twee rozen

foto : kerima ellouise

















Je bracht bomen

 

 

 

 

 

ieder uur

sleept de hemel

naakt

 

het dodendoek mee

over doorkruiste nachten

 

schaduwengelen krassen

planken

 

tot stilte  zich herhaalt

op grijze, afgeleefde

grond

 

zonder

me aan te raken

en zonder een woord

 

zocht jij wat

werd omgebracht in mij

voordat mijn strakgetrokken

handen zwegen

 

en ik het hoofd afwendde

van het licht

 

je wilde  nog iets fluisteren

over liefde en duizend stappen meer

 

maar misschien is dit landschap

te klein voor wat jouw ogen

mij wilden zeggen



kerima ellouise ©

 

 

 

ben ik

het fluisteren

of ben ik de wind

met een lichaam

van gebarsten huid

 

moet ik nog ver

de vilten vogels dragen

onder een maan van natte sneeuw

 

vleugelvreemd en even laag

zo zwaar als draden van

marmeren  mist

 

ben ik

slechts stilte

of enkel het zwijgen

 

in het laatste vaarwel

met bloemen op mijn vlucht


 
 kerima ellouise ©

de drieschte drukster

of hoe een bundel tot sterven wordt veroordeeld

Gisteren, ja gisteren …ken je het gevoel dat je het kookpunt bereikt in minder dan één seconde ? Zo’n gevoel dat de stoom uit je oren en neusgaten wil komen, maar die je toch, door de vuisten te ballen, net inhoudt door de angst om een Tsunami-golf te veroorzaken. Een vloed van laag-bij-de-grondse woorden.

Je dichtgeknepen mond verhindert net dat deze ontsnappen met een subtropische hitte, kolkend over het vrouwmens, dat met onschuldige ogen haar leugens probeert op je mouw te spelden…reuzenspelden wel te verstaan.

Nou herken je dit ? Lees maar verder dan.

Na langgerekte aanmoedigingen, zo van hup – hup -  vooruit met de geit, had ik na veel slaatjes en andere rauwkost verteringen, genoeg papier gevonden om mijzelf te bundelen in woorden.

Het lukte vrij aardig.  Het gevloek en getier heb ik achteraf wijselijk in de doofpot gestopt.

En dankzij een paar natuur -en naaktgeschetste prentjes kon ik het bundeltje iets aantrekkelijker maken. Het oog van de dieptelezer wil ook wat, nietwaar.

En nadat ik ondervonden had dat woorden zich willen strekken in een pantser van A5 - formaat, besloot mijn pc dat de tijd gekomen was om bokkensprongen te maken (kwam vast door die aanmoedigende huppelgeiten ). Mijn computer  brak de verzen  in tweeën en liet mijn hart in een oogwenk heftig bonzen door alle ritmes en rijmen opzij te rollen over het blad.

Om rafelranden te voorkomen, heb ik dus toch maar vrede gesloten met mijn technologisch wonder en veiligheidshalve alles in sluitende A4 - gedachten verwoord. Om ze daarna weer te splijten. Ligt het leven van een ‘dichter’ niet in eenvoud ?

Maar goed, dankzij dezelfde flora-eters heb ik deze wiekende hindernissen dapper overwonnen.

Ik hing mijn strijdwapens aan de wand en ging bij de eerste opgaande zon trots en vol verwachting naar de letterzetter.

Zoals verwacht, bij het openen van de rode deur werd ik welkom geheten door een vriendelijk, helder en vrolijk belgeluid. Naast het uitnodigende bord ‘welkom, wij drukken alles’ ( ik hoopte meteen de prijzen ), hing er ook een niet mis te verstaan papier :’  ’s morgens binnen, ’s avonds klaar’. Nou, zeg zelf…komen deed ik daar dus graag.

Een verward uitziende vrouw, zo eentje voor het groene-blaadjes-bokkentype,  keek me door haar brilglazen herkennend aan. Dat heb je wel eens meer als je in een klein gehucht woont, waar het dorp naar middeleeuws stro wordt vernoemd.

