het taalbad




zij gebruikt natuurwoorden
boetseert ze tot een geheel
verweven met een kerimiaans strikje

bescheiden ontvangt ze de lof
sociaal bewogen wandelt ze door andere stukjes
ondersteunt de lettervechter

met een tevreden glimlach
voel ik soms haar tipje van de sluier



de ruiter 29.01.2007 @


dank je wel Ludo !

bron foto : gedichten.nl





de nacht is zo stil



vanavond
zal ik het afscheid niet
schrijven

want alles wat jouw adem heeft
huilt overal met mij mee

ik snijd het slapen
uit mijn armen, donker en doorheen
de nacht

houd je vast, tot
dicht bij mij

elk geluid
laat vlinders liggen, wit
en stil van schaduw

sta op, mijn lief
en kijk naar de maan

ik heb je licht
zo lief


kerima ellouise ©

de grens van waan
metselt dagen
in beelden van
waanzin

om jou te zijn
en te zien hoe het begon
waar geboorte zich
opdrong met bloed
in de hand

ook wind kan
wuiven
wanneer ik word
niemand

kan voelen
niet voelen

niemand in
bloed
lijn




kerima ellouise ©

deze kant op, zeg jij
en ik volg je lijf

in liefde voor later
en slierten
vol licht

voortdurend openen
handen

en ik vind je adem
voel je huid
weet het antwoord

meer dan zwijgend
zonder zwaarte
ook als de dag herbegint

volg me, zeg ik
en je streelt
mijn ziel

het dichtstbijzijnd



kerima ellouise ©

zo stil, zo doods
het wintermuseum
ver weg van wijsheid
en brede straten

ik hoef niet na te denken
binnen zijn ramen, verdwenen vaders
en kinderogen zonder voedsel

de nacht naast me, ellendig
als een koud, kil huis
en ik schep geraamtes
in de bevroren spoelbak
naast label nummer één

de opgehoopte sneeuw
scheur ik tot stilte
ineengedoken, aangevreten
doorheen het asfalt van verweer

ik hoef niet na te denken
in mijn openstaande mond
valt de winter neer



kerima ellouise ©

Zij is de Taal



Zij plukt haar letters
in het groene gras
en laat hen samen bloeien
in haar gouden zon.
Want zij is Taal.

Zij wiegt haar woorden
in een zilte zee
en laat hen samen stranden
in haar stille haven.
Want zij is Taal.

Zij haalt haar zinnen
uit een helderwitte wolk
en laat hen samen zweven
naar haar warme hart.
Want zij is Taal.

Zij etst haar lijnen
in iedere ruige steen
en laat hen samen tekenen
de beelden van haar ziel.
Want zij is Taal.

Nooit is haar verhaal banaal.
Zij is de schoonheid
van de mooiste
Taal.





radho©



dank je wel Radho !

 

een zwarte hoed

doorheen
eenzame tralies
bewaar je stilte

krast ze in het monument
van jeugdverlangen

wanneer dromen sneeuwen
als wintervogels in
een dodendal

je ogen
kijken de wereld tegemoet

terwijl
je alle tranen weent
om het jonge hoefgetrappel

verloren in vele manen
aan de rand van zwart en
trage trouw

ik buig, vang je schaduw
aan de voet van het beeld

en open tijd, nog lichter dan
mijn stille groet



*********

opgedragen aan Peter



kerima ellouise ©

ver weg
uit het zicht
begraaf ik een droom

radeloos rood gestampt
tot net voor de dood
zich als rots waant

woorden huilen zich los
en scheuren mijn lichaam open

wanneer de misthoorn
kreunt op mijn gezicht
door het brandend geloei
in de nachtstorm

ik kijk nog
een keer om en zie
de bron van mijn ziel
boven wolken

regenrood bedekt
mijn zakdoek
de zee


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

niet langer dan even

of wat meer, beet het kwaad

in mijn gezicht

 

als begin van zwart,

plekken zonder glimlach

op braakliggend land

 

diepe nachten werden geblinddoekt

en door waanzin ontwikkeld

 

toen ik huilde om mijn huid

en de dagen vervloekte

van sterven

 

ik had geen verweer of wereld meer

slechts aarde

 

als vingertoppen, afgesneden

van leven en laatste golven

licht

 

tot jij kwam

en zei : geloof me

het is goed

 

wangen werden terug roze


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

waarom hang je de woorden

niet over mijn schouders

je draait ze toch om

 

je draait mij om

vindt me

mooier

wanneer ik ga

 

neem je rug mee

zeg jij

de graten al mager

weggevreten

door het hierna

maal

 

ik heb je toe

gesproken

trouw gediend

 

