Märchen


Märchen

Cuando hay tormenta
sobre la luz y la oscuridad
Cuando las luces se apagan

Schauplatz.
.
Einen Augenblick lang leuchtet, was ich mit blauer Tinte schreibe. Das Licht lässt meine Worte wieder verschwinden.
Ich schreibe rot. Es ist die Farbe des Todes, die mich angezogen hat.
Auch diese Buchstaben werden nach und nach von der Sonne vernichtet.
Meine nicht geschriebenen Gedanken sind zeitloser. Ich ritze sie in das Papier, ohne dass es feucht wird.
Meine Seele wird von meinen Fingern berührt. Sie lauschen in mein Herz.
Du lässt die Tür einen Spalt offen. Aber der Strom spült alles weg.
So geht das seit Jahren. Wozu ein Wort über etwas, das alle Welt schon weiss?
Nirgendwo kannst du die ewige Liebe halten.
Ein Vers in der Finsternis, geschrieben und zurückgelassen. Er lebt lange im Gewölbe der Finsternis.
Glauben und hoffen ruhen dort in Stille. Ihre Wünsche sind weißgeschrieben.
Sie sind die Hüter all dessen, was mir fehlt.
Scene
.
What I write in blue ink glows for a moment. The light dissipates my words.
I write in red. It turns out to be the colour of death, which attracts.
These letters, too, will gradually be killed by the sun.
My unwritten thoughts are more timeless. I engrave them on paper without moisture.
Fingers touch my soul. They listen to my heart.
You leave the door ajar, but the current carries everything away.
It's been like this for years. Why talk about what everyone already knows?
Everywhere and here you can't hold eternal love.
A verse in the darkness, written and left behind, lasts for a long time in the vault of the dark.
Faith and hope rest there in silence. Their wishes are printed in white.
They are the guardians of all that I miss.
Scena
Σκηνή
Tabernáculo.
Todo lo que escribo con tinta azul brilla sólo por poco tiempo, la luz evapora mis palabras.
Escrito en rojo resulta ser el color de la muerte que atrae.
El sol matará poco a poco también estas letras.
más duraderos son mis pensamientos no escritos, que rayo sobre el papel sin humedad.
Los dedos tocan entonces mi alma o escuchan mi corazón.
Dejas la puerta entreabierta, pero la corriente de aire se lo lleva todo.
así ha sido durante años para qué hablar de lo que todo el mundo ya sabe,
en todas partes y aquí; el amor eterno no se puede guardar.
Un verso en la oscuridad, escrito y permanecido, dura mucho tiempo .en la bóveda de las tinieblas
la fe y la esperanza descansan allí en silencio con sus deseos impresos en blanco.
vigilan todo lo que echo de menos
Karl-Eduard Dreyfsandt zu Schlamm : IN MEMORY
Hohle Gefäße
.
So viel Unsinn ist geschrieben worden, diese dichte Ebene und Brache voller Leere hat keinen nennenswerten Inhalt.
Darum hüte ich mich, zu intrigieren, von ganzem Herzen.
Nicht, dass ich nichts zu sagen hätte. Du kennst mich doch wie deine Westentasche.
Heute werde ich es vermeiden, dich zu quälen, heute werde ich dir keine sinnlosen Betrachtungen und keine unpassenden Gedichte auf deinen reichlich beschmierten Teller legen.
Ich biete dir todlangweilige Langeweile voller sinnloser Worte.
Ich dachte, ich wäre immer noch im Gespräch über mich selbst, über den immer wiederkehrenden Stau im Straßenverkehr oder von der Fliege, die ich zu töten versuchte.
Aber nein, auch das ist nur ein hohles Gefäß.
Einschläfernd ist mein Schreiben jetzt. Es lädt die armen, leeren Gedanken ein.
Wie wunderbar, nichts tun zu müssen, nichts, was aufbaut oder den Schmerz lindert, sich nicht nach reimendem Jammern zu sehnen.
Ich gehe. Ich gehe barfuß.
Es.
A veces las lágrimas hinchan mi espíritu cuando las avenidas que se entrecruzan hablan de vulnerabilidad.