Ik gaf een korte uitleg van mijn bescheiden noden. Ja, ook ik heb wel eens behoeften.  Vaak wel onderdrukt, maar ik vond dat ik ze hier wel eens kon bespreken ( met in het achterhoofd de belofte van voldoening naast de deur ).

Ik vroeg trouwens niet veel; een ijzeren spiraaltje, om het bevestigen ‘s avonds te bespoedigen en een plastiek beschermend omhulsel rond mijn woorden ( rubber zou niet handig zijn ) . De letterzetster werd een beetje aangetast in haar eer, immers haar diensten bundelde zij altijd zo samen.

De vraag of het klaarkomen ’s avonds moest gebeuren of eventueel ’s morgens mocht, wapperde ik vriendelijk met een witte vlag weg. Zo’n hoge nood had ik ook weer niet.

En daar beging ik mijn eerste flater….

Bij de tweede opgaande zon, fietste ik langs een groen uitziend weiland, groener in ieder geval dan het gras in mijn tuin. Onrustige paarden stampten luidpotig ( ja, ja, een schrijver weet immers dat paarden geen voeten hebben). Alhoewel mijn autocorrectie mij in het rood aanbeval om ruigpotig neer te schrijven…maar die vierpoters waren helemaal niet ruig. 

Nou ja, dit terzijde, ik bewonderde het frisse ochtendlandschap in een trappend ritme, zonder tegenwind zelfs. Niet dat het mij zou kunnen deren, nee hoor, ik was immers op weg naar mijn eerste ingebonden bundel.

En weer deed ik graag die deur open. Ik zag nu trouwens pas dat ze uren spaarde om te kunnen openen. Tja, ook om te drukken heb je voorbereiding nodig.

Ik weet best wel dat ik gisteren geen uniek idee had achtergelaten in haar goedmoedige handen noch dat de wereld zou vergaan moest ze mijn woorden in de kast hebben gehangen. Maar toen ze mij vertelde met haar vier, doorzichtige ogen dat ze haar tijd besteed had aan ‘iets’ anders, was ik bang dat ik mijn mond niet meer dicht kreeg door de leugenachtige kramp op haar lippen.

Tja, een drukker drukt, dus ik vroeg me ook niet af wat dat  ‘iets’  was. Ze hield me doelbewust beperkt op de hoogte. Achteraf bezien was dit een laagte, maar dus hier beging ik mijn tweede flater.

Ik knikte vriendelijk, bedankte zelfs omdat morgen het hoogtepunt zou bereikt worden en liet die al minder rode deur zachtjes de goede weg opwaaien…immers uitgesteld is niet verloren.

Ik glimlachte weer naar het groenere gras en slingerde van buur tot buur om als een jonge deerne enthousiast hun dag te begroeten.

Weer thuis, nog vroeg, boog ik wendbaar mijn vingers en tokkelde geduldig op mijn klavier, zodat uren zich sneller zouden verbinden met de nacht en de daaropvolgende dag natuurlijk.

Ik fietste de derde opgaande zon tegemoet met iets minder fantasie dan mijn kwijlende buurman, die in deze vroegte zijn honden uit wandelen stuurde, om schoolgaande meisjes zien voorbij te fietsen.

Een uiterste ontgoocheling tekende zijn gezicht toen ik zijn blikken veld indeukte met mijn slaphangend vel over mijn dichtgeknoopte jas.

Maar ik wil niet verder uitweiden, ook niet over de paardenwei, waar een toch wel vriendelijk gepoot mee draafde over geurige boerenvlaaien heen.

‘ Tingeling, tingeling’ klonk nog steeds een vriendelijk, verwelkomend belletje. Maar deze keer begon er toch een heel kleine wolk stoom uit mijn oren te komen, toen de letterzetster mijn mouwen begon te spelden…nog kleine speldjes weliswaar.

Wat bleek…ze had mijn woorden samen geperst tijdens de late avonduren ( voor mij waren het meer avonturen, maar goed…ook dit laat ik terzijde). En eureka, ze had een spiraal gevonden, alleen zo spijtig dat ze die enkel had in A4 formaat. En laat het nu nog toeval zijn dat in haar wachtkantoor nergens een kniptang voorhanden was om dat ijzeren ding door te knippen in A5 formaat. En laat het nu ook nog toeval zijn dat ze mijn, voor haar vreemde woorden, had meegegeven aan een man die wel een kniptang had. Ik veronderstelde dat ze niet verwees naar zijn eega. Maar ze verwees me wel naar de vierde opkomende en nog steeds geduldige zon. En je raadt het al, hier beging ik mijn derde flater…ik zweeg weer …ondanks de kleine stomende wolken .

