Dat is dialect.

Naliggen
Je rukt mijn boord
mijn hemd
mijn das
mijn onderkleed
mijn broek
mijn sokken
en ik lig voor u
Ik vrees uw blik

Maar je komt
richt mij
kust
overal

Wat zie jij
dat ik niet zie
Wat voel jij
dat ik niet ken
Wat vrees ik
dat ik niet weet

Maar jij omarmt
laat mij dringen

Naliggen
intens      diep
                
ziet ze mij
ontdaan
van alles
Zelfs niet meer man

Maar ze kust

Waarom
dan wel
                         © Nest  Martens

TERUGBLIK

De tijd
die blijft
is voor jou

Om wat ik kreeg
de zorg voor mij
Vrager     eiser
rechthebbende

Nu het avond is
wil ik bij je zijn
je handen nemen

Het is goed
het hart ruim
de kus gegeven

Onbekenden
elkaar ontmoet
en mooi geworden

Onafscheidbaar
na jaren
en ouder geworden

Het lief dat is gebleven
                                      © Nest Martens

Een Arabische student stuurt volgende e-mail naar zijn vader:

Pa.

Londen is schitterend, de mensen zijn vriendelijk en ik ben hier
echt graag. Maar pa, ik ben een beetje beschaamd als ik met mijn
gouden Ferari 599GTB op het college arriveer, terwijl mijn
medestudenten en leraars met de trein komen

Uw zoon, Nasser.

Antwoord van de vader:

Mijn liefste zoon.

Ik heb zojuist 20 miljoen US Dollar getransfereerd naar je rekening.
Stop met klagen en zagen en koop je jezelf ook een trein !

liefs, je vader.

De baas is zeer boos op zijn secretaresse omdat ze een paar foutjes
heeft gemaakt bij het overtypen van een document.

De baas zeer boos. " Ik geloof dat bij u uw verstand in uw slipje zit"

De secretaresse kijkt zo van onderop kwaad naar haar baas maar zegt
verder niks.

's Anderendaags ontvangt de baas een sms berichtje  van zijn
secretaresse met de volgende mededeling.
 
"Kan vandaag niet komen werken, heb deze morgen een
hersenbloeding gekregen."

ROERLOOS

Ik kan nooit
de uwe zijn
U niet
de mijne

Ons scheiden zeeën
kloven     bergen

Ik kan slechts wuiven
naar u

En wij blijven
roerloos
als pilaren

Dit is onze afstand
ons onoverbrugbaar

Onze zielen
gaan ten onder
aan ons
van elkander zijn

Ik kan u niet horen
niet voelen
niet kussen

Verre     kleine
vlekkeloze vlek
                                © Nest Martens

UITVAART.

Hij gaat
en keert niet weer

Steeds
het zelfde woord
het zelfde bed
de zelfde vrouw
algekend
glans verloren

Steengrond
geen bloem    geen plant
droogte

Waar is zon
en wind die leven blaast
de regenval

Dor   bruin   ros
verbrand
geen sprankel meer
niets smeult
onvermogen
niet zien
dat nog schoonheid rest

kijk in de spiegel
met doden leef je niet
ga
en keer niet meer.
                                   © Nest Martens

Regenboog

Donder    bliksem
onweer over land
ik hoed mij
tot zon komt
wolken open waaien
en alles als gewassen is

Een stap vooruit
uit mijn schuilplaats komen
het water gutst in riolen
alles glimt
getemperd

Ik lees mijn boek
mijn dagboek
de bladen om en om
tot geluk overblijft
herinnering aan liefde
spijs voor mijn honger

Nu er kringen
om de ogen zijn
herinnering waarheid is
en in mijn hart
resten zijn van goemoedigheid
van wat eerder was
en ik herbron
na deze lafenis
dit helder spoelen
de gorgel van mijn denken
slurpend in riolen

Ik zie de regenboog
                                      © Neste Martens

De Jef en de Charel hebben jarenlang naast elkaar op de zelfde werkvloer gestaan en zijn beste vrienden geworden. Beiden zijn
reeds enkele jaren met pensioen en hebben elkaar sindsdien niet meer gezien tot ze bij een wandeling op de zeedijk elkander tegen
het lijf lopen. De welligheid en de vreugde bij het weerzien kan
niet op en gaan op een terrasje een pintje pakken om dat te vieren.
Van één komen er twee komen er drie en de tongen komen wat
losser tot de Jef plots vraagt.
"Héwel Charel. Hoe zit da nog tussen de lakens, gaat dat nog een beetje." De Charel bekijkt zo met een scheef oog zijn vriend en zegt. " Jong Jef, toch nog minstens eenmaal per week." De Jef kijkt vol ongeloof naar de Charel en zegt. "Dat kan niet, daar geloof ik niets van." "En toch is het zo" antwoordt de Charel.
"En wat doet ge daarvoor" vraagt de Jef. "Niet zo veel, ik zal het u
uitleggen, 's morgens twee sneden peperkoek, 's middags twee
sneden peperkoek en 's avonds twee sneden peperkoek, dat is alles."
Maar de Jef heeft zo zijn twijfels en is wat wantrouwig.
's Anderendaags begint hij zo te denken, het moest nu toch eens
waar zijn en hij gaat een buurtwinkel binnen en komt met vijf reuze-
peperkoeken aan de kassa. De kassierster zegt tegen hem.
"Meneer. Ge weet toch dat hij beenhard gaat worden."
"Verdomme 't is toch nog waar" zegt de Jef. "Een ogenblikske
mevrouw, 'k ga er snel nog tien gaan halen"

TOT IK JE ZIE.