Es serpentear por una ciudad de árboles incomprendidos y en el vacío veo desaparecer en vapor el asidero del aferramiento.
Del mismo modo, no toda semilla echa raíces por sí misma; muere en tierra salobre antes de que el sol la estropee con su valor iluminador.
Yo, humano, me atrevo a vivir en un lenguaje creativo donde aún reina lo desconocido.
Sin embargo, ahí reside la interpretación que no obtengo naturalmente de una palabra hablada
y cuando un solo sonido mal entendido interrumpe la reciprocidad y golpea una pared con una
liana extraviada
Es ist.
Manchmal, wenn die sich kreuzenden Alleen von Verletzlichkeit sprechen, steigen mir die Tränen in die Augen.
Es ist, als ob ich durch eine Stadt voller unverstandener Bäume gehe. In der Leere sehe ich, wie sich der Griff des Festhaltens auflöst.
So wie nicht jeder Samen von selbst Wurzeln schlägt. Er stirbt im brackigen Boden, bevor die Sonne ihn mit ihrem Licht verwöhnt.
Ich, ein Mensch, wage es, in einer schöpferischen Sprache zu leben, in der das Unbekannte noch herrscht.
Aber gerade darin liegt die Deutung, die ich nicht von Natur aus von einem gesprochenen Wort erhalte, und wenn ein einziger mißverstandener
Laut die Wechselseitigkeit unterbricht und mit einer verirrten Ranke gegen eine Mauer schlägt...
Αλυσοδεμένη.
η ψυχή μου αντανακλά το σύγχρονο φως του χαμένου ωκεανού
αρχικά υπήρχε ένα θολό όραμα
τώρα πιο ευκρινές
όμως βιώνω πιο συχνά και πιο βαθιά το χρώμα του νέου φεγγαριού
παρόλο που η γη είναι γεμάτη στόματα
γνωρίζει αμέτρητα δάση με τα χέρια της.
ένας άνθρωπος στέλνεται χωρίς να ρωτάει, είναι πάντα χαμένος.
και ως άτομο αναμφισβήτητα δεμένο με τον εαυτό του.
Incatenato.
la mia anima rispecchia la luce contemporanea dell'oceano perduto
all'inizio c'era una vista sfuocata
ora, più nitida
eppure più spesso e più in profondità sperimento il colore della luna nuova
anche se la terra è piena di bocche
conosce innumerevoli foreste con le mani
un uomo viene mandato senza chiedere, è sempre perso
e come individuo, innegabilmente legato a sé stesso
Дмитрий Шостакович| . |
|
Я оголенный и они как будто натянутых на он смотрит на меня в упор и мне он дарит Он, Translation ..Inna Weeterings |
ВСИЧКО СВОЯ ЕЗИК ГОВОРИ
| . |
|
тръгни по тази пътечка чуй песента на полето виж сълзите на първия скреж долови как трептят листата и проумей човече дори в дървото изсъхнало живее зелен копнеж
а издигнеш ли се нагоре и земята съзреш отвисоко с образи отразени в езерните води дето срещат се и се разделят криволичат на всички посоки - изненада ще те връхлети:
че сред шеметното въртене на тези небесни сфери ти постоянно говориш но не ти отговаря света а водата клъвнала, литва към брега птичката пъстропера че което за нея е плячка - за тебе е красота |
Misericordioso.
no había silencio allí en el banco junto al pequeño río (en realidad convertido en acequia)
pero faltaba el sonido, el silencio interior era grande y ofrecía un espacio eterno,
estaba cerca de la paz en mi vida
donde se encuentra eso ya, en este tiempo donde el corazon es lo unico que late;
como en una bóveda simbólica, en el sueño en plena conciencia donde dejas mucho atrás y el rostro se relaja, revelando lo siempre necesario
son esos momentos contables pero olvidados en la caza de más y más donde el futuro se yergue en la calma imaginaria del interés vespertino
el único contacto exterior es la madera dura que mi viejo cuerpo lleva sobre la tierra negra, mientras mi amigo camina y olfatea un poco
siente plenamente lo que me pasa; en su naturaleza es un valor natural, también hay una lejana primavera que me saluda
My studies
Melpómene
