Waterbrug

UITVAART.

Hij gaat
en keert niet weer

Steeds
het zelfde woord
het zelfde bed
de zelfde vrouw
algekend
glans verloren

Steengrond
geen bloem    geen plant
droogte

Waar is zon
en wind die leven blaast
de regenval

Dor   bruin   ros
verbrand
geen sprankel meer
niets smeult
onvermogen
niet zien
dat nog schoonheid rest

kijk in de spiegel
met doden leef je niet
ga
en keer niet meer.
                                   © Nest Martens

Regenboog

Donder    bliksem
onweer over land
ik hoed mij
tot zon komt
wolken open waaien
en alles als gewassen is

Een stap vooruit
uit mijn schuilplaats komen
het water gutst in riolen
alles glimt
getemperd

Ik lees mijn boek
mijn dagboek
de bladen om en om
tot geluk overblijft
herinnering aan liefde
spijs voor mijn honger

Nu er kringen
om de ogen zijn
herinnering waarheid is
en in mijn hart
resten zijn van goemoedigheid
van wat eerder was
en ik herbron
na deze lafenis
dit helder spoelen
de gorgel van mijn denken
slurpend in riolen

Ik zie de regenboog
                                      © Neste Martens

De Jef en de Charel hebben jarenlang naast elkaar op de zelfde werkvloer gestaan en zijn beste vrienden geworden. Beiden zijn
reeds enkele jaren met pensioen en hebben elkaar sindsdien niet meer gezien tot ze bij een wandeling op de zeedijk elkander tegen
het lijf lopen. De welligheid en de vreugde bij het weerzien kan
niet op en gaan op een terrasje een pintje pakken om dat te vieren.
Van één komen er twee komen er drie en de tongen komen wat
losser tot de Jef plots vraagt.
"Héwel Charel. Hoe zit da nog tussen de lakens, gaat dat nog een beetje." De Charel bekijkt zo met een scheef oog zijn vriend en zegt. " Jong Jef, toch nog minstens eenmaal per week." De Jef kijkt vol ongeloof naar de Charel en zegt. "Dat kan niet, daar geloof ik niets van." "En toch is het zo" antwoordt de Charel.
"En wat doet ge daarvoor" vraagt de Jef. "Niet zo veel, ik zal het u
uitleggen, 's morgens twee sneden peperkoek, 's middags twee
sneden peperkoek en 's avonds twee sneden peperkoek, dat is alles."
Maar de Jef heeft zo zijn twijfels en is wat wantrouwig.
's Anderendaags begint hij zo te denken, het moest nu toch eens
waar zijn en hij gaat een buurtwinkel binnen en komt met vijf reuze-
peperkoeken aan de kassa. De kassierster zegt tegen hem.
"Meneer. Ge weet toch dat hij beenhard gaat worden."
"Verdomme 't is toch nog waar" zegt de Jef. "Een ogenblikske
mevrouw, 'k ga er snel nog tien gaan halen"

TOT IK JE ZIE.

Waar sloeg mijn hart
warm en zacht
wat gaf tover
aan de dagen

Mijn hand telt
de krans van dagen
nu koude dwingt
mij binnen houdt
gesloten in mijn huis

Ik hoor de roep van eenden
ijlend door de lucht

De dag breekt open
tot schaars licht
vage schimmen haasten

Ik tel mijn munten
wat kan ik geven
om een sprankel goed

Mijn bitter drink ik
zoet vloeit weg
Mijn hand warmt
om een kom

Ik hul een deken
om mijn kou
Stel mijn deur
een handbreed open
tot ik je zie

Breng jij mij vuur
                                                          © Nest Martens

Vier katholieke moeders zitten samen op de koffiekrans en praten
over hoe ver hun zoon het wel heeft gebracht.

De eerste trotse moeder vertelt:
Mijn zoon is priester en als hij binnenkomt zegt iedereen
"Eerwaarde" tegen hem.

De tweede moeder glundert:
Mijn zoon is bisschop en als hij binnenkomt dan zegt iedereen
" Zijne Exellentie" tegen hem.

De derde moeder verklaart:
Niet dat ik jullie wil kleineren maar mijn zoon is kardinaal en als hij
binnentreed zeggen alle mensen "Zijne Eminentie" tegen hem.