Onderweg langs wapperende tegenwind, die me nu wel kon deren, bedacht ik haar late avonturen…zou ze dan verwezen hebben naar die kniptangman ? Zou ze ’s nachts wel komen en openen voor unieke publicaties , die veel meer wekten dan mijn dode woorden ?

Ik besloot om mijn fantasie te sluiten, die in andere wolkjes verging toen ik mijn buurman zijn rits zag openen, langs die nu reeds gekende weide, om een specifieke bloem te voorzien van vocht…in het dialect noemen wij, boeren, dat ‘een pisbloem’.

Terug thuis nam ik dan maar heldhaftig mijn wasgoed onder handen en begon verwoed te strijken…ik moest mijn stoom toch ergens kwijt. Het flanel en katoen werden verdoofd door mijn meedogenloze inspiratie om ingewikkelde vouwen te bestrijden met erg levende en vloekende woorden. Die ik je hier wijselijk zal onthouden.

De schuchtere morgenzon tilde me vandaag niet op tot een dichterlijke hoogte maar verdween en liet hiaten achter in de lucht, die zich heel vlug vulden met grijze wolken. De wei begroette ik al helemaal niet meer, laat staan de hoge poten in het gras. Er ruiste toch alleen maar regen in het struikgewas.

De deurbel herkende mij…en werd met stomheid geslagen …of had ze een vermoeden van wat me te wachten stond.

Uit de nacht kwam de lettervrouw me tegemoet …met een verwilderde jungleblik.

En jawel, ze had de spiraal kunnen laten rijmen met de gaatjes van mijn eindelijk klaargekomen bundel. Niet dat ik dat zo meteen voelde want ook deze keer morste ze met leugens, niet op mijn mouwen dit keer, maar over mijn hele druipende jas…want ze vond namelijk dat mijn ‘oeuvre’ (ja, ook in een boerendorp kent men dit symfonisch woord) geen plastiek omhulsel nodig had….ondanks onze toen nog overeenkomende afspraak….blijkbaar had ze gezien dat ik geen auteursrecht, noch beschermrecht verdiende.

Ik ben tenslotte ook maar uit een boerengat-komend–poëtisch–amateurtje, dat steeds met die witte vlag bleef zwaaien.

Dat vele gaatjes maar half gedicht waren, had ze waarschijnlijk in haar avonddurende bezigheden ook niet bemerkt. Er wapperden nu meer dan witte vlaggen, ook bladeren…en die kwamen niet uit herfstbomen. Ze bemerkte zelfs niet de zwijgende, maar ziedende stoom langs mijn  bewegende neusvleugels….want ook hier beging ik mijn laatste en definitieve blunder.

Het geld dat ik in haar begerige handen moedeloos legde, vertroebelde geen moment haar oerwoudblik , zelfs niet toen ik mijn teerbeminde maar verkrachte schepping zachtjes en behoedzaam in mijn tas liet glijden.

In dit verstilde beeld heb ik mijn laatste kans niet gegrepen en heb mijn mond dichtgeknepen. Ik had immers mijn eigen werk al gelezen…

Waren mijn woorden dan zo slaapverwekkend dat ze liever die kniptangman en zijn gaatjes verkoos…ik vraag het me af…of zou ik toch maar volgende keer op zoek gaan naar een doortastende apotheker die wel spiraaltjes bezit met de nodige lengte …




kerima ellouise © 2006

het gras omhoog

 

 

ik sprong door herfst;

de wind blies zeepbellen

naar eender waar

 

in mijn onschuld

hield ik

van het tuimelen

boven onsterflijkheid

 

hoe kon ik weten

dat daaronder

dicht aan de grond

jouw zomer lag;

 

begraven

in een laatste zwaluwzwaai

van zwarte randen


kerima ellouise ©

 