- veel liefs -

heb je nog nooit

verzonnen


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

lijnen van je ziel

versomberen door

uren, dagen, jaren

van aardse wind

 

het lied  blaast

na zomerweelde

de herfstige  pijnen

doorheen het korenveld

 

woorden ruisen en

balsemen hongerdagen

van stervende violen

wanneer een steen

wegglijdt uit je hand

het wordt tijd om te gaan

temidden van bomen

en bloemenstilte

 

het was een mooie dag

vroeg in de morgen

 

de leeuwerik zingt

zijn eerste noten


kerima ellouise ©

 

 

 

ongewijzigd

kom ik steeds

nà jou

 

en wat zo was

in kamers vol schreeuwen

valt neer in schaduw.

 

verte, op wind geschreven

verandert nooit

in minder

 

of lichter, de lijnen van

aanwezigheid.

 

niets lijkt nog op stilte

slechts het sterven lokt me aan

 

voor ik alle woorden

in jouw schrijven

binnenga.


kerima ellouise ©

 

 

 

 

op de einder

van verwachten

langs wolken grauw

en regenstormen

 

krommen

schaduwen in mijn hand

 

zuivere klanken

in tweeheid gedeeld

waaien dovend

 

als was ik terug

het stille kind, gestraft

ergens buiten de wereld

 

want waar begint of

eindigt pijn als

lijfstraf van leven

van liefde

 

wanneer stilte

niet meer zingt

of neuriet

 

maar slechts kruipt

als zwakke echo

tegen

het loodglas

van mijn droom


kerima ellouise ©

 

 

 

 

Sluitstenen der eeuwigheid

 

 

jij en ik

groeiden

aan de zonzijde

van het vrijgekomen land

 

de nacht viel

langs glooiende

trechterheuvels

 

enkel ons einde

droeg een krans

van stenen

 

in de oase van

samenhorigheid

 

stapte ik

over ijzige dagen

en zag

 

hoe vlak keien

mijn graf omsloten

in de weidsheid

van stilte

 

vlak voor het portaal

naar een vrije wereld

kerima ellouise ©

 

 

 

 zwerfwind

het afscheid duurde

een tijdje

van wit naar

ongeschreven regels

hoger

naar de horizon

en zo tot de avond

jij en ik werden

door het houden

van de vlinders

en sneeuw, stil vredig

op het bed

je adem blies

de vleugels aan elkaar

en alles wat je

te zeggen

had

ik luisterde naar de wind

zoals een vogel

blauwachtig
onderweg


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

aan de zuidzijde

van een heuvel tast de aarde

een vreemde stilte af

 

draagstenen worden met koude bedekt

de avond, roerloos

 

wanneer ik kleine keien laat vallen

op de geslotenheid van je graf

 

met blinde handen

breekt de dood mijn winterschreeuw

ruw en ongekend

 

en zo komt de nacht

met niets meer dan dit

 

slechts wolken boven je naam

 

ijsvlinders

niets meer dan

hemelwit


kerima ellouise ©

 bron foto : www.natuurmuseumgroningen.nl/.../zeedieren.html

In golven gefluisterd

behoedzaam tast ik aan schelpen
die in diepere lagen van de nacht
zich verzamelen in het sleepnet
van volkomen stilte

vinger na vinger volg ik het bloedspoor
van vergankelijkheid langs
de scherpe, gebroken randen

ik strooi nog zand over de dag
en verdwijn als jouw stem sterft
op de loodlijn van mijn lippen

druppels binden mijn handen vast
aan rotsen onder het water

de zee lost op wat ze
zichzelve gaf


kerima ellouise ©

Golven van wolken

het landschap
is mijn eenzaamheid
de vlucht waardoor
een vogel zwijgt

het vergezicht de stilte
als sneeuw op mijn winterlijf

ik vind een blauwe wereld
van golven en van wolken
en ik heb je razend lief

wanneer zee en wind
ontstaan in het oneindige
van wat ik zie

over schuchterheid van gisteren
en te magere regenwangen


kerima ellouise ©