De vierde moeder nipt even aan haar koffie maar zegt niets.
De anderen kijken haar vragend aan ???
Dan fluistert zij:
Mijn zoon is een formidabele, één meter negentig grote stripper.
Als hij ergens binnen binnenkomt dan roept iedereen:
        
                             "OH, MIJN GOD"

Wachten..

Wachten
op liefde

De komst
van hem
van haar
die streelt en kust
en lief heeft
Eén moment

Mijn dierbare
die hoopt en wenst
en biddend vreest
dit kort moment
is al
                                     ® Nest Martens

..

;



                                                                                  ©  Nest Martens

ARTRITIS.

Een dronken, fel naar alcohol ruikende man stapt de trein op en laat zich recht tegenover een priester op de bank neerploffen.
Zijn das en hemd zitten vol drankvlekken, zijn wangen zitten vol rode lippenstift en een half lege fles whisky steekt deels uit de zak van zijn gekreukte vest.
De man opend zijn krant en begint erin te lezen.
Na een vijftal minuten richt hij zich tot de priester en vraagt:
"Zeg, eerwaarde, wette gij d'oerzaok van artritis ?"
"Ja, mijn zoon, dat komt door erg losbandig te leven, te veel alcohol te drinken, het  bezoeken van prostituees, geen bad te nemen, en ook niet naar de mis te gaan, kortom losbandig leven in zonde"
"Amai merci", mompeld de dronken man terwijl hij terug zijn krant begint te lezen.
De priester, nadenkend over wat hij gezegd had en ook een beetje nieuwsgierig: "Neem me niet kwalijk maar hoe lang heb je al last van artritis?"
"Ikke? Ik heb geen artritis, mor ik heb hier just geleze dat de paus da heeft"

Terugblik

De tijd
die blijft
is voor jou
om wat ik kreeg
de zorg voor mij
vrager eiser
rechthebbende

Nu het avond is
wil ik bij je zijn
je handen nemen
het is goed
het hart ruim
de kus gegeven

Onbekenden
elkaar ontmoet
en mooi geworden
onafscheidbaar
na jaren
en ouder worden
het lief dat is gebleven

                                   © Nest Martens

Er sterft een Nonneke.

Zij gaat natuurlijk naar de hemel, alwaar ze door Sint Petrus met open armen ontvangen wordt.

Ze krijgt een rondleiding als een koningin.

Alles is mooi, schoon en proper maar...tot ze in een gang komen waar er een verschrikkelijk gekrijs te horen is achter één van de deuren.

"Wat gebeurt daar in 's hemels naam"? vraagt het nonneke.

"Och", zegt Sint Petrus, "daar moet je niet op letten, daar worden de gaatjes in de schouders geboord om de vleugeltjes in vast te maken."

Ze gaan verder en alles is weer mooi, schoon en proper.

Tot ze weer in een gang komen met een nog verschrikkelijker gekrijs achter één van de deuren.

"Wat is dat daar dan"?, vraagt het nonneke met de hand voor de mond om haar verbazing en afschuw te verbergen.

"Och" zegt Sint Petrus, "niet op letten, hier boort men een gaatje in het achterhoofd om het aureool in vast te maken.

"Amaai", zegt het nonneke, nu héél verontwaardigd en uit het lood geslagen, "hier blijf ik niet! wat een bloederige en wrede  toestand is me dat hier! dan ga ik nog liever naar de hel"!!!

Nu is het de beurt aan Sint Petrus om verontwaardigd te kijken, en roept dan ook verschrikt uit! "Maar daar gebeuren verschrikkelijke dingen! Die wil je niet meemaken! Daar gaan ze je zelfs verkrachten!"

"Dat is niks", zegt het nonneke, "dààr heb ik al een gaatje voor".

ROZEN

Ik leg rozen
op je graf
een tuil op kuil
mijn goede hart
mijn hand op hart
mijn goed woord
mijn wonderheler
zo ver weg

Nu je reis
je verder draagt
en ik
met je schim leef
tranen dep
het zilt ken
van herinnering
de wreedheid
van mijn denken
nu luiken dicht zijn
de deur gesloten
en ik je zie
je stem hoor
je bij me bent
in de koele kamer
mijn kuil

© Tekening en gedicht: Nest Martens

Ik filosofeer niet meer

Na 35 jaar huwelijk deed ik de
stommiteit om eens te filosoferen en
te zeggen tegen mijn vrouw:
"Schatteke 34 jaar geleden hadden we
een oud kot, een oude volkswagen en
een klein zwart-wit tv-ke. Ik sliep op
een ressort op de grond, maar met een
heel sexy wijfke van 21 jaar. Nu wonen
we in een comfortabel huis, we rijden
in een betrouwbare B M W hebben digitale tv
en een zacht bed met een goeie matras.
Jammer genoeg slaap ik nu wel met een
vrouw van 56 jaar..."