Waar sloeg mijn hart
warm en zacht
wat gaf tover
aan de dagen

Mijn hand telt
de krans van dagen
nu koude dwingt
mij binnen houdt
gesloten in mijn huis

Ik hoor de roep van eenden
ijlend door de lucht

De dag breekt open
tot schaars licht
vage schimmen haasten

Ik tel mijn munten
wat kan ik geven
om een sprankel goed

Mijn bitter drink ik
zoet vloeit weg
Mijn hand warmt
om een kom

Ik hul een deken
om mijn kou
Stel mijn deur
een handbreed open
tot ik je zie

Breng jij mij vuur
                                                          © Nest Martens

Vier katholieke moeders zitten samen op de koffiekrans en praten
over hoe ver hun zoon het wel heeft gebracht.

De eerste trotse moeder vertelt:
Mijn zoon is priester en als hij binnenkomt zegt iedereen
"Eerwaarde" tegen hem.

De tweede moeder glundert:
Mijn zoon is bisschop en als hij binnenkomt dan zegt iedereen
" Zijne Exellentie" tegen hem.

De derde moeder verklaart:
Niet dat ik jullie wil kleineren maar mijn zoon is kardinaal en als hij
binnentreed zeggen alle mensen "Zijne Eminentie" tegen hem.

De vierde moeder nipt even aan haar koffie maar zegt niets.
De anderen kijken haar vragend aan ???
Dan fluistert zij:
Mijn zoon is een formidabele, één meter negentig grote stripper.
Als hij ergens binnen binnenkomt dan roept iedereen:
        
                             "OH, MIJN GOD"

Wachten..

Wachten
op liefde

De komst
van hem
van haar
die streelt en kust
en lief heeft
Eén moment

Mijn dierbare
die hoopt en wenst
en biddend vreest
dit kort moment
is al
                                     ® Nest Martens

..

;



                                                                                  ©  Nest Martens

ARTRITIS.

Een dronken, fel naar alcohol ruikende man stapt de trein op en laat zich recht tegenover een priester op de bank neerploffen.
Zijn das en hemd zitten vol drankvlekken, zijn wangen zitten vol rode lippenstift en een half lege fles whisky steekt deels uit de zak van zijn gekreukte vest.
De man opend zijn krant en begint erin te lezen.
Na een vijftal minuten richt hij zich tot de priester en vraagt:
"Zeg, eerwaarde, wette gij d'oerzaok van artritis ?"
"Ja, mijn zoon, dat komt door erg losbandig te leven, te veel alcohol te drinken, het  bezoeken van prostituees, geen bad te nemen, en ook niet naar de mis te gaan, kortom losbandig leven in zonde"
"Amai merci", mompeld de dronken man terwijl hij terug zijn krant begint te lezen.
De priester, nadenkend over wat hij gezegd had en ook een beetje nieuwsgierig: "Neem me niet kwalijk maar hoe lang heb je al last van artritis?"
"Ikke? Ik heb geen artritis, mor ik heb hier just geleze dat de paus da heeft"

Terugblik

De tijd
die blijft
is voor jou
om wat ik kreeg
de zorg voor mij
vrager eiser
rechthebbende

Nu het avond is
wil ik bij je zijn
je handen nemen
het is goed
het hart ruim
de kus gegeven

Onbekenden
elkaar ontmoet
en mooi geworden
onafscheidbaar
na jaren
en ouder worden
het lief dat is gebleven

                                   © Nest Martens

Er sterft een Nonneke.

Zij gaat natuurlijk naar de hemel, alwaar ze door Sint Petrus met open armen ontvangen wordt.

Ze krijgt een rondleiding als een koningin.

Alles is mooi, schoon en proper maar...tot ze in een gang komen waar er een verschrikkelijk gekrijs te horen is achter één van de deuren.

"Wat gebeurt daar in 's hemels naam"? vraagt het nonneke.

"Och", zegt Sint Petrus, "daar moet je niet op letten, daar worden de gaatjes in de schouders geboord om de vleugeltjes in vast te maken."

Ze gaan verder en alles is weer mooi, schoon en proper.

Tot ze weer in een gang komen met een nog verschrikkelijker gekrijs achter één van de deuren.

"Wat is dat daar dan"?, vraagt het nonneke met de hand voor de mond om haar verbazing en afschuw te verbergen.

"Och" zegt Sint Petrus, "niet op letten, hier boort men een gaatje in het achterhoofd om het aureool in vast te maken.

"Amaai", zegt het nonneke, nu héél verontwaardigd en uit het lood geslagen, "hier blijf ik niet! wat een bloederige en wrede  toestand is me dat hier! dan ga ik nog liever naar de hel"!!!

Nu is het de beurt aan Sint Petrus om verontwaardigd te kijken, en roept dan ook verschrikt uit! "Maar daar gebeuren verschrikkelijke dingen! Die wil je niet meemaken! Daar gaan ze je zelfs verkrachten!"

"Dat is niks", zegt het nonneke, "dààr heb ik al een gaatje voor".