Schilferpijn

langgerekt baant
een schaduw
het pad voor me uit

de stilte holt gretig
mijn voeten voorbij
laat sporen achter
waarin ik verdwijn

net voor het sterven
en voor de dag
kruipt de nacht
uit mijn magere mond

ik verlies het
onvoldragen zicht
om ademloos te
mogen leven

en om mezelf
aan de dood te geven

kerima ellouise ©


bron foto :
http://cyclad.web-log.nl/cyclad/images
/350pxshadowsinthesand.jpg

heel stil omhelst de zon het betreden pad
wanneer de dichter woorden laat vervagen
in ondergrondse, nachtelijke lagen
die nog schemeren doorheen zijn zielensmart

hij schikt het zwijgen in ’t bleke ochtendlicht
onder de grimmige wolken op de ruit
verzamelt zinnen voor zijn stervende bruid
wanneer zij het uur volgt zonder morgenzicht

en in die stilte van lijdzame dromen
heeft hij zijn liefhebben nooit verzwegen
als was hij uit haar tere schoot geboren

niet meer in staat om het einde te keren
opent de nacht nog één keer haar ogen
en begint het web rond de dood te weven


kerima ellouise ©

laat me sterven
in de naaktheid van je hand
waar ik stil verlangen adem

naar het zachte
schreien van de dood

laat me gaan
in de hartstocht van je huid
waar ik het zwijgen achterlaat

onder versteende longen
voorbij het verre avondrood

maar ontzeg me niet
de liefde, mijn liefde

laat ze bestaan
in geschreven morgenlicht
wanneer ik jou nader

in een verbonden droom

kerima ellouise ©

bron foto : http://home.planet.nl/~tloosbro
/index_bestanden/content_bestanden/manen.jpg

ik dicht jou
alle manen
van de melkweg toe
mijn hart lokt
sterren naar boven

nu ik me herinner
waar ik jou voor het eerst
heb aangeraakt

waar ik zei
ik zie je graag

jij dicht me
alle woorden
van poëten toe
in diepe zuchten
van dromerij

nu jij me draagt
op het lichte tij
van heden en verleden

waar jij zegt

ik zie je
ziel
graag


kerima ellouise ©

hij braakt zijn droom
in een dronken nacht
vergrijpt zich blind
aan roemloos denken

beschuldigt zichzelf
begrijpt enkel de leegte
zonder rust en met
een stervend gelaat

met onbestemde vleugels
breken zijn ogen en
de grens waar nooit meer
een dag zal wachten

een schaduw valt neer
marmert zijn mond
donker glijdend

- het is voorbij -

kerima ellouise ©

jij loog mijn leven
tot een machteloos schreeuwen
en ik tastte naar het kind
op de achtergrond

ik klom trappen omhoog
langs gespannen schaduwen
zocht de waarheid
in een open mond

in ogen zonder zonde
kleedde jij de nakende dag
jij sprak niet over morgen
een belofte dicht bij de dood

jij voedde me gebogen
liet geen geloven over
en in te vroege nachten
heb ik morgen nooit gedroomd

kerima ellouise ©

 

Dans met me





je bloesemt je ogen
heel even open
wanneer de lente
zich in je slaap beroert

met een wolkjeszucht
van onvoltooid verlangen
kom ik tot jou
en denk aan morgen

want waar, mijn lief
ga ik nog dromen vinden
die mij als symfonieën tillen
naar het zomerlicht

blijf nog even liggen
en stil mijn pijn
want waar
mijn lief
kan ik nog dwalen
dan in jouw uitnodigende bloementuin

kerima ellouise ©

 

ik draag nevel op vleugels
zo vlieg ik door je heen
kleur het heden in
tot aan de horizon met
het blauw dat jij creëert

op de breuklijn van mijn ogen
wis jij het verleden
en met sterrengefluister
spiegel je mijn wimpers
naar het open zuiden

waar het spelen met wolken
en kralen in de wind
mijn gesloten lippen verbazen
om het kind dat niet
werd bemind

ik geef je mijn stilte
in verwarrende zinnen
schrijf licht op toekomst
heel diep van binnen

zo vlieg ik door je heen
zo zacht en teer
en leg in mijn ogen
de hemel voor je neer


kerima ellouise ©

aan de rand van
een opgedroogde vijver
golfde het beminnen als
zacht kabbelend water
om me heen

