που προκύπτει μπορεί να χωνέψει τα περιττά στον αιώνιο χρόνο.
Geschreven door juliusdzs om 09:17 Reageer op dit bericht

Délivrance d'un rêve sombre

.
Les tempêtes poursuivent les eaux avec des forces imparables, et il n'y a pas que les rêves nocturnes récurrents qui assaillent l'âme.
Mais aujourd'hui, de nombreuses forces écrasantes envahissent mes cellules sans saluer ni prêter attention à mon ego.
C'est comme si elles conspiraient pour dissuader les imbéciles et hochaient délibérément la tête en faveur d'un esprit ouvert.
Mais elles se fondent dans mon corps et pourtant je porte toujours ma sécheresse.
Comment cela s'est-il produit, par qui ou par quoi la résistance gelée s'est-elle soudain remise à penser avec une chaleur ininterrompue.
(C'est ainsi que le printemps précoce pleure alors que mon hiver bâille encore).
Ma muse évoque un vide libérateur avec des images lumineuses vibrantes sur mon lit de plumes de paon.
Geschreven door juliusdzs om 09:16 Reageer op dit bericht

Pensamientos en la vejez ( 1 )

.
Insignificancia
.
En mi subconsciente, tengo que cargar con montones de archivos. Un día es una gota en el océano, sin exagerar. Me parece que está formado por capas caóticas.
De conocimientos y sentimientos, digamos todos los altibajos, innumerables experiencias se entretejen en cuerpo y mente hasta el momento del presente y parece que ya estoy muy dentro de mi tiempo, no me atrevo a decir hasta dónde, pero ya puedo decir que mi imagen se está descomponiendo lentamente o casi inmortalizando tras el todavía desconocido último momento.
Admito que no necesito escribir unas memorias, serían una suma de virtudes que se quedarían en una sonrisa. También hay puntos ciegos. Pero la gente está acostumbrada a negarlos.
Por supuesto que saldrán a la superficie en alguna parte.
Además, no mucho después de mi suspiro más profundo, todo el presente desaparecerá de mí y de todos los demás, o será absorbido por un rumor, individual o no, o por un lugar común, quizá con una fotografía aguada.
El caso es que, habiendo llegado hasta aquí, al menos en años, y a esto se le llama modestia, parece que formo parte de algo que no puedo conocer, tan grande y amplio, pero no tengo ganas de negarme a mí mismo.
Sin embargo, no tengo una imagen completa de mí misma. Tampoco me he conocido nunca realmente.
Estoy pasando de algo a una nada indeterminada, del ser al olvido. Y donde ninguna tiene precedencia ni destaca sobre la otra.
Es en un arrebato de plena satisfacción cuando hago esta observación.
Lo terrenal suele ser adicto al poder y al honor.
O sobrevive para oprimir
Seguramente yo también he conocido mucha felicidad y dolor
y por eso ahora sé de mi relativa insignificancia.
Esto es un verdadero alivio, y lo digo una sola vez.
... Pensamientos en la vejez ...
Geschreven door juliusdzs om 09:14 Reageer op dit bericht

Tauziehen

.
Der Ritter und der Tod
Kämpfen um ihre Ehre
Es kann auch sein
dass mein Geist der Spieler in der Schlacht ist,
Sind sich die anderen dessen bewusst?
Oder ist es etwas Tieferes? Spielt meine Seele eine Rolle?
Sind es meine Hormone?
Oder nur mein materieller Drang zu überleben?
Was will mein - ich - wieder und wieder und wieder und immer wieder
mich in einem endlosen Film zeigen?
Alles deutet darauf hin: Die Nacht zeigt den Untergang
aber auch, dass der Tag noch in meinem Atem lebendig ist.
Es ist eine Spaltung. Manchmal erstarre ich darin,
das weißt du auch
Und ich bin weniger ausgeglichen.
Geschreven door juliusdzs om 09:11 Reageer op dit bericht

Слухове

.
любовта пламва за кратко, докато кръглата топлина потъва зад засмукващия трюм
но как мога да я възхваля, когато гласовете ни са насилствено угасени
и с дълбока въздишка, на отворения прозорец, студът на раздялата се изтласква напред
мълчанието ли е накърнено с ръжда и разстоянието заплашва постепенно да се сгъсти в затворен възел?
докато аз отново крия желанието зад разрошената си пушаческа кашлица
Тази сутрин обаче зората се появява отново. тя носи износена светлосиня роба
така че времето е преодоляно и отново рисува въпросителни очи, ориентирани към бъдещето.
Вчерашният ден също страда, изглежда, от мимолетен слух
Geschreven door juliusdzs om 09:08 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - juliusdreyfsandtzuschlammprosa

↑ Terug naar de berichten