Mijn eerste date via internet

 

 

 

 

 

 

wat me verbaasde

was het onbekende dat zo vlug

veilig voelde waarna alles meer werd

dan een oogopslag

 

zoals jij en ik

gisteren

 

toen ik nog naar je foto keek

en naar morgen, de dag vol zag

met heerlijke momenten

 

beelden die we speels volbrachten;

verlangend naar het beter verstaan

in ons verschillend leven

 

alles ging snel : je glanzend zwarte

haren, een tong om te duizelen en

een nog ietwat hees en onzeker

stemgeluid

 

je sliep al in m ’n kamer vannacht

en ik wachtte vol spanning;

de avond had me niets voorgelogen

 

mijn hart herkende jouw ogen

donkerbruin en vol avonturen

 

want wat is liefde tenslotte

 

zijn naam is Sam

en hij blaft naar de maan

 

                *

                *

                *

                *

kerima ellouise ©

fotograaf : Windwhisper ©

In alles van adem

 

 

 

 

 

 

ik vond jouw schaduw

en vulde hem met duinen

 

ik zei niets

zag enkel rimpels buigen

over maanlicht en noordenwind

 

echo’s van zout waren in je hoofd gevangen;

zo oud de angst in alles en adem

 

mijn vingers volgden de stemmen van zand,

ook je huid uit glas geblazen

 

je keek in woorden

en donkere dagen

zag het meisje van eb en vloed

 

waarom, vroeg je

laat je me niet gaan

 

het buitenlicht

en de duizend monden van het water

gaven mijn antwoord

 

aan het schaduwkind

uit zeenachten geweend



kerima ellouise ©

fotograaf : Frits Elders ©

 

 

 

 

 

rouwmantel

 

 

 

 

weet je nog

de appelboom

het eerste groen

en de plaats waar ik zat

 

toen het daglicht van dode dagen

uitgediept, steeds verzwegen,

wachtte op de dans der rozen

 

ik naderde voorzichtig,

met vleugelslag, in grijze winterrouw

 

mijn mantel verdroeg geen tijd

enkel schaduwen in een te stil verdriet

 

weet je nog

onder de appelboom

jij gaf, alsmaar breder, dezelfde woorden

 

en ik leerde, niet bestaand

het  ademhalen

kerima ellouise ©

****************************************


'Weet je nog'...geschreven door Pp
          als antwoord op 'Rouwmantel'

 

 

Weet je nog

 

 

Onder de appelboom

waar ik je kuste

met het eerste groen

 

en het daglicht

liet dansen

over dode rozen

 

naderde ik behoedzaam

de winterrouw

in jouw rode woorden

 

mijn vleugelslag verloren

onder de mantel

van je schaduwrijke tijd

 

ik weet nog

hoe de appelboom

jouw adem bloesemde

 

tot ik

je laatste woorden

niet meer hoorde

 

 

 

Pp ©

 

foto : kerima ellouise ©











Zondagsnieuws

 

 

 

 

 

Dit gaat over mijn buren. Of jouw buren.

De buren van de buren. Of zo. Het doet er

niet toe. Het is realiteit. Ook de buren.

 

Ik had een buurman en hij een vrouw.

En er was een kind. Een gezin. Toch

volgens het ochtendbericht dat in mijn

brievenbus gleed. Sensatie viel zomaar

op de deurmat. In de gang. Met een doffe

plof. Om de zwaarte te benadrukken. Ook

mijn gang die eigenlijk nergens naartoe leidde.

Tenzij dan naar de achterdeur en zo naar de tuin.

De grens. Van de buren. Alweer. Coniferen.

 

De buurman pleegde overspel. Met gras

dat groener was. Of blaadjes. Misschien

had hij een voorkeur voor kruiden of

thee. Avondgenoegen bedekt vele smaken.

 

De buurvrouw volgde trouw zijn voorbeeld.

Vreemd haar gaan. Zo naar de trap. Omhoog.

Op zolder betrapte hij haar. Ook haar minnaar.

En de lus. Er brandde geen licht.

 

Ik heb geen buren meer. Enkel nog in de krant.

Van gisteren. Of was het eergisteren.



kerima ellouise ©