van woorden onderweg
die jij verplaatste
van je handen naar
de zachte zucht die
ik zo stil luisterend
naar me toe dichtte

jij fluisterde de zon
en zachte zoenen
in rood en wit en
zomers blauw
naar mijn slenterend
hart en schouderliefde

naar de rillingen
op mijn rug en de
pluisjes in de wind

langs de rand van
mijn ogen en het
stil schreiend bankje


kerima ellouise ©

boven de wolken
vallen sterren
en ik wens

kijk je aan
terwijl je de nacht
op mijn armen drukt

boven de wind
luistert god
en ik bid

huil tevergeefs
wanneer je het daglicht
van mijn lichaam schraapt

in je ogen
wijkt de schaamte
en ik smeek

bedek bloedrood
de verloren strijd
van schrijnend verlies

onder de maan
sterven de sterren
en ik tel …

gevangen in de ruimte


kerima ellouise ©

in het tegenlicht
vind jij mijn ruimte
en ik geef je
mosgroene vogels
zonder naam

ik heb geen oog
voor de lucht en
het immer dromende

want in het ongekende
van jouw beeldentuin
leg jij bekoring neer
naast verborgen letters

op het ondoorzichtig glas
van omsloten vleugels

omring je me met woorden
in het lichtvoetige landschap
van evenwijdige en windstille rust

kerima ellouise ©

ogen en lippen
vol gekrast met verraad
van een verleden ver gezicht

waar maagdelijk kleine vingers
werden gefluisterd
in een tierlantijnen ledikant

toen zijn mond daalde
naar het poppenspel van
zweterige handen

en de geur vond
van een onbetreden
onschuld

nam ze afscheid
om wat ze verloor

er was geen sprake meer
van porseleinen liefde


kerima ellouise ©

waar ik jou voel
in het aanraken van gedachten
overstijgt de stilte elke ruimte
die jouw lach als rode wangen
laat rimpelen op mijn mond

je bent meer
dan de hartstocht van dichters
die blauwer wordende luchten
wilden delen in open bunkers
van bloeiend vertrouwen

meer dan de lieflijke huizengevels
en droomgevulde schuren
waarop vervoerende woorden
werden gedrukt

langs stil zwaaiende halmen
en zomerse vruchten in
de warme holte van mijn hand
voel ik jou en

ben jij mijn ruimte
in herkennende poëzie

kerima ellouise©

bron foto : http://log.krak.nl/wateenswas/e653.html

jouw ruime hand
versterkt mijn ochtendlicht
glijdt wenkend naar
de nachten die ik wakker lig

onzeker over dichte ogen
schrijf ik een weg
tussen ontstane sterren
en doe een stap vooruit

naar paarlemoeren vlinders die
onverklaarbaar stromen
op golfjes van het schelpenpad

en die zo behoedzaam
uit de vloed van
jouw vingertoppen komen


kerima ellouise ©

woordeloos in open ogen
drink ik de ruimte
tussen elke stilte
die je laat nazinderen
als een droomvlucht
op mijn wang

blij en droef bonkt
mijn hart van verlangen
om zon-gevlinderd
te grijpen naar
het blauwe licht
van ademloos wachten

je handen raken zacht
mijn roerloos denken
verborgen in de troost
van je streellichte lach

zo teder zijn je gebaren
naar binnen gekeerd
dat mijn ogen zich sluiten
door verzen bezield

zo breekbaar en lief
als wang tegen wang

kerima ellouise ©

smeulende peuken
zijn getuigen van
gestorven woorden
bengelend tussen
stiltes en komma’s

zinnen zijn wit
verhullen het zwijgen
de asbak gevuld
aan de rand van het blad

voorzichtig blaas jij
geopende woorden
nieuwe gedachten
zo dicht bij mij

rook kringelt
in onzekere wolkjes
vertaalt vertrouwen in
nieuwe verzen voor jou


kerima ellouise©

zal ik je stem nog horen
dag na dag
in de lichte trilling
van je fluisteren
het dragen van mijn mond

want nog nooit heb je
mijn lippen gekust
zoals de wind
in het zachte spelen
met vleugjes rozen

zal je me nog warmen
uur na uur
in het teder wiegen
van je voelen
het strelen van mijn ogen

want nog nooit heb ik
jouw glimlach gekust
wanneer je alle sterren
laat verdwalen
in mijn pasgeboren armen


kerima ellouise ©