Mijn vrouwke bekeek me met half
gesloten ogen en zei: "Schatteke dat is
gemakkelijk op te lossen. Het enige
wat je moet doen: Zoek u weer een
jong, sexy wijfke en binnen de kortste
keren zorg ik ervoor dat ge opnieuw in
een oud kot zit, zonder auto en dat ge
weer tevreden kunt zijn met een oude
zwart-wit tv..."

Ledig graf.

 

Geen sprietje gras

Geen bloempje meer

De klokken hangen

Stil in torens

De luider is niet meer

Stilte daalt neer.

 

D e vlag halfstok

iedereen is wijlen
de kaars geblazen
het licht gedoofd
wie zal begraven

 

We blijven liggen
vergaan tot as

 

Liggend in de tuin
in bed
in de wagen
op de stoep
neergezegzn in bordeel

 

We zagen niet
we hoorden niet
we consumeerden

                                   
                                            © Nest Martens

 

WIT OMKRANST

Droomloos
staren wij naar verre einder
waar bergen doemen
uit nevel
zo ver weg
welke hand zal leiden
wie zal de staf geven
de broodzak
en sandalen
hoe lange dagen reizen
voor wij besneeuwde toppen zien
van reuzen
en wij tot het middel
in grondmist staan
de aarde niet meer zien
en kijken naar die flanken
hoe kunnen wij ooit klimmen
zo hoog tot aan het wit

© Tekening en gedicht;  Nest Martens

                      HET NICHTJE.

Charmante neef zag nichtje komen
en lichte even aan zijn hoed
zijn huid en oogjes glommen
wat hij zag was goed
zo rozig roze
geen doorntje dat stak
ze konden broer en zuster wezen
ze leken op elkaar

Hand en hand
stapten zij toen verder
zacht contact kroop omhoog
de arm langs tot het hart
ze hoorden merels fluiten
en ook wel klokjes luiden
omgeven door het lover
bleven beiden staan

Hij deed een strikje open
en zag iets meer van haar
het vulde hem met blijdschap
een beetje dieper weg
voor onverholen blikken
deed hij het bloesje af
en zag
twee popjes
rode neusjes

De zachtheid was verblijdend
hij pelde haar de laagjes af
tot heel het nichtje
prompt te voorschijn trad
hij knielde van devotie
en trok snel zijn kleren uit
ze holden door het gras
de zon was heel genadig
en toen ze beiden vielen
en naar de hemel stegen
op vleugeltjes
engelen bijna
vervuld van zaligheid
op wolkjes dreven
harpen hoorden
lachten zij
snikten zij

De wolkjes werden wolkenbank
en zo ruisten zij
geblust gekoeld
door regen
naar beneden

Op aarde weer
het nichtje en de jonge heer 
                                                  

                                                     ©  Nest Martens

Zondaar

 

Wie niet zondig is

mag mij wijzen

mijn misvorming

mijn ondeugd

de begerige hand

de dorstige mond

het loerend oog

mijn duister broeden

de kommer om mijzelf

mijn nood        mijn zonde

mijn kunsten   mijn wraak

 

Zal ik mijn huis herbouwen

tot bouwplaats

tot bergplaats

tot herberg

tot schrijn

waar ik mijn ziel kan bergen

zal ik sterven
zonder mij
                               © Nest Martens

Zijn eerste communie.

Karelke die ergens in een dorp bachten de kuuppe woont is pas zeven jaar geworden en mag zijn eerste communie doen.
Als hij aan de hand van zijn vader de kerk binnen stapt, valt het hem meteen op dat de andere communiekantjes allemaal vergezeld zijn van een vader en een moeder.
Hij vindt dat wel een beetje raar en zou graag weten hoe dat komt.
Na het communiefeestje bij de thuiskomst vraagt Karelke aan zijn vader.
"Pa; Waar kom ik eigenlijk vandaan?"
"Gij manneke; Gij komt van de ooievaar."
"Maar pa toch; Hoe is dat nu godsmogelijk, er lopen hier in het dorp tientallen lekkere vrouwtjes rond, en gij neukt n' ooievaar."